Niet op de synode, maar wel interessant in deze discussie:
Hoewel de NBV nog maar net uit is, wordt er ook gewerkt aan een herziening van de Statenvertaling, zie
www.herzienestatenvertaling.nl voor een paar fragmenten.
De HSV (Herziene StatenVertaling) heeft andere uitgangspunten dan die van de NVB: (ik citeer):
quote:
Het betekent dat de uitgangspunten van de Statenvertaling zijn gehandhaafd nl: een brontekstgerichte en concordante vertaling. En de hertaling is gebaseerd op dezelfde groepen handschriften die onze vaderen gebruikten.
De gevolgtrekking uit dit alles is dat er een zekere afstand genomen is van en duidelijk onderscheid bestaat met de NBV.
Er zijn 2 punten van onderscheid:
Andere handschriften (Textus Receptus) dan voor de NBV gebruiktDit punt gaat over de betrouwbaarheid van handschriften (van het NT). De Textus Receptus (opgesteld door Erasmus) is gebaseerd op Byzantijnse handschriften, de NBV is gebaseerd op de Westcott-Hort/Nestle-Aland versie van het NT, die weer is gebaseerd op oudere handschriften.
Nu schijnt het zo te zijn dat er ruim 5200 handschriften zijn van het Griekse NT. Daarvan zijn er zo'n 5000 van de Byzantijnse tak, de rest stamt van de Alexandrijnse tak. De Byzantijnse handschriften verschillen ondeling nauwelijks, maar de Alexandrijnse (gebaseerd op de Sinaiticus en de Vaticanus) (zo'n 200 dus) verschillen op veel plaatsen met de Byzantijnse, maar ook nog eens onderling.
De vraag is dus: staat er een is-gelijkteken tussen oudere handschriften en betrouwbaarheid? Er zijn er die zeggen van niet en dus de Textus Receptus hoger waarderen dan de Westcott-Hort/Nestle-Aland versie.
In Nederland is overigens alleen de Statenvertaling gebaseerd op de Textus Receptus, vandaar dat velen de Statenvertaling zo hoog houden.
Ik vraag me af of de GKV hier ooit een uitspraak over heeft gedaan. Welk Griekse NT vindt de GKV het beste?
Brontekstgericht vs. brontekstgetrouw en doeltaalgerichtWaar NBV kiest voor brontekstgetrouw en doeltaalgericht, kiest de HSV voor brontekst gericht. Eerlijk gezegd spreekt mij dat wel aan. Ik ben namelijk van mening dat als we zo dicht mogelijk bij de brontekst blijven - ook al levert dat soms 'krom' Nederlands op - we ook zo dicht mogelijk bij de rijkdom blijven die in de tekst ligt besloten.
Het Hebreeuws is bijv. heel beeldend. Denk aan Psalm 1:1: 'wandelen naar de raad (van goddelozen)', 'staan op de weg', 'zitten in de kring van'. Dat zou je kwijt raken als je puur de betekenis vertaalt. En misschien zou je zelfs alle 3 de zinnen van dit vers weg kunnen vertalen als je in één zin de kern pakt: Zalig de man die zich niet inlaat met goddelozen, zondaren en spotters. Ik trek het een beetje extreem door, maar het geeft een beetje aan voor welke keuzes je komt te staan met 'doeltaalgericht'.
Een ander punt wat vertalen betreft (en dat gaat op voor elke moderne vertaling): ik denk dat het moderne Nederlands bepaalde betekenissen is kwijt geraakt. Bijv. weer in Psalm 1:1: De NBV begint met 'Gelukkig de man', de NBG heeft: Welzalig, de SV heeft: Welgelukzalig. Ouderwetse woorden, maar rijker en voller dan 'gelukkig' in mijn beleving. 'Gelukkig' voelt voor mij wat goedkoper, wat oppervlakkiger. Hetzelfde geldt voor vers 2:
SV Maar zijn lust is in des HEEREN wet
NBG maar aan des HEREN wet zijn welgevallen heeft
NBV maar vreugde vindt in de wet van de HEER
Lust, welgevallen of vreugde? Het engels (KJV) heeft 'delight' daar zit iets in van een sterk verlangen, maar tegelijkertijd ook een bevrediging van dat verlangen.
Maar goed. Ik ben benieuwd naar reacties op de HSV.