Meditaties/overdenkingen

[CZ]

Hier plaats ik mijn laatste stukjes die ik ook voor de vrij evangelische kerk te nieuwvliet schrijf

vanwege praktische redenen is het weblog is nu verhuisd:
http://overdenkingen.web-log.nl/

[CZ]

Hoor, alle volken,
luister, bewoners van de wereld,
mensen, kinderen van Adam,
rijk en arm, iedereen.
Mijn mond spreekt wijze woorden,
diepzinnig is wat mijn hart overpeinst,
ik heb een open oor voor raadselspreuken,
bij het spel op de lier onthul ik een geheim
(Psalm 49)

Vroeger was het niet altijd gezond om boodschapper te zijn. Wanneer een heraut slecht nieuws bracht, kon dat hem zijn leven kosten. Goed nieuws daartegen werd vaak beloond. Onwillekeurig vraag je je af of hoeveel brengers van slecht nieuws er niet stiekem tussenuit knepen?

De schrijver van psalm 49 heeft een boodschap voor iedereen, arm en rijk, jong en oud, de groten en de kleinen. Hij lijkt verwaand over te komen, maar is dat zo?
U kent ze misschien wel: mensen die altijd hun woordje klaar hebben, een mening over alles verkondigen alsof ze de wijsheid in pacht hebben. Gaat het hier ook om zo’n persoon? Dat denk ik niet.  
Ik denk dat hij een diep verlangen koestert een boodschap over te brengen, die hij                                                                                                        benadrukken wil door de waarde ervan aan te prijzen. Het gaat hem niet om eer maar om het overbrengen van wijsheid.
Misschien herkennen we ons hierin ook wel. Dat je iemand graag wil helpen een juiste keuze te nemen, het belang van een bepaald inzicht wil geven. Dat je met klem iets wilt meegeven.
Het is soms moeilijk om iets zuiver over te brengen op een wijze dat het de ander opbouwt, hoe vaak zijn onze woorden niet geladen met liefdeloze en neerbuigende kritiek?
Hoe kunnen wij vanuit liefde een waarschuwing of advies overdragen? Door goed na te denken wat voor die ander het beste is, ons in de ander te verplaatsen. Wij moeten elkaar niet willen controleren of manipuleren, maar op een dienende wijze bijstaan.
Op deze wijze ben je op een opbouwende manier bezig. Dat zal niet altijd gewaardeerd worden en dan is gebed en terughoudendheid beter.

Aan de andere kant de vraag wat wij doen als wij raad ontvangen? Schuiven we dat terzijde, omdat we er niet van houden op de vingers getikt te worden?
Van een vriend zullen we misschien sneller vermaning aannemen dan van een onbekende of iemand waarmee we een moeilijke relatie hebben. Maar toch kan ook een onbekende een boodschap hebben die je opbouwt. Staren we ons dan blind op de brenger of nemen wij het advies ter harte?
Zeker: niet elk advies is doordacht,  niet elke vermaning terecht. Het vraagt wijsheid om elke situatie te beoordelen. Maar twee weten vaak meer dan één.
En het gaat uiteindelijk om de grondgedachtes: zien we met liefde naar elkaar om en zijn we bereid elk opbouwend woord ter harte te nemen?

Veel onderlinge wijsheid toewenst,
C.Zandbergen

[CZ]

Hij verandert de rots in een bron, hard gesteente in een stroom van water
Psalm 114: 8
Rivieren van levend water zullen stromen uit het hart van wie in Mij gelooft.
Johannes 7:38

We kunnen moe worden van de hardheid in de wereld, in onze eigen gemeente, de hardheid van broeders en zussen en de hardheid in ons eigen hart. We willen graag veranderen maar het breekt ons bij de handen af.
Geen methode of strategie kan ons helpen harten te veranderen, er is geen wetmatigheid van evangelisatie, getuigenis of ander werk dat garandeert dat mensen veranderen.
Het is goed om te plannen, een rentmeester en koning te zijn. We hebben verstand gekregen om aan te pakken wat gedaan moet worden.
Maar de kern van de strijd is van geestelijke aard. Daarom is het goed om te beseffen dat we volledig afhankelijk zijn van Gods Geest om het werk dat wij doen bij te staan, want het koninkrijk van God bestaat niet uit woorden, maar uit kracht(1 Kor 4:20).
Hoe hardnekkig onze zonden, tekortkomingen en lauwheid ook kunnen zijn, er is één kracht die hardnekkiger is dan dit alles samen, die een geestelijke woestijn kan veranderen in een grazige weide: de kracht van Gods Geest.
Dit geeft ons ook rust en troost in het hart. Geen valse rust die Apathie heet en in vele kerken Jezus als Heer dreigt te vervangen, maar moed en geloof om discipelen te zijn, Gods werkers te zijn in deze wereld. Om te hongeren naar Gods woord, te volharden in gebed en te verlangen om door de Heilige Geest te veranderen van heerlijkheid tot heerlijkheid(2Kor.3:18).

Het geheim tot geestelijke groei hiervan is niet het zoeken naar succes in de uitwerking van ons geloof, maar door het onderhouden van een persoonlijke band met God. Gehoorzaamheid, gebed, luisteren naar Gods leiding.
Uiteindelijk zal het u dan ook niet meer uitmaken of u succesvol bent, al zult u wel dankbaar zijn wanneer u merkt dat de liefde van God als een stroom levend water vanuit uzelf ook naar andere mensen zal vloeien.

[CZ]

Leg uw last op de HEER en Hij zal u steunen, nooit zal Hij dulden dat een rechtvaardige ten val komt.
(Psalm 55:23)
U mag uw zorgen op hem afwentelen, want u ligt Hem na aan het hart.
(1 Petrus 5: 7)
Dat uw geest en uw denken voortdurend vernieuwd moeten worden.
(Ef 4 : 23)

De grote heilsfeiten als onverdiende genade, vergeving van zonden en eeuwig leven vinden wij soms al moeilijk genoeg om aan te nemen.
Echter, voor de dagelijkse gang van zaken vinden wij het nog moeilijker om dingen uit handen te geven.
Vaak hebben we de neiging om het dan toch op onze ‘oude’manier te doen, ook in ons gedachteleven laten we ons vaak bepalen door wat  wij meegekregen en ervaren hebben.
Onze zonden willen we wel aan God geven, maar hoe moeilijk is het om ook gedrags-en gedachtepatronen te veranderen. Dan laten we de schouders zakken en spreken misschien vroom: dat is het kruis dat we moeten dragen.
Maar het kruis dat wij NIET mogen en kunnen dragen is niet alleen de zonde, maar alles waarin wij vastlopen door de natuur van de oude mens.  God wil dat wij alle verkeerde Godsbeelden, zorgen, zonde, en onverwerkte pijn en gebrokenheid bij Hem brengen, in plaats van dit in eigen hart mee te blijven dragen.
De Heelmeester wil ons dag aan dag vernieuwen door zijn Geest en alles wat tussen ons en Hem staat, aan het licht brengen en opruimen. Dat is vaak een pijnlijk, beschamend en langdurig proces. Daarom schrikken veel christenen ervoor terug.
Velen blijven gebukt gaan onder moeiten die binnen Gods gemeente verlicht en samen gedragen hadden kunnen worden.
Oude gedachtepatronen en overtuigingen, die aan het licht gebracht, de toets van de Geest niet kunnen doorstaan en vervangen worden door nieuwe liefdevolle waarheden. Waarheden die ons meer en meer de vrijheid die we in Christus ontvangen doen ervaren.
God nodigt ons uit onze duisterheden onder ogen te zien, te confronteren en aan het licht te brengen. Hij weet dat dat meer verlichting en genezing brengt dan verstoppen of wegrelativeren.
Wanneer wij vasthouden aan het oude, ontzeggen we onszelf niet alleen veel vrijheid en levensvreugde. Ook worden we ook minder bekwaam om discipelen van Christus te zijn, onze relatie met de Vader zal amper kunnen groeien en binnen de kerk zullen we weinig kunnen beginnen.
Door onze moeiten te delen zullen we meer en meer ontdekken wat de kracht van Gods Geest in zwakke mensenlevens kan doen.
Laten we ook als gemeente pastoraal op elkaar betrokken zijn, zodat deze een familie en een krachtig getuigenis wordt van Gods liefde.

[rietje]

leuk dat je ze heir heenzet. ik heb ze nog niet gelezen, mijn hoofd staat er ff niet naar, maar ik zal het zeker nog es doen!!!

[CZ]

“Bidt zonder ophouden”
1 Tes 5: 17
“Gij hebt niets, omdat gij niet bidt. Of gij bidt wel, maar gij ontvangt niet, doordat gij verkeerd bidt, om het in uw hartstochten door te brengen.”
Jak.4:2,3
“En wat gij ook vraagt in mijn naam, Ik zal het doen, opdat de Vader in de Zoon verheerlijkt worde”
Joh 14:13

Om geestelijke vuur te ontbranden zijn drie dingen nodig : brandstof, zuurstof en ontsteking. Wanneer het Woord de brandstof is en de Geest de ontsteking, is het gebed de zuurstof. Gebed is dus van levensbelang.
Er kunnen verschillende redenen zijn waarom wij daar moeite mee hebben.
Ten eerste, een heidens beeld van bidden, alsof wij daardoor iets van God kunnen afbidden voor eigen baat. Dan wordt gebed een materialistische aangelegenheid om God over te halen onze noden en belangen te verhoren.
Ten tweede, het idee dat bidden eigenlijk overbodig is omdat God alles al zou weten. De bijbel lijkt ons daarin gelijk te geven en spreekt immers ook dat God zijn kinderen van al het nodige zal voorzien?

Gebed is echter wél nodig, niet omdat God anders onze noden vergeet en onze herinnering daaraan zou nodig hebben. Zeker ,we mogen bidden om ons dagelijks brood en voor alles wat op onze weg komt.
Gebed is in de eerste plaats een antwoord van ons op Gods roepstem om een relatie met Hem aan te gaan en te onderhouden. Dan wil God dat wij alles, het mooiste tot het duisterste in ons hart aan Hem voorleggen en toevertrouwen. Maar het gaat dus om een hartszaak, niet om het uitwisselen van informatie of verlanglijstjes. Het gaat om contact.
Wij nemen door gebed ook deel aan de geestelijke strijd, een verantwoordelijk die God ons geeft. Met gebed schakelen wij God niet in – nee, wij stellen ons beschikbaar voor zijn wil en koninkrijk waar al het andere aan onderworpen moet worden.
Hij heeft ons genadig verlost en omringt ons met zijn nabijheid en liefde. Zodat wij door de kracht van de Geest ingeschakeld kunnen worden voor zijn heilswerk in deze wereld als discipelen. Heel praktisch, één gebed kan al een verschil maken tussen leven dood, tussen stagnatie en doorbraak.
Vraag je niet af wat God voor jou kan doen – vraag je af wat jij voor God kan doen. Zodat zijn naam worde geheiligd, zijn koninkrijk kome, zijn wil geschiede in hemel, alzo ook op de aarde. Dan worden vele gebeden verhoord!

[Bedorik]

tof dat je dit met anderen wilt delen, dank je wel!!

[CZ]

Blijf in mij, dan blijf ik in jullie. Een rank die niet aan de wijnstok blijft, kan uit zichzelf geen vrucht dragen. Zo kunnen jullie geen vrucht dragen als jullie niet in mij blijven.
Joh 15:4

Wanneer u wilt weten wat er gebeurt wanneer mensen God niet bij hun overwegingen betrekken, leest u dan het drama van 2 Samuël 13 en 14 maar. Een kwestie die van kwaad tot erger gaat, maar Amnon, Tamar, Absalom, Joab en zelfs David raadplegen in deze kwestie niet de Here maar trekken hun eigen lijn, met alle gevolgen van dien. Laat niet tegen ons gezegd kunnen worden:
Ik heb u nooit gekend; gaat weg van Mij, gij werkers der wetteloosheid.

In zowel natuurlijke als geestelijke zaken is het belangerijk dat wij God daarin betrekken. U kunt bezig zijn met allerlei kerkelijke activiteiten, maar uit het oog verliezen waar het om gaat, namelijk het afstemmen op Gods wil.
Wij hebben daarin een eigen verantwoordelijkheid, maar laten wij onthouden wie onze werkgever is. Gehoorzaamheid en het onderhouden van onze relatie met God is noodzakelijk, willen wij vruchten van liefde voortbrengen.

Wanneer vruchten ontbreken of wrang en zuur worden, moeten we niet alleen naar onze werken kijken, maar vooral de vraag stellen: zijn we nog geënt op de wijnstok? Als wij afgesneden zijn van de bron, heeft het weinig zin om onze activiteiten en werken op te voeren, uiteindelijk zal het doodbloeden.
Als wij ons niet voeden met bijbellezen, bidden en gehoorzaamheid nalaten, zal de Geest Gods weinig ruimte hebben zijn heilzame werk in ons leven te doen.
Maak er daarom de hoogste prioriteit van God te zoeken en leren kennen. Dan zal Hij zich ook in uw geloof en werken openbaren en laten kennen. Wat u uitwerkt, weet u niet - maar indien u bouwt op de Rots, zal God uw werk bevestigen.

[CZ]

Want waar twee of drie mensen in mijn naam samen zijn, ben ik in hun midden.
Matt.18:20
Dit is mijn gebod, dat gij elkander liefhebt, gelijk Ik u heb liefgehad
Joh 5:12
En rondziende over degenen, die in een kring rondom Hem zaten, zeide Hij: Zie, mijn moeder en mijn broeders.
Marcus 3:34

Wat is het geheim van de Alpha-cursus, dat er zoveel mensen op afkomen, juist ook uit kerkelijke kring? Ik denk dat dit niet zozeer komt door de eenvoud van opzet of het lesmateriaal(dat christenen niet onbekend zal zijn). Er is zeker wat op of aan te merken op de kwaliteit en inhoud van de cursus.
Echter,de waarde ligt in het samenkomen in kleine groep, het kunnen spreken van hart tot hart in een ongedwongen, natuurlijke sfeer. Er bestaat ruimte voor vragen, voor twijfel, maar ook voor bemoediging en persoonlijk contact.

Hoe komt het dat er in de kerk, cathechisatie en op christelijke scholen dit niet of vaak slecht tot zijn recht komt? Enerzijds omdat we alle antwoorden al menen te hebben in onze dogma’s, die kant en klaar elke kwestie vastpinnen. Echter vergeten we vaak dat kennis vaak nog iets anders is dat ervaren. Dat kennis van God iets anders is dan Hem kennen en door Hem gekend worden.
Vaak denken we in te grote structuren, in grote aantallen, waar de aandacht voor het individu in de kleine groepp vaak ontbreekt.
Het gaat er niet om dat zo het individu centraal staat – juist door kleine groepen met persoonlijk contact ontstaat juist een gemeenschap! Waar lief en leed wordt gedeeld – niet enkel in grote algemeenheden – maar op persoonlijk vlak. Juist zo komt de liefde van God beter tot zijn recht en gaat de aandacht uiteindelijk naar Christus als degene die mensen samenbrengt en verbindt.
De kleine groep bevordert individualisme niet, het gaat het juist tegen!
Mensen worden hechter met God en elkaar verbonden. Dit heeft ongetwijfeld ook zijn effect op de grotere groep – de kerkelijke samenkomst bijvoorbeeld.

Laten wij opnieuw leren elkaar te ontmoeten. Elkaar leren beter leren kennen dan oppervlakkig contact . Dat vraagt om moed en vertrouwen. Dat vraagt inlevingsvermogen en zorgvuldigheid. Dat kan ook niet met iedereen, maar zeker wel met meer mensen dan uw ‘natuurlijke’ gezin. Uiteindelijk is de kerk uw familie met nieuwe broers en zussen. En moeders, vaders en kinderen. En waar de Heilige Geest ons de gaven zal geven om elkaar van al het nodige te voorzien, één lichaam te vormen, waarvan Christus het hoofd is. Laat dit ons mogen prikkelen en opwekken tot nieuwe liefde met woord en daad.

[CZ]

“Want op grond van het oordeel dat je velt, zal er over je geoordeeld worden, en met de maat waarmee je meet, zal jou de maat genomen worden.”
Matt.7:2
“Aanvaard mensen met een zwak geloof zonder hun overtuiging te bestrijden.”
Rom 14:1
“Ieder zij voor zijn eigen besef ten volle overtuigd.”
Rom.14: 5

Wij kijken vaak naar de buitenkant en gedrag dat in het oog loopt. Sommige christenen hebben moeite met een kerstboom, popmuziek in de kerk,
anderen vinden tv kijken op zondag verkeerd. Vroeger werd het zelfs als onfatsoenlijk gevonden om zondags fietsend naar de kerk te gaan. Er worden een hoop regeltjes bedacht, vaak uit oprechte bedoelingen maar al te snel bestaat het gevaar dat de regels zelf in het centrum komen te staan, in plaats van een gelovig, oprecht hart. Ook het spreken over dogma's , kerkleer en regelementen kan in deze valkuil terechtkomen.

Er staat niet zozeer geschreven, dat wij niet mogen oordelen, wel dat het makkelijk kan ontsporen in oppervlakkige conclusies en meningen over het denken en doen van andere mensen.
Wij zien een bepaald gedrag waar wij moeite mee hebben en denken dan gauw dat de overtuiging daarachter wel onzuiver zal zijn.
Maar bedenk ook, dat wij zelf ons ook niet vaak goed begrepen voelen. Wij oordelen anderen maar worden zelf ook vaak onnodig ter verantwoording geroepen, worden beoordeeld en veroordeeld.

Onbegrip kan veel schade berokkenen, en met welk doel? Waar is ons hart dan?
Voelen wij ons bedreigd in onze eigen beleving en principes? Zo ja, zijn dan niet de regels en vorm de kern van ons geloof geworden?  
Wie sterk verbonden is met de Here, zoekt de ander met een diendende houding, zoekt verbondenheid boven twist. Wie de ander uitnemender acht dan zichzelf, wordt bewaard voor een lichtzinnig oordeel over zijn naaste.
Wie zo gelooft en liefheeft, heeft onderscheidingsvermogen om hoofd-en bijzaken van elkaar te scheiden.
En wanneer er dan een misstand wordt aangetoond, is er een sfeer die het mogelijk maakt dit op goede wijze recht te zetten.
“Broeders, zelfs indien iemand op een overtreding betrapt wordt, helpt gij, die geestelijk zijt, hem terecht in een geest van zachtmoedigheid, ziende op uzelf; gij mocht ook eens in verzoeking komen.”
Gal.6:1

[CZ]

Tegen de HEER, onze God, hebben wij en onze voorouders gezondigd, vanaf onze jeugd, tot op de dag van vandaag. Wij hebben niet geluisterd naar de HEER, onze God
Jeremia 3:25

HEER, ons en onze koningen, onze vorsten en onze oudsten staat de schaamte op het gezicht, omdat wij tegen u gezondigd hebben.
Daniël 9:8

Een profeet stelt zich zelden boven het volk. Integendeel, zij weten zich medeschuldig en verklaren zich solidair met het volk. Zij kiezen er niet voor vanaf een voetstuk te preken. Nee, zij vermanen vanuit een nederige positie.
Hoe kan dit een voorbeeld zijn voor de gemeente, hoe stellen wij ons op tegenover elkaar en de gemeente. Verdragen we alleen of drágen we elkaar ook wanneer anderen door moeiten of zonde in problemen raken?
Christelijke vermaning is nog wat anders dan een conservatief of liberaal antwoord op het kwaad en de zorgen van deze tijd. Anders leidt het vaak tot ruzie en ivoren torens, gevoed door trots en eigenzinnigheid. Al snel is dan de liefde en eenheid verstoord.
Wie herstel en liefde nastreeft, moet eerst op de knieën. Rouw en verootmoediging, zondebesef en erkenning van eigen fouten en gebreken. Zonder die stap zal de afgod van het eigen gelijk ons verhinderen te genezen. Wat klagen en ruziën wij over onze standpunten, onze rechten en eergevoelens? Menen we de waarheid te moeten verkondigen? Zijn we bereid ons leven te geven voor een principe? Indien niet, is het dan wel zo belangrijk? Is dan Gods eer er echt mee gediend? Wat is het waard om de liefde in de gemeente te laten verzanden?Wie denkt de ander van zijn eigen gelijk te moeten overtuigen, zal verdeeldheid zaaien en geen eenheid vinden.
Niet op hoge poten, maar op gebogen knieën gaan we. Niet onze kennis of gelijk in enige kwestie, maar een tranen en een gebroken hart zal God behagen.
God wil geen huis vervuld van twist, onbegrip en afstandelijkheid. Hij wil daar wonen waar de vloer bedekt is van tranen van rouw en inkeer.
Dan zal zijn Geest zich openbaren en zullen we tot vreugde bemerken wat de eenheid terugbrengt: onze oprechte droefheid, die Gods hart beweegt.  Zijn bedroefde Geest zal dan terugkeren met grote zegen: Christus, die zich met zondaars inliet, en zonden en schuld verzoende en verkoos te dienen, niet te heersen. Wanneer u zijn heerlijk voorbeeld volgt, zal Hij graag weer komen en uw koning en Heer zijn.

[CZ]

En als iemand je dwingt één mijl met hem mee te gaan,
loop er dan twee met hem op.
Matt.5:41
Laat iedereen u kennen als vriendelijke mensen. De Heer is nabij.
Filip 4:5

Wij zijn er vaak op uit ons af te zetten tegen een ander en de verschillen te overdrijven. Als iemand een andere invalshoek heeft voor een kwestie, kunnen we dat gauw uitvergroten tot een taboe en een oordeel uitspreken.
We hoeven niet elk verschil te ontkennen of weg te vlakken, maar we moeten het wel de juiste waarde geven in ons contact met de gemeente en onze naaste.
Het gaat immers om de liefde en eenheid, niet om ons eigen gelijk? De wereld is al vol van mensen die hun zelfbewustzijn funderen op hun verheven (theologische) uitgeslepen wijsheid en inzicht en de waarheid in pacht menen te hebben.

Laat onze identiteit en rots toch in Christus vast staan. Dan hoeven we niet meer in ons fort van eigen trots om onzekerheden buiten de deur te houden. Dan hebben we een open hart voor de gemeente, de naaste en de wereld.
Wij hoeven geen mat te worden waar iedereen over loopt. Wees echter wel een bad van openheid, zorgvuldigheid en begrip waarin de ander zijn voeten kan wassen en kan merken : die draagt de ware liefde in zich mee!

Indien zo’n houding voor iemand onmogelijk is, kan die beter zwijgen en bidden, dat God hem meer goedheid, zachtmoedigheid, geduld en liefde leert.
Wij maken ons dus geen zorgen om ons gelijk – wie zal kinderen van God oordelen – maar oefenen een houding, die de naaste wil liefhebben, goeddoen en dichter bij God brengen. Hebben wij nog steeds last van frustratie, bitterheid en trots? Verberg het niet, breng het naar het kruis, Jezus zal die last van ons dragen. Het is beter om onrecht te lijden dan om onrecht te bedrijven.

[CZ]

Wie van jullie kan door zich zorgen te maken ook maar één el aan zijn levensduur toevoegen?
Matt.6:27

Maar God zeide tot hem: Gij dwaas, in deze eigen nacht wordt uw ziel van u afgeëist en wat gij gereedgemaakt hebt, voor wie zal het zijn?
Lucas 12:20

Het is zo menselijk om ons zorgen te maken. En toch is het geen houding waarin we mogen berusten.
Het gaat hier niet om goed rentmeesterschap – spreekt de bijbel ook niet over de ijverige mier in het boek Spreuken – maar over bezorgdheid die onze rust en vertrouwen in God ondermijnt.
Even gevaarlijk is schijnzekerheid, menen dat we alles voor elkaar hebben omdat onze keuken en bankrekening goed gevuld zijn.
Overbezorgdheid en valse zekerheid hebben één ding gemeen: zij zoeken hun zekerheid en vrede niet bij God als Vader die voor zijn kinderen zorgt en van alles voorziet wat zij voor lichaam en ziel nodig hebben.
Verwerp dus de geesten van bezordheid en hoogmoed, wij zijn van Christus: Hoogte noch diepte noch lengte kunnen ons van zijn liefde en zorg scheiden.
Laten we dankbaar zijn en verwonderd in goede dagen. Blijven we God aanroepen in tijden van voorspoed? Of treed er geestelijke armoede op?
En de zorgen van elke dag, het kwaad van het heden? We brengen ze bij de Vader en laten ze bij Hem achter in geloof en vertrouwen.
De rust en vrede die wij zo ontvangen, zal de grootste zegen zijn, een hart vrij van zorgen – uw ziel bij God geborgen!

[CZ]

Wie zal Gods uitverkorenen aanklagen? God zelf spreekt hen vrij
Romeinen 8: 33
Gij echter zijt een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap, een heilige natie, een volk (Gode) ten eigendom
1 Petrus 2:9

Hebben we niet vaak het gevoel ons zelf te moeten bewijzen, een goed christen te zijn? En hoevelen hebben niet opgegeven, omdat zij zichzelf teleurstelden? Tot de conclusie kwamen dat hun werk onvolmaakt was en onwaardig? Heeft de dan wereld niet vaak gelijk als zij wijst op onze hypocrisie? Of moeten wij opnieuw aan de slag, deze keer beter?
Laten we eerst de basis van ons werken eens nader bekijken. Wij zijn de erfgenamen van een nieuwe wereld. Wij hebben het zoonschap ontvangen. Onverdiend, zonder verdienste wordt het ons geschonken. Wij moeten niet proberen een christen te worden – wij zíjn christen. Een kostbaar geschenk. Onze identiteit hoeft niet verworven te worden, wij bezitten het al. Verzekerd met het bloed en vlees van Christus aan het kruis!
Of is dat te makkelijk voor ons? Weigeren we het bloed van Jezus te drinken en zijn vlees te eten? Voelen we ons daar te goed of te slecht voor?
Toch is dat het enige wat ons vrij maakt en niets anders. Wij zijn verlost van het diensthuis van de zonde, gedoopt door het water van de Rode Zee, Jezus bloed dat de aanklacht van de vijand en al zijn macht wegspoelde.
Laten wij onze passie en energie dus niet meer verspillen aan zelfverlossing, ons behoud kunnen we niet bewerken, hooguit uitwerken.
Wij zijn dus vrij om tot God te gaan, de Geest van God woont in ons gezuiverde hart, gereinigd van elk besef van kwaad.
Wij zijn niet enkel geredde zondaren. Het is veel meer, wij zijn nu discipelen, medewerkers in Gods koninkrijk, onmisbaar. Laten wij dus allen de plek innemen in de strijd die God ons wijst, zonder verwijt aan onszelf of anderen. Als koning, profeet en priester leeft u, waar geen plek is voor blijvende schuld en gebondenheid, alleen voor vrijheid en vérbondenheid, met Christus en de gelovigen van alle tijden en plaatsen.

[CZ]

Mij is gegeven alle macht in de hemel en op aarde.
Matt.28:18
Wij zijn onnutte slaven; wij hebben slechts gedaan, wat wij moesten doen.
Lucas 17:10
Het werk van onze handen, bevestig dat.
Ps.90: 17

Een boer kan ploegen, zaaien en oogsten. Maar het gewas laten groeien kan hij niet, of het laten regenen of de zon schijnen. Dat ligt niet in zijn macht.
Zo is het belangerijk dat wij ons beschikbaar stellen voor Gods koninkrijk. De woorden “Zie hier ben ik, om uw wil te doen” gelden ook voor ons. En als goede rentmeesters dienen wij onze gaven, talenten te beheren en evalueren. Maar wij moeten ons niet laten ontmoedigen wanneer onze arbeid vruchteloos lijkt en tegenslag de oogst bemoeilijkt. God geeft ons een taak, niet meer en minder. De zegen komt van boven, niet van onze handen.
Hierdoor blijven we in alle dingen, de natuurlijke en geestelijke zaken, in alle werkzaamheden en strijd met het oog naar boven gericht. Laat daarom onze gehoorzaamheid en trouw niet afhankelijk zijn van succes en groei, maar van geworteld blijven in Christus. Wijk niet van uw taak, versterkt de knikkende knieën. Niet succes is onze vreugde, maar het mogen medewerken aan Gods koninkrijk en gehoorzaamheid aan zijn wil. En dat uw naam staat opgetekend in het boek des levens. Want van Hem is het koninkrijk en de kracht en de heerlijkheid tot in eeuwigheid.

[CZ]

Aan alle hoorders en lezers. Geen onfeilbaar woord spreek ik. Toets alles en behoudt het goede. Laat Gods Geest u leiden. Toets in gehoorzaamheid, God zal zegenen wat waar is, bevestigen wat kan bestaan voor zijn aangezicht. Dat mijn woorden gezuiverd mogen worden door zijn Geest, gelouterd tot opbouw van velen. Hij zal u overtuigen van waarheid, zal licht laten schijnen in duisternis. Dat alles mag dienen voor de liefde, harten tot God mag richten.

Wat zal ik zeggen over Nederland, waarmee het vergelijken? Het is als een palm zonder vruchten, ja als een bron zonder water, een valse oase van rust en vrede.
Zie, God heeft gewacht, dat wij ons zouden bekeren, Hem weer zouden gaan zoeken. God kent de werken van onze voorvaderen, die Hem zochten. Nog steeds claimen wij zijn naam bij rechtsgeding en regeren. Maar ons hart is ver van Hem!
Wat hebben wij voor op andere naties, durven wij ons aan Israël gelijk te stellen? Heeft God soms ons door het water geleid, de Noordzee voor ons gespleten? Hoe klein ons volk, nog kleiner ons geloof. Hoe klein had God ons moeten scheppen, om ons nederigheid te leren, hoe zwak om onze trots te laten wijken?
God berouwt zich over Nederland, God walgt van haar werken. Hoe weinig goeds, hoe weinig geloof! Denken wij echt, dat God ons zegent, blij ben is met ons streven en begeren?
Het trotse Nederland – gij waart u rechter over de wereld – uw oordeel komt op uw eigen hoofd neer. Het oordeel dat God brengt is de vrucht van onze handen.
Aan allen die regeren, aan de majesteit en haar broedsel. Hoe weinig barmhartigheid, hoe hard zijn uw handen! Hoe veel gaf God u, hoe lichtvaardig bent u daarmee omgesprongen. Uw licht dooft snel, uw vrede en glans vervaagt.
God zal u zegenen, met oordeel en tucht, gesel zal voorafgaan aan barmhartigheid.
Ons recht wankelt, omdat wij Hem niet kennen, onze macht verdwijnt, omdat wij Hem niet vrezen en eren.

Aan onze burgers, de groten en kleinen. Zelfgenoegzaamheid! Wie heeft ons ijverig genoemd, tolerant en vrij? God noem ons lui, hard en slavendrijvers. Wij zijn geen volk dat één is, maar een land van kleine vorsten, edelen en krijgsheren. Koninkrijk tegen koninkrijk, stad tegen stad, man tegen vrouw, ouder tegenover kind, tweestrijd is onze eer, trots onze afgod.
Zal God ons roemen om onze idealen, onze afgoden bezingen? Waarom heeft God ons toegestaan de zee te bedwingen, ons land uit water gegeven om te wonen, om daar ons vergif uit te broeden?
God moet zich dwingen tot geduld, om niet onze dwaasheid onder golven te doen laten verdwijnen. God bidt ons, geef Hem reden tot barmhartigheid, één excuus om ons te laten bestaan. Wie zullen ons missen, wij die de mond vol hebben van vreemde talen? Duits, Engels en Frans. Onze buren kennen ons, maar God kennen wij niet meer, God zoek onze liefde maar vindt slechts leegte.

Gij kerk, zijn kandelaar, waarom heeft God u niet weggeworpen, telkens weer geduld betoond, opnieuw uw wortels gevoed met melk, water en aarde? Zal God u maar roemen, omdat uw gastvrijheid zelfs satan bekend is, hij die in uw binnenkamers eet, onderdak vindt voor zijn vergif?
Hoe krachteloos en zoutloos zijt gij geworden, een gedoofd licht, een vuurtoren zonder schijnsel. Hoe meent u anderen door de nacht te kunnen loodsen, die zelf in duisternis rondtast?
U hebt waarheid tot leugen gemaakt en leugen tot waarheid. U bijt en vereet elkaar en dan moet God U zijn oogst toevertrouwen? Waar kan God verzamelen?
Uw schuren zijn vochtig, wemelen van ratten en ongedierte. Wie zou God tot u durven leiden, onder uw hoede durven stellen?
Zie, zijn oogst die rijp is, wacht om binnengehaald te worden. Maar waar zijn de arbeiders?
U heeft veel rijkdom ontvangen, maar uw gaven veronachtzaamd. Zal God het niet aan een ander geven, zodat er vrucht komt?
U beroemt u op uw wijsheid, uw kennis en geboden. U heeft de waarheid gebruikt om te heersen en verdelen, niet om te helen en te dienen. Uw ijver was niet voor Hem. Ja, indien iemand ijverde voor Hem, het werd hem belet.
Weinig zijn de mensen van gehoorzaamheid, klein het aantal van hen die liefhebben.
Ja, uw leerstellingen, uw vergaderingen, uw spreken vermoeit Hem. Gij meent de waarheid gediend te hebben? Zie, hier kom God met oordeel, de toets van uw werken, een tweesnijdend zwaard.
Een derde deel zal waarheid zijn, een derde deel ijzer en leem. Een derde zal tot leugen verklaard worden. Staat er niet geschreven: onvolkomen is ons kennen, en onvolkomen ons profeteren?
Nu dan, wat spijkert u uw huizen dicht en dekt de gaten toe met leem. Meent u het kwaad zo buiten te houden? Wie heeft gezegd: niet wat in mens komt, maar wat uit de mens komt, dat maakt hem onrein.
Gij groten en kleinen, uw oordelen zijn vele. Laat ons spreken, met woorden als van God. Nu dan, indien Gij zijn adem bent en zijn Geest bezit, waar zijn dan de vruchten van goedheid, trouw, zachtmoedigheid, vrede, vreugde, geduld en zelfbeheersing? Waar is uw liefde?
Vrede kent u niet en uw vreugde is een hol geluid, een cimbaal die verdooft en harten verhardt.

Zie, God komt, God snijdt, God verbrandt. Een deel zal God ontwortelen, een deel afhouwen, een deel zal God snoeien. En zijn vuur zal verteren en louteren. Men zal weten en erkennen, dat God de Heer in Nederland is.
Nieuwe zaden plant God, oude gaarden snoeit God, indien zij vruchtbaar zijn. De as van velen zal de bodem van nieuw leven worden, velen zullen as met water te drinken krijgen.
God komt met vuur, water en wind. God zal toornen, opdat Hij barmhartig kan zijn. God zal slaan, opdat Hij kan helen. God maakt af wat Hij begon. God is geen mens alleen, God bouwt zijn Rijk op oude muren.
Nederland, wacht u voor de HEER. Hij zal niet oordelen over doop of ambt, noch over water en wijn, noch over gebruik of regel. Hij zal zich richten op de werken van ons hart en de vruchten ervan wegen. Wie knielt, zal leven. Wie meent te staan, zal vallen. Verootmoedigt u voor de HEER Moge zijn majesteit over ons komen.

[Wybo]

Modbreak:

1 topic lijkt me wat overzichterlijker... graag dergelijke berichten gewoon hier plaatsen aub

[grompie]

gelukkig gevonden

[Iris]

Ik zie deze topic nu pas.
Erg mooi, boeiend, motiverend en inspirerend om te lezen!  
Dank voor het delen!  
(Hopelijk ga je door met plaatsen?)

[CZ]

De laatste meditatie die ik hier plaats. Ik verhuis mn log nu naar
http://overdenkingen.web-log.nl/
het is daar overzichtelijker en toegankelijker

En hij zeide: Toen ik uw geluid in de hof hoorde, werd ik bevreesd, want ik ben naakt; daarom verborg ik mij.
Gen. 3:10
U hebt gelijk als u zegt dat u geen man hebt,’ zei Jezus, ‘u hebt vijf mannen gehad, en degene die u nu hebt is uw man niet.
Joh. 4:17,18

Het opmerkelijke is, dat Adam zich niet in eerste plaats verborg omdat hij ongehoorzaam was – hij verborg zich vanwege zijn naaktheid. De mens werd zich op een pijnlijke manier bewust van zijn tekortkomen, toen hij Gods gebod overtrad. Toen hij zijn eigen god wilde zijn, verloor hij datgene wat hem compleet maakte. Daarom is de op zichzelf teruggeworpen mens onzeker in alles, ook in zijn seksualiteit.
Sindsdien heeft elke mens de neiging deze leegte op te vullen door zich te fixeren op afgoden. De Samaritaanse vrouw deed dat door het zoeken van vervulling in een relatie, maar omdat de geestelijke honger bleef ging zij van man tot man.
Maar er zijn legio manieren om de leegte te proberen te verdrijven en sommige lijken heel respectabel :werk, huwelijk, kerk, vriendschap, hobbies. Maar uiteindelijk vervullen deze ook niet. Integendeel :we worden vaak teleurgesteld en ook de leegte blijft.

Jezus  opmerking raakte bij deze relatieverslaafde vrouw de pijnlijke kern aan: het faillissement dat de menstijd sinds het begin kwelde:zonder God zijn we niet compleet.
Alleen God kan vervulling geven voor onze diepste behoefte. Alle andere goden zullen ons tegenvallen of tot slaven maken van obsessies.
God kan onze diepste dorst lessen. Dit inzicht betekent niet dat wij met een goddelijke blikseminslag een nieuw hart verkrijgen, maar we leren wel waar we onze dorst moeten lessen, keer op keer. Het smerige water uit de gebroken bakken waar we eerst uit dronken, moet worden vervangen door het levende water van Christus.
Wanneer wij vastbesloten zijn te zoeken en te drinken uit Gods bron en alle namaak af te werpen, komen wij in een heftige strijd om vrij te worden. Het oude leven laat zich meestal niet makkelijk afschepen, maar in Christus zullen wij meer dan overwinnaars worden.
Geloof, hoop en liefde zullen onze wapens zijn om niet enkel ons gedrag, maar ook ons hart te veranderen, niet door eigen kracht, maar door God, die het willen en het werken in ons werkt.