Verkering

[Ryan]

Ik ben belijdend lid van de GKV en heb al 2 jaar een relatie met een jongen uit de hervormde kerk. Sinds een halfjaar zijn we bezig met te kijken naar de twee verschillende kerken waarin wij zijn opgegroeid. Samen willen wij een keuze maken omdat wij straks samen, als we getrouwd zijn, in een en dezelfde kerk willen zitten. Bewust kiezen wij om een keuze te maken uit de GKV of PKN. Afgelopen maanden (eerder ook wel!) hebben wij hele mooie gesprekken gehad over het geloof en over de verschillen tussen deze twee kerken. We kunnen open en eerlijk daar samen over praten. Daar ligt het probleem ook niet.

We zijn allebei belijdend lid, maar het verschil tussen ons is dat ik mij erg thuis voel in de GKV en mijn vriend zich minder thuis voelt in zijn kerk. En dat is soms best lastig. Mijn vriend heeft al een paar jaar (voordat hij mij leerde kennen) al wat vragen over bepaalde zaken binnen de hervormde kerk. Wanneer we over de kerken praten heeft hij vaak het gevoel dat hij de hervormde kerk afkraakt. Terwijl dat niet zijn bedoeling is! Maar hij heeft gewoon best wel wat moeite met bepaalde dingen. Daar tegenover staat dat ik hem begrijp in zijn moeiten maar dat ik zelf eigenlijk weinig kritiek heb op mijn eigen kerk. En daar voel ik mij soms weer schuldig over. Ook over het feit dat ik mij niet thuis voel in de PKN. Ik doe echt mijn best maar ik kan het gewoon niet. Wanneer ik daar naar de kerk ga heb ik het gevoel of ik een eeuw terug ga in de tijd. Het is een groot verschil.

Onlangs was er avondmaal bij mijn vriend. Tot nu toe was ik nog niet mee geweest bij hun in de kerk aan het avondmaal. En op de een of andere manier kan ik dat niet. Ik vind het erg moeilijk. Toen we het avondmaalsformulier lazen zei ik tegen mijn vriend dat ik met hem mee ging. Hij keek verbaasd en was blij. Maar vlak voordat we konden opstaan heb ik mij weer teruggetrokken. Misschien vinden jullie het wel heel raar. Maar ik vraag mij gewoon een beetje af of dat wel kan. Ik vind het moeilijk om aan het avondmaal te gaan in een gemeente waar ik mij niet thuis voel, waar ik geen mensen ken. En waar iedereen (lid of geen lid) aan het avondmaal mag gaan. Persoonlijk ben ik van mening dat hier toch wel tucht nodig is maar daar doen zij eigenlijk zeer weinig mee. Maar aan de andere kant wil ik toch ook heel graag samen met mijn vriend mee aan het avondmaal. Wat is wijsheid?

Na de zomervakantie willen wij tot een definitieve keuze komen voor een kerk. Zeer waarschijnlijk wordt dat de GKV. En ik zie er tegenop omdat tegen zijn ouders te zeggen. Aan de ene kant hebben wij zoiets van het is onze keuze en daar moeten ze vrede mee hebben. Maar aan de andere kant wil ik niet dat die keuze tussen ons en zijn ouders in gaat staan. Daar ben ik bang voor. Mijn vriend zegt dat dit wel mee zal vallen. Maar ze weten dat we in gesprek zijn over de kerk en ze hebben nog nooit gevraagd hoe het er mee voor staat. Dat vind ik erg jammer. Als we er zelf over beginnen gaat het onderwerp al weer snel over op een ander onderwerp. Zijn ouders zijn er ook wel emotioneel onder. Zij kunnen ook niet begrijpen dat iemand de kerk uit gaat. Hoe moet ik hier mee om gaan?

Een lang verhaal maar ik moet het kwijt en ben er gewoon wat onrustig onder. Ik hoop dat door deze discussie die onrust wordt weggenomen.

[rietje]

ik kan je zo niet zeggen hoe je ermee om moet/kunt gaan.
wel wil ik je heel veel sterkte wensen!!
je mag alles in Zijn handen leggen. Hij zal je helpen!! (ook al lijkt het soms uitzichtloos oid).
liefs rietje

[Roodkapje]

Ik proef in je post een beetje door dat je voor een 'kerk' als instituut kiest. Het is niet zo dat je als je eenmaal gekozen hebt om te kerken bij een GKv-gemeente, je de rest van je leven ook maar moet kerken in een GKv-gemeente als je verhuist.

Je bent toch in de eerste plaats lid van een plaatselijke gemeente? En niet van een of ander vaag landelijk instituut? In sommige plaatsen kan ik GKv zijn, in andere plaatsen PKN of evangelisch. Het gaat denk ik eerst om hoe de gemeente is, en minder om het bordje op de deur van de kerk, toch?

[Ryan]

dankjewel rietje!

roodkapje: ik zie en kies de kerk niet als instituut. Jammer dat het zo overkomt. Ik probeer even een schets te geven van de situatie. Misschien dat het daardoor zo overkomt?

Ik ben het met je eens dat als je kiest voor een kerk dat niet wil zeggen dat je altijd daar zal blijven. Maar je gaat er wel voor! Tenminste ik wel! Ik zou niet snel naar een andere kerk overstappen, ook niet als ik ga verhuizen. Dan zou ik toch mij aansluiten bij dezelfde kerk. In onze situatie moet eet van ons overstappen naar een andere kerk dan vind ik dat ook geen probleem. Jullie moeten trouwens ook niet denken dat ik de GKV niet uit wil. Ik sta open tegen andere kerken, maar in de kerk van mijn vriend voel ik mij niet thuis.

Hoe de kerk plaatselijk is telt ook mee. Maar het belangrijkste vind ik toch wel de grondslag van de kerk. Daar sta ik achter. En dan kan ik niet ineens in een andere plaats hervormd zijn. Of begrijp ik je nu verkeerd Roodkapje?

Hoe kijken jullie er eigenlijk tegenaan? Is het een probleem om met mijn vriend in zijn kerk mee te gaan naar het avondmaal?

[Roodkapje]

Waarom zou je in de Hervormde Kerk niet aan het Avondmaal kunnen? Ze leren daar toch niet dat de het brood in het lichaam van Christus verandert en de wijn in het bloed van Christus...

Voor mij is de grondslag van een kerk niet van belang. Maar dat komt omdat ikzelf dus niet kerkelijk opgevoed bent. Ik kijk in de eerste plaats of de gemeente een 'Gemeente van Christus' genoemd kan worden. Zo ja, nou dan zie ik geen problemen. Wat de kerk leert moet zij zelf weten, ik hoef toch niet op alle details het met alles eens te zijn? Zolang ik maar accepteer dat een bepaalde leer geleerd wordt... Zo zat ik ook in de GKv, ik was het lang niet overal mee eens, maar dat wist ik van de GKv, en men wist dat ook van mij.

[Ryan]

ik begrijp het.
Alleen het is gewoon erg lastig. Ik vind mijzelf soms ook wel eens erg moeilijk vooral met het avondmaal. Want aan de ene kant wil ik graag met mijn vriend aan het avondmaal. Tja zul je je afvragen doe dat dan. Maar ik moet er wel achterstaan als ik daar naar het avondmaal ga. En elke keer heb ik weer die twijfels. En ik zit er vooral dus mee dat ik moeite heb om daar aan het avondmaal te gaan vanwege o.a. de tucht. Ik kan zonder het te melden daar naar het avondmaal. Terwijl ze aan de buitenkant niet aan mij kunnen zien of ik ergens belijdend lid ben enz. Dat klopt gewoon niet met mijn gedachten daarover. Daarom vind ik het moeilijk om met volle overtuiging tegen mijn vriend te zeggen....ik ga met je mee naar het avondmaal.
En er speelt dus ook een rol mee dat ik mij in die gemeente echt niet thuis voel. In die 2 jaar dat ik bij hem zit zijn er welgeteld 2 mensen op mij afgekomen. Wanneer ik er dan zo mee bezig ben dan stel ik mijzelf ook de vraag...mag en kan ik dan wel daar aan het avondmaal?

[grace!]

quote:

Ryan schreef op 04 juli 2005 om 20:25:
Onlangs was er avondmaal bij mijn vriend. Tot nu toe was ik nog niet mee geweest bij hun in de kerk aan het avondmaal. En op de een of andere manier kan ik dat niet. Ik vind het erg moeilijk. Toen we het avondmaalsformulier lazen zei ik tegen mijn vriend dat ik met hem mee ging. Hij keek verbaasd en was blij. Maar vlak voordat we konden opstaan heb ik mij weer teruggetrokken. Misschien vinden jullie het wel heel raar. Maar ik vraag mij gewoon een beetje af of dat wel kan. Ik vind het moeilijk om aan het avondmaal te gaan in een gemeente waar ik mij niet thuis voel, waar ik geen mensen ken. En waar iedereen (lid of geen lid) aan het avondmaal mag gaan. Persoonlijk ben ik van mening dat hier toch wel tucht nodig is maar daar doen zij eigenlijk zeer weinig mee. Maar aan de andere kant wil ik toch ook heel graag samen met mijn vriend mee aan het avondmaal. Wat is wijsheid?

Hoi Ryan,

Ik herken e.e.a. in je verhaal. Ik ben zelf lid van een GKv en mijn vriend van een PKN (gereformeerde) kerk. Een tijdje terug was ik tijdens een avondmaalsdienst met hem in zijn gemeente, en heb ik ook deelgenomen aan het avondmaal. Ik heb er in de weken vooraf best veel over nagedacht of ik dat nou wel of niet zou doen. Uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat ik het toch graag wilde.
Waarom? Omdat ik geloof dat de essentie van het avondmaal is dat je samen met andere gelovigen herdenkt en viert dat de Here Jezus ook voor jou gestorven is. Hoewel een kerkenraad volgens mij zeker verantwoordelijkheden heeft rondom het avondmaal, geloof ik toch dat het uiteindelijk de eindverantwoordelijkheid van ieder persoonlijk is of hij/zij wel aan het avondmaal mag gaan. Al moet de dominee m.i. wel goed duidelijk maken voor wie het avondmaal bedoeld is. (Ik wil hiermee overigens géén discussie starten over al of niet een open avondmaalstafel!! Die vraag is elders volgens mij al wel aan de orde geweest en daar gaat jouw vraag volgens mij niet over, ik wil je alleen mijn afwegingen geven.)
Ik had zelf in ieder geval het gevoel, zeker nadat het formulier gelezen was: hoe kan ik deze uitnodiging weigeren? Ja, het is als GKv-er die altijd is opgegroeid met een "gesloten" avondmaal best wennen om in een andere kerk mee te doen, maar ik vond het toch wel heel gaaf. Ik vond het persoonlijk heel fijn en bijzonder dat je ondanks de verschillen tussen kerken toch samen mag vieren en belijden dat je Jezus nodig hebt als je redder. Ik vind het dan ook best moeilijk dat mijn vriend in mijn gemeente niet mee mag doen. Maar ja, dat zal voorlopig nog niet zomaar veranderen denk ik.

Oké, een lang verhaal over mijn avondmaalservaring, misschien kun je er niets mee maar misschien helpt het jou een beetje in je eigen "zoektocht" hierin. Leg het in ieder geval aan God voor! En probeer te zoeken naar Gods wil hierin. Kerkelijke regels zijn vaak gebaseerd op de Bijbel, maar niet altijd. Ik denk dat dit er een voorbeeld van is. (Nogmaals: zonder hiermee te willen schoppen tegen de kerk!)

En verder: ik ken jou, je vriend en zijn ouders natuurlijk niet, dus ik weet ook niet hoe zijn ouders zullen reageren als jullie inderdaad GKv-lid zullen worden. Maar mijn ervaring is dat mensen uit andere kerken vaak lang niet zo sterk het gevoel van "kerkmuren" hebben als in de GKv. Oftewel: veel mensen uit andere kerken zullen er waarschijnlijk gewoon niet zo heel erg mee zitten als je overgaat naar een andere kerk. Het wordt veel belangrijker gevonden dat je levend christen bent en een gemeente zoekt waarin je je sámen thuisvoelt. De PKN-mensen/kerken die ik ken (en dat zijn er redelijk wat, zowel gereformeerd als NH als geref. bond) zal het niet zoveel uitmaken of dat nou in de PKN, de GKv, de NGK (of whatever) zal zijn.
Aan de andere kant: je schrijft ook dat zijn ouders het niet goed begrijpen als iemand de kerk uitgaat. Bedoelen ze daarmee hun gemeente, of misschien meer algemeen helemaal de kerk vaarwel zeggen? Is het misschien ook nog een idee om eens met zijn en/of jouw ds. of ouderling te gaan praten? Maar het blijft lastig hè, de emoties die er bij ouders rond het kerklidmaatschap om de hoek komen kijken...

Ik wens jullie samen veel wijsheid toe!
Groetjes, Grace

[Ryan]

Toen daar laatst dus het avondmaal was had ik ook zoiets van bij het lezen van het avondmaalsformulier ik kan gewoon gaan. Maar omdat ik toch nog twijfelde ben ik dus toch maar niet gegaan. Het is echt lastig. Mijn vriend respecteert het dat ik nog niet zover ben en dat vind ik fijn.
Nu ik er steeds meer over nadenken en er over praat krijg ik wel steeds meer het gevoel en de wil om daar aan het avondmaal te gaan. En ik heb zelf ook wel zoiets van…ik ga aan het avondmaal om samen met andere gelovigen het sterven van de Here Jezus te herdenken. En dat kan daar natuurlijk ook. Ook al ken ik de gemeente niet. Want dat is natuurlijk niet echt belangrijk.
Ook in onze gemeente kan mijn vriend niet mee, dat vinden we allebei erg jammer. Dat hebben we laatst ook aangegeven tijdens een gesprek met mijn ouderling. Wellicht zal dat een keer veranderen maar dat zal zeker niet op korte termijn gebeuren. Fijn Grace, dat je je ervaring vertelt, het helpt mij wel weer wat in mijn denkproces!

Met mijn ouders kan ik er ook gewoon over praten. En ze geven ook aan dat ze het jammer zouden vinden als ik mij aan zou sluiten bij de PKN maar ze zeggen wel dat ze het zullen respecteren omdat het onze keuze is. En dat hoor ik zijn ouders niet zeggen. Dat is zo jammer! Ik krijg juist het idee van hun dat de PKN(geref.bond) de ware kerk is. En mij hoor je niet zeggen dat een kerk de waren kerk is ofzo. Onlangs is er een broer van mijn vriend met zijn gezin overgestapt naar de GKV. Dat konden ze ook niet begrijpen. En nu is het contact tussen die twee echt op een laag pitje. Doordat de ouders van mijn vriend niet kunnen begrijpen dat je in een gemeente wilt zitten waarin je je thuisvoelt en kunt groeien in je geloof. En zijn ouders bedoelen dus echt de gemeente waarin je bent opgegroeid….daar kun je niet uitgaan.

Overigens zijn wij in gesprek met mijn ouderling! Die hebben we ingeschakeld toen we serieus over de kerken wouden nadenken. Ook een bewuste keuze. Mijn vriend kon niet iemand uit zijn kerk vragen omdat hij niks met zijn ouderling heeft, de dominee net nieuw is en daarom hebben we gekozen voor mijn ouderling. Het sprak ons ook aan dat mijn ouderling een paar jaar geleden overgekomen is van uit een andere kerk naar de GKV.

[Lalage]

Maar zijn ouders hebben nog nooit echt met jullie gepraat over dat jij van een andere kerk bent? Dat vind ik dan wel apart, omdat ze het blijkbaar wel heel belangrijk vinden. Onze ouders hebben wel degelijk aan ons gevraagd hoe we daar nou over denken, omdat ik niet vrijgemaakt ben en m'n vriend wel. Nu hebben wij het geluk dat mijn ouders zelf uit heel verschillende kerken kwamen en dat zijn ouders meteen zeiden dat het niet erg was dat ik van een andere kerk was. We laten hen er nu rustig aan wennen dat we misschien niet vrijgemaakt worden samen. Maar ze zien duidelijk dat we wel veel met geloven bezig zijn, ik denk dat dat belangrijk is.

Goed dat je met een ouderling bent gaan praten! Maar ik denk dat je ook moet proberen om er met je toekomstige schoonouders over te praten, desnoods met hulp van een ouderling van zijn kerk. Want je ziet bij je zwager al dat het niet meer goed loopt tussen hem en z'n ouders.

[Marnix]

Heej Ryan. Sorry voor mijn gebrek aan inlevingsvermogen, maar ik zie niet zo goed in waarom je niet aan zou mogen gaan. Het avondmaal is geen maaltijd van een kerk, maar de maaltijd van Jezus Christus. Verder geeft de bijbel duidelijk aan dat je jezelf moet beproeven op je geloof. Dus ga bij jezelf te rade en vraag je af of je aan het avondmaal zou mogen. Ga je in de GKV aan het avondmaal? Waarom dan niet in de PKN.

Ik snap dat het wat moeilijk is in een relatief onbekende omgeving aan het avondmaal te gaan... Maar het gaat niet om de mensen die daar zitten, of je die een beetje kent, mag, of je je er heel thuis voelt.  Het gaat er om dat je gelooft dat Jezus voor je is gestorven... Dat mag je dan samen met anderen herdenken.

Mijn vraag is: Is er bijbels gezien een probleem om daar aan te gaan? Of is het probleem er meer door waar je mee bent opgegroeid, hoe het in jou kerk er aan toegaat, het feit dat het wat anders is dan je gewend bent enzo?

[Ryan]

bedankt voor jullie reacties!
ik heb weer veel nagedacht en zie nu eigenlijk ook niet in
waarom ik er zo'n probleem van maak. Ik heb besloten
om straks in september mee te gaan met mijn vriend. Dit
doe ik niet voor hem maar omdat ik nu wat meer bewust ben
geworden van het feit dat ik aan het avondmaal mag gaan. Zoals
Marnix ook al zei het is een maaltijd van Jezus en niet een maaltijd
van de kerk. En wat is er eigenlijk mooier dan met anderen (en ook al
zijn dat mensen die ik niet ken) te herdenken dat Jezus voor ons is gestorven.

Het praten met zijn ouders zal moeilijk blijven. Mijn vriend en ik staan er open
voor en willen graag open en eerlijk zijn over onze gedachtes en keuzes. Maar
wanneer je merkt dat de andere partij zich afzijdig houd is het erg moeilijk om
zelf steeds met het onderwerp bezig te gaan.

[Liudger]

quote:

Ryan schreef op 06 juli 2005 om 22:52:
Het praten met zijn ouders zal moeilijk blijven. Mijn vriend en ik staan er open
voor en willen graag open en eerlijk zijn over onze gedachtes en keuzes. Maar
wanneer je merkt dat de andere partij zich afzijdig houd is het erg moeilijk om
zelf steeds met het onderwerp bezig te gaan.

Heb je zelf eigenlijk een idee wat het inhoudelijke verschil is tussen de kerkelijke identiteiten van je schoonouders en jouwzelf? Ik vraag me af of bv de verschillen binnen sommige stromingen in de PKN niet groter zijn dan die tussen jouw schoonouders' achtergrond en de Gkv.