Luisteren naar God

[Iris]

Praten tegen God is "makkelijk".
Maar luisteren en Zijn bedoeling verstaan is een stuk lastiger.
Hoe luisteren jullie naar Hem?
Stel, je bent ergens waar geen Bijbel te krijgen is, HOE luister je dan naar Hem?

[mirt]

Goeie vraag Iris!

Ik verwacht vaak dat dingen voor mij door het leven zelf duidelijk gemaakt zullen worden.

Als het erom gaat wat ikzelf in een bepaalde situatie moet doen of niet moet doen en ik wil in die situatie naar God luisteren, dan probeer ik mij voor de geest te halen wat de gezindheid van Christus is op dat moment.

Soms kunnen ook wel bijbelteksten die je je herinnert helpen, maar daar ben ik zelf geen ster in.

[Roodkapje]

Mijn ervaring is dat God wel van zichzelf laat horen, dat is niet te missen. Dan heb je gedachten in je hoofd die zeker weten niet van jou zijn enzo.

[HenkG]

Als er geen Bijbel is, is er gelukkig nog een hart en een verstand.
Weten wat God wil is vooral ontdekken wat je hebt.
Asl er dan geen Bijbel is, is het persoonlijke contact door intensief gebed heel belangrijk.
Dan is dat je kompas.
Ook met Bijbel, maar de Bijbel kan je nog eens extra richting geven. Daarom is het zo mooi om enige kennis van verhalen en teksten uit de Bijbel te hebben, want die richten je makkelijker op God.

[mirt]

Wij hadden op de middelbare school een godsdienstlerares die had het erover dat eigenlijk iedereen zoveel mogelijk bijbelteksten uit z'n hoofd zou moeten leren. Voor het geval er een keer een ramp of een erge vervolging zou plaatsvinden en alle bijbels vernietigd zouden worden. Dan zouden we met elkaar weer opnieuw de bijbel kunnen schrijven.

Ik weet niet of ik haar advies zo goed heb weergegeven, hier kwam het wel ongeveer op neer, het is ook al weer zo'n tijd geleden.

[Macguinness]

quote:

mirt schreef op 12 februari 2005 om 10:09:
 Dan zouden we met elkaar weer opnieuw de bijbel kunnen schrijven.

            

De bijbel herschrijven op basis van herrinnering ? Dat lijkt me nou niet echt een goed plan. Nu zelfs zijn  er al ellenlange discussies over welke vertaling het beste is, en je weet hoe het gaat met het menselijk geheugen, je vergeet zo maar iets.
Uiteraard is het altijd goed om bijbelteksten te kennen.

Luisteren naar God ? Als je wilt luisteren dan moet je stil zijn, en als je stil bent voor God, dan zul je God ook horen.
Ga maar bidden en wees daarna maar eens een uur gewoon stil, geen tv, geen radio, geen mensen om je heen, gewoon helemaal stil zijn.

[Iris]

Ja, dat is ook mijn manier. Stil zijn.

[Zijnkind]

quote:

Roodkapje schreef op 11 februari 2005 om 22:18:
Mijn ervaring is dat God wel van zichzelf laat horen, dat is niet te missen. Dan heb je gedachten in je hoofd die zeker weten niet van jou zijn enzo.

            

De Heilige Geest bedoel je daarmee? Die werkt inderdaad (o.a.) op deze manier bij mij. Verder geloof ik dat God ons regelmatig in aanraking brengt met situaties en personen die onze relatie met Hem beinvloeden. Het is wel de kunst om dat te blijven "zien" en het niet als gewoon te behandelen.

[Mart]

hoe weet je dat gedachten in je hoofd niet van jou zijn?

[Roodkapje]

Als je dingen bedenkt die je zelf niet snapt, maar die later uit de Bijbel blijken te komen. Terwijl je dat eigenlijk zelf niet eens door had. Dan zou je je onbewust misschien Bijbelteksten herinneren, maar ik had het al toen ik de Bijbel nog niet gelezen had. Dus dat is idd de Heilige Geest.
En ik merk ook dat God door mijn vrienden tot mij spreekt. Echt heel gaaf is dat!

[elle]

Elke keer dat er iets gebeurt waardoor ik mij meer of beter 'kind van God' weet, heb ik het idee dat God tot mij 'spreekt'. Zijn communicatie bestaat dus, imho, uit het arrangeren van toevalligheden die mij dichter bij Hem brengen. Vaak is zo'n toevalligheid iets kleins, en aanvankelijk vervelend of irritant. Meestal pakt het uiteindelijk goed uit en leer ik er iets van. Elke keer is er dus weer reden voor een stukje dankbaarheid.

Het ontdekken van 'vreemde' gedachtengangen in je denken die later bijbels blijken te zijn, herken ik niet echt. (Behalve toen ik op een gegeven moment besefte dat het feit dat ik nog altijd twijfelde aan het echt bestaan van God, een soort Godsbewijs was: 't is immers heel gemakkelijk om te stoppen met twijfelen en gewoon net als de meeste Nederlanders niet in God te geloven. Dus moest er wel een God bestaan die mij nog steeds riep.) Ook herken ik niet dat ik met een vraag rondloop en vervolgen plots het antwoord in de bijbel vind. Volgens mij is het best mogelijk dat God op verschillende manieren met mensen communiceerd.

[Oogje]

God kan op verschillende manieren tot je spreken, er is niet echt een bepaalde manier die juist is. Hij kan spreken in de stilte, zoals bij Elia, maar ook in een storm, zoals bij Job. Hij kan spreken door de irritante wijsneus heen, of door die wetenschapper, dat alternatievelingetje, je ouders, colelga's, krantenberichten, fora...

Er zijn een heleboel mogelijkheden. Vergeet uiteraard ook de bijbel niet, of het gebed. Ook de gemeente is een zeer belangrijk communicatiemiddel van Hem. Je ziet, God spreekt tot iedereen weer heel anders. Ik leer veel van andere users op fora, in de gemeente en van mensen die ik spreek, maar ook van bijvoorbeeld interessante boeken. Maar een ander leert weer heel veel van het gebed, of van zeer intensieve bijbelstudie. God spreekt dus op een persoonlijke manier tot je, op de manier die bij jou het beste past.

God is nu eenmaal een levende God die Zich niet zo makkelijk in hokjes laat stoppen. Maar wanneer weet je nou wat van God is en wat niet? Door je verstand te gebruiken en je kop erbij te houden. Als iets het verlossende werk van Christus tegenspreekt, dan kun je er vanuit gaan dat het niet Gods woord is. Maar toch kun je dan og wel van zo iemand iets leren. Wees dus scherp, toets alles aan de bijbel en blijf gehoorzamen aan het enige gebod dat God je geeft: heb Hem lief met heel je wezen en je naaste als jezelf.

[mirt]

quote:

[message=168553,noline] Maar wanneer weet je nou wat van God is en wat niet? Door je verstand te gebruiken en je kop erbij te houden. Als iets het verlossende werk van Christus tegenspreekt, dan kun je er vanuit gaan dat het niet Gods woord is. Maar toch kun je dan og wel van zo iemand iets leren.

            

Dat vind ik wel een mooie gedachte. Het wijst mij er ook op dat als je iemands leer/uitspraken beoordeeld, dat het dan wel heel belangrijk zijn of dàt wat tie zegt overeenkomt met wat God zegt, maar ik hoef de persoon zelf niet te beoordelen. Daar gaat het dan niet om, of die persoon goed of fout is. Ik kan er zelfs nog wel iets van leren. Terwijl als je wel voornamelijk de persoon zelf wil beoordelen, is het al gauw 'fout', dus punt uit.

Heb ik het zo wel goed begrepen, Oogje?

[Oogje]

Sjaloom mirt,

Dat is inderdaad wat ik bedoel. Goed aangevuld.