Auteur Topic: Relatie met God?  (gelezen 5645 keer)

Remco II

  • Berichten: 147
  • Leerling van de Schrift
    • Bekijk profiel
Relatie met God?
« Reactie #50 Gepost op: januari 13, 2005, 11:14:50 am »

quote:

Remco II schreef op 11 januari 2005 om 20:14:
...Dat is te weinig, en ook onschriftuurlijk. Want de Schrift spreekt ook over diepe ellendekennis, vb.: Ps. 51 en Ps. 130. Dat is een element waar we wat mij betreft nooit en te nimmer overheen mogen stappen, want anders krijgt de emotionele kant van het christelijke leven de diepgang van een plasje water, en daar gruw ik van.

quote:

mirt schreef op 11 januari 2005 om 22:31:
Remco II, ik vind dat je een eenzijdig beeld geeft van de evangelischen. Van mij mag je best je mening over hen geven, maar ik vind het gewoon niet goed als al het evangelische over één kam geschoren wordt.


Wat ik overigens zei van de diepgang van een plasje water, daarmee doelde ik niet slechts op de evangelischen. Ik had er ook een algemene bedoeling mee.
Het is waar dat ik de evangelischen nou niet direct het voorbeeld vind van diepe eerbied voor God en grondige zelfkennis: jezelf kennen als zondaar voor God.

Maar ik wilde er nog iets anders mee zeggen.
Als wij onszelf in ons leven, door het werk van de Geest, nog nooit ontdekt hebben aan onze zondige doodstaat...
als wij nog nooit voor de voeten gevallen zijn van die dierbare Middelaar als geen rechtvaardigheid hebbend in onszelf (Deut. 6:25), en als onnutte dienstknechten in zijn dienst...
als wij nooit een gebroken hart hebben gehad over onze zonden, en dus de droefheid overeenkomstig (het leven met) God niet kennen (II Kor. 7:10: hè gar kata theon lupè...; kata = naar, volgens, overeenkomstig; d.w.z. hier: het hoort er helemaal bij)...
als wij niets kennen van die worsteling van Psalm 130...
dan heeft ook ons geloof de diepgang van niet meer dan een plasje water!

En dat is nou iets, daar maak ik mij wel eens zorgen over. Hoe staat het in dàt opzicht met ons als kerkleden?
Het is mijn indruk dat ik daar weinig over hoor!
Ook dr. A.N. Hendriks sprak die zorg wel eens uit in een artikel.
Dat vind ik zorgwekkend, omdat dat volgens mij heel bedreigend is voor de kerk.
Nee, niet dat je gelijk al je concrete belevenissen bloot moet leggen, maar het uit zich tot op zijn minst in het doorklinken van diepe verwondering in je spreken, dat de HERE nog van doen wil hebben met zúlke zondaren als ik ben/als wij zijn. Dat moet toch vroeg of laat te horen zijn, in hoe hij/zij spreekt, als iemand dat kent!
« Laatst bewerkt op: januari 13, 2005, 11:21:47 am door Remco II »

Zijnkind

  • Berichten: 5099
    • Bekijk profiel
Relatie met God?
« Reactie #51 Gepost op: januari 13, 2005, 11:36:38 am »

quote:

Remco II schreef op 11 januari 2005 om 22:46:
De evangelischen zijn niet ons voorbeeld, maar de Heilige Schrift!
Ik neem aan dat je de tegenstelling niet zo bedoeld als ik hem opvat. Namelijk dat evangelischen niet schriftuurlijk bezig zijn? En wat bedoel je precies met hen nabootsen?
Spreuken 16: 3 Vertrouw bij je werk op de HEER, en je plannen zullen slagen.

Remco II

  • Berichten: 147
  • Leerling van de Schrift
    • Bekijk profiel
Relatie met God?
« Reactie #52 Gepost op: januari 13, 2005, 02:25:52 pm »

quote:

Zijnkind schreef op 13 januari 2005 om 11:36:
[...]

Ik neem aan dat je de tegenstelling niet zo bedoelt als ik hem opvat. Namelijk dat evangelischen niet schriftuurlijk bezig zijn? En wat bedoel je precies met hen nabootsen?

Ik bedoelde dat je niet in de eerste plaats moeten kijken hoe bepaalde andere christenen de dingen doen en zeggen etc., om ze daarin klakkeloos te volgen. In plaats daarvan moet je de Bijbel grondig bestuderen. En bekijk alles wat er op je afkomt dan maar kritisch.
Dàt is wat ik hiermee in de eerste plaats bedoelde.

Ik heb de indruk, dat veel christenen meer kijken naar andere christenen, dan dat ze hun Bijbel grondig bestuderen. Dat vind ik zeer bedenkelijk. Het is immers de omgekeerde wereld.
Je moest eens weten welke enorme en onuitputtelijke rijkdom er in de Schrift ligt! Daar kan geen kerkelijke gemeenschap, sekte of beweging tegenop bieden!


Ondertussen meen ik - helaas voor jou - wel degelijk dat de evangelischen op diverse punten onschriftuurlijk bezig zijn.
Laat ik eens wat punten noemen:
- een gefingeerde tegenstelling maken tussen OT en NT, die ik zelf nog nooit ontdekt heb; alsof het in het OT alleen maar harde wet was zonder genade, en alsof de wet er in de tijd van het NT niet meer zo toe doet;
- dat heeft een verkeerde verbondsvisie tot gevolg, waarin zij een heel verkeerde basis van het verbond nemen: de mens met zijn keuzes in plaats van Gods rotsvaste beloften (wat ook zegen èn vloek inhoudt!),
- zondekennis speelt voor hun geen belangrijke rol, want ach, de wet is afgedaan en het is nu de tijd van de genade, en daardoor krijg je een geloof met de diepgang van een plasje water,
- diepe indrukken van Gods heiligheid ben ik in die kringen ook niet erg frequent tegengekomen, terwijl de Bijbel Gods heiligheid toch zo nadrukkelijk in het voetlicht brengt, zó dat je als mens het gevoel krijgt: 'waar moet ik me bergen?!',
- geen oog hebben voor de kerk, die één behoort te zijn, en maar gemeenten raak stichten.

Sorry, maar deze punten maken het mij wel héél moeilijk om veel respect te voelen voor die beweging.

Ik zeg niet dat zij helemaal geen goede punten hebben. Die hebben ze wel.
Ik denk ook dat het - op zijn minst gedeeltelijk - de schuld is van de kerk(en) dat de evangelische beweging er gekomen is: geestelijke lauwheid, dode orthodoxie, moderne theologie die het gezag van de Schrift niet erkent, zodat er een walgelijke slapperdebapsie-prediking ontstaat, de mensen geen geestelijk voedsel krijgen, en met drommen de kerk uit lopen.
Ook op de kerk, net als op het Israël van het OT, rust een enorme berg schuld waarvoor Christus' komst en verzoening nodig was, want anders zal geen enkeling behouden kunnen worden. (Psalm 130:3: "Zo Gij, JHWH!, de ongerechtigheid gadeslaat; JHWH!. wie zal bestaan?")

Ik denk dat het heel wat heilzamer is om díe grote schuld op onze schouders te voelen drukken, en zo voor God vernederd te worden, onze díepe verlorenheid te beseffen, en Christus nodig te krijgen ("Geef mij Jezus of ik sterf!" heb ik wel eens gelezen van iemand), dan ook overlopertje te gaan spelen. Hetzij door over te stappen, hetzij door hun ideeën en gewoonten over te nemen.
« Laatst bewerkt op: januari 13, 2005, 02:29:17 pm door Remco II »

Oogje

  • Berichten: 477
    • Bekijk profiel
Relatie met God?
« Reactie #53 Gepost op: januari 13, 2005, 03:11:07 pm »
In de allereerste baptisten gemeente had men een bijzondere manier om het gemeentezijn te beginnen. Men stond in een kring en ieder riep om de beurt: "Ik verbind mij aan God en aan de gemeente." Als christen ben je verbonden aan God, maar ook aan de gemeente. Zo ben je als gemeente ook weer met God verbonden.

God heeft inderdaad een verbond met Zijn gemeente, dus de vergadering van gelovigen die Christus hebben aangenomen, vertegenwoordigt in de plaatselijke gemeenten. Hij gebruikt de gemeente om Zijn plan met de wereld uit te voeren, de gemeente is daarvoor geheiligt, apart gezet. Dat verbond zal Hij nooit loslaten, Hij laat Zijn gemeente nooit in de steek. Maar... als de gemeente Hem massaal zou afvallen, dan keert Hij hen de rug toe. Zo was het in het OT ook in Israël: God liet Zijn volk nooit vallen, maar keerde Zich wél van hen af als zij andere goden achterna liepen.

Als persoon heb je echter ook een relatie met God. In deze tijd betekent het woord "relatie" over het algemeen dat je iets bijzonders met iemand hebt, een hechte vriendschap. Om je boodschap duidelijk te brengen, moet je de woorden gebruiken met de betekenis die ze nu hebben. Dus blijf ik dat woord ook gebruiken. De bijbel is vaak gericht tot groepen, dat is zo, maar kent zeker ook gedeelten die persoonlijker zijn. God is ook persoonlijk met jou betrokken.

Immers, ook bij het oordeel zul je persoonlijk voor God komen te staan. Zodoende kun je dus een relatie met Hem ontwikkelen door je leven geheel te richten naar Zijn wil en zo de gezindheid van Christus aan te nemen. Of daar in elk geval oprecht naar te streven, met in het achterhoofd dat je jezelf niet kunt redden. Ook kun je met God spreken in het gebed en spreekt Hij op verschillende manieren weer terug. Dat kan door bijbelstudie, door stilte, door je naasten, etc. God roept ieder mens om Hem te volgen, Hem lief te hebben met heel je wezen en je naaste als jezelf, maar de mens moet wel daarop "ja" zeggen. Dat was in Israel destijds ook al zo. Je hoorde bij het verbond van Israel, maar als je God afviel, was jij daar persoonlijke verantwoordelijk voor en kon alleen jij een verzoenend offer brengen daarvoor.

Zodoende is er inderdaad het verbond met Zijn gemeente, die eeuwig duurt. Maar ook is er de relatie die je met God kunt hebben. En mag je er verzekert van zijn dat Hij je nooit loslaat als jij blijft geloven. Ook al twijfel je vaak en zondig je elke dag weer, als je werkelijk berouw daarvan hebt (zie maar als het stukje ellende) en ernaar streeft in oprechtheid te leven (zie o.a. psalm 1), Hij laat je dan niet los. Daarbij is het dus inderdaad van belang dat het niet te individualistisch wordt. Zijn gemeente is er niet voor niets en Hij draagt iedere christen op om mee te werken aan Zijn opdracht in de gemeente. Niet dat je meteen verloren gaat als je je niet bij een gemeente aansluit, maar je mist gewoon een stukje gehoorzaamheid. Bovendien kent Hij je hart en dus je redenen.