Na enig kijken en lezen van posts van anderen heb ik mij geregistreerd hier. Dat is alweer een tijdje geleden en in de tijd die er sindsdien voorbij is heb ik nog wat meer gelezen. Nu vind ik wel dat ik me even moet voorstellen.
Komodo is natuurlijk niet mijn eigen naam. Komodo is de naam van een eiland in Indonesië waar de grootste hagedis ter wereld voorkomt: de komodo varaan. Wat een dier! Prachtig gewoon. Maar goed, het behoeft geen betoog dat dit dier mijn 'lievelingsdier' is en dat ik mijn nickname daaraan heb ontleent.
Ik ben nu eens niet opgevoed in de gereformeerde traditie. Sterker, ik ben opgevoed in de atheïstische traditie. Er is geen God, dat is het devies geweest in mijn opvoeding. Naar de kerk gaan is er dus ook niet bij. Nu, ik was al vrij jong er van overtuigd geraakt dat God juist wel bestaat. Ik heb een fasinatie voor levende dingen. Voor dieren, mensen, planten...prachtig. Altijd al gevonden. Hoe meer ik wist over het leven, hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat God werkelijkheid is. Dus, als 12 jarige jongen ben ik de Bijbel gaan lezen. Ik ben daarin veel waarheden tegen gekomen en datgene dat misschien niet historisch juist bleek, bleek minstens een wijze les te bevatten. Ik ben op een gegeven moment gaan studeren in Leiden. En daar ben ik, voor het eerst, naar een kerk gegaan. Ik kan je vertellen: ik heb gewoon mijn nette pakje aan gedaan en ben -lukraak- een kerk binnen gestapt. De "Opstandingskerk". Ik had er wel een directe reden voor: ik voelde mij niet goed -geestelijk- en zocht naar hulp. Van God, van mensen, van wie of wat dan ook.
Toen ik binnen kwam toen begon de dienst net. Psalm 22 werd gezongen. "Mijn God, mijn God! waarom hebt Gij mij verlaten, verre zijnde van mijn verlossing, van de woorden mijns brullens?".... Ik kan niet zeggen wat een precieze en nauwkeurige omschrijving dit was van hoe ik mij voelde. Tranen in mijn ogen. Na de dienst naar huis en het adres van de kerk in mijn hoofd gegrift. Thuis gekomen na enig bijkomen heb ik de stoute schoenen aangetrokken en de dominee van de kerk gebeld. Thuis. Of ik eens bij hem kon komen praten. Gewoon over het leven, over mij en hoe ik nu verder moet.
Echte antwoorden had hij ook niet. Maar ik ben wel zeer liefdevol opgevangen door hem en ook door de rest van de gemeente. Het betrof een christelijk gereformeerde gemeente. Ik ben nadien regelmatig daar heen gegaan, maar nu niet meer. Ik ben namelijk verhuisd naar een andere plaats. Nu ben ik opnieuw opzoek naar een gemeente en ik overweeg om mij alsnog te laten dopen. Daarna zien we wel weer verder. Verwacht van mij niet dat ik erg actief wordt op dit forum, want dat ben ik niet. Maar ik wilde toch even laten weten dat ik er ben.
