Ik zelf heb lang vrij fanatiek gespeeld, maar doe dat niet meer echt zo. Af en toe speel ik een spel en ik hou de gameswereld nog een beetje in de gaten. Wél heb ik vaak die twijfel gehad: zijn gewelddadige spellen nu goed of niet? Ook omdat ik een schietspel op mijn PC heb staan, namelijk Unreal Tournament. Uiteindelijk heb ik er een visie over kunnen vormen.
Geweld hoeft namelijk niet per se slecht te zijn. Je hebt ook positief geweld. Als kinderen met elkaar stoeien of ravotten, of ouders met hun kinderen, dan wordt dat als het goed is niet als negatief gezien, integendeel. Het is spelen. Niemand raakt gewond, als het goed is, niemand verliest er iets mee en het maakt de relatie tussen de "stoeiers" een stuk hechter. Dit is dus positief geweld. Jezus spreekt alleen over geweld dat uit haat en nijd voortkomt. Dat soort geweld dienen we inderdaad te mijden, voor zover mogelijk.
Nu zijn er twee soorten games met geweld erin. Je hebt games waarin je iemand naspeelt die inderdaad uit haat en nijd mensen moet neerslaan of -schieten. In dat spel wordt dus negatief geweld gesimuleerd, tenzij het realistisch (!) politiegeweld is. Maar je hebt ook games waarin het verhaal geheel neutraal is en het puur om het spel, om de punten gaat. Daarin wordt dus, ook al vliegen de ledematen in het rond, positief geweld nagespeeld.
Echter, wat is dan geweld? Een spel als Super Mario zou technisch gezien ook geweld zijn, want je springt vijanden op de kop. Tóch wordt zo'n spel niet als gewelddadig ervaren en mijns inziens is dat ook terecht. Het is een heel vriendelijk, leuk spel waaraan iedereen plezier kan hebben. Daarom hanteer ik twee eenvoudige criteria. Zodra een spel aan alletwee (en niet aan maar één) voldoet, zal ik het niet aanschaffen. Deze zijn:
1. Het geweld in het spel is té realistisch.
2. Het geweld in het spel is negatief.
Het eerste criteria is meer persoonlijke smaak en ook tijdgebonden. Wat immers tien jaar geleden gruwelijk is, is nu al geschikt voor kleuters, bij wijze van spreke. Het tweede criteria blijft staan als een huis. Zo kan ik spellen als Streetfighter II en Unreal Tournament gewoon spelen, want het geweld is realistisch, maar het verhaal neutraal (beiden zijn het toernooiën). En Super Mario kan ik ook gewoon spelen, want het is wel een verhaal waarin je negatief geweld naspeeld, maar het geweld is totaal niet realistisch en dus ook niet gewelddadig. En spellen als Soldier of Fortune laat ik dus liggen: realistisch geweld en negatief geweld.
Dit zijn dus mijn criteria. Op deze manier kan ik makkelijk selecteren en hoef ik me absoluut niet schuldig te voelen als ik Unreal Tournament of Streetfighter II speel. Er is niets mis met een robbertje vechten of schieten, de bijbel keurt dat nergens af. Zolang het maar spel is en op een veilige manier gebeurt. Welnu, er is niets veiligers dan elkaar vanachter beeldschermen helemaal aan flarden te schieten.
Wat magie in spellen betreft hou ik het eenvoudig: met magie of goden in een fantasywereld heb ik geen enkel probleem, dat raakt ons niet. Maar zodra je er in een realistische wereld a la de onze bent en je gebruikt er op een realistische manier magie of aanbid er daadwerkelijk goden, dan ben ik iets gereserveerder.