Teveel kennis is een belemmering?

[Iris]

Judas, de enige van de apostelen die 'geleerd' had, verraadde Jezus. De overige apostelen, 'eenvoudige' lieden, leken het makkelijker te hebben Jezus blind te vertrouwen als een kind.
Jezus zelf sprak vaak over de schriftgeleerden met hun mooie praatjes. En ook zei hij dat men zou moeten proberen weer als een kind te worden.

Het valt mij hier wel eens op dat Bijbelkennis hoger wordt geacht dan de directe ervaring met God. (Dat zal tegengesproken worden, maar zo komt het wel over)
Zeer veel zaken worden op dit forum verstandelijk benaderd en de Bijbel lijkt volledig rationeel uitgepluisd te worden.

Mijn vraag is nu: Is het voor sommigen onder jullie niet lastig om God direct te ervaren, doordat er te veel kennis is die in de weg zit? Doordat er te veel beargumenteerd en geanalyseerd moet worden? Doordat men meent de betekenis van de Bijbel te kennen, zonder de openheid van een kind te hebben? (De openheid naar andere ideeën toe)
Dus: Zou het kunnen dat teveel kennis (en je er te veel aan vastklampen) een belemmering is voor direct contact met God?)

Ik ben erg benieuwd naar jullie reacties.

[Marnix]

Ik denk het wel. Als ik zie hoeveel er gedogmatiseerd, gediscussieerd, getheologiseerd wordt... denk ik wel eens: We maken het allemaal veel te moeilijk. In plaats van die relatie met God hebben en van Hem te houden is men constant aan het praten over degene met wie ze die relatie hebben, om er achter te komen hoe die precies in elkaar zit, wat die precies denkt en voelt en wil, wat hij goed vind en wat niet, hoe we zijn woorden precies kunnen uitleggen. Allemaal leuk en aardig, maar het is vaak een belemmering voor die vertrouwelijke Vader/kind-relatie. Volgens mij maken we het geloof soms veel te moeilijk.... en bedoelt Jezus met dat we moeten worden als een kind, ook dat we niet te wijs moeten willen zijn.... maar gewoon achter God aangaan, op Hem vertrouwen.... de onbeantwoorde vragen niet laten leiden tot twijfel, maar vertrouwen op God dat Hij er wel raad mee weet.

[P. Strootman]

quote:

Marnix schreef op 24 september 2005 om 13:13:
Ik denk het wel. Als ik zie hoeveel er gedogmatiseerd, gediscussieerd, getheologiseerd wordt... denk ik wel eens: We maken het allemaal veel te moeilijk. In plaats van die relatie met God hebben en van Hem te houden is men constant aan het praten over degene met wie ze die relatie hebben, om er achter te komen hoe die precies in elkaar zit, wat die precies denkt en voelt en wil, wat hij goed vind en wat niet, hoe we zijn woorden precies kunnen uitleggen. Allemaal leuk en aardig, maar het is vaak een belemmering voor die vertrouwelijke Vader/kind-relatie. Volgens mij maken we het geloof soms veel te moeilijk.... en bedoelt Jezus met dat we moeten worden als een kind, ook dat we niet te wijs moeten willen zijn.... maar gewoon achter God aangaan, op Hem vertrouwen.... de onbeantwoorde vragen niet laten leiden tot twijfel, maar vertrouwen op God dat Hij er wel raad mee weet.

Net zoals vele andere dingen, kan kennis inderdaad een belemmering zijn voor de oprechte omgang met God. De vraag is echter altijd weer: Welke kennis? De profeet Jesaja zegt in  1.3: ... maar Israel heeft geen kennis' In 11.2:'...de geest der kennis en de vreze des Heren' En Paulus schreef in 1 Kor.8.1:'De kennis maakt opgeblazen' Hij gebruikte hier echter het woord 'gnosis' wat slaat op verstandelijke of aangeleerde kennis. Maar in Fil.1.9 bijvoorbeeld, schreef hij:'Ik bid God, dat uw liefde nog meer en overvloedig worde in kennis'. Hier staat in de grondtekst: epi-gnosis. En van de Bereeers lezen we in Hand.17.11 dat zij dagelijks in de Schriften nagingen, of de dingen wel zo waren, die zij van Paulus gehoord hadden. Dan tenslotte nog Handelingen 18.24, waar staat, dat een zekere Jood, Apollos, doorkneed in de Schriften, deze Schriften nog eens nauwkeuriger uitgelegd kreeg omtrend de weg des Heren,  door het echtpaar Priscilla en Aquilla. Dit zijn toch aanwijzingen om niet te gemakkelijk met de bijbel om te gaan. Integendeel, we moeten het Woord Gods recht snijden, of op de juiste wijze toepassen. Kennis van de Schriften is dus een vereiste!

[Marnix]

Klopt, kennis op zich is niet verkeerd, alleen moeten we uitkijken hoe we met kennis omgaan. We moeten er ontzettend voor oppassen dat door de hoeveelheid kennis, het geloof te theoretisch voor ons wordt, dat het niet meer is dan het kennen van feiten, van de materie.....

[Priscilla en Aquila]

quote:

Iris schreef op 24 september 2005 om 12:16:
Judas, de enige van de apostelen die 'geleerd' had, verraadde Jezus. De overige apostelen, 'eenvoudige' lieden, leken het makkelijker te hebben Jezus blind te vertrouwen als een kind.
Jezus zelf sprak vaak over de schriftgeleerden met hun mooie praatjes. En ook zei hij dat men zou moeten proberen weer als een kind te worden.

Het valt mij hier wel eens op dat Bijbelkennis hoger wordt geacht dan de directe ervaring met God. (Dat zal tegengesproken worden, maar zo komt het wel over)
Zeer veel zaken worden op dit forum verstandelijk benaderd en de Bijbel lijkt volledig rationeel uitgepluisd te worden.

Mijn vraag is nu: Is het voor sommigen onder jullie niet lastig om God direct te ervaren, doordat er te veel kennis is die in de weg zit? Doordat er te veel beargumenteerd en geanalyseerd moet worden? Doordat men meent de betekenis van de Bijbel te kennen, zonder de openheid van een kind te hebben? (De openheid naar andere ideeën toe)
Dus: Zou het kunnen dat teveel kennis (en je er te veel aan vastklampen) een belemmering is voor direct contact met God?)

Het ligt er maar aan wat je onder directe ervaring met God verstaat.
Ik heb geen problemen met alles wat ik 'weet'vanuit de bijbel dat dat mijn contact met God zou belemmeren.
Als je de Bijbel als Gods woord ziet, heb je alleen maar steeds meer ontzag voor Hem als je ziet hoe perfect de bijbel in elkaar zit en hoe de Heilige Geest ons duidelijk kan maken wat God bedoeld met het e.e.a.
Maar dan moet het dus niet gaan om de kennis om de kennis, maar om de Here Jezus beter te leren kennen.

Zoals Hijzelf ook zegt: wie in Mij gelooft gelijk de schriften zeggen, stromen van levend water zullen uit zijn binnennste vloeien.
Dan wordt het levend en blijft geen dode theorie.
Het woord is ook levend en krachtig. Staat in het NT en geeft al aan dat door de Heilige Geest het geen dode boel is om de bijbel te kennen die dan het ervaren van God zou tegenhouden.
Hij geeft dezelfde invalshoek.

En kennis zou in de weg kunnen zitten maar dan is het kennis die je van God afhoudt. Bv. De wetenschap heeft dit en dit ontdekt en daarom kan wat in de bijbel staat niet kloppen. Zo zal het dan je vertrouwen als een kind in wat God heeft gedaan, in de weg kunnen staan.
Bv. Dat God alles heeft geschapen. Dat Jezus Gods Zoon is en voor jou naar deze wereld kwam. Dat neemt een kind gewoon aan zonder te gaan beredeneren of dit allemaal wel echt kan.

Openheid van een kind benoem jij zo in je post:

quote:

Doordat men meent de betekenis van de Bijbel te kennen, zonder de openheid van een kind te hebben? (De openheid naar andere ideeën toe)
Dus: Zou het kunnen dat teveel kennis (en je er te veel aan vastklampen) een belemmering is voor direct contact met God?)

Wat vind je direct contact met God? Een fijne ervaring die boven de bijbelse boodschap staat zoals die rationeel: dit staat er in de bijbel tot ons komt?
Worden als een kind combineer jij dan met allerei andere ideen ook willen overwegen als men de bijbel als uitgangspunt neemt en bv de geestelijke lessen wil accepteren maar niet gelooft dat jezus echt de zoon van God is bv. En de geschiedenissen bv allegorien zijn o.i.d.
Je maakt dan je eigen boodschap naar mijn idee en heeft met worden als een kind niets van doen.


Hoe zie jij dan de parallel met worden al een kind m.b.t. andere ideen open benaderen?

[Nunc]

quote:

Iris schreef op 24 september 2005 om 12:16:Het valt mij hier wel eens op dat Bijbelkennis hoger wordt geacht dan de directe ervaring met God. (Dat zal tegengesproken worden, maar zo komt het wel over)
Zeer veel zaken worden op dit forum verstandelijk benaderd en de Bijbel lijkt volledig rationeel uitgepluisd te worden.

tja, het is een forum he. Een discussie-plek voor meningen en argumenten

Maar het risico bestaat altijd wel dat je gaat denken dat argumenten en feiten het enige zijn wat telt! Zoals Marnix en P&A al aangaven, is datgene wat echt telt, de band met de Here. Daar kun je best feitelijk over vertellen, maar die band is meer dan de feiten alleen (maar niet tegengesteld aan de feiten).

quote:

Mijn vraag is nu: Is het voor sommigen onder jullie niet lastig om God direct te ervaren, doordat er te veel kennis is die in de weg zit? Doordat er te veel beargumenteerd en geanalyseerd moet worden? Doordat men meent de betekenis van de Bijbel te kennen, zonder de openheid van een kind te hebben? (De openheid naar andere ideeën toe)
Dus: Zou het kunnen dat teveel kennis (en je er te veel aan vastklampen) een belemmering is voor direct contact met God?)

Ik ben erg benieuwd naar jullie reacties.

ik ben wel benieuwd wat je bedoelt met die openheid naar andere ideeën toe. Een houding als een kind is juist een aanhankelijke houding, een blind vertrouwen op de vader. Niet zomaar met iedere vreemde aanlopen als ie een snoepje aanbiedt. Een hechte relatie met de vader, ondanks dat je niet altijd weet waarom iets goed voor je zou zijn wat Vader opdraagt. En ook: volledig afhankelijk zijn, omdat je zelf niks kunt.

[Iris]

Kennis hoeft natuurlijk geen belemmering te zijn als men zich er niet blind op staart en de openheid van een kind blijft behouden.
Ik bedoel te zeggen dat kennis nooit in de plaats van het contact met God mag komen, alsof de kennis het contact is. En dat kan heel onbewust zijn hoor. Ik zeg het misschien een beetje krom, maar weet het even niet anders te verwoorden.

Verder denk ik dat kennis van de Bijbel zeker essentieel is voor het geloof, maar als de kennis tot afgod wordt gemaakt, ipv middel om God te leren kennen, lijkt het me geen goede zaak.
De schriftgeleerden in de Bijbel scheppen bijvoorbeeld ook op over hun kennis en ze bidden op plekken waar iedereen ze kan zien.
Terwijl de eenvoudige lieden, met veel minder letterlijke schriftkennis, de kennis automatisch al uitdragen door hun blind vertrouwen in God.

[Iris]

quote:

ik ben wel benieuwd wat je bedoelt met die openheid naar andere ideeën toe. Een houding als een kind is juist een aanhankelijke houding, een blind vertrouwen op de vader. Niet zomaar met iedere vreemde aanlopen als ie een snoepje aanbiedt. Een hechte relatie met de vader, ondanks dat je niet altijd weet waarom iets goed voor je zou zijn wat Vader opdraagt. En ook: volledig afhankelijk zijn, omdat je zelf niks kunt.

Met openheid naar andere ideeën toe bedoel ik niet dat het kind alles maar moet aannemen van een ander, het is meer "de ander zonder een oordeel er te laten zijn".
Wanneer een mens te veel de nadruk legt op het rationele, sterft het kind in hem.

[Nikolov]

Ik ben het met je eens Iris. Uiteindelijk is kennis niets meer dan een landkaart. Je hoopt dat ie een beetje accuraat is en bent tevreden als iets op de kaart met de wereld overeenkomt.

Als je je blindstaart op de kaart en zo de wereld niet eens meer ziet dan berijk je het punt waarop je je plek niet meer in de wereld ziet maar enkel op de kaart.

Zo van de werkelijkheid van God vervreemden en hem enkel nog in de kaart zien is niet handig.

[P. Strootman]

quote:

Iris schreef op 24 september 2005 om 19:35:
Kennis hoeft natuurlijk geen belemmering te zijn als men zich er niet blind op staart en de openheid van een kind blijft behouden.
Ik bedoel te zeggen dat kennis nooit in de plaats van het contact met God mag komen, alsof de kennis het contact is. En dat kan heel onbewust zijn hoor. Ik zeg het misschien een beetje krom, maar weet het even niet anders te verwoorden.

Verder denk ik dat kennis van de Bijbel zeker essentieel is voor het geloof, maar als de kennis tot afgod wordt gemaakt, ipv middel om God te leren kennen, lijkt het me geen goede zaak.
De schriftgeleerden in de Bijbel scheppen bijvoorbeeld ook op over hun kennis en ze bidden op plekken waar iedereen ze kan zien.
Terwijl de eenvoudige lieden, met veel minder letterlijke schriftkennis, de kennis automatisch al uitdragen door hun blind vertrouwen in God.

De vraag is misschien, Iris, op welke kennis wij ons blind kunnen staren? Verstandelijke, discursieve kennis, mag inderdaad nooit 'in de plaats van God komen'. Maar als Paulus bijvoorbeeld schrijft:'...opdat ik Hem mag leren kennen en de kracht van zijn opstanding, dan kan dat nooit 'in de plaats van het contact met God' komen, want dit is: Hem kennen, in de volle betekenis van het woord! Overigens denk ik, dat van ons geen blind geloof of blind vertrouwen wordt gevraagd. Onwetendheid t.o.v. de Schrift kan zelfs tot ontheiliging leiden. Men maakt soms belachelijk wat men niet goed begrijpt. Ja, menselijke lichtgelovigheid kan soms de dingen 'stuk'maken. Wij zijn niet ontkomen aan het gevaar van het simplificeren van het alles te boven gaande geheim van de betekenis van Jezus Christus, zo schreef indertijd Karel Douven. Zo doen wij, als wij bijvoorbeeld zeggen: 'Het kindje Jezus heeft alles geschapen' Dit n.a.v. Kol.1.15 en 16. Zo wordt er, door een tekort aan kennis, vaak veel 'meegeloofd', dat de toets der kritiek niet kan doorstaan

[Marnix]

Het gaat mis als je, als gevolg van het hebben van veel kennis, alles wat gebeurt wil gaan beredeneren.... kunnen snappen en verklaren.... Of wanneer "leven met God" zich beperkt tot het met anderen discussieren over Hem. Je kan ontzettend veel over iemand weten... maar die persoon toch niet kennen. Kennis is best een belangrijke factor in het leven met God.... maar het is niet de enige factor. We moeten er voor waken dat we ons niet volledig op het opdoen van kennis storten.... maar dat we praten met Hem, luisteren naar Hem, leven met Hem.....  dichtbij Hem zijn. Een relatie met Hem hebben. Alleen dan kunnen we God echt leren kennen.