De Speelplaats van Pleun en... Pulpeet! (deel 11)

[Pleun]

Een dagje Den Haag

Een tijdje geleden had J., een Feyenoordmaatje van Santaarnpaal & Pleun, gevraagd of ze zin hadden om bij hem Ajax - Feyenoord te komen kijken. De wedstrijd werd uitgezonden door Canal +, en begon op het rare tijdstip van 12.30. Op zich sluit het wel mooi aan op de kerkdienst, maar dat zal wel niet de achterliggende reden zijn. J. woont sinds kort in Den Haag, in de Vinex-wijk Ypenburg. Ypenburg was vroeger een vliegveld, in mei 1940 was het een belangrijk doelwit van Duitse Fallschirmjäger, maar na de sluiting in 1996 is men er flink aan het bouwen geslagen. De straat van J. is de voormalige landingsbaan, en is dan ook de langste straat die ik ooit heb gezien.

In de trein naar Den Haag zat aan de overkant van het gangpad een knappe mediterrane dame. Net toen ik me zat te bedenken hoe jammer het is dat zulke vrouwen een eeuwige illusie zijn, hoorde ik de vent die tegenover haar zat een praatje beginnen. Een beetje een sukkelige type, maar goed. De jonge vrouw bleek een Koerdische te zijn, een aleviet om precies te zijn. De alevieten vormen een vrijzinnige stroming binnen de islam. Ze was op weg naar haar ouders om het suikerfeest te vieren, maar vertelde dat ze niet aan de ramadan deed. Koerden zijn daarin niet zo streng. Best interessant allemaal, al had ik liever gehad dat ze het aan mij had verteld.  

De wedstrijd dan. Die was teleurstellend. 1-1 is niet slecht, maar ik had meer verwacht van Feyenoord. Het spel was onrustig, er werd veel te snel balverlies geleden en de laatste pass was telkens onzuiver. Na alle wedstrijden van Feyenoord die ik dit seizoen in z'n geheel heb gezien, moet ik jammer genoeg concluderen dat de Gullit-boys ietwat overschat worden. Het is teveel middelmaat allemaal.

Na J. bedankt te hebben voor z'n gastvrijheid, gingen Santaarnpaal & Pleun nog een hapje eten in Den Haag. Het was druk en het zondaggevoel was ver te zoeken. Santaarnpaal had z'n digitale toverdoosje bij zich en kiekte er lustig op los. Uiteraard werden er lantaarnpalen gefotografeerd, maar ook de fraaie Hoftoren werd door Santaarnpaal niet over het hoofd gezien. Ik kom er niet zo vaak, maar Den Haag heeft wel iets. Het is net zo'n multiculturele smeltkroes als Rotterdam, zoals het Laakkwartier, waar vorige week zo'n heisa was en waar onze tram langs reed. Nadat Santaarnpaal nog even snel de nieuwe cd's van Depeche Mode had aangeschaft, we bij Kentucky Fried Chicken onze rammelende maagjes hadden gevuld en in de Spuistraat een kopje koffie hadden genuttigd, was het mooi geweest en gingen we op huis aan. Precies op tijd, want m'n hoofd begon zich alweer te vullen met melancholieke gedachten...

[Pleun]

quote:

Slim blondje schreef op 14 november 2004 om 11:55:
[...]

Je kunt naar het suikerfeest gaan voor de gezelligheid (en voor de zoetigheid...), best, had ik misschien (ik zeg misschien) ook wel gedaan als ik met aardige moslims omging (in jouw geval moslima's).
Maar om erheen te gaan als afsluiting van de ramadan is een beeeetje zinloos, aangezien jij daar, bij mijn weten, niet aan meegedaan hebt. Snappelez vous? Maar ik heb ook niet het idee dat je er met die reden heen ging, dus je doet maar, als je geweten je niet tegenhoudt...

Je hoeft niet mee te doen aan de ramadan om het suikerfeest te kunnen vieren hoor. Je kan het vergelijken met Sinterklaas: ik krijg ieder jaar cadeautjes, terwijl ik lang niet altijd een lief jongetje ben geweest.

[Santaarnpaal]

Het dagje bij J. was erg leuk. Leuk om ook eens zijn kids gezien te hebben. Hij had het regelmatig over hun als we met z'n drieën gingen eten voordat we naar de Kuip gingen. Leuk om ze nu gezien te hebben die boefjes.
Over Den Haag ben ik het helemaal eens. Die rit door het Laakkwartier met de tram was voor mij een feest. De ene zwarte prinses na de andere stapte in. Ook in het centrum van de stad en bij KFC zag ik veel Afrikaanse, Surinaamse of Antiliaanse schoonheden.
Nu geniet ik lekker na met de klanken van Depeche Mode die uit mijn portable CD spelertje komen.

Hier wat foto's van Ypenburg.

[Slim blondje]

Pleun verwittigde mij ervan dat ik hier ook wel eens het een en ander mocht spuien. Aangezien ik het nergens anders kan plaatsen en geen zin heb om een eigen weblog te beginnnen, waarom niet he?
Eerlijk gezegd was ik het niet van plan, maar ja, soms gebeuren er van die dingen daarover moet je even bij iedereen die het horen wil (of niet) je frustratie uiten. Zoiets gebeurde vandaag.
Vandaag was er eventjes een gat in mijn V4-bestaantje, vanwege een bezoekje aan de grote vriend orthodontist (ik had zo afgesproken dat ik de hele dag vrij moest...). Ik bezoek die beste man nu al zes jaar regelmatig en hoop elke keer weer dat die draadconstruktie in mijn smoelwerkje eindelijk eens verwijderd mag worden. Tot nu toe zonder resultaat. Ook vandaag. Maar wat hij me nu weer gefl*kt heeft...!!
Het is bekend dat bij plaatjesbeugeldragende jongeren af en toe elastiekjes het gewoonlijke beeld sieren. Van boven naar beneden ofzo. Dat was ook bij mij al enige tijd het geval. Aan de linkerkant, van achteronder naar bovenvoor. Maar sinds vandaag loop ik met maarliefst 4 (JA VIER!!) van die rotdingen in mijn mond. Zo geconstrueerd dat mijn kaken nog geen milimeter van elkaar te bewegen zijn. BAHBAHBAH. Ze zitten namelijk aan mijn hoektanden, links en rechts van boven naar beneden. En nog eentje van linksonder naar rechtsboven. Het lijkt verdorie wel een betonbewapening.
Gevolgen: half zo weinig lucht, Slim blondje moet minder gaan praten, want er is geen hond die het prettig vindt om naar iemand die niet kan articuleren kan luisteren. Grote ramp. Plus het feit dat je om een simpel dropje te kunnen verorberen eerst een kwartier tussen je tanden zit te pielen om die dingen eruit te krijgen.
Een schrale troost: ik hoef ze op school niet in. Gelukkig.
Nu hoef ik vanmiddag alleen nog maar naar de tandarts, en dan is mijn tandendagje voorbij.

[Pleun]

Hahaha, arm Blondje. Gelukkig hoef je je kaken niet te bewegen op msn, hoewel het wel lastig zal zijn als je moet lachen om mijn grapjes.  

[Slim blondje]

Zat net met een broer te msn'en, zet 'ie een bigsmile toen ik vertelde waarom ik de ortho stom vind. Dat vind ik nou gemeen, ik kan niet eens zo'n bigsmile meer maken...

[Zwever]

quote:

Slim blondje schreef op 15 november 2004 om 14:59:
Eerlijk gezegd was ik het niet van plan, maar ja, soms gebeuren er van die dingen daarover moet je even bij iedereen die het horen wil (of niet) je frustratie uiten. Zoiets gebeurde vandaag.

Orthodonisten? Grmblbdemopperdemopper.

Heb er van mijn 11e tot mijn 19e mee gezeten. Ik had eerst een beugel van mijn tandarts die ook nog wat aan het bijleren was voor orthodontist. "Makkelijk in de buurt", maar dat was dan ook het enige. Na 5 jaar was hij er maar mee gestopt, hij had (na het eerste half jaar een beetje resultaat) 4,5 jaar lang geen resultaat geboekt. En ik maar voor l*l lopen met plaatjesbeugels, buitenboord-dingen, elastiekjes...

Uiteindelijk stuurde hij me na een jaar pauze maar naar een echte orthodontist, die gelijk twee kiezen liet trekken en er een goede beugel in zette, die tenminste hielp. Na een jaar of twee was ik er dan eindelijk vanaf...

Maar goed ik neem de blog van onze P&P vrienden over dus ik hou, samen met ons Slimme Blondje, maar weer mijn mond hermetisch gesloten

[Pleun]

Superpleun

Deze week ziet m'n rooster er hetzelfde uit als vorige week, wat betekent dat ik weer voor dag en dauw naast m'n bedje stond voor een tripje naar Eindhoven. Het vroege opstaan valt me minder zwaar dan je zou verwachten. Het maakt echt uit of je wel of niet met plezier naar je werk gaat, en in Eindhoven heb ik het wel naar m'n zin. Vandaag ging het ook bijzonder goed, ik voelde me net Superpleun.

Bij het Bureau Rechtshulp aangekomen bleek dat ze om me zaten te springen. De bezetting was aan de magere kant, voor de balie was er zelfs niemand. Het meisje waar ik tot voor kort mee samenwerkte heeft een baan gevonden bij een advocatenkantoor (zij liever dan ik), zodat ik vandaag het rijk alleen had. Pleuntje and his own private kingdom. Het betekende wel dat ik het dubbel zo druk kreeg, daarom kwam het goed uit dat Superpleun het heft in handen nam. De telefoon stond de hele dag roodgloeiend en ook in vlees en bloed kwamen mensen regelmatig om raad vragen. Tussen de vele mensen die ik vandaag heb geholpen, zaten weer een paar bijzondere klanten.

De leukste was een meisje (Marjola) dat vertelde dat haar haar rijbewijs was ingenomen vanwege rijden onder invloed. Ze was op weg naar een feestje, en had bij een krankzinnige manoeuvre op de snelweg, toen ze op het laatste moment een afslag wilde nemen, twee banden aan gort gereden. Toen ze langs de kant van de weg stond, besloot ze een flesje whisky, dat eigenlijk bestemd was voor de jarige, soldaat te maken. Een voorbijganger belde de politie, die het arme kind meteen kwam inrekenen. Van de arrestatie weet ze zich niets meer te herinneren. Nadat de alcoholnevels uit haar koppie waren weggetrokken, kwam ze tot de conclusie dat het toch wel erg vervelend was dat haar rijbewijs was ingenomen. Ze is namelijk stewardess, en hoewel je een rijbewijs in de lucht niet echt nodig hebt, is hij toch onmisbaar voor haar werk. Probleempje dus...

Ze wilde een bezwaarschrift schrijven tegen het besluit om haar rijbewijs in te nemen. Ik gaf haar wat info en telefoonnummers, en nam ondertussen de tijd om een praatje te maken. Dat kon eigenlijk niet vanwege de drukte, maar ach, Superpleun had vandaag toch het rijk alleen. Wie kon hem wat maken? De stewardess bleek plannen te hebben om na een stukgelopen relatie een jaar in Italie te gaan wonen en werken, in de buurt van Turijn. Volgens mij vond ze mijn betrokkenheid wel tof, en ik vond haar ook wel leuk klinken. Ik heb iets met vrouwelijke brokkenpiloten. Ze houdt me op de hoogte hoe het gaat aflopen met haar rijbewijs, en morgen belt ze weer voor iets anders.

Een andere interessant client was een ouwe baas van 80, die belde voor hulp bij z'n aanvraag voor een uitkering voor oorlogsslachtoffers. Nee, niet die in Irak, maar de Tweede Wereldoorlog. Het zal de lezers niet verbazen dat ik meteen zeer nieuwsgierig was. De meneer bleek op 17-jarige leeftijd per ongeluk bij de Waffen SS te zijn beland. Na een opleiding van enkele maanden werd hij ingedeeld bij de divisie Nordland. Die divisie ken ik, buitenlandse SS-vrijwilligers uit o.a. Nederland en Denemarken maakten hier deel van uit. De divisie werd naar het Oostfront gestuurd, helemaal naar de Kaukasus. 'U heeft geluk gehad meneer' dacht ik. 'Een afslag naar links en u was in Stalingrad beland.' Voor de divisie zich aan het front meldde, hield de 17-jarige rekruut het voor gezien. Hij smeerde 'm (deserteerde), werd 2000 kilometer achter het front opgepakt, en kwam terecht in een strafbataljon in Danzig (Gdansk). Hierna werd hij naar Praag gestuurd. Met pijn in m'n hart moest ik op dit punt van het verhaal de meneer onderbreken, omdat er ondertussen andere clienten stonden te wachten. Ik maakte een afspraak voor hem bij een advocaat, en speel nu met de gedachte hem morgen terug te bellen. Het lijkt me wel leuk om 'm te interviewen, en z'n verhaal op te tekenen.

Het laatste aparte verhaal dat ik nu even wil opschrijven, gaat over een horloge. 'Kan ik na 6 jaar mijn horloge nog ophalen bij de reparateur?' vroeg een client. Uh ja, natuurlijk kan dat. 'Het is een Rolex van 75.000 euro' (Superpleun klappert met z'n oren). 'Waarom hebt u het horloge eigenlijk nooit opgehaald?' vroeg ik nieuwsgierig. 'Ehh, de reparatie was nogal duur. Ik heb het horloge destijds gehad, en tijdens een familie-etentje gisteren kwam het opeens ter sprake. Ik vroeg me toen af of ik het nog op kan halen als ik wil.' Wat ik toen dacht? Iets als dit  

[zidane]

Prachtig verhaal!!

[Santaarnpaal]

Dat laatste is echt om te lachen. Een horloge van 75.000 euri niet ophalen omdat de reparatie te duur was. Van dat horloge kan je een leuke auto kopen.

[Pleun]

Het zou ook 75.000 gulden kunnen zijn bedenk ik me.

[Santaarnpaal]

Dan is het nog een smak geld voor een gebruikvoorwerp.

[Pulpeet]

Brief van de TU Delft: "Het aantal door jou behaalde studiepunten in 2003/2004 bedraagt: 0 [...] norm: 30 [...] Uitslag: negatief". Tja, beste mensen, ik ben al anderhalf jaar geleden afgestudeerd. Blijkbaar is dat nog niet helemaal doorgedrongen. Ik heb ook m'n Delftse email adres nog. En 100 MB serverruimte waar ik nog steeds bij kan. Altijd handig .

Eén van de beperkingen in dit aardse leven (en misschien ook wel van het toekomende, maar dat weet ik niet) is dat je maar één ding tegelijk kunt doen. Gistermiddag werd ik daar weer eens aan herinnerd. De 'geestelijke spijzekaart' in ons kerkblad vermeldde twee kerkdiensten waar ik wel heen zou willen. Beide echter om vijf uur 's middags. Er was in de Grote Kerk een dienst waar Dietrich Bonhoeffer centraal stond. Het was de derde in een serie van drie. Bij de vorige was ik ook al geweest en Bonhoeffer interesseert me wel, dus daar wilde ik wel heen. Maar in een andere kerk in Vlaardingen ging een predikant uit een naburige stad voor, die mij altijd zeer weet te boeien. In deze dienst werd mijn eigen wijkgemeente geacht zich te verzamelen, tezamen met de andere GB-wijkgemeente van Vlaardingen.
Een typisch luxeprobleem dus. Je wordt natuurlijk altijd geacht naar je eigen gemeente te gaan, maar als die gemeente (i.c. de Protestantse Gemeente van Vlaardingen) opgedeeld is in wijken, zijn dan niet al die wijken je eigen gemeente? Bovendien voel ik me met beide wijkgemeenten verbonden. In de gemeente waar die Bonhoeffer-dienst gehouden werd, zing ik in de cantorij, en in de andere zit ik in de kerkenraad. Niet dat dat geheel gelijkwaardig is, maar toch... Uiteindelijk heb ik Bonhoeffer toch maar laten zitten en heb ik mijn eigen wijkgemeente opgezocht. Er waren nog wel een paar offers te brengen. Het kerkgebouw waar die dienst in plaatsvond heeft meer weg van een verbouwde sporthal dan van een kerkgebouw, terwijl de Grote Kerk toch wat meer allure heeft. Bovendien is deze gemeente nogal praatziek, zodat je eerder denkt in een huis des geklets beland te zijn dan in een huis des gebeds. Hoe luider het orgelspel, des te meer moeite doet iedereen om zich verstaanbaar te maken. Maar dat terzijde. Alle ontberingen werden rijkelijk gecompenseerd door een boeiende preek over psalm 6.

Gisteravond heb ik nog wat in Von der Dunk gelezen. Dit keer over de omslag in de kunst in het begin van de twintigste eeuw. Over de breuk met de traditie. In de beeldende kunst had de opkomende fotografie tot gevolg dat het 'realistisch' afbeelden van de zichtbare wereld ineens niet meer de taak van de schilder was, waardoor er ruimte ontstond voor allerlei andere manieren om de werkelijkheid weer te geven. In de literatuur werd het lineaire tijdsverloop verlaten (James Joyce) en in de muziek emancipeerde de dissonant, wat resulteerde in een atonaliteit die moeilijk te rijmen was met het geordende wereldbeeld van voor die tijd. Von der Dunk ziet in dat alles aanwijzingen dat in de kunsten het vertouwde wereldbeeld waarin er een objectief kenbare werkelijkheid bestond, verlaten werd. Waarheid en moraal bleken historisch bepaald. De ratio bleek niet het primaat te hebben.

Von der Dunk was trouwens vanmiddag nog op de radio te horen. In stand.nl. Oninteressant programma, maar omdat hij te gast was, heb ik even geluisterd. Het ging over de verkiezing van de grootste Nederlander. Von der Dunk was er niet blij mee dat Pim met de eer lijkt te gaan strijken, wat weinig verrassend was. Verder vond hij het hele gebeuren een nogal malle vertoning, waar ik het wel mee eens kon zijn.

[Bumblebee]

quote:

Pleun schreef op 15 november 2004 om 20:56:
De leukste was een meisje (Marjola) dat vertelde dat haar haar rijbewijs was ingenomen vanwege rijden onder invloed. Ze was op weg naar een feestje, en had bij een krankzinnige manoeuvre op de snelweg, toen ze op het laatste moment een afslag wilde nemen, twee banden aan gort gereden. Toen ze langs de kant van de weg stond, besloot ze een flesje whiskey, dat eigenlijk bestemd was voor de jarige, soldaat te maken. Een voorbijganger belde de politie, die het arme kind meteen kwam inrekenen. Van de arrestatie weet ze zich niets meer te herinneren. Nadat de alcoholnevels uit haar koppie waren weggetrokken, kwam ze tot de conclusie dat het toch wel erg vervelend was dat haar rijbewijs was ingenomen. Ze is namelijk stewardess, en hoewel je een rijbewijs in de lucht niet echt nodig hebt, is hij toch onmisbaar voor haar werk. Probleempje dus...

Nee zeg!!!!!!!  

Zou het echt zo gebeurd zijn?? Als het echt waar is ben ik in elk geval blij dat ze geen piloot is... aan de andere kant, zo'n stom verhaal verzin je ook niet natuurlijk...

Leuke baan heb je Pleun! Zo maak je nog eens iets mee!

Chris had vorige week ook zo'n verhaal.

Hij werkt nu in een psychiatrische kliniek, en vorige week was er een vrouw helemaal psychotisch geworden bij haar thuis. Het grootste acute probleem (ze was niet agressief of zo) was dat ze haar suikerziekte medicatie niet meer wilde nemen, want ze dacht dat er mee geknoeid was. Chris probeerde haar ervan te overtuigen dat er niets mis mee was en ze het wel moest nemen, maar er was niets mee aan te vangen dus werd er tot een gedwongen opname besloten. De vrouw kreeg naast haar insuline ook antipsychotische medicatie en knapte bijzonder snel op, een paar dagen later kon ze al weer vrij helder denken.

Chris ging bij haar langs hoewel ze niet meer zijn patiente was (hij doet voornamelijk de acute zorg) omdat mensen vaak heel erg boos zijn op degene die hun gedwongen heeft om opgenomen te worden. Als ze elkaar dan later nog eens tegenkomen is het niet bevorderlijk voor de behandelrelatie wanneer het niet is uitgepraat en uitgelegd. In ieder geval, de vrouw was niet boos op Chris, en wist zelfs duidelijk uit te leggen waarom ze niet naar hem had willen luisteren toen hij zei dat ze haar medicijnen moest innemen. In alle verwardheid had ze hem namelijk op één of andere manier aangezien voor een schaap, en ja, "van een schaap ga ik natuurlijk niet zomaar iets aannemen maar nu zie ik wel dat je toch een dokter bent".

We hebben er hartelijk om gelachen, maar Chris toch een béétje als een boer met kiespijn...!  

[Roodkapje]

Wat een geit!

[Pleun]

Bedankt voor je bijdrage BBB. Bijzonder sympathiek dat je hier nog post, na het afzeiken van je Babyblog.  

Pleun maakt een ommetje

Geloof het of niet, maar ik was vanavond pas om 20.30 thuis. Na een levendige werkdag lag ik net lekker in te dutten in de trein, toen werd omgeroepen dat reizigers met bestemming Rotterdam in Tilburg moesten overstappen. Tussen Dordrecht en Rotterdam was een ongeluk gebeurd. Ons werd geadviseerd via Den Bosch en Utrecht naar Rotterdam te reizen. Dit bleek niet zomaar een ommetje te zijn, maar een heus pokke ommetje. De ellende begon al meteen in Tilburg, toen de intercity richting Den Bosch 20 minuten vertraging had. In Den Bosch aangekomen, moest ik nog eens 20 minuten wachten omdat er een intercity richting Utrecht uitviel. Ook andere treinen reden niet, zodat het op station Den Bosch een redelijke chaos was. Uiteindelijk deed ik bijna 3,5 uur over de reis.

De werkdag dan. Die verliep iets minder gestroomlijnd als gisteren, maar dat heeft gedeeltelijk te maken met een collega. Een aardige miep van de administratie kwam me aan de balie assisteren, wat op zich niet verkeerd is natuurlijk. Alleen is ze vreselijk druk en heeft ze een stem als de misthoorn van de boot van Sinterklaas. Als ik iemand aan de telefoon had, zat ze er continu doorheen te blaten. Mens hou toch eens je snater, dacht ik, ik kon de mensen amper verstaan. Aan de andere kant kreeg ik wel 2 stukken taart omdat ze jarig was geweest, en haalde ze een paar keer koffie voor me. Maar ik ben blij dat ik niet iedere dag met haar hoef te werken, na een tijdje zou ik ongetwijfeld symptomen van posttraumatische stress gaan vertonen. Sommige mensen bedoelen het goed, maar veroorzaken alleen maar chaos.

De dames bij het Bureau Rechtshulp mogen me wel geloof ik, ze doen erg aardig tegen me. In de pauze vroegen ze of ik meeging om laarzen te kijken. Hoewel ik geen nieuwe laarzen nodig heb, stemde ik in met het voorstel. Een verborgen roeping van me is namelijk het ontwerpen van vrouwenschoenen, als ik geen rechten was gaan doen was dat m'n tweede keus geweest.
Bij V&D zat een ouwe knar in een scootmobiel luidkeels het winkelend publiek op te roepen om zich tot Jezus te bekeren. Toen ik om 17.00 uur naar huis ging, zat-ie er nog. Dit soort leipo's zijn geen goede reclame voor het christelijk geloof. Ik zeg altijd dat geloof en gekte in elkaars verlengde liggen en dat blijkt maar weer.

Qua klanten valt er niet zoveel te melden als gisteren, hoewel ik weer een paar aparte figuren voorbij heb zien komen. Mensen aan de rand van de samenleving zijn interessanter dan doorsnee normalo's. Verder heb ik me weer eens laten strikken in het net van een charmant meisje. Een buitenlands tiepje uiteraard (Joyce). Ze had hulp nodig bij het schrijven van een bezwaarschrift m.b.t. een bedrag dat de sociale dienst van haar terugvordert. Aangezien het gaat om slechts 75 euro, zou een advocaat inschakelen niet echt rendabel zijn. Nadat het meisje een beetje had lopen drammen, bood ik uiteindelijk maar aan om het bezwaarschrift te schrijven voor haar, waar ze me erg dankbaar voor was.

O ja, een verhaaltje dat ik niet mag vergeten te noemen is het volgende. Er belde een mevrouw die vertelde dat haar man als grap een hatelijk sms'je over moslims naar een collega had gestuurd. Die verklapte het aan de werkgever, die vervolgens de AIVD belde. De man krijgt nu waarschijnlijk een officiele reprimande, wat natuurlijk te belachelijk voor woorden is. Wat kunnen mensen toch dom zijn.

[Santaarnpaal]

Schoonmaak

Omdat ik een weekje vrij was besloot mijn ma dat het wel eens tijd was voor een bezoekje, niet voor de gezelligheid maar voor een grote schoonmaak. Mijn flat was op sommige plekken toch min of meer veranderd in een Augiasstal. Op één of andere manier hebben vrouwen een sensor voor vuil die ik iig met node mis.
Eerst werd de berg strijkgoed onderhanden genomen. Bij mijn moeder gaat dit rotklusje makkelijk af. Als ik dat zie vraag ik me af, heeft zij een gave of heb ik een gebrek. Strijken loopt bij mij altijd op een hoop gestuntel uit waardoor ik het altijd maar uitstel waardoor de berg te strijken goed op den duur de omvang heeft van de Mont Blanc. Terwijl mijn moeder strijkt neem ik mijn bureau onderhanden. Achter dat meubelstuk zit ik eigenlijk nooit en gebruik het eigenlijk alleen maar om daar mijn post te laten composteren. Nadat ik die berg post had gesorteerd in wat bewaard moest worden en wat weg heb ik het bureau afgestoft. Er lag een aardig berg stof op, je kon er zowat een kussensloop mee vullen .
Nadat dat gedaan was nam mijn ma mijn keuken onderhanden. Af en toe hoorde ik een ijselijke kreet als ma weer iets van zijn plek haalde wat ik eigenlijk nog nooit gedaan had. Ma: maak jij nooit je keukenlaadjes schoon. Santaarnpaal: huh? Vooral de keukenlade met bestek en dergelijke was nodig toe aan een schoonmaakbeurt. Ik heb blijkbaar de gewoonte om die open te laten als ik mijn brood klaar maak met het gevolg dat in de loop der tijd er aardig wat hagelslag in het laadje lag. Je kon er zo een pak mee vullen .
Nadat we de keuken hadden schoongemaakt vond me ma het wel weer welletjes. De volgende keer komst ze terug om de andere vertrekken een keer samen met mij onderhanden nemen.

[zidane]

Wil ze ook bij mij langskomen?

[Pleun]

Naar aanleiding van wat Pulpeet zei over de verkiezing van grootste Nederlander nog een citaat van Von der Dunk in het NRC: "Een blamage voor Nederland. Dit is iets om je voor te generen tegenover het buitenland. Wanneer werkelijk Pim Fortuyn objectief gesproken de grootste Nederlander aller tijden zou zijn, is dit een land van debielen."

Mijn mening: de verkiezing is het niet waard om veel woorden aan vuil te maken. Dat Nederland een land van debielen is vind ik ook. Waarom ben ik eigenlijk Nederlander? Ik voel me helemaal niet zo.

[Pleun]

Bij nader inzien moet ik mij iets voorzichtiger uitdrukken. Nederland is niet debieler dan andere landen. Het is niet slim om te generaliseren, maar het is zo lekker makkelijk. Over debiel gesproken... in het NRC van vandaag staat een opinieartikel waar ik het helemaal mee eens ben. Het gaat over de rol van de media na de moord op Theo van Gogh. De auteur heeft het over de "debiliserende sensatiedrift" van kranten en tv. Prachtig. Journalisten zouden zich eens moeten bezinnen op hun functioneren. Zo ben ik ervan overtuigd dat al de brandstichtingen in mosliminstellingen worden aangewakkerd door de maniakale berichtgeving in de media. Nederland staat helemaal niet in brand, de media zijn het spoor bijster.

[dingo]

Ik ben het zowaar het eens helemaal met je eens, als die mediahype zo doorgaat zien we straks achter elke boom een moslimterrorist zitten.

[Mezzamorpheus]

Helemaal mee eens, helaas. Al op de dag en de eerste dagen na de moord op Theo van Gogh concludeerde ik dat de media helemaal (de verkeerde kant op) doorsloegen en dat er van rustige objectieve verslaggeving nauwelijks sprake was. En helaas wordt het maar niet beter.  

[Pleun]

Vrije dag

Vandaag had Pleuntje vrij, zodat hij heerlijk kon uitslapen. Daar was ik ook wel aan toe moet ik bekennen, een dag als gisteren gaat je niet in de versleten kleren zitten. Rond 11.00 uur verliet ik toch maar m'n warme, veilige bedje. Het kussen waar ik een tijdje terug Doornroosje op heb laten slapen is trouwens van een rotkussen veranderd in een droomkussen. Na het verwijderen van een gedeelte van de vulling zinkt m'n hoofdje erin weg als een alcoholist in een delirium. Behalve een nieuw kussen zou ik eigenlijk ook wel een nieuw bed en een nieuwe matras kunnen gebruiken, een beetje investeren in iets dat je graag doet is natuurlijk niet verkeerd.

Tijd om te luieren was er verder niet vandaag. Voor de Eindhovense Joyce rammelde ik een bezwaarschrift uit m'n toetsenbord, dat ik meteen maar afleverde op het postkantoortje om de hoek. 'Ik hoop dat ik je nog eens kan bellen als ik ergens niet uitkom', smste ze. Tuurlijk kan dat. Ook schreef ik voor Hennen, m'n favoriete cliente, een brief voor het Waarborgfonds Motorverkeer, en las nog eens haar verzekeringsdossier door met het oog op de afspraak met de advocaat a.s. vrijdag. Zou ik nou ijveriger zijn dan ik altijd heb gedacht? Vermoedelijk niet, want ik help de dames niet met tegenzin.

's middags belde Santaarnpaal. Hij heeft een weekje vrij, zodat mijn voorstel om bij hem Andorra - Nederland te komen kijken in vruchtbare aarde landde. Andorra - Nederland... Hoe gek moet je zijn om zo'n wedstrijd te willen zien? Ik heb er ook wel spijt van moet ik toegeven, we hadden de tijd beter kunnen besteden aan bijbelstudie of het luisteren van de remix-cd's van Depeche Mode. Nu is het te laat, en moet ik alweer m'n bedje in omdat een nieuwe lange werkdag in aantocht is. Wederom in Den Bosch, heb er zin in.

[Pleun]

.

[Santaarnpaal]

Foutje. Pleun had achter mijn pc gezeten en nog niet uitgelogd zodat ik onder zijn naam een postje plaatste.

Wij tweeën een bijbelstudie doen? Ik zie het nog niet echt voor me.

[Pleun]

Op deze ultra-natte, koude herfstdag (koude regen is bijzonder onaangenaam) zou je eigenlijk het liefst diep wegkruipen onder de warme dekens. Dat ik dat niet heb gedaan, is omdat ik geen mietje ben, maar vooral omdat ik moest werken. Alleen 's ochtends dit keer, maar dat vond ik niet erg. In de trein zat een ambitieus type (pak, stropdas) om 7.15 al ijverig op z'n laptopje te rammelen. Heb een lichte afkeer van dat soort figuren, hoewel ik ook best een laptop zou willen hebben. Misschien had ik een wat materialistischer instelling moeten hebben, dan had ik er vast al een gehad.

Op het werk in Den Bosch beleefde ik een rustige ochtend, wat mede te danken was aan een telefoonstoring. Het Marokkaanse meisje (Hind) dat ik vorige week had geholpen belde voor me. Of ik voor haar een brief kon schrijven naar de school die inschrijfgeld van haar wil zien. 'Ehm, dat wil ik wel doen, maar ik ben er volgende week pas weer', zei ik. 'Maar je kan toch gewoon naar het Loket komen op een andere dag?' Hind: 'Kan ik de stukken niet opsturen naar je? Ik wil graag dat jij me helpt.' En jawel lezertjes, Pleuntje liet zijn tere hartje weer eens spreken en gaf zijn adres aan het meisje. Ik weet niet wat het is, maar ik voel me soms net een reddingsboei. Dat vind ik niet erg, in een harde, egoistische wereld wil ik graag een lichtje zijn in de duisternis. Zeker voor meisjes in nood.  

Verder kan ik me voorzichtig gaan verheugen in nog 3 maanden Eindhoven. In december gaat het Juridisch Loket aldaar open, en ze lijken me nodig te hebben. Misschien krijg ik in die 3 maanden wel zoveel nieuwe persoonlijke clientes dat ik voor mezelf kan beginnen.

[Santaarnpaal]

Nog eventjes en nog een paar van die Marrokaanse clienten en je kan een Juridisch Harem beginnen
Maar gefeliciteerd dat je nog 3 maanden mag blijven. Voor hoeveel dagen in Eindhoven?

[Pleun]

Waarschijnlijk fulltime. Dat wordt dus bikkelen. En wat die Marokkaanse clientes betreft... Vanmiddag had ik weer 'ns contact met Latifa, een meisje dat in juli bij me aan de balie is geweest. In de zomer maakte ze deel uit van het Veronica promotieteam, en 22 september blijkt ze in de Panorama te hebben gestaan. Hoeveel kleren ze op de foto's aanhad weet ik niet, maar een knap grietje is het wel.

[Pleun]

Terwijl 'Burn' van The Cure (uit de film The Crow) uit de boxen galmt (bijzonder inspirerende muziek moet ik zeggen), heb ik weer zin om een stukje te schrijven. De laatste tijd heb ik nauwelijks tijd om op mijn luie *** te zitten, wat voor de weblog alleen maar gunstig is natuurlijk.

Gisteravond kreeg Pleuntje bezoek. N., een ex-collega van het Loket in Rotterdam kwam een filmpje kijken. M'n broertje, en tevens huisgenoot, had ik hiervan niet in kennis gesteld, hij is er toch nooit. Wat schetste echter mijn verbazing? Toen ik het meisje had opgehaald van het station, bleek hij thuis te zijn. 'Er komen zo twee vrienden, nog voor m'n verjaardag', deelde hij mee. Hier wist ik niets van, hoewel ik me vaag kon herinneren dat hij iets had gezegd van 'niet aan het bier komen.' Door dit staaltje verbijsterend goede communicatie zat er dus niks anders op dan de avond gezellig met z'n allen door te brengen. Ik had The Ring gehuurd, maar omdat ik die al een keer gezien had, was er eigenlijk weinig meer aan.

Uiteindelijk werd het best een plezante avond. De vrienden van m'n broertje bleken aardige gasten te zijn, en het meisje vond het ook niet erg. Ik vind het altijd wel leuk om met haar over het werk te praten. Ze vindt het dom en naief van me dat ik sommige clienten m'n prive-nummer geef, maar dat zegt ze mischien omdat het allemaal dames zijn. Ik heb er nog geen negatieve ervaringen mee gehad. Ik vertelde dat ik vandaag met Hennen naar een advocaat zou gaan, waarop ze ietwat heftig reageerde. Nergens voor nodig, want er is niks aan de hand. Kennelijk denkt ze dat ieder meisje dat ik persoonlijk help achter me aanzit, maar dat is geenszins het geval. Of ik moet naiever zijn dan ik denk te zijn.

Zoals gezegd ben ik vanmorgen met m'n favoriete cliente naar de advocaat geweest in Rotterdam. Het was de eerste keer dat ik een advocatenkantoor van binnen heb gezien, wat misschien een beetje beschamend is voor iemand die zich meester in de rechten mag noemen. Het gesprek ging goed, de advocaat gaat voor het meisje aan de slag. 'Vond je het nuttig dat ik erbij was?' vroeg ik na afloop. 'Ja, het gaf me kracht', antwoordde ze. Ik wist niet dat ik over pokon-gaven beschikte, maar ik vond het uiteraard wel leuk om te horen, zeker uit de mond van een Arabische prinses. Vannacht heb ik trouwens van haar gedroomd. Het was een tamelijk verontrustende droom. Ze was een moslimterroriste in Fallujah. 'Het contact met je was alleen een dekmantel' zei ze in de droom. Meestal ben ik dromen op slag vergeten als ik wakker word, maar deze dus niet.

Thuisgekomen wachtte mij een onaangename verrassing: voor de tweede keer bleek de ruit aan barrels te zijn gewaaid. Dit keer was het de schuld van m'n broertje. Ik haalde al snel m'n schouders op. Het begint te wennen. Vanmiddag komt de glazenman de boel repareren.

Zo, en nu is het weekend en ga ik relaxen. Dat heb ik voor deze keer wel verdiend. Bij de bieb heb ik enkele boeken geleend, waaronder The world according to Garp van John Irving. Daar ga ik me eens lekker in onderdompelen. Escapism rules.


every night i burn
every night i call your name
every night i burn
every night i fall again

[Pleun]

Terwijl er wederom een stemmig muziekje opstaat (Origin of Symmetry van Muse), ga ik de verveling te lijf door een stukje te schrijven. Nou ja, verveling... Er valt genoeg te doen, alleen ben ik daar te rusteloos voor.

Gisteravond alweer een avondje bij Santaarnpaal gezeten. Als je twee straten bij elkaar vandaan woont is de drempel  niet hoog om ff langs te wippen, zeker niet bij Santaarnpaal, wiens gastvrijheid legendarisch is. We bespraken de contacten die we met andere culturen hebben. Ik beschouw deze als een absolute verrijking. Daarom snap ik eigenlijk niet dat ik het zo lang heb uitgehouden in de protestantse kerk, die louter is gevuld met bleke autochtonen. Ik kan niet in een hokje worden geplaatst en wil dat ook niet. Het gevolg is dat ik nergens echt bijhoor. Het meisje dat donderdag bij me op bezoek was zei dat ik een 'christelijke uitstraling' heb, terwijl christelijke meisjes me weer niet christelijk genoeg vinden. Tsja...

(De zanger Muse is inmiddels uitgeblerd. Junkie XL zit nu in de cd-speler.)

Verder heb ik gisteren een van de boeken gelezen die ik bij de bieb had geleend: 'Storm in het brein' van Hans Almhof, het levensverhaal van een schizofreen. M'n moeder had gevraagd of ik wat boeken voor haar over schizofrenie wilde meenemen, vandaar. R., de bezoeker van het Open Huis met een geest onder z'n schoen, komt regelmatig bij m'n ouders langs en dus is het handig om wat meer van z'n ziekte te weten. R. is een redelijk zwaar geval is mijn indruk, ook omdat hij medicijnen weigert. Hij heeft een flatje in Rotterdam, maar daar wil hij niet meer wonen omdat hij er wordt omringd door moslims. En moslims zijn z'n 'vijanden', die hem in z'n psychoses komen lastigvallen. Voor de grap hebben we al tegen 'm gezegd dat hij een goede columnist zou zijn voor de Metro.

Sinds de zomer slaapt R. in een tentje in Vlaardingen, in de open lucht. Dat kan natuurlijk niet lang goed gaan, zeker niet met dit weer. M'n moeder maakt zich dan ook zorgen om 'm. Dat doe ik niet, omdat je iemand niet kan helpen die niet (echt) geholpen wil worden. Van schizofrenie heb ik geen verstand, maar ik heb wel ervaren dat je een schizofreen niet kan benaderen als een 'normaal' iemand, omdat die persoon totaal anders denkt. Ze zijn ook verschrikkelijk onberekenbaar in hun gedrag. Het boekje dat ik heb gelezen was wel interessant, mensen die geen boeken lezen missen toch echt wat hoor. Je gedachten worden erdoor op gang gebracht, hoewel dat niet zo stormachtig is als bij iemand die schizofrenie heeft. Gelukkig maar.

[Pleun]

Yes, de nieuwe U2 is uit!

Eigenlijk zouden we gisteren naar de film gaan (Der Untergang), maar dat is even uitgesteld. In plaats daarvan zaten we weer lekker lui bij Santaarnpaal. Het ondernemen van dingen komt wel weer als de euro’s weer gaan binnenstromen. Mijn consumentenvertrouwen is momenteel niet zo hoog, laten we het daar op houden. De MP3-speler waarvan ik heb bedacht dat ik die heel erg nodig heb (gezien de lange treinreizen) vraag ik denk ik voor Sinterklaas. Die heeft toch geld zat.

Santaarnpaal krijgt vaak de lachers op zijn hand (deze lacher tenminste wel) met zijn typerende boude uitspraken. Zo ook gisteren. ‘Pleun, ik heb nou toch een botox-wijf gezien!’ Pleun: ‘Hahahaha.’ ‘Marijke Helwegerd of zoiets, ken je die?’ Pleun: ‘haha, ja, die heb ik wel eens op tv gezien geloof ik. Marijke Helwegen heet ze.’ Santaarnpaal was gisteren bij de opening van een schoonheidssalon van z’n nicht, en Marijke bleek een bekende van haar te zijn. Ze was gevraagd om de opening te verrichten. Santaarnpaal schudde haar handje met de gedachte dat ze een van de gasten was, zich onderwijl verbazend over de ietwat kunstmatig aandoende look van mevrouw.



Tot mijn vreugde had Santaarnpaal de nieuwe cd van U2, met de welluidende titel How to dismantle an atomic Bomb. Het vorige album van U2 viel me ietwat tegen (niet vernieuwend en te optimistisch), maar Bomb moet ik nog een paar keer horen om er een mening over te vormen. Vooralsnog bevalt het me wel. De typische U2-sound is duidelijk aanwezig en de spirituele teksten zijn weer lekker cryptisch (zoals het nummer Jahweh). Een mooi nummer vind ik Miracle Drug. Het downloaden van Bomb verloopt nogal frustrerend, tot nu toe heb ik alleen maar fake-bestanden binnengehaald. Dit vind ik niet tof van je Bono.

U2 - Miracle Drug

I want a trip inside your head
Spend the day there...
To hear the things you haven't said
And see what you might see

I want to hear you when you call
Do you feel anything at all?
I want to see your thoughts take shape
And walk right out

Freedom has a scent
Like the top of a new born baby's head

The songs are in your eyes
I see them when you smile
I've seen enough I'm not giving up
On a miracle drug

Of science and the human heart
There is no limit
There is no failure here sweetheart
Just when you quit...

I am you and you are mine
Love makes nonsense of space
And time... will disappear
Love and logic keep us clear
Reason is on our side, love...

The songs are in your eyes
I see them when you smile
I've had enough of romantic love
I'd give it up, yeah, I'd give it up

For a miracle, a miracle drug, a miracle drug
God I need your help tonight

Beneath the noise
Below the din
I hear a voice
It's whispering
In science and in medicine
"I was a stranger
You took me in"

The songs are in your eyes
I see them when you smile
I've had enough of romantic love
Yeah I'd give it up, yeah I'd give it up
For a miracle, a miracle drug
Miracle, miracle drug

[Pulpeet]

Hoogste tijd om de afgelopen week even door te nemen. Omdat het anders erg veel wordt, begin ik maar bij donderdag.

Tijdens onze kerkenraadsvergaderingen is het gewoonte om de eerste helft van de avond te besteden aan bezinning en kringgebed. De heren moderamen hadden in al hun wijsheid bedacht dat ik dat deze keer wel wat bezinnends zou kunnen zeggen, daar de geachte broeder die dit eigenlijk zou doen ten tijde van de vergadering in Parijs zou verblijven. Nu ben ik daar nooit te beroerd voor (voor sommige andere dingen wel), dus toen dat verzoek mij vorige week bereikte heb ik de heren toegezegd te proberen enige woorden ter stichting te spreken. Toevallig (?) had ik net een beginnetje in het boek "Nieuwe taken voor de kerk van nu" van Tom Wright gemaakt. Dat boekje beviel me wel, zodat ik gelijk een onderwerp had om wat over te vertellen. Gelukkig las het als een trein zodat ik donderdagavond genoeg gelezen had om er een enigszins zinnig verhaal over te houden. Helaas voor Pleun heb ik Von der Dunk even terzijde gelegd om dat boekje voor te laten gaan. Maar ik zal m'n best doen om de schade komende week weer in te halen. De notulist van die avond (Pleuns vader) had blijkbaar niet zoveel zin om een samenvatting van mijn verhaal te bakken, want hij vroeg me achteraf of ik het zag zitten om een samenvatting te schrijven voor het wijkblad, waar hij redacteur van is. Ook daarin heb ik mij van mijn bereidwillige kant laten zien. Dan blijft er tenminste nog wat van bewaard voor het nageslacht. Niet dat ik verwacht dat het nageslacht nog in onze wijkbladen gaat kijken (als die dan nog terug te vinden zijn), maar het is toch wel een aardig idee. Als ik het verhaal af heb zet ik het ook wel ergens op het forum.



Vrijdagmiddag heb ik mij samen met mijn ouders per spoor naar de Technische Hogeschool Rijswijk begeven om een open dag te bezoeken. Mijn broer studeert Technische Informatica aan die school en we wilden wel eens zien waar hij zoal uithangt. Hij heeft een aardig baantje daar. Als een soort studentassistent is hij verantwoordelijk voor een netwerklaboratorium alwaar hij de ganse dag linux-bakken in elkaar kan knutselen die geavanceerde routering verzorgen. Leuk. Voor een open dag is een opleiding als Informatica niet zo geschikt. Er valt niet zoveel te zien. Bij Elektrotechniek en Technische Natuurkunde, waar we ook nog even hebben gekeken, stonden wel allerlei leuke opstellingen.

Vrijdagavond was er een orgelconcert in de Grote Kerk te Vlaardingen. De belgische organist Jean Ferrard verblijdde ons met een mooi concert gevuld met zeventiende-eeuwse Vlaamse orgelmuziek. Na afloop praten we altijd nog wat na onder het genot van een glaasje een een kaasje. Helemaal ontspannen kon dat deze keer niet. De auto van Ferrard vertikte het te starten zodat de wegenwacht te hulp geroepen moest worden. Ik heb de afloop niet meegemaakt, maar ik neem aan dat het allemaal wel goed gekomen is.

Zaterdag heb ik eerst mijn roes uitgeslapen van het glaasje. Nu heb ik nooit moeite met een beetje wijn, maar dit keer had ik nogal hoofdpijn toen ik wakker werd. Waarschijnlijk ligt het aan de soort wijn, want ik heb dat vaker gehad na het drinken van die wijn. Het was Zuid-Afrikaanse. Zou dat ermee te maken kunnen hebben? Voortaan maar een biertje dan.



Toen de kwellingen van mijn hoofdpijn enigszins verminderd waren, ben ik wederom naar de Grote Kerk getogen. Dit keer om te helpen alle stoelen te versjouwen. 's Avonds zou er een cantatedienst gehouden worden. Voor die gelegenheid is het niet zo handig dat de stoelen (zoals gebruikelijk) rondom de kansel staan. Daarom worden alle stoelen naar het koor gericht, zodat iedereen het koor en het orkest kan zien.

Daarna snel wat gegeten en naar het Cincinnati building gefietst. Daar vond een gigantische boekverkoping plaats van het Theologisch Antiquariaat Müller. Een soort De Slegte, maar dan op theologisch gebied. Hoewel ik me had voorgenomen niet veel te kopen kwam ik natuurlijk toch met een stapeltje weer thuis. Voor 50 cent per boek (tweedehands) kun je niet tobben. Aardig is een boekje uit 1867 getiteld "Geschiedenis der allerheiligste Maagd en Moeder Gods Maria, volgens het H. Evangelie, de Schriften der H. Vaders en de gedenkteekenen der overlevering." Voorin het boek zit een briefje geplakt waarop vermeld wordt dat dit boekje de eerste prijs was "voor goed gedrag, vlijtig betrachten der christelijke leering en beantwoorden der prijsvragen", toegekend aan Anna Spierings te 's Bosch, den 20 Mei 1883. Niet dat ik dat boekje ga lezen, maar het is leuk voor de curiositeit.

Om de geachte lezers van deze log niet te overvoeren zal ik vanavond verder gaan. Bovendien wordt het tijd om voorbereidingen voor het aanstaande kerkbezoek te gaan treffen.

[Santaarnpaal]

quote:

Pleun schreef op 21 november 2004 om 13:17:


Santaarnpaal krijgt vaak de lachers op zijn hand (deze lacher tenminste wel) met zijn typerende boude uitspraken. Zo ook gisteren. ‘Pleun, ik heb nou toch een botox-wijf gezien!’ Pleun: ‘Hahahaha.’ ‘Marijke Helwegerd of zoiets, ken je die?’ Pleun: ‘haha, ja, die heb ik wel eens op tv gezien geloof ik. Marijke Helwegen heet ze.’ Santaarnpaal was gisteren bij de opening van een schoonheidssalon van z’n nicht, en Marijke bleek een bekende van haar te zijn. Ze was gevraagd om de opening te verrichten. Santaarnpaal schudde haar handje met de gedachte dat ze een van de gasten was, zich onderwijl verbazend over de ietwat kunstmatig aandoende look van mevrouw.

Als je niet geïnteresseerd bent in showbissnieuws en amper tv kijkt dan zeggen zulke figuren je niet zo veel. Hetzelfde geld voor al die (blonde)vrouwen die bij veel mannen populair zijn. Ik weet nog dat ik ooit veel spam achter elkaar kreeg met de tekst ala "horny pics of Paris Hilton" en ik denken dat het ging over ranzige foto's die genomen waren in het Parijse Hiltonhotel. Pas later kwam ik er achter dat Paris Hilton een model was.
Marijke Helwegen was wel een aardig mens hoor en haar Botoxkoppie ziet er wel beter uit dan die van Connie Breukhoven maar ik kan het niet mooi vinden.

[Pleun]

Blij dat Pulpeet weer voor de weblog schrijft. Hij zorgt voor een stukje beschaving, ik voor de chicks en de rock 'n roll.  

Hedenmiddag vertoefde ik bij mijn lieve oudste zusje in Rotterdam. Ze is namelijk jarig vandaag. Op het station kocht ik een bosje rode rozen. Die doen het altijd goed bij het vrouwelijk geslacht. Boyfriend R. was er ook, we hebben uitgebreid een gezamenlijke liefhebberij besproken: rock music. Nu moet ik toegeven dat R. meer rocker is dan ik, hij is per slot van rekening lead-zanger en gitarist van de band Drowned, maar een melodieus potje gitaarherrie kan ik wel waarderen. R. verblijdde me met een kopie van How to dismantle an atomic Bomb, speciaal voor mij gebrand. Thanx mate.  

Momenteel zit-ie in m'n cd-spelertje en kan ik er een beter oordeel over vellen. Ondanks de gepassioneerde U2-sound kan ik vooralsnog een licht gevoel van teleurstelling niet onderdrukken. Wederom is het namelijk geen vernieuwend album, ik mis de experimenten met elektronica zoals die er op Pop nog wel waren. R. denkt er hetzelfde over. Zo vonden we allebei het vorige U2-album All that you can't leave behind wel oke, maar het raakte ons verder niet. Ik ben bang dat dat met Bomb ook zo zal zijn. Goede songs hoor, maar niet rauw en melancholiek genoeg om een gevoelige snaar bij me te raken. Jammer. Als ik dan toch een favoriet nummer moet noemen, dan is dat nu 'City of blinding lights.'

We hadden het ook nog over het optreden van Drowned op Flevo afgelopen zomer. Dit was nogal controversieel, omdat een van de zangers in een song het F-woord gebruikte. De band heeft daar later veel kritiek op gehad. Binnenkort spelen ze op een festival in Bilbao, en als ze genoeg stemmen krijgen is er een kansje dat Drowned ook op Lowlands te bewonderen zal zijn.

[Santaarnpaal]

Mijn oordeel is eigenlijk wel precies hetzelfde. Ik mis ook dat vernieuwende en dat geëxperimeteer met elektronica zoals op Pop. Verder zijn de nummers echt niet verkeerd maar ik denk dat ik hem niet "grijs" zal draaien zoals ik dat deed met "Pop" en "Achtung Baby".
"City of binding lights" en "Jahweh" vind ik persoonlijk de nummers die me het meeste raken.

[Pleun]

quote:

Santaarnpaal schreef op 21 november 2004 om 19:27:

"City of binding lights" en "Jahweh" vind ik persoonlijk de nummers die me het meeste raken.

We zijn het weer eens eens.  

[Pulpeet]

Goed. Verder dan maar

Waar was ik. O ja, zaterdagmiddag.
Na het bezoekje aan de boekenverkoop ben ik snel weer terug gegaan naar de kerk. 's Middags komen koor en orkest repeteren voor de cantatedienst 's avonds. Ze hoeven echter niet allemaal tegelijk op te draven. Als eerste wordt met de solisten gerepeteerd. Dan is het nog rustig in de kerk. Het is daarom belangrijk dat er iemand in de kerk zit om een oogje in het zeil te houden. Het is al eens gebeurd dat er een portemonee ontvreemd is. Bovendien staat er een tinnen servies dat ook leuk is om mee te nemen. Omdat niemand anders kon, ben ik gestrikt om dat oogje in het zeil te houden. Geen ramp. Ik heb het boek van Wright meegenomen, zodat het nuttige met het aangename verenigd kon worden.

's Avonds dus de cantatedienst. Het was niet zo druk bezocht als anders. Waarschijnlijk vanwege het slechte weer. Maar het was wederom een mooie cantate (welke eigenlijk niet?). Na de cantatedienst ben ik thuis op de orgelbank gekropen om de dienst van heden ochtend voor te bereiden. Het is vandaag de laatste zondag van het kerkelijk jaar. Dat betekent dat in veel gemeenten de namen voorgelezen worden van de overledenen. De organist die eigenlijk vanochtend zou spelen had dit jaar een dochter verloren, en nu wilde hij naar een dienst elders in Vlaardingen, waar zij herdacht werd. Zeer begrijpelijk. Dan wil ik wel invallen. Maar dat moet wel voorbereid worden. Voorspelletjes uitzoeken... iets voor tijdens de collecte. Ik improviseer geen noot, dus alles moet van te voren worden uitgezocht. Dat kost toch weer een uurtje. Dat uurtje heb ik niet al te lang laten duren, want Santaarnpaal en Pleun zaten al op me te wachten. Dus ben ik snel naar het knusse hol van Santaarnpaal gefietst. Zoals gebruikelijk hebben we nog wat over de zin van het leven zitten keuvelen (naast enkele minder verheffende zaken).

Vanochtend dan die dienst begeleid. Ik heb niet zoveel routine, dus dat kost toch aardig wat energie. En bovendien ben ik 's ochtends nooit zo helder, waardoor het kan voorkomen dat ik ineens twee akkoorden door elkaar speel. Dan verwacht je een dominant-tonica overgang, maar dan komt er één of andere mediant. In de verwarring die dan ontstaat grijpen de vingers automatisch alle tonen die in beide akkoorden zitten, wat tot leuke effecten leidt. Ach... een paar septime-akkoorden moet kunnen temidden van al die brave drieklanken. Misschien iets voor een nieuwe trend... verjazzde samenzang... beetje swing erbij. Maar goed, dat mag natuurlijk niet. Stel je voor . Nadat alles naar tevredenheid afgerond was, dronken we nog een kopje koffie in de hal van de kerk. Nadat we allemaal flink geïntegreerd hadden gingen iedereen weer naar huis. De middagdienst was niet zo goed bezocht (komt bekend voor?). Ook de kerkenraad was flink uitgedund. Dat betekende dat ik mee moest helpen met de collecte, terwijl ik eigenlijk niet op het rooster stond. De eerste aan wie ik de collectezak gaf zat zo druk met haar buurman te overleggen dat er enig gekuch nodig was om duidelijk te maken dat er werk aan de winkel was. Het was verder een makkelijk vak om te collecteren. Er zijn ook vakken die nogal groot zijn, en waarin de mensen nogal verspreid zitten. Vanwege de grootte moet je om op tijd klaar te zijn met twee paar collectezakken aan het werk. Als je niet oppast gaan die zakken alle kanten op. Iedereen geeft ze door aan de dichtsbijzijnde persoon. Het is een aardige oefening logistiek om dan de zakken bij iedereen precies één keer langs te laten komen. Maar dat lukt altijd wel.

Wel, dat was het weer voor vandaag.

[Slim blondje]

En Slim blondje gaat ook weer eens posten over haar leventje.
Het is namelijk toetsweek. Niet een moment om op idiote fora te zitten, maar toch, het is misschien wel juist zo'n moment waarop je even je gedachten moet verzetten naar onzinnigere dingen dan hoort.
Eigenlijk heb ik vandaag maar een toets gehad. Maandag het eerste. Ckv3. Oftewel: een theorietoets van TEKENEN. En daarna uit. Wie verzint zoiets?? Ik had er niet eens voor geleerd. Het was een open boek toets. Maar het kopietje waar ook vragen over gesteld werden, mocht je niet gebruiken. En die had ik dus ook niet geleerd. Gelukkig heeft Slim blondje een heeeele dikke duim...(nu ff niet echt meer...)
Op dit moment hoor ik Duitse zinnetjes en een naamvalschema in mijn hoofd te pompen, maar mijn hoofd heeft daar geen zin in. Dan toch nog liever geschiedenis. Dat gaat over de invloed van de veranderingen in de landbouw op de andere sectoren van de economie vanaf het eind van de Middeleeuwen tot nu. Niet dat dat nou boeiend is, maar het is in elk geval interessanter dan Dem Der Dem Den (da's de derde naamval, die ken ik vast) en "das kann ich uberhaupt nicht leiden"en dat soort fratsen.
Gelukkig ben ik donderdag vrij, kan ik dan dingen van Geschiedenis 1 over communisme gaan onthouden.
Eigenlijk moet ik niet zeuren, want mijn zeven toetsen vallen best mee vergeleken met de 11 (!) van sommigen. Eigen schuld natuurlijk, moet je maar geen NT met drie talen kiezen...(voor de leken, NT is het zwaarste profiel, met alle exacte vakken helemaal)

Wat nog wel even leuk is om te zeggen is dat ik vanmorgen naar school ben gevlogen. Best handig, zo'n westenwind. Het probleem komt straks pas, maar daar gaat blondje nog heel even niet aan denken.

Is er nog iemand die mij aan een ezelsbruggetje kan helpen voor D**ts?? Ik word echt ziek van dat vak.  

En dan heb je ook nog leuke dingen in het leven van de arme scholier: een kerstgala.
Ik zie het echt alweer helemaal voor me, al die jongens in pak (met opgestroopte mouwen ) En meisjes in van die donkere omagordijnen. Jaaah, dat wordt leuk.
Het probleem is alleen dat ze me zo gek hebben gekregen om in de organisatie te gaan, dus het gaat me wel tijd kosten. Maarja, je moet er wat voor over hebben he?
M'n moeder gaat voor mij een jurk maken. Ik wilde het eigenlijk zelf doen, maar heb chronisch tijdgebrek, dus het is me verboden.  
Zooooo, weer een stukje blondjesleven, sjongejonge, wat is mijn leven boeiend (hmpfff ). Wel een goed tijdverdrijf, weblogs schrijven.
Maarre, hoe kan je eigenlijk tijd verdrijven die je niet hebt? Volgens mij heet dit 'verslaving'...

[Santaarnpaal]

Leuk verhaaltje Slim Blondje. Dat mag je van mij wel vaker doen een stukje schrijven het P & P weblog.

[Slim blondje]

quote:

Santaarnpaal schreef op 22 november 2004 om 13:47:
Leuk verhaaltje Slim Blondje. Dat mag je van mij wel vaker doen een stukje schrijven het P & P weblog.

Dankje. Fijn dat ik van jou in elk geval toestemming heb
Misschien ga ik wel wat meer schrijven, zie wel. Dan wordt het P & P & Sb
weblog  
Overigens, als je wat meer van me wilt lezen, niet zijnde een weblog, maar columns, kijk dan 'ns op http://www.lor-online.nl/column.html . Dat is voor de leerlingenraad, waar ik overigens aan het begin van het schooljaar al door middel van stemmen uitgekickt ben, maar waarvoor ik dus nog wel columns schrijf

[Pleun]

Dat is nog eens lekker thuiskomen zeg, er valt flink wat bij te lezen. Het verhaal van Blondje doet mij in gedachten teruggaan naar lang geleden, toen Pleuntje nog op de middelbare school zat. Nare dingen vergeet je doorgaans, dus ik kan me niet herinneren dat ik erg vaak zat te leren toen. Maar leuk verhaaltje slimmerikje, en nu weer aan de slag.  

[Pleun]

Het komt goed uit dat Pulpeet & Blondje al een stukje hebben geschreven, want zelf heb ik geen bijster boeiende dag gehad. In de ochtend werd ik op de vingers getikt omdat ik mensen zou hebben verwezen naar het inloopspreekuur die daar niet hoorden. Dit leidde bij mij tot enige irritatie, omdat ik geen fout heb gemaakt. De clienten in kwestie hebben hooguit mijn woorden verkeerd geinterpreteerd, al dan niet bewust. Maar ja, boeiend, de waarheid kan toch niet meer worden achterhaald. Qua klanten was het saai vandaag, ik kan me niet een boeiend verhaal herinneren. Ik voel me bij het Bureau Rechtshulp in Eindhoven ook beperkt in mijn handelingsvrijheid, het Juridisch Loket komt dan ook als geroepen.

Wat misschien wel grappig is om te melden, is dat ik in het weekend voor het eerst met de gedachte speelde om op lange termijn misschien advocaat te willen worden. Met eigen ogen heb ik nu kunnen aanschouwen dat ook normale mensen advocaat kunnen zijn en dat het niet alleen maar elitaire workaholics zijn. Van die ambitieuze beroepsdwazen die tot 's avonds laat op kantoor zitten. Met mijn verstand kan ik ook meer dan ik nu doe, het enige probleem is dat ik een hekel heb aan rechten. Maar misschien verandert dat op den duur, ik weet het niet.

[Zwever]

Ik ben bang dat je daar heel erg arm van gaat worden, want volgens mij zou jij direct een zaak "deo volente" doen als je een schone marrokkaanse binnen zag lopen in je advocatenkantoor

[Pleun]

quote:

Zwever schreef op 22 november 2004 om 22:47:
Ik ben bang dat je daar heel erg arm van gaat worden, want volgens mij zou jij direct een zaak "deo volente" doen als je een schone marrokkaanse binnen zag lopen in je advocatenkantoor

Deo volente? Pro deo bedoel je zeker? Wel, ik denk dat je gelijk hebt.  

[Pleun]

Een werkdag in Eindhoven

M'n arme darmpjes hebben het zwaar. De pot witte bonen in tomatensaus van gisteren is vermoedelijk slecht gevallen want ik had vandaag de hele dag last van maagkrampen. Pleuntje moet beter voor zichzelf zorgen, ik neem veel te weinig tijd om te eten. Maar goed, m'n fysieke gesteldheid is niet iets wat de lezertjes interesseert denk ik.

Maar ik ga daar toch nog even op door. Vanmorgen ging ik voor het eerst met tegenzin naar m'n werk. Dat komt niet door het werk, maar door de doffe ellende in m'n kop na een veel te korte nachtrust. Het is echt een drama als je totaal onuitgerust een lange werkdag tegemoet gaat. Desondanks ging het niet slecht vandaag. Een sprankje licht werd gebracht door een stagiaire die me vandaag kwam assisteren. Een leuk, vrolijk grietje (Linda) van 18 dat MBO Juridische Dienstverlening doet. In haar gezicht deed ze me denken aan een Roemeens vakantievriendinnetje van lang geleden. K zou best weer 18 willen zijn beste lezertjes.

[zidane]

Moet jij geen ajax kijken rond deze tijd!? " class="smiley"  />

[Zijnkind]

Tijd voor de vitaminepillen?

[Pleun]

quote:

zidane schreef op 23 november 2004 om 21:09:
Moet jij geen ajax kijken rond deze tijd!? " class="smiley"  />

Hebben die gespeeld dan?   Heb wel de tweede helft van Real Madrid - Bayer Leverkusen gezien op de Belg. Leverkusen had kansen om te winnen en Figo miste een strafschop. Het zij hem gegund. Het is trouwens spijtig dat ik afgelopen zaterdag de galavoorstelling van Barcelona tegen Real niet heb kunnen zien.

[Slim blondje]

Wiskunde:    (jammer dattie geen pet op heeft)

[Roodkapje]

quote:

Slim blondje schreef op 22 november 2004 om 11:35:
Is er nog iemand die mij aan een ezelsbruggetje kan helpen voor D**ts?? Ik word echt ziek van dat vak.  

Als je het nou in één schema propt? En een soort tabelletje maakt met op de rijen de naamvallen en de kolommen als rijtjes. Dan zie je vanzelf dat je maar heel weinig hoeft te onthouden...

code:

1 2 3 4 5 6

mnl   vrl   onz   mv 1   der   die   das   die 2   des   der   des   der 3   dem   der   dem   den 4   den   die   das   die

Gewoon dit schemaatje dom in je kop stampen en hem opschrijven in een hoekje van je proefwerkblaadje. En als je dan naamvallen moet invullen kun je gewoon in dat schemaatje kijken. Dus niet meteen de uitgangen opschrijven maar eerst met potlood zinnetjes ontleden en het goede cijfertje bij het zinsdeel zetten 1 = onderwerp 2 = bezitsaanduiding 3 = meewerkend voorwerp 4 = lijdend voorwerp.

Dan zie je per rij dat mannelijk en onzijdig veel op elkaar lijken, en vrouwelijk is heel makkelijk: maar 2 mogelijkheden.

(Maar ik heb makkelijk praten: Duits is mijn moedertaal...   )