Bloemen op mijn kist

[Luc]

Ik had de discussie over wel of geen bloemen op mijn kist.

Vanuit gereformeerde traditie is/was het de gewoonte om een uitvaart zo sober mogelijk te doen verlopen.

Tegenwoordig is er meer mogelijk.


Mijn vraag is nu eigenlijk; hoe kan ik vanuit de bijbel duidelijk maken dat een begrafenis zo sober mogelijk moet zijn.

[Priscilla en Aquila]

Een aspect is misschien dat het niet om het leven hier alleen, gaat. Ongelovigen die vinden dat het met de dood helemaal afgelopen is, zullen misschien meer het gevoel hebben dat ze hun overleden geliefden hier moeten eren en dat ook d.m.v. bloemen.
Hoezo vind je zelf dat een begrafenis zo sober mogelijk moet zijn?

[Marnix]

Inderdaad. Ik vind namelijk dat een begrafenis niet sober hoeft te zijn. Ook niet het tegenovergestelde, want er is zeker reden tot verdriet, er is gemis. Ik vind dat er een goede balans moet zijn, verdriet en rouw, maar ook hoop en als gevolg daarvan die vreemde, bijzondere rust en zelfs vreugde die ik wel eens voel bij begrafenissen.

Bloemen mogen wat mij betreft best.... er worden ook bloemenkransen gelegd bij monumenten, bijvoorbeeld bij dodenherdenking.... dat wil niet zeggen dat er geen verdriet is.

Als ik mijn begrafenis mocht invullen zou ik naast plaats voor verdriet wel de verlossende boodschap willen laten horen, en eindigen met een danklied / loflied, omdat de dood niet het einde is maar een deur naar iets fantastisch.

[Luc]

Ik heb zelf zoiets van geen bloemen op mijn kist.  De dood is niet mooi.

De dood hoeft niet verbloemd te worden...

Mijn lichaam wordt gezaaid als een zaad in de akker en op de jongste dag mag ik met een nieuw lichaam opstaan.

Inderdaad een loflied daar zie ik wel wat.

Aantal weken terug een begrafenis gehad van een jong iemand; bij het graf zongen we

Jezus leven van mijn leven.
Jezus dood van mijnen dood
die voor mij u hebt gegeven
in de bangste ziele nood
opdat ik weten zou in sterven
dat ik het leven mag beerven
een leven tot in eeuwigheid


Beter kun je het toch niet krijgen...

[j@f@]

quote:

Marnix schreef op 29 oktober 2005 om 01:49:


Als ik mijn begrafenis mocht invullen zou ik naast plaats voor verdriet wel de verlossende boodschap willen laten horen, en eindigen met een danklied / loflied, omdat de dood niet het einde is maar een deur naar iets fantastisch.

Graag wil ik toch nog even opmerken dat de dood niet voor iedereen de deur is naar iets fantastisch.  Daarnaast het citaat  "Velen die menen in te gaan, zullen buitengeworpen worden'.  En dan sta je daar met een loflied/danklied en prachtige bossen bloemen.


Ik vind het altijd oeilijk en ik vraag mezelf altijd af waarom je het mooier moet maken dan het is. Waarom de dood verbloemen?? Het is het einde van ons leven, het einde van onze zondige staat, de ontmoeting met een heilig God vindt plaats.  En dan past ons toch alleen eerbied en respect!! Daarnaast is een van de kenmerken van een christen: matigheid. En dat zul je dus ook tijdens de begrafenis weer moeten zien.

[Priscilla en Aquila]

quote:

j@f@ schreef op 29 oktober 2005 om 08:09:
[...]


Graag wil ik toch nog even opmerken dat de dood niet voor iedereen de deur is naar iets fantastisch.  Daarnaast het citaat  "Velen die menen in te gaan, zullen buitengeworpen worden'.  En dan sta je daar met een loflied/danklied en prachtige bossen bloemen.

De overleden persoon heeft dat toch geweten in z'n leven als je een danklied zingt.
Heeft hij niet geweten of er hierna geen fantastisch leven is, zou ik ook niet zo'n danklied zingen over de Heer die ons leidt of zo.
Het moet wel gelden voor de overledenen.

Ik ben ook wel eens op een begrafenis geweest en daar was een vrouw van ong. 40 jaar overleden. Ze werd zo de hemel ingeprezen, zeg maar.
Zij was zo gped en fantastisch geweest dat God haar natuurlijk binnen zou laten. Maar iets over het gered worden/gered zijn en daarom mogen binnengaan door de Here Jezus, werd niet over gepraat.
En dan denk ik: God ziet het hart aan, maar de boodschap die er klonk voor de vele aanwezigen was niet die van het evangelie.
En dat is een gemiste kans.

[elle]

Hier een paar overwegingen van mij:

't Enige standpunt dat ik van de GKv ken is 'dat er geen rouwdiensten belegd mogen worden' (zie de KO).

Da's logisch (iig als het een christen betreft): die is overgegaan naar een veel grotere heerlijkheid. Rouwen om het verlies kan, maar rouwen om de dode niet. Dus ook niet om dat lichaam dat onder de grond gestopt gaat worden (of verbrand gaat worden). 't Is juist een feest voor de dode! Daar passen bloemen op zich prima bij.

Echter: het aards omhulsel is maar een aards omhulsel. Daar gaat het niet om, 't gaat om de ziel, en die is niet meer aanwezig. Dus is het een logische gevolgtrekking om dan ook geen geld aan het aards omhulsel te besteden. Bloemen zijn dus ook overbodig.

Ik denk dat mijn oma het goed ziet: zij heeft haar man en een van haar kinderen begraven. Zij mist ze heel erg. Toch zoekt ze het graf nooit op, want 'daar zijn ze niet'.

[Marnix]

Mee eens. Wat de bloemen betreft, ze hoeven niet iets te verbloemen zoals Luc zegt, ze hoeven ook niets iets aards aan te duiden zoals Elle aangeeft. Je kan er ook een symbolische betekenis aangeven die mooi aansluit bij het beeld van het zaadje dat gezaaid is. We hebben immers de hoop, ja zelfs de zekerheid, dat dat zaadje zal ontkiemen en daar een prachtige bloem uit mag komen. Dat kunnen de bloemen symboliseren, naar vooruit wijzen. Een begrafenis is geen feest, maar toch mogen we uitkijken naar het grote feest, daarom vind ik dat er ondanks alles ook "feestelijke elementen" aanwezig zijn...

1 Het geloof nu is de zekerheid der dingen, die men hoopt, en het bewijs der dingen, die men niet ziet.
(...)
13 In (dat) geloof zijn deze allen gestorven, zonder de beloften verkregen te hebben; slechts uit de verte hebben zij die gezien en begroet, en zij hebben beleden, dat zij vreemdelingen en bijwoners waren op aarde. 14 Want wie zulke dingen zeggen, geven te kennen, dat zij een vaderland zoeken. 15 En als zij gedachtig geweest waren aan het vaderland, dat zij verlaten hadden, zouden zij gelegenheid gehad hebben terug te keren; 16 maar nu verlangen zij naar een beter, dat is een hemels, vaderland. Daarom schaamt God Zich voor hen niet hun God te heten, want Hij had hun een stad bereid.
(...)
39 Ook deze allen, hoewel door het geloof een getuigenis aan hen gegeven is, hebben het beloofde niet verkregen, 40 daar God iets beters met ons voor had, zodat zij niet zonder ons tot de volmaaktheid konden komen.

En Jezus geeft al aan dat wie in Hem gelooft zal leven, ook al is hij gestorven.

quote: J@f@

Graag wil ik toch nog even opmerken dat de dood niet voor iedereen de deur is naar iets fantastisch. Daarnaast het citaat "Velen die menen in te gaan, zullen buitengeworpen worden'. En dan sta je daar met een loflied/danklied en prachtige bossen bloemen.

Moeten we dan alle hoop en zekerheid maar laten gaan daarom? Als dat echte geloof er was, was dat toch ook zichtbaar in het leven van die mensen?


Nog even een opmerking voor Elle, is was ff teksten aan het zoeken en zag ook de tekst over de vrouwen, die naar het graf van Jezus gingen, om Zijn lichaam te verzorgen met geurige olie. Blijkbaar was het toen ook gewoon aandacht aan het "aardse omhulsel" te geven. Het kan wel wat tekenen, hoewel dat aardse lichaam dan niet meer de woonplaats van de ziel van zoiemand is.

[alfasierra]

quote:

elle schreef op 29 oktober 2005 om 12:22:
Hier een paar overwegingen van mij:

't Enige standpunt dat ik van de GKv ken is 'dat er geen rouwdiensten belegd mogen worden' (zie de KO).

de reden daarvan is dat we de doden niet verheerlijken, iets dat in vorige eeuwen wel werd gedaan.

quote:

Da's logisch (iig als het een christen betreft): die is overgegaan naar een veel grotere heerlijkheid. Rouwen om het verlies kan, maar rouwen om de dode niet. Dus ook niet om dat lichaam dat onder de grond gestopt gaat worden (of verbrand gaat worden). 't Is juist een feest voor de dode! Daar passen bloemen op zich prima bij.

Echter: het aards omhulsel is maar een aards omhulsel.

ik denk dat je met zo'n taxatie van het (aardse) lichaam tekort doet aan de Schepper en aan de bedoeling van het lichaam dat ieder mens (ook Adam) gekregen heeft. Daar mag je volgens mij niet minderwaardig over spreken.

quote:

Daar gaat het niet om, 't gaat om de ziel, en die is niet meer aanwezig. Dus is het een logische gevolgtrekking om dan ook geen geld aan het aards omhulsel te besteden. Bloemen zijn dus ook overbodig.

Ik denk dat mijn oma het goed ziet: zij heeft haar man en een van haar kinderen begraven. Zij mist ze heel erg. Toch zoekt ze het graf nooit op, want 'daar zijn ze niet'.

je hoeft het graf ook niet te bezoeken omdat je meent dat 'ze' daar zijn. Je kunt het graf ook bezoeken om het verlies te verwerken. Ik heb het graf van mijn  moeder pijnlijk gemist nadat het (vrij snel) geruimd was. Toch was ik geen frequent bezoeker. Bloemen op het graf zeggen mij niet veel. Bloemen bij de uitvaart wel. Het is een gebeurtenis die Duitsers prachtig omschrijven als Trauerfeier. En zo beleef ik dat ook: treuren en vieren. Met bloemen als dat passend en gewenst is.

[drentenaar]

quote:

Luc schreef op 28 oktober 2005 om 23:57:

Vanuit gereformeerde traditie is/was het de gewoonte om een uitvaart zo sober mogelijk te doen verlopen.

Tegenwoordig is er meer mogelijk.

Mijn vraag is nu eigenlijk; hoe kan ik vanuit de bijbel duidelijk maken dat een begrafenis zo sober mogelijk moet zijn.

Je ziet langzaamaan een verschuiving optreden.
Toen mijn moeder 25 jaar geleden overleed, dachten we niet eens aan bloemen op de kist!
Toen mijn vader 5 jaar geleden overleed, vonden wij het passend om één fraai, doch sober bloemstuk op de kist te leggen.

Mijn zus had een sterk argument:
'ik ging nooit naar vader zónder een bloemetje. Die krijgt hij dus nu ook!'

[j@f@]

Marnix schreef op 29 oktober 2005 om 14:14:


Moeten we dan alle hoop en zekerheid maar laten gaan daarom? Als dat echte geloof er was, was dat toch ook zichtbaar in het leven van die mensen?

Absoluut niet,  het echte geloof is idd zichtbaar in het leven van de mensen: aan de vrucht kent men de boom. Maar ik bedoel tegenwoordig wordt op heel veel begrafenissen de overledene de hemel ingepraat. En het was mijn doel aan te geven dat ik daar moeite mee heb.

[j@f@]

quote:

drentenaar schreef op 29 oktober 2005 om 18:28:
[...]


Je ziet langzaamaan een verschuiving optreden.
Toen mijn moeder 25 jaar geleden overleed, dachten we niet eens aan bloemen op de kist!
Toen mijn vader 5 jaar geleden overleed, vonden wij het passend om één fraai, doch sober bloemstuk op de kist te leggen.

Mijn zus had een sterk argument:
'ik ging nooit naar vader zónder een bloemetje. Die krijgt hij dus nu ook!'

K heb toch moeite met het onderste argument.  Ik snap best wel dat mensen iets willen doen voor hun overleden dierbaren. Maar je kunt de lijn  ook verder trekken..
Nu gaat het over bloemen, maar stel dat een overleden dierbare zeer graag een borreltje luste en dat je die regelmatig voor hem meenam, wat leg je dan op de kist???

[drentenaar]

quote:

j@f@ schreef op 29 oktober 2005 om 18:39:
[...]

Stel dat een overleden dierbare zeer graag een borreltje luste en dat je die regelmatig voor hem meenam, wat leg je dan op de kist???

We moeten nu wel oppassen voor een als ..., als ... situatie.
Dan zit je zo in casuïstiek, die met de werkelijkheid niet meer van doen heeft.

Overigens heb ik mijn vader nimmer een borreltje zien drinken;
hij was ook lid van de 'Geref. geheelonthoudersvereniging', inmiddels al lang ter ziele.
Dit tot verdriet van wijlken mijn vader.

Afgezien hiervan:
Rond momenten van overlijden en begraven spelen emoties een grote rol.
Dan kan ook blijken dat je met mooi (vooraf) doordachte principes van een sobere vormgeving niet zo ver komt!

[j@f@]

Drentenaar,

Ik wil toch nog opmerken dat ik nooit de bedoeling heb gehad met het borreltje richting wijlen jouw vader te wijzen. Het was een algemene vraagstelling.
Daarnaast ben het met je eens dat door je door emoties de vooraf doordachte zaken anders uitvoert.

[Marnix]

j@f@ schreef op 29 oktober 2005 om 18:31:

Marnix schreef op 29 oktober 2005 om 14:14:


Moeten we dan alle hoop en zekerheid maar laten gaan daarom? Als dat echte geloof er was, was dat toch ook zichtbaar in het leven van die mensen?

quote:

Absoluut niet,  het echte geloof is idd zichtbaar in het leven van de mensen: aan de vrucht kent men de boom. Maar ik bedoel tegenwoordig wordt op heel veel begrafenissen de overledene de hemel ingepraat. En het was mijn doel aan te geven dat ik daar moeite mee heb.

Heb je gelijk in.

[drentenaar]

quote:

j@f@ schreef op 29 oktober 2005 om 19:13:
Drentenaar,
Ik wil toch nog opmerken dat ik nooit de bedoeling heb gehad met het borreltje richting wijlen jouw vader te wijzen
.

Zo had ik het ook echt niet opgevat, hoor, j@f@!  

[dingo]

quote:

Luc schreef op 28 oktober 2005 om 23:57:
Ik had de discussie over wel of geen bloemen op mijn kist.

Vanuit gereformeerde traditie is/was het de gewoonte om een uitvaart zo sober mogelijk te doen verlopen.

Tegenwoordig is er meer mogelijk.


Mijn vraag is nu eigenlijk; hoe kan ik vanuit de bijbel duidelijk maken dat een begrafenis zo sober mogelijk moet zijn.

Dat kun je niet uit de bijbel duidelijk maken want daar is geen sprake van soberheid. Kijk eens naar Abraham als hij een graf koopt voor zijn vrouw. Of naar al de dagen van rouw rond Jacob´s begrafenis. Of in de tijd van Jezus wanneer hij de ingehuurde klaagvrouwen wegstuurt. Rouwen, zelfs uitvoerig rouwen mag dus en waarom ook niet, we zijn niet gemaakt om te sterven maar om te leven. Een van de beelden die de bijbel gebruikt voor de mens is die van een bloem in het veld welke schitterend bloeit maar ook zo verdort en vergeten wordt. Iedereen die bloemen op of bij de kist legt kent dat beeld en persoonlijk vind ik het daarom ook wel passend.

[j@f@]

quote:

dingo schreef op 29 oktober 2005 om 22:17:
[...]


Dat kun je niet uit de bijbel duidelijk maken want daar is geen sprake van soberheid. Kijk eens naar Abraham als hij een graf koopt voor zijn vrouw. Of naar al de dagen van rouw rond Jacob´s begrafenis. Of in de tijd van Jezus wanneer hij de ingehuurde klaagvrouwen wegstuurt. Rouwen, zelfs uitvoerig rouwen mag dus en waarom ook niet, we zijn niet gemaakt om te sterven maar om te leven. Een van de beelden die de bijbel gebruikt voor de mens is die van een bloem in het veld welke schitterend bloeit maar ook zo verdort en vergeten wordt. Iedereen die bloemen op of bij de kist legt kent dat beeld en persoonlijk vind ik het daarom ook wel passend.

Het beeld van de bloem is inderdaad een heel bekend beeld dat iedereen kent.  Ik snap ook best wel dat mensen toch 'iets' willen doen, dat ook een gevolg van de tijd waarin wij leven. Er is nog een beeld wat hier betrekking op heeft: Zoals de boom valt, zo blijft hij liggen. Op het moment van sterven is de eeuwigheidsbestemming bepaald, de genadetijd is voor bij, en dan volgt het ontmoeten van de barmhartig, maar bovenal rechtvaardig God.
En dat beeld maakt heel veel indruk op mij, en ik denk dat we er voor moeten waken om door allerlei dingen te doen op begrafenissen, de ontmoeting met God te vergeten!

[joepie]

Ik zou eigenlijk ook niet weten wat de gedachte was bij : geen bloemen.
Maar ik zou nooit voor diegene die om mijn dood zullen rouwen gaan bepalen wat ze wel of niet mogen doen. Dus als ze bloemen willen; best. Willen zij ze niet: best.
Willen ze een steen; best. (alleen niet zo een grote boven op mijn buik  )
Willen zij er geen 1 : ook best.
Ik ben dan waar ik wezen moet: bij mijn Hemelse Vader.
En ken geen rouw meer.
Maar de nabestaanden wel. En die moeten mijn dood op hun manier een plaats geven in hun leven. En zullen met elkaar daar een weg in moeten vinden.
En hopelijk doen ze dat met God, ongeacht of er al dan niet bloemen op mijn kist zullen liggen.
Al vind ik het wel een rare vertoning dat jan en allemaal maar bloemen meeneemt naar een begrafenis die in het leven van de gestorvene nooit bloemen voor die persoon meenamen. Maar dat is mijn persoonlijk gevoel daarover.
Neem ze mee als ze nog leven, geef ze dan die bloemen en aandacht.
En niet als ze dood zijn, dan lijkt het weleens op een goedmakertje, maar dan te laat.

[Luc]

quote:

joepie schreef op 30 oktober 2005 om 08:54:
Ik zou eigenlijk ook niet weten wat de gedachte was bij : geen bloemen.
Maar ik zou nooit voor diegene die om mijn dood zullen rouwen gaan bepalen wat ze wel of niet mogen doen. Dus als ze bloemen willen; best. Willen zij ze niet: best.
Willen ze een steen; best. (alleen niet zo een grote boven op mijn buik  )
Willen zij er geen 1 : ook best.
Ik ben dan waar ik wezen moet: bij mijn Hemelse Vader.
En ken geen rouw meer.
Maar de nabestaanden wel. En die moeten mijn dood op hun manier een plaats geven in hun leven. En zullen met elkaar daar een weg in moeten vinden.
En hopelijk doen ze dat met God, ongeacht of er al dan niet bloemen op mijn kist zullen liggen.
Al vind ik het wel een rare vertoning dat jan en allemaal maar bloemen meeneemt naar een begrafenis die in het leven van de gestorvene nooit bloemen voor die persoon meenamen. Maar dat is mijn persoonlijk gevoel daarover.
Neem ze mee als ze nog leven, geef ze dan die bloemen en aandacht.
En niet als ze dood zijn, dan lijkt het weleens op een goedmakertje, maar dan te laat.

Inderdaad; neem bloemen mee als ze nog leven; nu heeft de overledene er niets meer aan.

mijn opa en oma wilden bv. geen steen op het graf omdat ze zeiden; hier is niets meer; wij mogen in de Hemel zijn. Ze hebben er dus alleen een paaltje met nummer staan.

Mijn ouders en schoonouders willen juist wel een steen; om daarmee ook in het sterven nog een getuigenis te geven; voor de mensen die langs de steen lopen en een bijbeltekst zien staan.

[joepie]

Ja, maar dan gaan toch die (schoon) ouders dus bepalen wat mag. Terwijl het misschien wel zo is dat de nabestaanden graag een duidelijke plek hebben om af en toe eens heen te gaan. Want alleen degene die achterblijven moeten hun rouw verwerken, en dat dan op de manier die voor hen goed is. En niet op de manier die een ander oplegt.
Mij maakt het dus niet uit.
Ik zeg alleen altijd tegen de kinderen: als ik nog jonge kleinkinderen heb, mag je van mij gewoon een goedkope kist doen waar ze allemaal wat op mogen zetten of een tekening op mogen maken.
Maar dat moeten ze toch zelf uitzoeken.

[Mezzamorpheus]

quote:

j@f@ schreef op 30 oktober 2005 om 07:35:
[...]
Het beeld van de bloem is inderdaad een heel bekend beeld dat iedereen kent.  Ik snap ook best wel dat mensen toch 'iets' willen doen, dat ook een gevolg van de tijd waarin wij leven. Er is nog een beeld wat hier betrekking op heeft: Zoals de boom valt, zo blijft hij liggen. Op het moment van sterven is de eeuwigheidsbestemming bepaald, de genadetijd is voor bij, en dan volgt het ontmoeten van de barmhartig, maar bovenal rechtvaardig God.
En dat beeld maakt heel veel indruk op mij, en ik denk dat we er voor moeten waken om door allerlei dingen te doen op begrafenissen, de ontmoeting met God te vergeten!

Je doet nu net alsof die ontmoeting met God iets is waar we vreselijk bang en angstig voor moeten zijn, maar als de overledene in 'de genadetijd' voor die genade gekozen heeft hoeven zowel hij/zij als de achterblijvers geen angst meer te hebben. Dat is nou juist de Blijde Boodschap!

[j@f@]

Dat ik dat aangaf was een gevolg van de discussie met betrekking dat tegenwoordig iedereen op begrafenissen de hemel ingepraat wordt. Als je God kent en weet dat je zonden vergeven zijn dan hoeven de achterblijvers inderdaad geen angst te hebben.Daarnaast ben ik het niet met je eens dat je zegt dat je in de genade tijd voor genade moet kiezen. Het is geen kiezen van onze kant. Het is genade van God als Hij je die genade geeft. Dus de actie ligt bij God!!! En als mens mag je daarom bidden.

[Mezzamorpheus]

quote:

j@f@ schreef op 30 oktober 2005 om 15:46:
Dat ik dat aangaf was een gevolg van de discussie met betrekking dat tegenwoordig iedereen op begrafenissen de hemel ingepraat wordt. Als je God kent en weet dat je zonden vergeven zijn dan hoeven de achterblijvers inderdaad geen angst te hebben.Daarnaast ben ik het niet met je eens dat je zegt dat je in de genade tijd voor genade moet kiezen. Het is geen kiezen van onze kant. Het is genade van God als Hij je die genade geeft. Dus de actie ligt bij God!!! En als mens mag je daarom bidden.

offtopic:Dit is geen uitverkiezingsdiscussie. Maar zoals jij het zegt vlak je uit dat de Bijbel ook oproept tot het je bekeren tot God. God strekt zijn hand uit, maar jij moet die ook aanpakken. God verandert mensen, maar Hij ontneemt je eigen verantwoordelijkheid daarbij niet. De genade aanpakken is 100% Gods werk en 100% ons werk. Dat moet je niet in menselijke redenaties willen vangen. Want dat gaat je niet lukken. Het is iets bovennatuurlijks, dat daar ver bovenuit torent.

[Marnix]

quote:

j@f@ schreef op 30 oktober 2005 om 15:46:
Dat ik dat aangaf was een gevolg van de discussie met betrekking dat tegenwoordig iedereen op begrafenissen de hemel ingepraat wordt. Als je God kent en weet dat je zonden vergeven zijn dan hoeven de achterblijvers inderdaad geen angst te hebben.Daarnaast ben ik het niet met je eens dat je zegt dat je in de genade tijd voor genade moet kiezen. Het is geen kiezen van onze kant. Het is genade van God als Hij je die genade geeft. Dus de actie ligt bij God!!! En als mens mag je daarom bidden.

Je mag het ook aannemen en er voor danken. Als je niet gered wordt is dat niet omdat God je geen genade gaf, maar omdat je niets met die genade hebt gedaan. De bijbelse keuzeverantwoordelijkheid die mensen krijgen moeten we niet wegpraten door te roepen dat we toch niks kunnen, want juist door Gods genade kunnen we weer bij Hem komen... maar dat wil niet zeggen dat we niet weg kunnen blijven. Het begint met actie van God, maar kan niet bij actie van 1 kant blijven.

In psalm 95 lezen we dit:

6 Treedt toe, laten wij ons nederwerpen en ons buigen,
knielen voor de HERE, onze Maker;
7 want Hij is onze God, en wij zijn het volk dat Hij weidt,
de schapen zijner hand.
Och, of gij heden naar zijn stem hoordet!
8 Verhardt uw hart niet, gelijk bij Meriba,
gelijk ten dage van Massa, in de woestijn,
9 toen uw vaderen Mij verzochten,
Mij op de proef stelden, ofschoon zij mijn werk hadden gezien.
10 Veertig jaren heb Ik Mij geërgerd aan dat geslacht,
Ik zeide: Het is een volk, dwalende van hart,
en zij kennen mijn wegen niet.
11 Daarom heb Ik gezworen in mijn toorn:
Tot mijn rustplaats zullen zij niet komen!

Verder, als een oprecht christen overlijdt, met de troost van Gods beloften, dan mogen we juist in de begrafenisdienst ook vooruit kijken en wijzen op wat Hij belooft, en wat voor ons als het goed is vaste zekerheid is, eeuwig leven bij Hem op een nieuwe aarde waar nooit meer dood en verdriet zal zijn. Ik snap niet hoe je kan zeggen dat we door het doen van allerlei dingen op begrafenissen moeten uitkijken dat we die ontmoeting met God niet vergeten.... maar juist daar kan ook door het doen van allerlei dingen op gewezen worden. Een bos bloemen kan vooruit wijzen op het feest dat er is, de troost en hoop die uit dingen spreekt kan mensen aan het denken zetten... en daarnaast is het inderdaad goed om mensen te wijzen op die ontmoeting die we met God zullen hebben, ze op te roepen er haast mee te maken en serieus mee om te gaan. Ik heb een boekenlegger die ik kreeg bij de begrafenis van de vrouw van de toetsenist de band van onze jeugdkerk, die plotseling op jonge leeftijd overleed. Daarop staat de tekst: Bedenk je ook op tijd, welke trap er naar de hemel leidt. Die zet me weer regelmatig aan het denken. Ik ben het dus met je eens dat het belangrijk is hier veel aandacht aan te geven, maar een bos bloemen op een graf kan toch een hoop zeggen en uitbeelden...

[kees&kees]

quote:

j@f@ schreef op 30 oktober 2005 om 07:35:
[...]


Het beeld van de bloem is inderdaad een heel bekend beeld dat iedereen kent.  Ik snap ook best wel dat mensen toch 'iets' willen doen, dat ook een gevolg van de tijd waarin wij leven. Er is nog een beeld wat hier betrekking op heeft: Zoals de boom valt, zo blijft hij liggen. Op het moment van sterven is de eeuwigheidsbestemming bepaald, de genadetijd is voor bij, en dan volgt het ontmoeten van de barmhartig, maar bovenal rechtvaardig God.
En dat beeld maakt heel veel indruk op mij, en ik denk dat we er voor moeten waken om door allerlei dingen te doen op begrafenissen, de ontmoeting met God te vergeten!

mee eens!!!

Het sterven, de dood, nog steeds een straf voor onze val in het paradijs en onze dagelijkse zonden. Een straf is nooit mooi!!! Wat bloem wel aangeeft.
Ieder mens zal bij het sterven geoordeeld worden voor al zijn gedachten en daden/werken.

wat een mens doen moet; zich verootmoedigen en smeken of de HEERE genadig wilt zijn. Wij zijn allemaal eigen bedoelers, en we hebben Gods eer niet op het oog.

Zoals ook in de psalmen (ps. 14 SV) staat,
2 De HEERE heeft uit den hemel nedergezien op de mensenkinderen, om te zien, of iemand verstandig ware, die God zocht.
3 Zij zijn allen afgeweken, te zamen zijn zij stinkende geworden; er is niemand, die goed doet, ook niet een.

We moeten een Borg voor onze schuld hebben, (God eist zijn beeld terug Zd3) en dit kan alleen door recht. En niet door werken der wet (het werkverbond) alleen uit genade kan Christus geschonken worden.

[Marnix]

Inderdaad. En we hebben ook de Geest nodig die ons vernieuwt en veranderd, zodat God uit de hemel kijkt en niet zegt: Niemand is goed.... maar ons goede dingen ziet doen, waar we Hem blij mee maken en onze zonden wegdoet en ons ziet als goed, door Jezus Christus!

[rinuz]

quote:

kees&kees


Ieder mens zal bij het sterven geoordeeld worden voor al zijn gedachten en daden/werken.

Een Christen die wedergeboren IS, wordt niet geoordeeld op zijn daden om het eeuwig leven te beerven.

[izzewizze]

Gisteren hebben we de begrafenis van een tante van mij gehad. Als neven en nichten hebben we een mooi bloemstuk bij het graf laten neerzetten. Met bloemen geef je toch ook iets weer van de hoop die in je is. Las ergens anders dat kinderen bij een christelijke begrafenis, bloembollen hadden gepoot, vond dat ook een mooi gebaar

[josef]

kees&kees schreef op 01 november 2005 om 23:14:
[...]


Een straf is nooit mooi!!! Wat bloem wel aangeeft.
quote]

Ik denk dat je in deze discussie wel moet bedenken wat een bloemstuk kan symboliseren. Dat verschilt nogal per bloemstuk en hangt ook af van je eigen interpretatie.
Maar ik denk niet dat je zomaar kunt zeggen dat een bloem op een kist aangeeft dat de dood iets moois is.
Bloemen kunnen ook een teken van rouw zijn.

[Nienke]

Wel of geen bloemen op het graf.....ik laat ""alle"" mensen hierin vrij,doe vooral waar jij je prettig bij voelt,het is al moeilijk en verdrietig genoeg om een geliefde naar het graf te brengen....

Gr Nienke


Luc schreef op 28 oktober 2005 om 23:57[/message]:[/b]
Ik had de discussie over wel of geen bloemen op mijn kist.

Vanuit gereformeerde traditie is/was het de gewoonte om een uitvaart zo sober mogelijk te doen verlopen.

Tegenwoordig is er meer mogelijk.


Mijn vraag is nu eigenlijk; hoe kan ik vanuit de bijbel duidelijk maken dat een begrafenis zo sober mogelijk moet zijn.[/quote]

[Luc]

daar weet ik alles van

quote:

Nienke schreef op 14 november 2005 om 20:56:
Wel of geen bloemen op het graf.....ik laat ""alle"" mensen hierin vrij,doe vooral waar jij je prettig bij voelt,het is al moeilijk en verdrietig genoeg om een geliefde naar het graf te brengen....

Gr Nienke


Luc schreef op 28 oktober 2005 om 23:57[/message]:[/b]
Ik had de discussie over wel of geen bloemen op mijn kist.

Vanuit gereformeerde traditie is/was het de gewoonte om een uitvaart zo sober mogelijk te doen verlopen.

Tegenwoordig is er meer mogelijk.


Mijn vraag is nu eigenlijk; hoe kan ik vanuit de bijbel duidelijk maken dat een begrafenis zo sober mogelijk moet zijn.

[/quote]

[Roodkapje]

Misschien het idee dat diegene niet meer onder ons is?

"Hier beneden is hij/zij niet meer". Dus waarom zo'n poeha en drukte maken om iets dat er niet meer is? Dat is volgens Prediker 'IJdelheid'.

[desiree]

God heeft ons lief!
Door genade zijn wij gered, niet door werken. Alleen door de kruisdood en opstanding van onze Here Jezus worden wij welkom geheten in het paradijs. Hallelujah.
En de goede werken dan? Het goede dat wij doen is een resultaat van Zijn verlossingswerk.
Als er veel liefde is, komen er veel goede werken!  maar wij worden niet verlost door de goede werken.

Dat er tijdens een begrafenis de dode zeer geprezen wordt, lijkt mij normaal.
Als er gezegd wordt: die zal wel in de hemel zijn!  Hoeft geen ontkenning van het verlossing van Jezus te zijn.  
Er wordt gezegd: de dode deed goede werken.
Een veelheid van goede werken door het geloof in de genade ...

Natuurlijk zegt niemand dat er een andere weg is voor het behoud dan het evangelie.

Bloemen op een graf: waar liefde is, is verspilling een vreugde.
Je wil dolgraag laten zien dat je van iemand gehouden hebt, dit doen veel mensen door bloemen op het graf te leggen.

Geen bloemen op een graf:  als de overledene dit wensde, moeten wij ons hieraan houden.
Ook dit is liefde!

[kwebbel]

quote:

desiree schreef op 27 november 2005 om 13:42:

Bloemen op een graf: waar liefde is, is verspilling een vreugde.
Je wil dolgraag laten zien dat je van iemand gehouden hebt, dit doen veel mensen door bloemen op het graf te leggen.

Desiree slaat de spijker op z'n kop: Bloemen op een graf laten zien dat je van die persoon gehouden hebt, en dat je hem of haar mist. Als ik (vrouw, 31 jaar) naar het graf van mijn dochter ga, ga ik daar niet heen omdat ik denk dat ze daar nog is. Gelukkig weet ik beter! Maar ik ga er heen voor de verwerking van mijn intense verdriet en gemis. En ja, meestal neem ik bloemen mee.

[elle]

Bot gezegd: bloemen op een graf geven dus een 'egocentrische' gever aan. Niet dat daar iets mis mee is!

Je geeft geen bloemen aan de kist/de dode: dat is niet nuttig, zelfs verspilling.
Je geeft het omdat je zelf graag wilt geven, omdat je je daar zelf beter door voelt, omdat dat je helpt om het verlies te verwerken. Bloemen op een graf wil niet zozeer zeggen dat die persoon die daar ligt dat 'verdiend' heeft. Bloemen op een graf geeft aan dat daar iemand ligt die nog steeds gemist wordt, dat men nog bezig is met de rouwverwerking. Als je dat zo ziet, zijn de bloemen imho geen verspilling.

(En kwebbel: welkom op het forum en sterkte met je verlies...)

[Tukkertje]

In levende lijve genieten we volop van mooie bloemen.
Waarom dan verkeerd als het op je kist ligt?
Verbloemd (..) dat de oorzaak van de dood?

Volgens mij dus een zinloze en academische diskussie.
Deze tijd kunnen we beter besteden aan gebed en aan elkaar  

[gerts]

Ik heb eigenlijk niks toe te voegen.

Maar heb met verwondering, deze discussie gelezen.
Inderdaad deel ik de mening van "bloemen uit liefde"

Ik ben bij een begrafenis geweest van een dertiger, hij liet naast zijn vrouw een dochter achter van 2)

Ze hadden er 3 korven staan met bloemen.

En waarom sober? We mogen best uitdragen dat we "blij" zijn met de belofte.

[Sacerdos]

Bloemen op een kist ,om het geweten te sussen ,verheulde haat rondom een kist ,de mens in en in slecht.

[Marnix]

Leuke losse flodder, kan je ook met een fatosenlijke onderbouwing komen? Anders voegt het hier weinig toe. Bovendien is het volgens mij wat eenzijdig voor christenen, de bijbel leert meer dan dat de mens in en in slecht is... volgens mij staat er ook wat over verlossing in...