quote:
(...) De seculiere, occulte of vaak gewoonweg atheïstische Nationaalsocialisten (nazi's) bedienden zich later evenwel graag van Luthers antisemitische scheldkanonnades om de tegenwerkende Lutherse Duitse kerken voor hun ideologie te winnen. (...)
Aldus het stukje over Luther en Antisemitisme in Wikepedia, dat overigens al erg fout begint: Luther is immers niet vrijwillig uit de Roomse kerk gestapt, maar werd er uitgekieperd.
Ik wil er even op wijzen dat het antisemitisme bij Luther gezien moet worden in het licht van diens totale gedragspatroon, dat uitgesproken manisch was. Hij ging vaak als een gek tekeer. Als monnik reeds, maar later niet minder. En doordat hij een heel intelligente, belezen en invloedrijke gek was, die een belangrijke rol speelde in de politiek (boerenopstand, losmaking van Duitse vorstendommen uit het H. Roomse Rijk), was hij ook een heel gevaarlijke gek.
Jodenvervolgingen staken in o.m. Duitsland de kop op, wanneer er zondebokken / bliksemafleiders nodig waren. Net zoals er in de VS veel negers werden gelyncht, nadat de oogst was tegengevallen.
Waarschijnlijk was de jodenhaat van Luther politiek geïnduceerd.
Ongetwijfeld heeft Luther meegeholpen de voedingsbodem voor het nazistische antisemitisme voor te bereiden.
Het valt echter bij het lezen van "Mein Kampf" op, hoe kalm-analytisch Adolf Hitler uitlegt waarom de Joden uit de Duitse natie dienen te worden verwijderd.
Geen haat, eigenlijk helemaal geen emotie: heel anders dan de brullende en brallende Luther.
Hitler beschrijft heel koeltjes hoe de Joden naar zijn inzicht parasieteren op het Duitse Volk - zowel financieel als cultureel. Alsof het schadelijke insecten zijn.
Hij wijdt zelfs een stukje aan de jodenhaat binnen de Christelijke politieke partijen van zijn tijd (ca. 1923). Jodenhaat is emotioneel: maar weerzin en afkeer zijn volgens hem geen goede argumenten of motieven.
Misschien speelde het wel een rol dat Luther nogal veel dronk, en Hitler geheelonthouder was?