Auteur Topic: Donorschap (gelezen 2385 keer)

izzewizze · « **Gepost op:** maart 11, 2003, 12:29:36 am »

Ik zal eerlijk zijn ik vind dit een moeilijk onderwerp. Ik hoorde vandaag een oproep aan jongeren van 18 jaar en ouderen om het donorcodicil in te vullen. Nu ben ik al een oudere jongere, ik heb zo'n ding nog nooit ingevuld. Waarom niet? Verstandlijk heb ik er geen moeite mee. Gevoelsmatig wel, nu kan ik daar ook nog overheen stappen. Maar emotioneel loop ik klem, als ik eraan denk dat mijn vrouw of kinderen mij niet meer normaal kunnen begraven, als zij moeten lijden omdat er in mij gesneden wordt na mijn dood. Soms denk ik wel eens als ik alleen was, maakte het me allemaal niet meer uit. Maar nu loop ik vast, wel of niet doen? Wat vinden jullie?

Babbo · « **Reactie #1 Gepost op:** maart 11, 2003, 10:04:02 am »

Mijn man en ik hebben besloten om het van het moment af te laten hangen.
We hebben geen moeite om organen af te staan.
Maar als een van ons vredig thuis overlijdt, willen we niet met het lichaam gaan slepen naar het ziekenhuis voor orgaandonatie.
Als je al in het ziekenhuis bent, bv na een ongeval, is het veel logischer om een gehavend lichaam te laten opereren.
Het gaat volgens ons om de nabestaanden na het overlijden.

lonneke · « **Reactie #2 Gepost op:** maart 11, 2003, 10:06:37 am »

Eigenlijk kun je alleen transplanteren als het orgaan nog levend is. Zodra het orgaan sterft treed er zelfvergiftiging op en is het orgaan onbruikbaar geworden. Om deze zelfvergiftiging te voorkomen haalt men het orgaan uit niet-gestorven mensen die hersendood zijn. Je zou eigenlijk eerst een duidelijk begrip moeten hebben wat hersendood echt inhoudt.

Een mens behoort er alles voor te doen om in leven te blijven. Dit betekent ook dat je dan bereid moet zijn om een orgaandonatie te ontvangen. Maar waarom wel ontvangen en zelf niet geven?

Ik moet zeggen ik mijzelf ook niet als donor beschikbaar heb gesteld en vraag me ook af of het wel of niet gerechtvaardigd is.

Auke · « **Reactie #3 Gepost op:** maart 11, 2003, 05:58:20 pm »

Een argument om het juist wel te doen is het volgende:
Stel je wordt ernstig ziek. Je enige redding is een donororgaan.
Volgens mij is (bijna) iedereen op zo'n moment erg blij met zo'n donor.
En wat als jij na je overlijden iemand anders gelukkig kan maken met een orgaan van jezelf?

Nu weet ik, dit is maar een kant van het verhaal. Ik zou mijn lichaam ook niet ter beschikking stellen van de wetenschap. Maar een orgaan ter beschikking stellen in de wetenschap dat iemand anders daarmee nog zoveel jaar gelukkig kan worden, daar heb ik geen moeite mee.

Skynolimit · « **Reactie #4 Gepost op:** maart 11, 2003, 07:44:05 pm »

Al voor de donorregistratie waren mijn vrouw en ik donor.
Ook als er iets met mijn kinderen gebeurt zal ik voor het afstaan van organen en bepaalde weefsels zijn.
Ik geloof dat we daarrin een plicht hebben naar de naaste.

Mijn aardse lichaam is slechts aards en donorschap zal een wederopstanding niet in de weg kunnen staan.
Persoonlijk ben ik voor verplicht donorschap (wetenschappelijk onderzoek daarin uitzonderen)

de dromer · « **Reactie #5 Gepost op:** maart 12, 2003, 10:15:53 am »

quote:
op 11 Mar 2003 00:29:36 schreef izzewizze:
Maar emotioneel loop ik klem, als ik eraan denk dat mijn vrouw of kinderen mij niet meer normaal kunnen begraven, als zij moeten lijden omdat er in mij gesneden wordt na mijn dood. Soms denk ik wel eens als ik alleen was, maakte het me allemaal niet meer uit. Maar nu loop ik vast, wel of niet doen? Wat vinden jullie?

Je vrouw en kinderen zullen er echt niks van merken dat er in jou wordt gesneden, je wordt na afloop weer netjes dichtgenaaid, niemand die daar iets van ziet.

Ook als je alleen bent zullen er altijd nabestaanden zijn (broers, zussen, ouders, vrienden, collega's) en ook zij zullen het idee niet leuk vinden.

Wat ik vind ? Ik zou zeggen: doe eens gek en vul dat codicil in ! Het doet echt geen pijn. Je kunt er misschien een ander gezin heel erg blij meemaken, zodat dat andere gezin hun vader niet hoeft te laten opensnijden om organen af te staan.

THINKER · « **Reactie #6 Gepost op:** maart 12, 2003, 03:51:33 pm »

Ik ben vooral geen donor omdat ik twijfel aan de hele medische wetenschap. De vraag die ik daarbij heb is:
mag ik, wanneer het m'n tijd is, ook nog gewoon sterven?
Soms lijkt het dat dit niet meer mogelijk is. Er wordt naar mijn idee veel te veel gerotzooid met het leven.

Goed, ik besef dat hier veel meer over te zeggen is. Want waar liggen dan de grenzen. Maar daar gaat het hier niet over. Wel over donorschap. En dit is voor mij de reden om geen donor te zijn.

Anita · « **Reactie #7 Gepost op:** maart 12, 2003, 04:49:47 pm »

Thinker en alle anderen die geen donorcodicil dragen, mag ik jullie iets vragen?

Als jullie een nieuw orgaan nodig zouden hebben van een donor om te kunnen overleven, zou je die dan ook niet aannemen?

Anita

Wilhelmina · « **Reactie #8 Gepost op:** maart 12, 2003, 05:45:27 pm »

quote:
op 12 Mar 2003 16:49:47 schreef Anita:
Thinker en alle anderen die geen donorcodicil dragen, mag ik jullie iets vragen?

Als jullie een nieuw orgaan nodig zouden hebben van een donor om te kunnen overleven, zou je die dan ook niet aannemen?

Anita

Goeie vraag, zij zouden denk ik bidden om een donornier voor hunzelf of hun kind.

aegron · « **Reactie #9 Gepost op:** maart 12, 2003, 06:04:39 pm »

Een donororgaan nemen doe je ook niet zomaar! het is ook ongelovelijk slopend en je zit voor de rest van je leven vast aan medicijnen.

Ik weet het gewoon echt niet. Waarom zou je trouwens wel aan donatie doen en niet aan het klonen van organen? (als serieuze vraag bedoelt!)

Auke · « **Reactie #10 Gepost op:** maart 12, 2003, 07:05:45 pm »

Da's een nieuw onderwerp: klonen van organen: doen??.

Dit topic gaat verder over donorschap.

Informatie over het donorschap vind je bij het donorregister.

Skynolimit · « **Reactie #11 Gepost op:** maart 12, 2003, 07:25:11 pm »

quote:
op 12 Mar 2003 15:51:33 schreef THINKER:
Goed, ik besef dat hier veel meer over te zeggen is.

Ik zou zeggen: ga je gang.