Slim Blondje komt ongeveer 1x in de drie weken dus dan zit er automatisch koffieaanslag van drie weken in m'n mok.
Even een update. Mijn inspiratie was even wat minder de afgelopen week, mijn leven is dan ook niet zo boeiend. Donderdag had ik 's ochtends spreekuur i.p.v. 's avonds omdat ik vrij had gevraagd. Van de drie cliënten kwam er maar eentje opdagen. Dat was jammer, omdat ik het de laatste tijd gek genoeg wat minder druk heb. Of ik doe iets niet goed of ik werk snel, wie het weet mag het zeggen.
's Middags stond er iets leuks op het programma: een informatiedag van een school in Rotterdam waar Y. na de zomer hoopt te kunnen worden ingeschreven. Ze wil de opleiding verpleegkundige gaan doen. Het bezoek aan de school was positief. Een vriendelijke docent zei dat ze zich kon inschrijven, wat gezien de voorgeschiedenis (problemen met vorige school) een opluchting was.
Vrijdag zagen we elkaar weer in Rotterdam, wat meteen het enige leuk was van het afgelopen weekend. Toen we elkaar op het station hadden uitgezwaaid, slingerde ik mijn knapzak over m;n schouder en nam plaats in de trein naar Utrecht. M’n nichtje had me uitgenodigd om naar haar laatste volleybalwedstrijd van het seizoen te komen kijken, in sporthal de Galgenwaard. Nou vind ik volleybal een diepdroevige sport, maar voor familie moet je wat overhebben… Een vriend van A. was er ook, wat goed uitkwam anders was het allemaal een stuk saaier geweest. Nu konden we lekker samen ginnegappen om die gekke volleybalmutsen. Zo pompten de tegenstanders, de Waterlanders, elkaar op met zeehondengeluiden en liepen ze de hele tijd te klappen en onverstaanbare dingen te roepen. Een yell heet zoiets geloof ik. Het leken wel verstandelijk gehandicapten, al wil ik verstandelijk gehandicapten niet tekort doen. De wedstrijd eindigde in een gelijkspel, 2-2. Dat schijnt tegenwoordig te kunnen. Na afloop kregen we van m’n nichtje het verwijt dat we ze helemaal niet hadden aangemoedigd. Nee, vind je het gek… er waren al josti’s genoeg. Maar dat zei ik natuurlijk niet.
Vervolgens vermaakten we ons met het kijken naar Heerenveen – Feyenoord op een tv in de hal. Voetbal is tenminste een echte sport, van volleybal krijg ik jeuk in mijn oren en tranen in mijn ogen. Van het lachen. Helaas stond er ook een feestavond op het programma van de volleybalclub. Daar had ik dus helemaal geen zin in. Ik voelde mij niet op mijn plaats en wilde liever meteen naar huis. Na eerst nog een kijkje te hebben genomen in het donkere, uitgestorven stadion Galgenwaard (we konden zelfs op het veld komen) en een paar biertjes deed ik dat ook maar. Alleen, want nichtje A. bleef liever feesten. Op haar fietsenwrak kon ik wonder boven wonder de weg terug naar huis vinden, waar ik ietwat vermoeid met de kat op de bank ging liggen. Pas veel later kwamen de anderen thuis. De volgende ochtend moest A. alweer vroeg weg. Dat vond ik niet erg, ik vond er toch weinig aan en was blij toen ik weer in mijn vertrouwde habitat was.
De rest van de zaterdag hield ik mij bezig met behangen in het huis van mijn broeder. Dat ging best goed, nooit geweten dat ik kan behangen. Een klustante (een superklustante eigenlijk, want wat haar ogen zien maken haar handen) en R. kwamen daarna bij mij gezellig een filmpje kijken. Ik had
The Core gehuurd, een zeer ongeloofwaardige rampenfilm. De kern van de aarde is gestopt met draaien en de aarde staat op het punt te vergaan. Een team heldhaftige wetenschappers en ruimtevaarders (terranauten) begeven zich echter naar de kern, om die met een paar kernbommen weer op gang te krijgen. Vermakelijk filmpje, waar je geen seconde bij moet nadenken.
Zondag stond maatje M. op het programma. Hier had ik ook al geen zin in. We wilden eigenlijk gaan fietsen, maar omdat hij het te koud vond, haalden we toch maar een dvd. Prima, ik ben toch liever lui dan moe. Dit keer koos ik de film uit, het cultureel verheffende Scary Movie 3. Bij hem thuis met z’n moeder gepraat over M. Ze overweegt tijdelijk met mij te stoppen. Niet omdat ik het niet goed doe, maar om M. te straffen. Hij wordt steeds meer onhandelbaar en geen straf lijkt hem te deren. Mij vindt hij volgens zijn moeder echter belangrijk, en ze hoopt dat als ik niet meer kom er eindelijk iets bij hem wordt losgemaakt. Dat betwijfel ik eerlijk gezegd, het lijkt wel of je niet tot hem door kan dringen. We zien het wel, als het even stopt komt mij dat wel goed uit eigenlijk.
Vanmorgen maar liefst 5 spreekuren gehad. Een jongen die 6 jaar in een jeugdinrichting had gezeten en na een uitspraak van de rechter zonder begeleiding op straat was gezet. Hij zal wel geen lieverdje zijn, maar of dit wel de goede gang van zaken is betwijfel ik. Dat zoeken we uit. Verder nog een vrouw die wilde weten of het verstandig was weer te gaan samenwonen met haar problematische ex, die tot over zijn oren in de schulden zit. Ze had een huisbezoek gehad van de sociale recherche, die denkt dat hij er al woont. Dat is niet zo, maar ze heeft de schijn tegen. Ik adviseerde om niet met hem te gaan samenwonen en dat was ook wat ze wilde horen.
Vanmiddag had ik vrij, hoera. Y. gaat morgen namelijk op vakantie en we wilden elkaar nog een keer zien. In Dordt dit keer. Die haarband stond haar leuk zeg.
Overigens ben ik nog steeds bezig in het boek over Barcelona. Ik vind het heel goed. Mijn eerste vage herinneringen aan die club stammen uit de jaren '80, toen Bernd Schuster en Steve Archibald de buitenlandse sterren waren. Later werd Cruijff er trainer en brak de glorietijd van het Dream Team aan, met Koeman, Stoichov, Laudrup, Guardiola en Romario. Fantastisch voetbal speelden ze toen. In 1997 bezocht ik in de Kuip de Europacup 2 finale tussen Barcelona en Paris Saint Germain. Dankzij een nieuwe ster, Ronaldo, won Barca toen de cup. Eerlijk gezegd was ik toen voor PSG, ook een mooie club, met een veel fanatiekere aanhang. Barcelona is in alles een geweldige club, als ik in Barcelona zou wonen zou ik zeker iedere 2 weken op de tribune zitten. Enige minpuntje is de aanhang. Verwend theaterpubliek, dat alleen in vuur en vlam raakt als Real Madrid op bezoek komt. Met name overlopers naar het vijandelijke kamp kunnen op een warm onthaal rekenen in Nou Camp. Zo kreeg Figo ooit een varkenskop naar zijn hoofd geslingerd toen hij een corner wilde nemen. Erg origineel.
