Niet persoonlijk maar wel van dichtbij ken ik deze problemen.
Het is soms ook wel vreemd dat er mensen zijn die hun ouders niet kunnen (willen) eren omdat ze steeds maar allerlei dingen zien die ze niet goed vonden gaan vroeger. (Ik doel NIET op dingen die ik hier heb gelezen - voor de duidelijkheid
)
Het kan dus ook aan het kind liggen die als het volwassen is geworden moet
accepteren dat dingen niet perfect gaan, ook de opvoeding niet. Dingen die het ene kind van het gezin zich niet eens weet te herinneren, worden door een ander soms gigantisch uitvergroot en opgeblazen en worden helemaal op zichzelf betrokken.
Als je toch problemen blijft houden met je ouders, vind ik dat je als christen die volwassen is geworden, je ouders moet accepteren en eren omdat het
je ouders zijn.
Het steeds maar weer wroeten in het verleden vind ik dan niet de goede manier voor een gelovige. Je ouders (als ze ook christen zijn) zijn ook niet volmaakt, en leven vanuit genade. En als je steeds in de 'zondige' dingen die je bij een ander ziet, blijft wroeten, is dit niet goed.
Je leven wat je vanuit God hebt ontvangen, je nieuwe leven kan namelijk
wel vergeven en liefde zonder voorwaarden hebben t.o.v. anderen. Ook t.o.v. van je ouders.
Ik zie het meer als mensen die gewoon heel veel moeite hebben volwassen te worden in bepaalde aspecten (het emotionele vlak) en waar de wereld heel erg blijft draaien om henzelf. Voorbeeld: Er wordt iets gezegd of iemand kijkt op een bepaalde manier, en die persoon die denkt onmiddelijk dat het over
hem gaat. En je moet altijd heel erg op je woorden passen. Voordat je het weet wordt er iets verkeerd opgevat en wordt daar weer een heel verhaal omheen geweven.
Ik heb het nu niet over ouders die heel extreme problemen hebben zoals hierboven geschetst, border-line en deperessiviteit.
Dat is heel moeilijk. Ik heb een vriendin die dit heeft. En de kinderen lijden er allemaal gigantisch onder. Ik was laatst op haar verjaardag en haar oudste zoon die al uit huis is omdat het in het gezin niet liep, belde op en zei dingen als:
Mam, ik voel me zo depressief..... Pffff een jongen van 17. Niet voor te stellen dat een van mijn kinderen dit zou zeggen.
Mijn moeder heeft wel dit 'soort' dingen meegemaakt vroeger. Ze kan echter heel goed scheiden 'de ziekte' en hoe haar moeder daardoor was in perioden, en het gewone gedrag.
Dat wil niet zeggen dat het niet moeilijk is en nu heeft ze gesprekken met haar broers en zussen die nu pas dit soort dingen onder woorden brengen. Bij voorbeeld vertellen wat ze vroeger mee hebben gemaakt met hun moeder. De een kan de ander dan uitleggen:
Ja maar wat er toen gebeurde, ligt hier en daar aan.
Omdat iemand die toen dertien was, beter snapt wat er gebeurde dan twee anderen, die toen drie en vijf waren. Bijvoorbeeld.
Die gesprekken zijn niet georganiseerde gesprekken, maar als ze elkaar zien, komen dat soort dingen boven en hebben ze het erover.
Vroeger was er natuurlijk ook veel minder bekend over psychische ziekten dan tegenwoordig.
Mijn moeder is altijd wel bewust ermee bezig geweest, toch haar moeder te eren. En dat betekent niet dat je alles moet slikken wat er gebeurd, maar het is een bepaalde houding.
