Ik heb een serieuse vraag. Niet om het sentimenteel zijn tijdens het kijken naar films te promoten, maar iets wat ik oprecht interessant vind om over na te denken.
Een enkele keer heb ik de tv uit willen zetten vanwege geweldadigheden die op de een of andere manier mij ook ontzettend aangrepen. Mijn man vond dat maar onzin, want het was toch een film. Ik had zoiets van: ja, maar het grijpt mij toch aan. Dat gebeurt gewoon. Ik dacht daar nog wel eens over na. Ik weet wel dat het allemaal in spel is gezet, het zou mij dus niet aan hòeven grijpen. Dat het dat toch doet, heeft er volgens mij niet zozeer mee te maken dat ik als ik zit te kijken, denk dat wat ik zie echt gebeurd, maar meer dat ik weet dat het kàn gebeuren. En dat er ook op vele plaatsen op de wereld echt ditzelfde soort geweld (en de haat en wanhoop die daar bij hoort) dat ik op tv zie ook echt plaatsvind. Wat ik zie refereert aan vergelijkbare situaties die wel werkelijkheid zijn of kunnen zijn.
Ik heb zelf niet het lef gehad de CU2 lijst in te vullen, maar nieuwsgierig als ik ben lees ik ze natuurlijk wel. En sommige antwoorden 'huil je tijdens films' brachten me bij deze gedachtengang van mij terug. En ik zou heel graag antwoord willen op de vraag: er is verschil tussen huilen en lachen tijdens films. Als het gaat om het onzinnige karakter ervan bedoel ik dan. Als je huilt, zou je dat als onzinnig kunnen zien, omdat wat je ziet niet echt gebeurt, maar in spel is gezet. Maar dat is het toch ook als je lacht om iets komisch tijdens een film? Ergens denk ik zelf dat deze vergelijking van mij niet helemaal op gaat. Dat ik eigenlijk appels en peren vergelijk, maar ik zìe dat zelf eigenlijk nog niet.
Wie wel?
