quote:
Roodkapje schreef op 05 april 2004 om 19:52:Die mensen moet je niet gaan begrijpen, die moet je uitleggen waarom ze fout zitten, want dat zitten ze. Ik kan het weten, want ik heb jarenlang tussen dat soort lui geleefd en jarenlang gedacht dat ik goed zat, totdat God aan mij liet zien wie Christus écht was. .
Wat ik begrijp is dat je vroeger dacht dat je goed zat en dat je nu denkt dat je goed zit.
Ik herken dat bij mezelf ook. Denken dat ik goed zit.
Doen we dat allemaal ? Denken dat we goed zitten ?
Is er een noodzaak om te moeten denken dat we goed zitten ? Zoeken we een houvast omdat het onleefbaar is zonder de gedachte dat we goed zitten ?
Ik denk hierbij aan het scheppingsverhaal. Het eten van de vrucht van de boom "kennis van goed en kwaad" heeft de mens verdreven uit het aards paradijs.
Je kunt dit natuurlijk zeer letterlijk opvatten, als een gegeven, een gebeurtenis.
Maar je kunt het ook lezen als een inzicht dat iemand heeft verworven en dit inzicht verdergeeft op een poëtische wijze, het scheppingsverhaal.
En dan begrijp ik het als volgt : Ooit was de mens één met het dierenrijk (het aards paradijs) hij leefde als dier onder de dieren.
Maar zijn geest, zijn verstandelijke vermogens om te begrijpen maakte hem hoogmoedig, de mens zag zichzelf niet meer als dier onder de dieren. De mens zag zichzelf al als god.
Zijn hoogmoed (zijn verlangen naar steeds meer) bracht de mens tot val en met de kennis kwam ook het geestelijk lijden.
Wanneer ik zie dat jij vroeger dacht dat je goed zit en dat je nu evengoed denkt dat je goed zit.
Wanneer ik zie dat ik dat ook doe en dat ik dat bij anderen ook zie.
Is dit voor mij een teken dat we geestelijke rust zoeken in de vorm van een mentale houvast.
Is het verkeerd om rust te vinden bij Christus ?
Is het verkeerd om je vast te houden aan Christus ?
Is het verkeerd om je wanhoop te verdrijven door je hoop te vestigen op Christus ?
Zelf ervaar ik rust door mijn vertrouwen te schenken aan het onbekende.
Zelf ervaar ik rust door mijn vertrouwen te schenken aan het leven.
Zelf ervaar ik rust door mijn vertrouwen te schenken aan de waarheid.
Ik weet niet waar het leven me naartoebrengt. Maar ik vertrouw er wel op dat het leven me mijn ogen zal openen zodra ik klaar ben om te zien.
Jij schrijft :
quote
Even waarom gnostici vervolgd werden: gnostici streven naar de 'verlichting' door 'gnosis' (kennis). Je wordt verlicht en verlost door (zelf)kennis. Hiermee proberen ze het zelf te doen, Christus' offer is zinloos geworden. Een zelfverlossingsgodsdienst die de kern van het Christendom aantastte. Paulus waarschuwt er in zijn brief aan Timotheüs voor (1 Tim 1:4 en het hele hoofdstuk 4 van diezelfde brief). Dus de gnostici zijn niet iets van later tijd, ze waren er in de tijd van Paulus ook al.
unquote
Mij lijkt het dat je het ganse idee van verlichting en verlossing door kennis verwerpt. Maar tegelijkertijd zeg je wel :totdat God aan mij liet zien wie Christus écht was.
Door god ben je tot een bepaald inzicht gekomen en ben je gaan geloven.
Persoonlijk vind ik het te ver gaand om kennis en geloof volledig los te koppelen.
Inzichten verrijken, verdiepen het geloof, het vertrouwen in ... .
En omgekeerd het geloof verdiept het inzicht.
Niet het één of het ander. Niet kennis of geloof maar beide in een bepaalde positieve wisselwerking.
Een bepaald inzicht heeft jou naar christus gebracht en dit geloof heeft dan ook alweer een effekt op jou inzichten.
