Ik weet het niet meer!!!!!

[Zondaar]

Afgelopen Donderdag heeft mijn vriend het na 5.5 jaar samen gewoond te hebben uit gemaakt.
Over de mail!
Net voor kerst, een donder slag bij heldere hemel.

Nu zit ik bij een vriendin in huis, ik voel me 24 uur per dag ontzettend rot, weet het echt niet meer.
Zie de toekomst zwart, mijn gevoel is zwart, heb nergens meer zin in, geen vertrouwen.
Alles is weg.

Ik weet niet hoe ik hier uit moet komen, kom ik er wel uit?
Iedereen zegt het komt wel goed maar zij zitten niet in mijn situatie.
Ik denk er vaak aan om te stoppen met dit leven, zo veel pijn, zo veel ellende en vedriet.
Ik heb al zoveel moeten doorstaan in mijn leven en eindelijk als je denkt dat het weer goed gaat zakt alles in elkaar.
Pijn in mijn buik, pijn in mijn hard, mijn hoofd is door de war, kan niet meer denken, ik wil alleen maar slapen, geen pijn voelen, maar ik kan niet slapen, ik heb het koud, alles is weg.

Ik kan dit niet meer aan, ik wil dit niet meer, geen toekomst, geen geluk, geen zin meer.

Waarschijnlijk kan niemand mij helpen maar ik ben wanhopig!

[Doarsie]

Wat jij nu voelt is denk ik  vrij normaal. Je moet door een rouwproces terwijl de gene waar je om rouwt nog  in leven is, dat maakt het rouwproces misschien nog wel zwaarder dan bij een overlijden.  Ik kan niet in de toekomst kijken dus is zeggen dat het allemaal wel goed komt is iets te makkelijk, maar hopelijk kan je eens terugkijken en zeggen  dat het goed was dat deze relatie ten einde kwam, hoewel de pijn best lang kan blijven, je kan niet zomaar 5,5 jaar van je leven uit je herrinering zetten.

Als je omgeving 'op een dag'  gaat vinden dat je je leven weer op moet pakken en niet meer moet 'zeuren'  hoewel je je verdriet nog lang niet hebt verwerkt... Bij God mag je altijd komen 'zeuren'!


Die 'vriend' verdient natuurlijk een schop onder zijn kont, een relatie van 5,5 jaar via  de mail beëindigen.... Maar ja, daar ben jij natuurlijk niet mee geholpen.

[Ron]

Ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt dat ik met een über-christelijke reactie kom. Ik besef heel goed dat je dat ook als een dooddoener kunt beschouwen...

Je zegt: Ik wil alleen maar slapen, maar ik kan niet slapen.
Jezus zegt: Kom naar mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal ik jullie rust geven.

Je zegt: Ik weet het niet meer.
Jezus zegt: Neem mijn juk op je en leer van mij, want ik ben zachtmoedig en nederig van hart. Dan zullen jullie werkelijk rust vinden,

Je schrijft dat je veel pijn, ellende en verdriet hebt.
Jezus zegt: mijn juk is zacht en mijn last is licht.

Jezus spreekt hier ook tegen jou!

Ook al hebben veel mensen in vergelijkbare situaties gezeten, je houdt toch altijd het gevoel dat er niemand is die precies weet wat jij nu voelt en meemaakt. Ik hoop dat het geruststellend is voor je om te weten dat niemand je zo goed kent als Jezus. Hij weet precies wat je meemaakt en voelt. Je hoeft het niet alleen te doen. Vertel Hem maar hoe wanhopig je bent. Misschien begrijp je niet wat je meemaakt, maar vertrouw op Hem, dan zul je ook weer vertrouwen krijgen in jezelf en in de toekomst.

[desiree]

Wat een rot situatie zit je in!
Ik weet wat je meemaakt , vroeger voordat ik trouwde had ik ook zo'n vriend...........
Erg goed dat je bij een vriendin bent, zij kan je misschien wel niet troosten maar wel steunen en je laten weten dat je niet alleen bent.
Die pijn he, dat zijn je trouw en liefde van 5 jaar , die kan niemand wegnemen maar dat moet slijten. Je houdt nog van hem.
Ik weet nog van de wanhoop en zo.
Maar weet ook: HET GAAT OVER.
Bescherm jezelf. Ga nooit samenwonen. Dat is hetzelfde als elkaar niet durven zeggen dat je elkaar trouw blijft. Als je het al van het begin niet durft te zeggen.........
Laat de volgende man in je leven als hij zoveel van je houdt, met je trouwen.
Wil hij dat niet maar wel samenwonen, dan is hij een zak. (sorry maar dat meen ik echt).

Ik bid voor je dat je gauw weer iets van blijdschap mag voelen.
Je bent niet alleen, je hebt vrienden, je hebt mede-christenen en ons hier op het forum , wij zullen voor je bidden!

[Adinomis]

quote:

Zondaar schreef op 28 december 2005 om 10:30:
Afgelopen Donderdag heeft mijn vriend het na 5.5 jaar samen gewoond te hebben uit gemaakt.
Over de mail!
Net voor kerst, een donder slag bij heldere hemel.

Waarschijnlijk kan niemand mij helpen maar ik ben wanhopig!

Het is goed dat je erover praat en schrijft. Ik ga, zoals ook anderen van dit forum, voor je bidden.

[Zijnkind]

Beste Zondaar. Allereerst veel sterkte en Gods begeleiding gewenst de komende tijden (dagen, weken, jaren wellicht.) Ik sluit me aan bij de voorgaande berichten dat je op God mag vertrouwen ook al lijkt Hij nu verder weg dan ooit.

Zoals ik al in je eerdere topic aangaf komt veel van wat je beschrijft me erg bekend voor. Zelf ben ik na ongeveer 6,5 jaar (op 1e kerstdag) aan de kant geschoven door mijn ex-vrouw. Dat was onlangs 3 jaar geleden. Nog zeer regelmatig worstel ik daar mee. Natuurlijk ook omdat er kinderen bij betrokken zijn. Maar toch vooral door niet uitgekomen liefde en verwachtingen. Het wordt minder. De onbeantwoorde liefde slijt. Ook al zie ik haar nog elke 2 weken. Maar makkelijk is het nog steeds niet.

De gevoelens dat er-een-einde-aanmaken alles oplost moet je je niet schuldig bij voelen. Net als andere emoties die nu los komen. God en als het goed is, de mensen om je heen, prikken daar wel doorheen. Het is een fase waar je doorheen moet en dat gaat helaas met pijn. Maar dezelfde pijn laat weten dat je liefde er wel degelijk was. En dat die echt was.

Ik heb God in die eerste weken na haar vertrek vaak gevraagd (vreselijk gezeurd eigenlijk) om haar terugkeer en andere keren was er geen enkel vertrouwen meer. Dan vroeg ik of ik gelijk naar God mocht gaan. Toch kreeg ik toen ook wel antwoorden. Momenten van rust bijvoorbeeld. Opeens wel slapen terwijl dat al nachten lang niet lukte. Ook toen al begreep ik dat het niet meer zou veranderen. Maar gevoelens en verstand gaan niet zo goed samen in dat soort omstandigheden. Laat je emoties gaan. Je kent de grenzen wel.

We kunnen je niet helpen met die gevoelens. Maar mensen om je heen kunnen je wel praktisch helpen. Je woonde samen zei je...heb je nu geen eigen woonplek meer? Heb je nog contact met je moeder? Kunnen wij als forumusers nog iets voor je betekenen?

Uiteraard zal ik voor je bidden.

[Zondaar]

Helaas kan ik niet naar me vader of me moeder.
Mijn vader heb ik eigenlijk nooit gekend en mijn moeder zit zelf met ontzettende problemen.
Ben ook niet bij haar opgegroeid maar in pleeggezinnen.

Ik voel me nog steeds erg rottig, erg moeilijk en ik word er zo moe van.
Ik zou het heel fijn vinden als jullie voor me willen bidden.
Helaas voel ik Jezus niet bij mij, ik ben ook niet echt gelovig, misschien willen jullie voor me bidden dat ik jezus kan vinden en of hij mij alsjeblieft wilt helpen.

Hieronder een gedicht wat ik heb geschreven.

Pijn

Pijn in mijn hart, pijn in mijn ziel, alles doet zeer, geen toekomst meer, niks meer te geven.
Waar moet ik heen? Zo veel pijn zo veel ellende en verdriet.
Ik weet het niet meer, waarom leven in dit onzinnelijke leven?
Ik wil slapen alleen maar slapen geen pijn meer, maar ik kan niet slapen, ik heb het koud, ik ben alleen, ik kan niet meer maar niemand die het ziet.

Het komt wel goed zeggen de mensen, ze weten het niet, geen intense pijn gekend.
Iedereen gaat door, door met zijn eigen leven, niemand die het ziet, ze zijn bang.
De mensen gaan door, als een ophol geslagen kudde, als je valt dan blijf je achter, je word voorbij gerend.
Je blijft alleen, alleen in het donker, alleen met je pijn, niemand die het wil zien, je moet het zelf klaren maar wat als je dat niet kan?

Je hart verscheurt, geen energie, de mooie dingen zijn weg, ik wil slapen alleen maar slapen, geen pijn geen verdriet, maar ik kan niet slapen, ik heb het koud en ben alleen.
Ik heb mijn best gedaan, het is op, uit me gezogen, ik ben gevallen, de kudde rent door.
Ik roep zo hard ik kan, maar niemand hoort het, ze zijn doof voor ellende en verdriet, je bent alleen.
Een kreupel paard, strompelend, pijn en dorst, je kan nergens heen, het heeft ook geen zin, de zon is weg, de kou om mij heen.

Pijn in mijn hart, pijn in mijn ziel, alles doet zeer, geen toekomst meer, alles is weg.
De wind nam het mee, de leegte bleef over, de kou en de pijn.
Nu ben je alleen, je moet het zien te redden, als het je niet lukt dan heb je pech.
Pijn in mijn hart, pijn in mijn ziel, alles doet zeer, geen toekomst meer.

[Adinomis]

quote:

Zondaar schreef op 29 december 2005 om 11:06:
Helaas kan ik niet naar me vader of me moeder.
Mijn vader heb ik eigenlijk nooit gekend en mijn moeder zit zelf met ontzettende problemen.
Ben ook niet bij haar opgegroeid maar in pleeggezinnen.

Het is heel goed dat je je gevoelens verwoordt! Lees dat gedicht eens hardop voor: op je knieen voor God! Hij is degene die je nooit in de steek zal laten!
Word je door die vriendin goed opgevangen?
Ik bid voor je.

[Clint]

De verscheurende pijn van een man of vrouw die je verlaat en als een wond in je borstkast aanvoelt, die je maag in een constante pijn samentrekt en je een gevoel geeft van absolute verdwaasheid is met geen pen te beschrijven.
Het duurde bij mij vele maanden voordat ik mezelf erop betrapte eindelijk weer eens niet met “haar” die mij verliet (omdat ik christen geworden was) in gedachten was.
Sommige pijnen moeten slijten en hebben veel tijd nodig vooral als jij diegene bent die wel om die ander gaf.
Alle goedbedoelde kreten van je moet bidden en  dicht tegen God aankruipen zijn lief bedoeld doch als je in zulk een situatie zit, valt het allemaal zo tegen en is de pijn zo groot.
Een aanraking uit de hemel, een simpel woord van Hem zou (zo denk je dan) wellicht zo ontzettend goed doen. Even te merken dat Hij bij je is in de pijn en het verdriet. Maar helaas werkt het (vaak) niet zo. God is liefde en Hij is bij je dat zie je later pas weer als deze nare tijd achter je ligt.
Dom van mij dat ik eerst was gaan samenwonen met een ongelovig meisje (ik geloofde toen zelf ook niet echt en wist niet veel van Hem) en toen ik trouwde en in de eerste jaren van mijn huwelijk tot geloof kwam, moest ik er een grote prijs voor betalen.
Wat niet wil zeggend dat dit anders niet was gebeurd maar toch. De pijn is er niet minder om en het verscheurende gevoel dat direct bij het ontwaken je deel is.
Je zal door deze zure appel heen moeten maar later zal je zien dat de zon toch weer gaat schijnen.
Probeer iets te gaan doen wat je altijd al hebt gewild maar er nooit van is gekomen en (voor mij was dat motorrijbewijs halen en een Harley kopen) je gedachten te verzetten. En vooral blijf ademen in lichaam maar ook in geest (ga dus ook naar de gemeente)

[Iris]

Lieve Zondaar
Neem de tijd voor je verdriet. Doorleef het, maar klamp je er niet aan vast. Je bent tenslotte meer dan je verdriet.
Verder kan ik je aanraden juist in deze tijd eens een kerkdienst te bezoeken. Je zult merken dat het je steun geeft en dat je er niet alleen voor staat.
Ik wens je veel sterkte,
Iris

[Zijnkind]

Fijn dat je iig nog een vriendin had om terug op te vallen. Aandacht van anderen is vooral in de eerste tijd na de breuk erg nodig. Je bent zelf nog zo bezig met hem terwijl vriend(innen) al verder kunnen kijken.

Op het gevaar af dat ik teveel zeur...maar heb je geen contacten binnen die pleeggezinnen (of kennissen uit die tijd) waar je steun aan kunt hebben? Mogelijk lijken ze te afstandelijk geworden in de loop der tijd maar net als echte ouders voelt die afstand bij de kinderen vaak groter dan bij de ouders.

Ken je het verhaal van de verloren zoon uit de bijbel? Hij ging weg bij zijn vader en durfde toen het minder ging niet meer terug. Uiteindelijk deed hij dat toch en was meer dan welkom. Zijn broer die al die tijd thuis was gebleven kon die belangstelling van vader niet begrijpen. Ondanks dat hij al die tijd zo dichtbij leefde had hij de essentie niet begrepen. Uiteindelijk is degene die thuisbleef de echte verlorene, niet degene die weer naar zijn vader ging.

Moraal: durf mensen te vertrouwen want dat is nu ongetwijfeld erg moeilijk na zo'n klap. Nogmaals; Sterkte!

[dirigentje]

quote:

Zondaar schreef op 28 december 2005 om 10:30:
Afgelopen Donderdag heeft mijn vriend het na 5.5 jaar samen gewoond te hebben uit gemaakt.
Over de mail!
Net voor kerst, een donder slag bij heldere hemel.

Nu zit ik bij een vriendin in huis, ik voel me 24 uur per dag ontzettend rot, weet het echt niet meer.
Zie de toekomst zwart, mijn gevoel is zwart, heb nergens meer zin in, geen vertrouwen.
Alles is weg.

Ik weet nooit zo goed wat ik moet zeggen als ik dit soort dingen lees. Voel me een beetje een sukkel omdat ik de juiste woorden niet kan vinden.

Je situatie is zwaar klote.
Sorry voor het woord.
Maar het is uiteindelijk een momentopname in jouw leven.
Dat zal iedereen je kunnen vertellen die hier doorheen is gegaan.
Uit ervaring weet ik dat verdriet voorbij gaat.
Ik bid voor je dat jij het ook zult zien.

Tot die tijd: neem de tijd voor je verdriet. Huil om dat wat je kwijt bent, wees dankbaar voor wat je nog wel hebt en geloof in dat wat nog ligt te wachten voor je.

[Joesoef]

Weet niet of het "helpt" maar deze tekst heeft mij veel gedaan:

quote:

11 Mijn plan met jullie staat vast – spreekt de HEER. Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk: ik zal je een hoopvolle toekomst geven. 12 Jullie zullen mij aanroepen en tot mij bidden, en ik zal naar jullie luisteren. 13 Jullie zullen mij zoeken en ook vinden, als jullie mij tenminste met hart en ziel zoeken. 14 Ik zal me door jullie laten vinden – spreekt de HEER – en ik zal in je lot een keer brengen

Voor de rest kan ik alleen maar zeggen: sterkte

//tot zo ver een van de weinige serieuze bijdrages van mij op dit forum

[Priscilla en Aquila]

quote:

Joesoef schreef op 31 december 2005 om 10:27:


//tot zo ver een van de weinige serieuze bijdrages van mij op dit forum

offtopic:Zo'n post zullen we dan ook niet modden en/of verwijderen

[Nienke]

________________________________________________________________________

Hallo Zondaar,
 
Op een nacht droomde een man dat hij wandelde langs het strand met God.
Door de lucht flitste er vele beelden van zijn leven.
En bij elk beeld zag hij twee paar voetstappen in het zand,het ene paar van hem en het andere paar van God. Toen het laatste laatste beeld uit zijn leven opflitste,keek hij om naar de voetstappen in het zand. Hij merkte op dat er op veel momenten uit zijn leven,slechts een paar voetstappen te zien was. Dat zat hem behoorlijk dwars en hij stelde God vragen hierover;''God,U zei dat wanneer ik zou besluiten U te volgen U altijd naast mij zou lopen,maar nu zie ik tijdens de moeilijkste momenten in mijn leven slechts een paar voetstappen''......''Ik begrijp niet waarom U mij verliet,toen ik U het hardst nodig had''. En God antwoorde;''Mijn lief en dierbaar kind,Ik hou onvoorwaardelijk van je en Ik zal je nooit en tenimmer verlaten.En gedurende de aller moeilijkste  tijden,van veel pijn, verdriet en wanhoop,wanneer je slechts een paar voetstappen ziet,......Wel........toen heb Ik je gedragen!

Heel veel sterkte om dit te verwerken.

Groetjes Nienke

[desiree]

Nienke, wat mooi toch telkens weer dat verhaal van die voetstappen!
Mijn oom werd er ook door getroost toen hij afscheid moest nemen van zijn vrouw.
Bedankt voor de herhaling van dit verhaal!

Zondaar, wij zijn allen zondaars!
Wij hebben allemaal Hem nodig om ons leven te leven.

Heer Jezus, troost alstublieft die vrouw die zichzelf zondaar noemt, en waar van U zegt: al uw zonden zijn vergeven.
Troost haar, want zij is verlaten door haar minnaar.
Heer, omarm haar, zegen haar en raak haar aan met Uw liefdevolle Hand,

dat bidden wij in Jezus Naam.

Amen

[Liudger]

Misschien dat dit DE relatie niet was.
Misschien verdiende je beter.
Misschien dat je dat niet kon zien.
Misschien ben je geholpen ...

[Zondaar]

Lieve allemaal,

We zijn nu alweer een paar dagen verder, het gaat wel iets beter met me maar ik heb nog steeds ontzettende downs.

Ontzettend bedankt voor jullie lieve woorden, jullie woorden doen me echt heel erg goed.

Hier nog een gedichtje dat ik heb geschreven......
Als je schrijft lucht dat erg op.


Klaar met jouw


Jij vuile sadist
Geniet je hiervan?
Jij die mij dumpt en alles beslist?
Jij denkt dat je alles maken kan!

Jij vieze wolf in schaapskleren
Ik ben klaar met jouw, met je gezeik
Zogenaamd mij wat leren.
Mij ben je voor altijd kwijt!

Ik ben je lessen meer dan zat.
Mij negeren en kleineren
Jij vieze rat.
Mij kan je niet meer deren!

Ik wens je veel succes met je leven
Met al je zogenaamde geluk
Ik zal je niks meer geven
Maar je had het toch al veel te druk
 
Bijna 6 jaar van me leven weggegooid.
Gewacht op iets wat niet kwam.
Belazert en bedonderd maar liefde kreeg ik nooit.
Met al je beloftes en je stomme gezwam.

Ik ga nu een nieuw leven tegemoet
Ik ben klaar jouw.
Ik die lekker niet meer jouw afwas doet.
Ik wens veel succes aan je volgende vrouw…

[Zijnkind]

quote:

Zondaar schreef op 04 januari 2006 om 09:30:
Als je schrijft lucht dat erg op.

Absoluut. Ik heb nog een half boekwerk hier liggen van het eerste jaar na de scheiding. In een soort dagboekvorm. Mijn taalgebruik is wel wat aardiger voor de ex dan bij jou trouwens.

[Zijnkind]

We zijn weer een weekje verders. Hoe is t met Zondaar? (Moet het eigenlijk niet Zondares zijn?) Heb je nog een eigen woning/kamers?

[Koerok]

Ik denk dat ik momenteel als geen ander kan zeggen dat ik weet hoe je je voelt, want ik zit in hetzelfde schuitje. Mijn vriendin en ik gaan ook uit elkaar. Ik heb er voor mijn gevoel alles aan gedaan om door te gaan, heb haar alle kans gegeven, maar ze wekt niet de indruk het echt te willen. Zelf ben ik momenteel weer redelijk tot rust gekomen, waarschijnlijk omdat er een beslissing is genomen en ik inmiddels een andere woning heb gevonden (waar ik overigens nog een hele tijd niet in kan, maar goed). Het blijft echter een hele trieste situatie (we waren 13 jaar samen en hebben ook nog eens twee kleine kinderen), en hoewel de pijn momenteel dus even weg is, zal die als een boomerang weer terugkomen zodra ik daadwerkelijk het huis ga verlaten.

Waar ik me in ieder geval aan vasthoud (en ik weet dat het een cliche is), is dat tijd alle wonden (grotendeels) heelt. De zon zal heus weer gaan schijnen, ook voor jou.
Dus kop op!

[Liudger]

quote:

Koerok schreef op 11 januari 2006 om 11:16:
Ik denk dat ik momenteel als geen ander kan zeggen dat ik weet hoe je je voelt, want ik zit in hetzelfde schuitje. Mijn vriendin en ik gaan ook uit elkaar. Ik heb er voor mijn gevoel alles aan gedaan om door te gaan, heb haar alle kans gegeven, maar ze wekt niet de indruk het echt te willen. Zelf ben ik momenteel weer redelijk tot rust gekomen, waarschijnlijk omdat er een beslissing is genomen en ik inmiddels een andere woning heb gevonden (waar ik overigens nog een hele tijd niet in kan, maar goed). Het blijft echter een hele trieste situatie (we waren 13 jaar samen en hebben ook nog eens twee kleine kinderen), en hoewel de pijn momenteel dus even weg is, zal die als een boomerang weer terugkomen zodra ik daadwerkelijk het huis ga verlaten.

Waar ik me in ieder geval aan vasthoud (en ik weet dat het een cliche is), is dat tijd alle wonden (grotendeels) heelt. De zon zal heus weer gaan schijnen, ook voor jou.
Dus kop op!

Sorry dat te horen Koerok. Sterkte.

[Zijnkind]

Koerok,
Tijd heelt, maar lidtekens blijven. Zoals je waarschijnlijk weet zit ik zelf ook met twee kinderen die niet bij me wonen. Dat blijft je eraan herinneren dat de situatie niet zo is als hij zou moeten zijn. Maar blijf in je kinderen investeren waar nog mogelijk. Ik haal mijn "levensplezier" nu vooral in de omgang met hen. Sterkte!

Ik vond de vergelijking met de beeldhouwer wel mooi. Daarin zijn wij de steenklomp die moet lijden (er worden delen afgehouwen) om tot een mooi eindresultaat te komen. De steenklomp begrijpt niet waarom die beitel hem telkens raakt. Hij zou het liefst de beeldhouwer vervloeken. Maar de steenklomp ziet niet wat hij zelf is en wat hij wordt. Pas als het beeld klaar is, kan de steenklomp begrijpen waarvoor het diende. (Dat is voor de christen dus als we voor God staan, die de beeldhouwer is)

[Koerok]

Het is een aardig beeld (letterlijk en figuurlijk ) en het is prettig als dit je troost kan bieden, maar het is niet mijn beeld. Ik moet er niet aan denken dat al die ellende ook nog eens doel dient, een doel dat ik niet kan begrijpen. Brrrrr...nee dan toch liever een ongelukkige samenloop van omstandigheden. Maar dat is dus maar net wat je wilt en hoe je tegen het leven aankijkt.
Ook jij veel sterkte.