Over die parallellen, dat is mij een keer verteld door iemand. En het klopte met mijn situatie van vroeger en met wat ik net van dichtbij van iemand anders had meegemaakt. Ook met wat ik hoorde van een kennis over wat zij vroeger had meegemaakt en met wat een kennis van haar had meegemaakt. Dit ging allemaal over eenmalige psychoses.
Dit zijn dan die parallellen:
Iemand loopt een lange tijd op zijn of haar tenen. Probeert zichzelf steeds maar te handhaven in een voor hem of haar te moeilijke situatie. Dit kan natuurlijk van alles zijn. Studie of baan of iets anders. Op het moment dat zo iemand uitgeput raakt en het bijna niet meer gaat, komt er iets in het leven van zo iemand waar diegene zich op stort. Dit kan ook van alles zijn. Het is dan iets wat heel belangrijk wordt gemaakt door die persoon. Vaak heeft zo'n persoon dan het idee dat daar een bijzondere roeping voor hem of haar ligt. Maar het is natuurlijk ook vaak een vlucht voor datgene wat bijna niet meer lukt. Maar net op dat moment dat diegene zich daar dan op stort raakt tie het kontakt met de werkelijkheid kwijt. En belandt in een psychose. In al de vier gevallen die ik hierboven noemde, konden de personen na kortere of langere tijd achteraf zelf redelijk goed navertellen wat voor waandenkbeelden ze hadden en die hadden eigenlijk altijd wel te maken met dingen uit hun leven alleen heel erg scheefgetrokken en inderdaad: droom en werkelijkheid worden niet meer onderscheiden.
Het is ook niet zo dat je met een schok weer tot de werkelijkheid komt. Zoals als je uit een droom ontwaakt. Nee, omdat je echt voor langere tijd het verschil niet zag tussen werkelijkheid en wat in jou gedachten de werkelijkheid was, wantrouw je op het moment dat je uit de psychose komt heel erg je omgeving en jezelf.
Het is wel een beetje persoonlijk wat ik nu vertel, maar ergens past het hier wel. Ik heb ook eens van iemand gehoord dat ze vlak voordat ze een psychose kreeg zich bewust aan God overgaf. Ik had zelf ook zoiets. Het was vlak voordat mijn gedachten niet meer normaal konden funktioneren. Ik voelde gewoon dat het daar boven in mijn hoofd bijna 'op' was. En ik voelde mij toen heel opstandig worden tegen eigenlijk alles. Dat kwam omdat er zo'n periode van strijd aan vooraf was gegaan en nu voelde ik dat ik het verloor. En toen zou ik gaan bidden, maar ik voelde toen dat ik dat gevoel van opstand helemaal niet kon stoppen. En dat ik mij ook opstandig voelde worden tegen God. Niet dat ik tegen hem in ging redeneren, ik kon namelijk haast niet meer denken, maar het gevoel dat ik tegen Hem wilde gaan razen. En daar schrok ik toen van. Het was toen alsof ik voelde dat het op dat moment een heel belangrijk moment was. Ik voelde mij bang worden als ik met dat gevoel tegenover Hem door zou gaan. Niet zozeer geloof ik omdat ik dan bang voor Hem zou zijn. Maar ik voelde dat ik dan niks meer had. Ik was mezelf al aan het kwijt raken, dat had ik toen ineens door, en dan zou ik ook Hem nog kwijt raken. Toen heb ik alleen maar gevraagd of Hij me wilde vergeven. Ik ben toen heel lang gaan slapen. Ik moet zeggen dat er ook in allerhaast rustgevende medicijnen voor mij gehaald waren.
De volgende dag wist ik niet meer of ik dood was of leefde. Als men normale opmerkingen tegen mij maakte, maakte ik daar in gedachten van alles van. En ik had ook het idee dat er een soort samenzweringen waren gemaakt rondom mij.
Er is toen trouwens nooit tegen mij gezegd, ook niet achteraf dat ik een psychose had. Ik heb het zelf uit moeten vinden. O ja, Iemand, dit nog, met in gedachten je vader: ik vertelde laatst aan iemand dit verhaal en het ging toen even over dat je overgeven aan God, vlak voordat je het contact met de realiteit verliest. Die persoon dacht toen dat ik er heel bang voor geweest was dat ik God tekort zou hebben gedaan als ik op dat moment opstandig was gebleven. Ze zei: God kan wel tegen een stootje. Het was niet zo dat ik daar nou speciaal bang voor was of later voor ben geweest. Maar ik heb wel even over haar opmerking doorgedacht. Ik vroeg mij af wat er dan met mij in die psychose gebeurd zou zijn. Ik weet het echt niet. Wat ik schreef over die grotere kans van die demonen komt ook wel voort uit het gevoel dat je zelf helemaal leeg bent. Je bent echt totaal de grond onder je voeten kwijt. Je kunt je ook niet meer sluiten, dus ook niet voor verkeerde invloeden.
Maar het is ook wel weer een mooie gedachte dat God (ook al weet ik nog steeds niet precies wat ze ermee bedoelde dat Hij wel tegen een stootje kan) ook nog wel wat met ons kan als wij een keer tegen Hem 'geraast' hebben.
Iemand, heeft jouw vader meerdere keren een psychose gehad? En heeft hij niet de diagnose schizofrenie gekregen?
