Na enige dagen verstoken te zijn geweest van digitaal contact met de buitenwereld (m'n telefoon doet het weer), kan ik in mijn ouderlijke woonstede eindelijk weer aan mijn verslaving toegeven. M'n zusje is vandaag jarig, maar erg feestelijk is het hier nog niet. Dat m'n zusje jarig is, is eigenlijk ook niet de reden dat ik hier ben. Het is een beste meid, maar ik ben niet aan haar verslaafd. Aan m'n blogje wel.
De oranjetompoes ging er zojuist in als smeerolie in een roestige motor, dat wel. Verder kan de koningin en onze nationale feestdag me gestolen worden. Niet dat ik geen Oranjegevoel heb. Ik raak ontroerd van een mooie overwinning van het Nederlands elftal en pink ook een traantje weg als ik zit te smullen van een oranjetompoes. Alleen daarom al mag het Koningshuis van mij blijven.
Er valt genoeg te vertellen over de afgelopen dagen. Zo kwam Pulpeet woensdag op goed geluk bij me langs. De telefoon deed het nog niet, maar hij waagde de gok... En met succes, ik ontving hem met open armen. Hij sprak zijn oprechte bezorgdheid uit over mijn gebrek aan diepgaande belangstelling voor de culturele zaken des levens de laatste tijd. Daar kan ik hem geen ongelijk in geven, ik word tegenwoordig enthousiaster van een paar nieuwe gympen dan van een goed boek.
Donderdag heb ik samen met m'n broer in Amersfoort gewerkt. Dat was wel geinig, alleen was ik het ontwend dat om 6.00 de wekker ging. 's Ochtends zaten we allebei in het callcenter. In de pauze ging ik weer op excursie bij Bakker Bart, om een lekker pizzabrood te halen. Jammer dat Bakker Bart niet in Dordrecht zit, maar je kan niet alles hebben... 's Middags stuurde ik een paar mensen door naar de balie, tot ongenoegen van m'n broer die daar nu zat. Hij nam het me kwalijk dat hij druk in de weer was met vanalles uit te zoeken voor mensen, terwijl ik ze gewoon naar de balie stuurde en hem met nog meer werk opzadelde. Tsja, daar ben je broers voor he, ik deed het met liefde. Een van de clienten was een meisje wiens mobieltje op school was gestolen. Ze wilde de schade op de school verhalen. Stiekem kwam ik ff om het hoekje gluren toen ze met haar moeder bij m'n broer aan de balie stond. Zulke clienten vind ik altijd leuk om zelf te helpen, maar ja, ik had geen baliedienst...
De andere cliente was een vrouw met nogal wat problemen, die met een vriendin naar de balie kwam. Ze had een door de verhuurder aangeboden woning niet geaccepteerd omdat het vlakbij haar ex was, en dreigde nu door de verhuurder op straat te worden gezet. M'n broer was heel lang met de zaak bezig en was me daar erg dankbaar voor...
Rond 17.00 stapten ze naar buiten. Ik liep met hen mee. "Ging het goed? Ik ben de broer van de jongen die u net geholpen hebt" zei ik. "Oww, dan heb ik u vanmorgen aan de lijn gehad", waarop ik nog even met hen stond te babbelen over de problematische situatie.
Vrijdag zat ik weer in het vetrouwde Dordrecht. Door een geniepige verkoudheid en gebrek aan nachtrust ging het niet zo lekker, ik was doodmoe. Ik werd verwelkomd door lachende collega's. Ik gebruik van een collega wel eens haar pak hagelslag als de mijne op is, zonder er wat van te zeggen. Woensdag had ik een mailtje gestuurd dat ik weleens van haar hagelslag gebruik maak en dat ze ook altijd van de mijne gebruik mag maken als ze wil. "Als je m'n zoon was zou ik je een zoen geven" zei ze lachend.
Het inloopspreekuur 's ochtends ging nog wel, een meneer complimenteerde me met de goede service van het Loket. Dat gebeurde 's middags nog een keer. Altijd leuk. Het aantal problemen was weer divers. Een onjuiste berekening van de WW, een Angolees meisje dat voor de rechter moest verschijnen omdat ze een agent in de hand had gebeten, een meneer van middelbare leeftijd die was misleid door Dexia, etc. 's Middags had balie / telefoon en was ik zo moe dat ik niet meer helder kon denken. Daarom kwam het niet zo gelegen om een labiele, in snikken uitbarstende vrouw aan de lijn te krijgen wiens bankrekening was geblokkeerd vanwege een openstaande vordering. "Ik ga bij de deurwaarder naar binnen rijden" zei ze heftig geemotioneerd. "Dat lijkt me niet zo verstandig mevrouw", verzuchtte ik. Ik heb haar maar doorgestuurd naar een advocaat, omdat ze bleef volhouden dat ze nooit iets bij het bewuste bedrijf had besteld. En familie ook niet. Het zal wel...
Daarna kwam er een oudere baas aan de balie die in een eenzame strijd was verwikkeld met de bureaucratie. De Sociale Dienst had zijn uitkering stopgezet omdat hij te laat was met het terugsturen van een lullig formulier en een nieuwe aanvraag wilde ook niet vlotten omdat hij van mening was dat het CWI zijn privacy behoorde te respecteren. Daarom wilde hij niet zomaar zijn bankafschriften van de afgelopen drie maanden laten zien, alleen het saldo. Ook hem verwees ik naar een advocaat, hoewel ik betwijfel of die er brood in ziet. De meneer had ook brieven gestuurd aan leden van de Tweede Kamer en zat daar enthousiast over te vertellen. Hij liet lezen wat hij had geschreven en vroeg wat ik ervan vond. Ik dacht er zo het mijne van. Je ziet wel vaker dat oudere mensen zich vastbijten in dingen en dan een beetje gaan ontsporen. Ik wens de meneer in ieder geval sterkte in zijn strijd tegen de bureaucratie.
Ik was blij toen de dag erop zat en thuisgekomen viel ik na het eten meteen in slaap. Om vanmorgen tot 10.00 wakker te worden.
