Serieus

[Zondaar]

Ik zit nu al een tijdje met een probleem, een probleem waar ik vaak aan moet denken en waar ik me echt van tijd tot tijd depressief door voel.

Ik woon nu bijna 6 jaar samen met mijn vriend en ik vind het steeds minder leuk worden, mijn vriend heeft het altijd ontzettend druk, hij heeft een drukke baan, hij tennist en hij voeltbalt, hij zit in het bestuur van de sportvereniging, hij studeert nog en hij wil geen wedstrijd voetbal op tv missen.

Soms dan zeggen een week alleen maar hoi en doei tegen elkaar omdat hij het te druk heeft, dan zit hij de hele avond achter zijn laptop bij de tafel, of hij heeft tot savonds laat een vergadering, hij moet tenissen, voetballen enz.

Ik moet het dan maar in me eentje redden en soms voel ik me dan zo ontzettend eenzaam, dan ga ik maar vroeg naar bed omdat als ik slaap geen eenzaamheid en pijn voel.


Mijn vriend is ook ontzettend pienter in het huishouden, ik helemaal niet.
Ik heb een beetje zo'n instelling dat kan morgen ook wel en dat kan wel ff wachten.
Daar irriteerd mijn vriend zich aan en dan heeft hij ook geen zin om tegen mij te praten.
In het weekend wil ik graag uitslapen (ik werk 40 uur in de week) maar daar irriteerd hij zich dan ook weer aan, hij vind dat ik in het weekend huishoudelijke taken moet verichten.

Dit zijn de dingen waar ik bijna dagelijks mee zit.

Maar er zijn ook leuke tijden tussen mij en mijn vriend, dan lachen we samen of kijken samen een dvdtje, of we gaan uit eten en naar de bioscoop.

Maar dit komt weinig voor, en ik heb het gevoel dat ik zonder hem gelukkiger zal zijn, maar op de een of andere manier durf ik niet weg te gaan.
Bang dat ik het zonder hem niet red, bang dat ik het zonder hem financieel niet red, bang dat ik nog eenzamer word, eigelijk bang voor het onbekende.

Ik kan het me bijna niet voorstellen dat ik mijn spullen zal pakken en bij hem weg zou gaan, dat ik alleen ergens op een kamer zal zitten....
Maar ik denk dat ik dat wel wil, maar wat als ik spijt krijg???

En zo blijf ik altijd maar hangen in een relatie waar ik de meeste van tijd ongelukkig ben.
Nu gaat het ook weer erg slecht tussen ons.
Gister probeerde ik met hem te praten en te vertellen wat er in me om ging maar hij ziet dat dan weer als een discussie en komt met: maar jij dit! en jij dat!
Ik kan hem bijna niet uitleggen wat ik bedoel, en al zal hij begrijpen wat ik bedoel dan kan het hem waarschijnlijk nog niet veel schelen.

O, ik word echt gek van mezelf, ik zit muurvast, ik zit onder in een put en kom er nooit uit.
Ik heb maar 1 vriendin, zij woont in een heel klein huisje, ik kan niet even bij haar logeren, dat zal het misschien ook al wat makkelijker maken maar dat is uitgesloten.

Ga dan naar je ouders zou je zeggen, dat is een weer een heel verhaal apart maar ik kan niet naar mijn ouder, nou ja mijn moeder want een vader heb ik niet echt.

Hebben jullie tips?
Wat moet ik doen???

[Dieterich]

Laat wat je hierboven geschreven hebt aan je vriend zien, zou ik zeggen.

[Zondaar]

Dan weet ik zijn reactie al: Dan flikker je toch lekker op!!!

[Dieterich]

Houdt jouw vriend wel van jou?

[Zondaar]

Hij zegt van wel, hij is alleen keihard

[Dieterich]

Is hij alleen keihard richting jou of ook richting zichzelf en anderen?

[Zondaar]

Tegen zichzelf is hij ook hard, naar andere niet.

[Joesoef]

Imho moet zoiets in een relatie bespreekbaar zijn, anders vind ik het geen goede relatie..
Misschien erg makkelijk gezegd, maar dat is mijn kijk er op.
Ik hecht daar persoonlijk ontzettend veel waarde aan.

[Dieterich]

Nog drie vragen (die je niet hier, maar voor jezelf misschien wel moet beantwoorden):
1. Uit jouw woorden maak ik op, dat je afgezien van je vriend weinig sociale contacten hebt. Maar geen enkele liefdesrelatie -hoe goed ook- maakt andere relaties overbodig. Zijn er misschien mensen op je werk of op de sportvereniging met wie je het goed kunt vinden en met wie je samen iets zou kunnen ondernemen?
2. Hoe zou in jouw ogen een goede relatie moeten zijn? Zou je dit met je huidige partner kunnen bereiken?
3. Hou jij van je vriend (is niet verliefd zijn op)?

[Koerok]

Als buitenstaander is het niet altijd verstandig om je met dit soort dingen te bemoeien, maar je vraagt er expliciet om, dus:
Ik zou toch naar een manier gaan zoeken om bij hem weg te gaan. En dat is niet makkelijk, want je moet dan waarschijnlijk ergens anders gaan wonen, en je hebt hoe jet het wendt of keert toch een abnd met elkaar opgebouwd, maar van mijn kant ziet dit er echt niet goed uit. Projecteer het eens naar tien jaar later. Hoe zal jullie relatie er dan uitzien? Bovendien ben je nu nog jong. Over tien jaar zit je nog veel meer in een bepaald patroon (geloof me), dus zal het steeds moeilijker worden om uit een misschien wel nog vervelender relatie te stappen. Denk alleen niet dat het makkelijk zal zijn. Wat je ook doet, het zal altijd flink wat pijn met zich meebrengen.

Dat is wat ik er van denk. Uiteindelijk moet je de keus maken die jou het beste lijkt.

[Iris]

Ga bij hem weg. Zo te horen komt dit niet meer goed.

[Zijnkind]

Ik herken er veel van uit mijn (inmiddels enkele jaren geleden beeindigde) huwelijk. Dat zegt niets over jouw situatie maar het klinkt niet goed. De enige kans op verbetering is om deze dingen met hem te bespreken. Het zou je wel eens kunnen verrassen hoe hij reageert en waarmee hij komt. Bij ons is te weinig overleg funest geweest (en het breekt nog steeds op vanwege overleg over omgang met de kinderen.)

Mijn mening: Of overleg met hem en vecht voor die relatie...of maak er een eind aan. Aan doorsudderen heeft niemand iets.

[elle]

Ook ik krijg een naar onderbuiksgevoel bij wat je beschrijft.
Hij claimt je (kritiek op huishouden).
Hij straft je (geen communicatie bij slecht gedrag).
Negeert je (zit te computeren terwijl jij hunkert).
Dicteert je leven (niet uitslapen, niet over jezelf praten).

Het ontbreekt er nog net aan dat hij geen plak worst voor je neus houdt en zegt 'Poot! Geef poot!'
En dat vergoelijk je met 'Maar er zijn ook leuke dingen zoals 'bioscoopbezoek'.

't Kan zijn dat ik wat bevoorrecht ben in relatiezaken, maar als je na 6 jaar nog steeds je vreugde haalt uit bioscoopbezoeken, dan is er iets mis. Dan kan hij nog zoveel van je houden, dat klopt niet.

Als dingen niet kloppen, dan kun je diverse dingen doen.
1) je negeert het en houdt de situatie in stand
2) je kiest eieren voor je geld en verbreekt de relatie
3) je probeert structureel aan de situatie (de relatie) te werken

Zoals anderen zeggen: 't is een nogal persoonlijk probleem, het is moeilijk om via zo'n forum als dit je van goed advies te kunnen voorzien. Ik denk echter wel dat je advies nodig hebt. Tegen optie 2 breng je allerlei weinig relevante argumenten in (hoe moet dat met geld, woonruimte, hoe moet ik leven? Kom op! je hebt een volledige baan, dat loopt wel los!). Dus heb je het nodig om dingen op een rijtje te zetten.
Daar hebben we in Nederland gelukkig iets op bedacht: professionele hulp. Helaas wordt dat niet altijd helemaal vergoed, dus moet je dat waarschijnlijk voor een deel zelf betalen. In jouw geval denk ik dat je een psycholoog op moet zoeken, gewoon om wat helderheid in je hoofd te scheppen. Een psycholoog vind je via de huisarts, en beiden hebben zwijgplicht.

Over de opties: mijn moeder heeft een tijdlang optie 1 en/of 3 geprobeerd na te streven. Heeft eerst jarenlang geprobeerd vol te houden, en toen dat niet meer lukte is ze naar de psycholoog geweest om te kijken of die haar persoonlijkheid kon veranderen zodat ze de relatie wel aan kon (sorry, ik ben wat cynisch). Uiteindelijk ging dat niet, en is de relatie verbroken. Voor een deel komt dat doordat mijn vader nooit een therapie heeft willen meewerken. Hij zat niet fout, hij had geen schuld, en dus ook geen probleem. Dus: optie 3 werkt alleen als je je allebei ervoor wilt inzetten, met zonodig professionele begeleiding.

Evengoed kost het soms veel lef om voor optie 2 te kiezen. Je bent vergroeid in de thuissituatie, voelt je schuldig (het gaat zoals het gaat, dus waarom nu verbreken?). Je weet misschien niet goed waarom je weg wilt: ja, je mist hem 's avonds, kunt niet over je gevoel praten, bent nu ook eenmaal een kluns in het huishouden; maar ja, hij heeft natuurlijk gewoon een drukke baan, mannen praten ook niet gemakkelijk over gevoel, en jullie hebben per slot van rekening het ook wel leuk samen.

Alle reden om dit soort dingen eens met een professioneel iemand door te praten, en uit te zoeken wat jij nou eigenlijk vindt, wat jij belangrijk vindt, waarin je teleurgesteld bent. Ga daarna bedenken wat je wilt veranderen aan je situatie, en confronteer dan pas je vriend ermee.

(Ps: dat je niet terug kunt naar je moeder heeft toch niet te maken met dat je op je 17e met je vriend in zee bent gegaan?)

[Zondaar]

Er over praten heb ik eerlijk gezecht al een beetje opgegeven, met mijn vriend is zeer moeilijk te praten (ook al vind hij zelf van niet), als ik een gesprel met hem aanga dan gaat hij altijd in de verdediging, en dat is helemaal niet mijn bedoeling.
Als ik hem vertel dat ik mij erg eenzaam voel dan zegt hij dat ik ook veel te weinig interesse's heb, (nee ik zit niet op tennis, voetbal, in het bestuur van de sportclub en heb een studie en een drukke baan).
Ik vertel hem dat ik de relatie zo niet meer leuk vind, dat ik bij onze intimiteit weinig meer voel, en dat als ik bedenkt dat ik zo oud moet worden ik het leven heel somber inzie.

Hij komt dat met tegenargumenten, jij doet er ook niks aan, het is ook altijd wat met jouw.

Hij is ook gewoon heel erg koppig, ik kan goed praten (al zeg ik het zelf) ik kan goed oplossingen bedenken en hoe we de relatie beter zouden kunnen maken.
Maar hij luisterd niet, hij heeft geen zin in gezeik.

Nu klinkt het als of mijn vriend een echte boeman is maar dat is natuurlijk niet zo, hij zit ook met zijn eigen problemen en kan daar niet mee overweg.
Meestal weet hij niet eens dat hij een probleem heeft en waarom hij steeds zo moe en geprikkeld is. (of hij wilt het niet weten)
Ik weet zeker dat hij van me houd.
En dat hij niet goed kan praten en niet weet hoe je met emoties om moet gaan komt omdat er bij hem thuis niet aan gedaan werd, zijn ouders zijn precies zo als hem, als ik daar wat zeg over mijn gevoelens word dat weg gelachen en word vlug de vraag gesteld hoe het op het werk gaat.

Maar dat is geen reden om mijn leven weg te gooien, ik ben zo niet gelukkig.
Ik heb echt ontzettend vaak geprobeert om mijn vriend meer om te leren gaan met zijn gevoelens, maar hij doet dat niet.

Elle: ik ging op mijn 16de samen wonen maar niet met de jongen waar ik het nu over heb.
Mijn verleden zit heel erg ingewikkeld in elkaar maar ik zal het zo kort mogelijk uit proberen te leggen.
Ik heb altijd in pleeggezinnen gewoond omdat mijn moeder een alcaholist is (inmiddels gebruikt ze ook drugs) helaas was er voor mij in het begin geen vast pleeggezin dus ik heb bij verschillende families gewoont.
Tot ik bij de ex van mijn moeder en zijn vrouw kwam te wonen, de ex van mijn moeder is wel de vader van mijn halfbroer die daar ook in huis woonde en niet van mij.
In dit gezin had ik het niet echt naar mijn zin omdat de vrouw van mijn pleegvader (ex van mijn moeder) veel te streng was en deelde zo nu en dan ook wel ik klappen uit.
Toen hun gingen scheiden was ik dan ook blij dat ze weg ging, er kwam een nieuwe vrouw in huis, veel jonger en al met 3 kinderen.
En dit is eigelijk een heel verhaal appart maar om een lang verhaal kort te maken heeft die nieuwe vrouw er echt alles aan gedaan om mij het huis uit te krijgen, dat was echt een afschuwlijke tijd.
Het is haar gelukt toen ik 14 jaar was, ik ben toen terug naar mijn moeder gegaan, maar dat ging natuurlijk helemaal niet, weer ontzettend veel drama gehad omdat mijn naast haar verslaving ook nog het borderlinesyndroom moet dragen.

16 jaar was ik toen het echt niet meer ging, ik ben toen bij mijn broer gaan wonen die inmiddels op zich zelf woonde met zijn vriendin.
Hij woonde in een leefgemeenschap, en ik kon in de logeerkamer helemaal in de andere kant van het gebouw, maar ik kon maar 2 weken blijven want langer mocht bezoek niet blijven, ik zou naar een tehuis gaan, alles was geregeld toen ik een jongen tegenkwam waar ik helemaal verliefd op werd.
Hij zocht ook een kamer, en ik wilde niet naar dat tehuis, we zijn toen gaan samenwonen (na een week) en dat ging 2 jaar goed, toen ging ik in een antikraakpand wonen, in die tijd ontmoete ik mijn huidige vriend, het pand waar ik in zat toen werd gesloopt en ik moest eruit, ik had nog geen andere woonruimte gevonden dus ik ging toen bij hem wonen (na 2 weken) en dat is nu 5.5 jaar geleden.

pffffffff  Wat een verhaal....

[PietZa]

Ik zeg niet of wat ik nu allemaal ga vertellen, een oplossing is voor jullie. Ik ben geen relatie therapeut ofzoiets. Maar ik heb een boek gelezen waar ik voor de relatie tussen mij en mijn vriendin, veel baat bij heb.

Ik weet niet of je het boek Vrouwen komen van Venus, Mannen komen van Mars ooit eens hebt gelezen (zo niet dan is dat de moeite waard) maar daarin staan een paar interessante dingen die ik ook in jouw verhaal terug lees. Dit boek gaat namelijk over de verschillen tussen mannen en vrouwen.

Jij zegt namelijk dat hij zich aangevallen voelt als je erover begint. En tevens zeg je dat hij niet luisterd. In het boek komen deze klachten aan de orde. Want mannen en vrouwen gebruiken namelijk dezelfde woorden maar bedoelen met die woorden niet het zelfde. Uitleg:

Mannen zijn oplossingsgericht. Als mannen onder elkaar iets vragen dan is dat meestal omdat de man zijn probleem niet zelf kan oplossen en dus om raad vraagt (vandaar dat mannen een hekel hebben aan de weg vragen want dan is het voor hun alsof ze het probleem niet zelf kunnen oplossen) de man zal dan ook vaak met oplossingen komen.
Als vrouwen praten dan gaat het niet zo zeer om de oplossing, maar meer om te merken dat een ander begaan is met wat ze zegt. Een vrouw wil vaak gewoon het hart luchten en het gevoel hebben dat ze word begrepen. De oplossing is wel belangrijk, maar op[ het moment dat ze iets zegt wil ze gewoon alleen maar het probleem kwijt. Wat een vrouw zegt kan vaak heel poëtisch en dramatisch worden neergelegd. Ze halen soms van alles erbij in wat ze zeggen. Dit doen ze gewoon omdat ze het even niet zien zitten, en gewoon dat er naar hun geluisterd word.

Als een vrouw dan ook "klaagt" bij een man, dan gebeuren er vaak twee verkeerde dingen:
De man interpreteerd alles wat de vrouw vraagt en zegt, alsof hij voor oplossingen moet zorgen. Hij is dan ook meteen in zijn hoofd op zoek naar oplossingen en gooit dat ook in het gesprek. Maar bij wat hij ook als oplossing aandraagt, iedere keer lijkt het alsof de vrouw niet tevreden is met zijn oplossingen en komt ze maar met nieuwe dingen. Soms weet de man geen oplossing of ziet hij niet in wat hij eraan zou kunnen doen en dan voelt hij zich machteloos. De man voelt zich aangevallen.
De vrouw probeerd haar hart te luchten, maar iedere keer onderbreekt de man haar relaas. Dat wil ze helemaal niet, ze wil gewoon haar problemen op tafel leggen. Ze wil een luisterend oor, een begrijpende knik, meer niet. Maar de man lijkt helemaal niet te luisteren.

En zie daar de situatie word steeds onhoudbaarder. Misschien is op die manier praten met je vriend wat makkelijer, met in je achterhoofd bovenstaande situatie. Vertel allereerst dat je niet meteen oplossingen wil, en dat je alleen maar even je hart wil luchten. En als je dingen zegt, moet je erop letten dat wat je zegt niet al te verwijtend is. Probeer allereerst je gevoelens te laten zien. Haal niet van alles en nog wat erbij (dit is heel verwarrend voor een man en frustreerd hem alleen maar) maar blijf bij de kern van je probleem.

Nogmaals, ik zeg niet dat dit de oplossing is, ik kan er helemaal naast zitten, maar ik denk dat het wel handig is om te weten.

[Liudger]

@PietZa: is man, draagt oplossing aan  

[PietZa]

quote:

Liudger schreef op 13 oktober 2005 om 11:10:
@PietZa: is man, draagt oplossing aan  

hahaha: Ja je moet je man-zijn niet verbloemen

[Zondaar]

Het klopt wat Pieza zegt, ik heb ook ooit eens een boek gelezen dat over dat onderwerp ging "praten met je partner" daar stonden ook zulke dingen in.
Het is leuk om te weten maar mijn ervaring is dat in de praktijk het toch vaak weer fout loopt met een gesprek, het lijkt soms wel of een man ze woorden van een vrouw niet kan verstaan, hij maakt er heel wat anders van!  

Hij belde net trouwens, hij zei weer dat hij spijt had en dat hij wou dat het weer goed tussen ons kwam.
Ik heb weer verteld wat me dwars zat en dat ik graag wilde dat daar verandering in wilde hebben, en dan is hij opeens alle begrip.
Ja dat snap ik ja, ja daar ga ik wat aan doen en het spijt me.
  Ik weet dan echt niet meer wat ik daar mee moet.

Ik wil hem graag geloven want dan is alles lekker makkelijker en hoef ik me niet druk te maken voor het onbekende, maar ik weet dat er toch geen verandering komt en dat zijn woorden meer even een zoethoudertje zijn.

Moeilijk hoor.....

[Liudger]

Ja ik ken dat boek van PietZa ook, en mijn vrouw en ik herkennen ons er ook wel aardig in! Maar de zaak blijkt al een aantal jaren niet hopeloos .

Over jou: hoe langer je in een situatie zit, hoe minder alternatieven voorhanden lijken te zijn. Maar dat is een illusie, die alternatieven zijn er best, niet vergeten.

[PietZa]

Tja je hoort ook vaak van mannen die eerst heel onredelijk zijn en waardoor de vrouw dreigt weg te gaan. zodra dat gebeurd doet hij opeens weer lief en aardig en zodra het dan allemaal weer normaal is begint het liedje weer vooraan.
Ik denk dat het daarom heel redelijk is als je op het moment dat hij terug komt, eisen stelt. Natuurlijk wel eisen die eerlijk zijn, maar toch.

Trouwens, ook iets wat mannen hebben (en dat wist ik eerst zelf niet, maar is wel heel herkenbaar):
Bij een man is een relatie hebben, iets van je eigen identiteit weggeven. Dat is niet erg, want je krijgt er heel veel liefde voor terug. Maar soms moet de man even zijn eigen identiteit weer vinden. Wie is hij, en wat doet hij. Daar moet hij dan even zelf mee bezig zijn. Na verloop van tijd heeft hij door wie hij is, en weet hij hoeveel hij aan liefde heeft. Hij komt weer terug alsof er (en dat is voor hem ook zo) niks gebeurd is. De vrouw vat afstand nemen echter vaak op, alsof de man de vrouw even niet ziet zitten (logisch want dat is bij vrouwen wel zo). Bij de man kan dat ook, maar vaak is dat ook niet zo, en is het alleen maar even zichzelf vinden.
Nou zeg ik niet dat je vriend dat heeft (als dat zo is dan heeft hij wel een extreme vorm daarvan en is hij wel heel er onredelijk door te denken dat jij daar helemaal geen moeite mee hebt) maar alweer kon ik het niet laten om te zeggen.

Laat ik het zo zeggen, vertel hoe jij het voelt als hij zo veel afstand neemt. Misschien heeft hij helemaal niet door dat het je zo'n pijn doet...

Tjonge, ben ik een roeping als relatiebemiddelaar misgelopen?

[niet al te serieus nemen]
oh en over dat mannen er altijd wat anders van maken, vrouwen zijn nooit duidelijk
[/niet al te serieus nemen]

[elle]

quote:

Zondaar schreef op 13 oktober 2005 om 09:34:
< Een heleboel over vroeger >

Hmz... Hmmm...
Dan snap ik in ieder geval prima waarom je niet op een professioneel iemand zit te wachten: daar heb je er meer dan genoeg van gezien...

Griebels... het wordt alsmaar ingewikkelder.

{speculatie-mode]
Jij hebt een 'verleden'. Je suggereert dat hij ook niet een al te makkelijk verleden heeft gehad. Hij houdt van jou, maar is hard voor zichzelf en voor jou.
Klinkt alsof hij een soort buddy in je ziet: iemand die een klein beetje  weet wat hij doorgemaakt heeft, en herkenning vindt bij jou. Tegelijk misschien makkelijk te kwetsen, iemand die uit zelfbescherming de rest op een afstand houdt? Dat verklaart ook waarom hij niet gemakkelijk over gevoelens praat. Hij houdt jou niet helemaal op een afstand, durft jou enigszins te vertrouwen, je neemt in ieder geval een speciale plek in. Daarom is hij even hard voor jou als voor zichzelf.
Als dat zo is, dan vind ik het lastig te begrijpen dat hij het zou menen wanneer hij zegt 'dan ga je toch lekker weg'. Maar dan  snap ik prima waarom mijn optie 3 niet mogelijk is, althans niet met een bepaalde vorm van relatie-therapie.
Daarnaast heeft hij een set regels waar jij aan moet voldoen. En je bent erachter gekomen dat je aan die regels niet kunt/wilt voldoen. Waarom heeft hij die set regels? Waarom zijn die voor hem niet bespreekbaar? Is dat ook voor een deel zelfbescherming? Waarom maak hij van de dingen die niet goed lopen in jullie relatie steeds een probleem dat alleen van jou is, en dat jij moet oplossen?
[/speculatie-mode]


Lastig hoor! Ik heb wel door dat je met een simpel 'Ga toch bij hem weg' niet geholpen bent. Maar hoe ik je dan het best kan helpen, weet ik niet. Ikzelf blijf erbij dat een goede psycholoog je goed zou kunnen helpen (maar vind maar eens een goeie). Dit soort dingen op een forum bespreken is onhandig, leidt tot miscommunicatie enz. Een goede vriendin/familielid/... waar je goed advies aan kunt vragen heb je niet echt.
Het lijkt mij geen goed idee als jij voor jullie beiden psycholoog gaat zijn, laat staan de relatietherapeut (mensen die daar jaren voor studeren zijn daar vaak ook niet heel goed in, laat staan jijzelf). Ik kan hier op het forum wel een poging doen om dat te zijn, maar ik heb er niet zo goed niet voor geleerd, en ik ken jullie helemaal niet goed genoeg daarvoor. Dat geldt natuurlijk ook voor de rest van het forum.
Wat denk je zelf? Hoe zou je dit het best kunnen aanpakken?

[vaneccles]

quote:

Zondaar schreef op 12 oktober 2005 om 15:54:

Hebben jullie tips?
Wat moet ik doen???

Ga de confrontatie aan, en hou op met je vluchtgedrag.
En stel zeker de afwas niet uit tot de volgende dag,als ie vandaag ook nog
kan.Morgen heb je misschien nog minder zin!

[Luc]

Ga het gesprek met hem aan.
Dat lost het probleem op tenminste.

Dit is geen goede relatie zo.


Besluiten jullie bij elkaar weg te gaan; dan komt daar ook wel weer een oplossing voor.

Kies voor jezelf; zo wordt je niet gelukkig

[Slager]

quote:

Zondaar schreef op 12 oktober 2005 om 15:54:
Ik zit nu al een tijdje met een probleem, een probleem waar ik vaak aan moet denken en waar ik me echt van tijd tot tijd depressief door voel.

Da's heel menselijk en haast niet te voorkomen, Zondaar.

quote:

Ik woon nu bijna 6 jaar samen met mijn vriend en ik vind het steeds minder leuk worden,

Dat is heel logisch. Zes a zeven jaar is zo ongeveer de maximale tijd dat Homo sapiens sapiens echte interesse heeft in een exemplaar van het andere geslacht. ('The Seven Year Itch' met M.Monroe ) Omdat dit zo ongeveer de tijd was om kinderen te krijgen en deze redelijk op te voeden, vroeger op de graslanden van Oost-Afrika. Daarna is het tijd om een andere partner te zoeken. Miljarden jaren evolutie heeft dit in levensvormen ingeslepen. Omdat dit een succesvollere reproduktie methode is die veel meer variatie binnen een soort voortbrengt dan het tegennatuurlijke huwelijk voor het leven. Vandaar ook dat er steeds meer half broertjes en zusjes zijn in Nederland nu de ontkerking flink doorzet. Dat is gewoon hoe we geprogrammeerd zijn. Eigenlijk best wel gemeen van God he? Ons scheppen met een natuurlijke drang tot genen doorgeven en verspreiding en enorme hormonale reacties op leden van het andere geslacht, en dan vrijwel alles verbieden, behalve als je levenslang trouw aan iemand zweert en God nog eens boven je partner moet stellen?

Je genen roepen je dus. Doodnormaal hoor. Niks om je zorgen over te maken. Het is aan jou hoe je hiermee omgaat.

quote:

mijn vriend heeft het altijd ontzettend druk, hij heeft een drukke baan, hij tennist en hij voeltbalt, hij zit in het bestuur van de sportvereniging, hij studeert nog en hij wil geen wedstrijd voetbal op tv missen.

Welcome to married life. Please hang on for the next fifty years.

quote:

Soms dan zeggen een week alleen maar hoi en doei tegen elkaar omdat hij het te druk heeft, dan zit hij de hele avond achter zijn laptop bij de tafel, of hij heeft tot savonds laat een vergadering, hij moet tenissen, voetballen enz.

Mooi he? Zo'n inzicht in de rest van je leven?

quote:

Ik moet het dan maar in me eentje redden en soms

Dat kan je toch wel?

quote:

voel ik me dan zo ontzettend eenzaam,

Lastig, maar menselijk. En je kunt je daar heel makkelijk overheen zetten met de juiste instelling hoor, Zondaar.

quote:

dan ga ik maar vroeg naar bed omdat als ik slaap geen eenzaamheid en pijn voel.

Als het na nog maar zes jaar al zoveel moeite kost......... (vul de rest zelf maar in)

quote:

Mijn vriend is ook ontzettend pienter in het huishouden, ik helemaal niet.
Ik heb een beetje zo'n instelling dat kan morgen ook wel en dat kan wel ff wachten.
Daar irriteerd mijn vriend zich aan en dan heeft hij ook geen zin om tegen mij te praten.

Lol, om zoiets kleins gaan jullie elkaar al dwars zitten?

Blij dat ik nooit zo'n relatie gehad heb.

quote:

In het weekend wil ik graag uitslapen (ik werk 40 uur in de week) maar daar irriteerd hij zich dan ook weer aan,

Ah, nog meer irritatie?

quote:

hij vind dat ik in het weekend huishoudelijke taken moet verichten.

Is je enige recht het aanrecht ofzo? Nee toch zeker?

quote:

Dit zijn de dingen waar ik bijna dagelijks mee zit.

Volgens mij heb je dan een redelijk serieus probleem.

quote:

Maar er zijn ook leuke tijden tussen mij en mijn vriend, dan lachen we samen of kijken samen een dvdtje, of we gaan uit eten en naar de bioscoop.

Oh, dus de standaard voorwaarden die in een relatie aanwezig moeten zijn zijn er gelukkig zo af en toe nog? Nou, focus je daar maar op dan. Want als je naar alle negatieve kanten gaat kijken doet het zo'n pijn.

quote:

Maar dit komt weinig voor, en ik heb het gevoel dat ik zonder hem gelukkiger zal zijn, maar op de een of andere manier durf ik niet weg te gaan.

Uh, als je DIT zegt....

Zou ik maar eens goed na gaan denken wat ik nou eigenlijk met de rest van m'n leven wil als ik jou was.

Veel succes ermee Zondaar. En als ik zo je post lees snap ik niet dat je zo tobt, de redenen en oplossingen liggen voor het oprapen.

En wat je moet doen? Dat zeg ik niet. Ik ga me niet met je relatie bemoeien. Maar misschien heb je toch wel iets aan deze post. Succes. En verspil niet teveel tijd met depri zijn, het leven is kort. Een negatieve dag is een dag niet geleefd.

[Liudger]

quote:

Slager schreef op 21 oktober 2005 om 09:15:

Dat is heel logisch. Zes a zeven jaar is zo ongeveer de maximale tijd dat Homo sapiens sapiens echte interesse heeft in een exemplaar van het andere geslacht. ('The Seven Year Itch' met M.Monroe ) Omdat dit zo ongeveer de tijd was om kinderen te krijgen en deze redelijk op te voeden, vroeger op de graslanden van Oost-Afrika. Daarna is het tijd om een andere partner te zoeken. Miljarden jaren evolutie heeft dit in levensvormen ingeslepen. Omdat dit een succesvollere reproduktie methode is die veel meer variatie binnen een soort voortbrengt dan het tegennatuurlijke huwelijk voor het leven.

Als het geschreven staat moeten we het maar geloven. Oh sorry, behalve natuurlijk als het in de bijbel staat. Hoeveel hard bewijs bestaat er voor dit mooie verhaal van de Seven Years Itch en haar oorsprong? Zoiets valt niet te bewijzen - er valt alleen te speculeren. Wat ik niet zal ontkennen is dat de mens verandert en behoefte heeft aan verandering - dat kan je echter net zo goed binnen je relatie vinden als daarbuiten. Mensen die na verloop van tijd 'het niet meer leuk vinden' in een relatie realiseren zich niet dat je er niet bent als je de relatie begonnen bent, nee dan begint het werk pas. Het is een kwestie van onderhouden, er aan werken. En als je dat goed doet, dan is het prima een leven lang vol te houden. Niet alleen dat, het is alleen zo dat je samen iets echt moois op kan bouwen.

quote:

Vandaar ook dat er steeds meer half broertjes en zusjes zijn in Nederland nu de ontkerking flink doorzet. Dat is gewoon hoe we geprogrammeerd zijn.

Geweldig die ontkerking, gebroken relaties, halfverweesde kinderen. Maar nu zijn we tenminste in contact met onze primitieve gevoelens. Alleen jammer dat dat die kinderen absoluut niet rijp maakt voor de moderne maatschappij.

quote:

Eigenlijk best wel gemeen van God he? Ons scheppen met een natuurlijke drang tot genen doorgeven en verspreiding en enorme hormonale reacties op leden van het andere geslacht, en dan vrijwel alles verbieden, behalve als je levenslang trouw aan iemand zweert en God nog eens boven je partner moet stellen?

Wat jij ervaart als tyrannie, ervaar ik als vrijheid. God heeft ons geschapen met een geheel aan neigingen die in balans horen samen te werken voor een optimaal resultaat. Er eentje uit te lichten en daar absoluut het primaat aan te geven is psychologisch een ramprecept, en het resultaat een tyrannie over jezelf. Daar wordt je niet gelukkig van. Ik ben God diep dankbaar dat Hij mij Zijn vrijheid in heeft geleid.

[Liudger]

Mm, ok Slager, lachen maar. Ik lach wel mee  

[Ulysses]

offtopic:Wel apart dat zelfs in dit soort topics de evolutietheorie naar voren wordt gehaald. Sluikreclame?

Sterkte Zondaar! Al wat verbetering?