De bizarre belevenissen van ons christenen

[Clint]

Laat ik het spits afbijten met wel weer een heel schaamteloos waar gebeurd verhaal.

Zorgen

Het is een vreemd verhaal maar ik wil het toch even kwijt. Nog niet zo heel lang geleden maakte ik mij zorgen. Nu zult u zeggen; dat doen we allemaal wel eens op zijn tijd, maar het betrof iets bijzonders. Het begon toen is ’s ochtends opstond en ontdekte dat mijn lakens een rode kleur hadden. Zonder er veel aandacht aan te besteden ging ik naar mijn werk en deed halverwege de ochtend mijn t shirt uit om in de zomerzon een aanhanger met puin te lossen. Terwijl het puin met donderend geraas in de container zakte merkte ik plotsklaps op dan ook mijn hemd rood zag. Wat raar toch! Zou mijn lijf soms die kleur afgeven. Misschien heb ik wel een vreemde ziekte bij me, waarbij je lichaam een rode kleur afgeeft. Het klinkt misschien raar maar het zat me in het geheel niet lekker en ik begon me zorgen te maken. Toen de volgende morgen de inmiddels verschoonde lakens opnieuw een vreemde rode gloed hadden, was de maat vol en maakte ik een afspraak bij de huisarts. Bij het consult bleek al snel dat ook de huisarts geen raad wist met deze absurde symptomen. Ik ging maar weer naar mijn werk en probeerde er niet langer aan te denken maar dat viel niet mee. Vooral niet toen ik wederom ontdekte dat mijn hemd opnieuw een rode kleur had.
Ik schaam me er een beetje voor om u te moeten zeggen dat de veroorzaker van al dat rood niet een enge ziekte was of iets in de geest maar werd veroorzaakt door de nieuwe rode t shirts die ik laatst had gekocht. Ja weet ik veel dat die dingen in staat zijn de drager in een soort roodhuid te veranderen. Dus geen enge ziekte of iets dergelijks, maar gewoon een t shirt.
De Here Jezus zegt dat we al onze zorgen en bekommernissen op Hem moeten werpen en niet zelf gaan lopen tobben. Een waar spreekwoord zegt ook dat de mens het meeste lijd betreffende het lijden wat hem nooit zal overkomen en hoe waar is dit.

Peter

[Liudger]

Schitterende omkering van oorzaak & gevolg   !

[Nikolov]

In de middeleeuwen zei men dat als je puur je vertrouwen op Jezus stelde je nergens anders op hoefde te letten. Alle kennis was door God geschapen en bekend. Alle vernieuwing was per definitie ketterij. Het was een staat van rust. Jij leefde precies zoals je overgrootvader met dezelfde problemen en dezelfde normen en waarden. Hier en daar een knokpartijtje maar niets om opgewonden over te worden.

Dat eindigde toen iedereen plots niet immuun bleek voor de pest. Prostituee, priester en gewone man kregen de ziekte zonder onderscheid.

Voor de middeleeuwse mens was er maar 1 conclusie. Ze hadden hun geloof in de verkeerde gesteld. En de eeuw van verlichting was geboren. Kenmerkend aan die eeuw was dat verniewing en geloof hand in hand gingen. Het was zeker geen eeuw van ketterij. Maar meer de realisatie dat God geen vinger uitsteekt voor hen die niet voor zichzelf zorgen.

Laten we deze les niet vergeten en doen alsof je immuun bent voor ziekten als je maar in Jezus geloofd. Ik beloof je dat dat niet zo is.

[Roodkapje]

[diak2b]

quote:

Nikolov schreef op 06 januari 2006 om 17:11:
In de middeleeuwen zei men dat als je puur je vertrouwen op Jezus stelde je nergens anders op hoefde te letten. Alle kennis was door God geschapen en bekend. Alle vernieuwing was per definitie ketterij. Het was een staat van rust. Jij leefde precies zoals je overgrootvader met dezelfde problemen en dezelfde normen en waarden. Hier en daar een knokpartijtje maar niets om opgewonden over te worden.

Dat eindigde toen iedereen plots niet immuun bleek voor de pest. Prostituee, priester en gewone man kregen de ziekte zonder onderscheid.

Voor de middeleeuwse mens was er maar 1 conclusie. Ze hadden hun geloof in de verkeerde gesteld. En de eeuw van verlichting was geboren. Kenmerkend aan die eeuw was dat verniewing en geloof hand in hand gingen. Het was zeker geen eeuw van ketterij. Maar meer de realisatie dat God geen vinger uitsteekt voor hen die niet voor zichzelf zorgen.

Laten we deze les niet vergeten en doen alsof je immuun bent voor ziekten als je maar in Jezus geloofd. Ik beloof je dat dat niet zo is.

Tsja, dat is ook een manier om te zien hoe God uit het leven verdween.

[Liudger]

Een verbluffende visie zowel wat de Middeleeuwen, de Renaissance en de Verlichting betreft.

1000 jaar lang pastorale rust en vrede, dan boem! de pest, en dan de Verlichting. Vergeten we niet wat oorlogen en zo? Enkele culturele en commerciele invloeden? Verliezen we niet een paar honderd jaar?

[Doarsie]

Het gaat hier over een t-shirt.

[Clint]

Kijk mensen "dit" soort verhalen moeten we hebben ( geen leutergedoe over de middeleeuwen)

Waaraan herken je een waar christen?
Waar kun je nou aan zien dat iemand een christen is, was de vraag welke ik lanceerde op deze zondagmorgen. Ik stond voor een groepje kinderen variëren in de leeftijd van 10, tot 12 jaar.
"Als iemand naar de kerk gaat", riep een kinderstemmetje, ergens van achter uit de groep. "Dus als iemand naar de kerk gaat, is het een christen, vroeg ik?" "Veel". Hij moet veel gaan", vulde een jongetje op de voorste rij aan .Daaraan kun je zien, dat het een christen is.
Maar iemand die veel naar Mc Donalds gaat veranderd toch ook niet automatisch in een hamburger, was mijn reactie.
"Je kunt zien dat iemand een christen is, als hij bidt, riep een blond meisje."
Maar bidden doen ook de boeddhisten of hindoeisten of........neen, in alle religies wordt wel gebeden.
Een christen is te herkennen aan zo’n armbandje met WWJD, fluisterde een donkerbruin jongetje en een ketting met een kruisje om zijn nek, riep het meisje met de paardenstaart naast hem.
"Of een vis op je auto, dat is ook een mogelijkheid brulde een ander kind."
"Dus als ik later bij de Here God in de hemel komt, zal Hij vragen of ik wel een kruisje om mijn nek heb gedragen, en of er bovenal een vis op mijn auto heeft gezeten, riep ik uit!
Aan de zorgelijk kijkende gezichten, merkte ik wel dat ze zelf ook niet helemaal tevreden waren met deze stelling betreffende de herkenning van een waar christen. Moeilijk vind u niet. Bedoel om een definitie te geven, waar aan een echt christen te herkennen is. Gelukkig weet God zelf wel precies wie Zijn kinderen zijn. Wij mensen kijken vaak naar wat ons voor ogen is, doch God ziet het hart aan. Hij is in staat om dwars door u en mij heen te kijken en ziet in een oogopslag of ons hart vernieuwd is door Zijn Zoon. Dwars door al ons menselijk falen en tekortkomen. Als u Zijn offer hebt aanvaard, ziet God u en mij aan in (door) Christus. Dat is grote genade. En faalt u weer. Dan geeft God weer genade. De Bijbel zegt, genade op genade.
Een veilig gevoel, vind u niet? Bedoel dat Gods genade onberouwelijk is en geen einde kent. Zo is onze God.

[Clint]

Ik kon de verleiding gewoon niet langer weerstaan .Met mijn neus stevig tegen de ruit gedrukt, mompelde ik tegen mijzelf: “ dit is de dag!”Ik liep al jaren rond met het  plan  er een te kopen maar kon  aan de verleiding weerstand bieden tot vandaag.

 Ik liep naar binnen, de ietwat muf ruikende dumpzaak in, haalde een paar keer diep adem en zei tegen de dame achter de toonbank: “Doet u mij maar zo’n luchtdruk pistool van honderd piek”.De vrouw fronsde haar donkere wenkbrauwen en haalde de shotgun uit de etalage tevoorschijn.”Wilt u er kogeltjes bij meneer?” Vroeg ze.Ja natuurlijk wilde ik er bullits bij!!! “Doet u mij maar een grote doos met duizend kogeltjes,” mompelde ik terug.

Thuis aangekomen voelde ik me als Clint Eastwood. Met de gun aan mijn beld liep ik in coole stijl richting de sloot achter het huis.”Zo stelletje outlaws,” brulde ik tegen een groepje weg snaterende eenden.

Ik had het gevoel alsof de gehele buurt zijn adem inhield, terwijl ze al mijn schreden gade sloegen vanuit de boven verdieping van hun woningen.Ik voelde me genoodzaakt om net als ze in westerns doen de gun rond mijn wijsvinger een aantal  malen rond te draaien. In mijn enthousiasme was ik alleen vergeten dat de gun Alreeds geladen was.Onderwijl ik het wapen rond mijn wijsvinger liet spinnen ging het met een luide knal af en, schoot broeder Eastwood pardoes in zijn eigen knieschijf.

De tranen liepen uit mijn ooghoeken toen het projectiel zich in mijn rechterbeen boorde.Natuurlijk hou je je groot tegenover de buren en doe je zoveel mogenlijk of het allemaal bij de act hoort.Vervolgens strompel ik met een lach op mijn gezicht  richting de oude schuur. Daar aangekomen slaak ik een luide brul onderwijl ik mijn spijkerbroek uit tracht te sjorren.Nu ik in mijn shorts rond spring zie ik het bloed langs mijn gehavende been lopen: wat een pijn; heb ik dat weer!!De geestelijke les is als volgt: Doe in het leven maar normaal en probeer nimmer iets van de wereld te immiteren.

Zeker niet uit de films van Clint: “BAH OUTLAW”

[Ulysses]

LOL, Long John Silver in actie!

[Clint]

Echt het litteken zit nog op mijn knie.
Lekker dan

[Clint]

Hallo meneer de uil

“Oehoe, oehoe”, klonk het gisteren in de slaapkamer. Ook deze keer stapte ik zuchtend uit bed en probeerde een glimp op te vangen, van onze nachtelijke bezoeker. Ik had al reeds verschillende nachten voor het raam gestaan en was na een aantal minuten weer teleurgesteld in mijn warme bed gekropen, omdat hij zich nimmer liet zien. Ook nu bleek alle hoop ijdelheid en terwijl het nachtdier nog een schrille kreet liet horen, waren mijn ogen niet in staat om hem (of haar dat kan natuurlijk ook) te traceren. In een vogelboek had ik al eens nagekeken, welke uilen soorten we hier in ons kikkerlandje rijk zijn. Maar ja, het is natuurlijk ondoenbaar om zo’n uil te identificeren, zonder hem aanschouwd te hebben. Wel had ik al onder verschillende bomen gezocht, naar de aanwezigheid van de zogenaamde uilenballen, doch ook dat was op niets uitgelopen. Tja, zo’n beest kan wel overal zitten. Ook een zoektocht met de overbuurman, welke erg geïnteresseerd is in het vogelbestand in deze omgeving, wierp geen enkele vrucht af. Ondanks dat de uil overdag onvindbaar bleef, hoorde ik ook deze nacht, zijn ijselijke roep, door het middernachtelijk zwerk galmen. “Oehoeeee!”Oehoeeee!” Terwijl ik uit bed gleed en op de tast mijn sloffen aanschoot, liep ik langs de radiator van de centrale verwarming, welke wel er warm was. Op het moment dat ik de thermostaatknop wilde vastgrijpen, klonk opnieuw de roep van de uil, maar wat gek? Het leek net alsof de uil ergens in de slaapkamer zat, zo dichtbij klonk de roep. Instinctief greep ik de thermostaat kraan en draaide hem een slag terug. “Oehoeeeeewie”, deed de kraan en toen was het stil. Al die maanden gedacht met een uil te maken te hebben en vele malen voor het open raam gestaan om hem te spotten en wat blijkt, het is een oude thermostaat knop, welke het geluid voortbrengt.
Toen ik nadacht over de geestelijke les, welke ik hieruit kon leren, kwam ik niet verder dan:’Onderzoekt alle dingen en behoudt het goede.

Peter