De term 'rompkerkenraad' ken ik niet, maar veel gemeenten stappen tegenwoordig over op een wat flexibeler bestuursvorm. Waar vroeger de kerkeraad eigenlijk 'alles' deed (opzicht en tucht, uitzetten visie en beleid, vertaling beleid naar praktische uitwerking, aansturen commissies, zorg en pastoraat, communicatie, et cetera), worden deze taken tegenwoordig steeds meer gesplitst in verschillende delen.
De kerkeraad houdt zich dan alleen nog bezig met opzicht en tucht, leerzaken, visie, beleid, etc. Een andere groep vertaald dat beleid in dagelijkse uitwerking, stuurt de commissies aan, handelt feedback van de gemeente af, etc. Weer een andere groep (in samenwerking met diaconie) regelt 'zorg en pastoraat'.
De voordelen zijn duidelijk: Er komt meer ruimte en tijd om na te denken over echt belangrijke dingen, de kerkeraad houdt zich stukken minder bezig met de dagelijkse beslommeringen. Nadelen zijn er ook: er zijn meer mensen nodig, en te taken moeten duidelijk verdeeld worden. Ook moeten de andere aansturingsgroepen (en wellicht ook de commissies) het vertrouwen van de raad en de gemeente krijgen.
