Op weg naar huis dacht ik op de fiets over dit probleem na. Volgens mij gaat het hier eigenlijk om de vraag van het 'een goed getuigenis geven' en wat de grenzen hieraan zijn.
In hoeverre zijn wij ons ervan bewust wat de gevolgen van ons persoonlijke gedrag zijn voor de goede naam van Christus (en van andere christenen). Christenen zijn er erg goed in een 'christelijke moraal' te prediken, waardoor niet-christenen een beeld krijgen van wat een christen is, en waar dat voor staat. We noemen onszelf in dat opzicht ook wel ambassadeurs van het 'Koninkrijk der Hemelen'.
Dat is natuurlijk hardstikke mooi, maar er kunnen enige problemen (oa mbt de geloofwaardigheid van de boodschap) onstaan wanneer wij als ambassadeurs van dat Koninkrijk A zeggen en vervolgens B doen, in de ogen van de buitenstaander.
Dan kunnen er twee dingen aan de hand zijn: of we leggen naar buiten toe niet goed uit wat A is, waardoor het lijkt dat we iets heel anders in de dagelijkse praktijk doen dan wat we naar buiten toe 'leren' (dan is het dus een communicatieprobleem) óf we doen inderdaad iets anders dan dat we zeggen.
Óf is er nog een derde optie: naïviteit cq. onwetendheid bij christenen: is het zo dat buitenstaanders beter in staat zijn consequenties te trekken uit A dan sommige christenen? Die in de ogen van de buitenstaander dan dus inconsequent, misschien zelfs hypocriet gedrag vertonen.
Vanmiddag maakte ik schoon bij een hervormde mevrouw die enigszins schamperend vertelde over een parkeergarage die op zondag dicht was, want de eigenaar van de parkeergarage was vrijgemaakt. En nou komt het: op koopzondag echter, was de parkeergarage wel open. Ik ben echt benieuwd naar de redenering van de uitbater hierachter, als het verhaal klopt.
Want wat gebeurt er dan? Doordat je als christen een bepaalde moraal verkondigt 'gesloten op zondag' en op koopzondag wil je ook geld verdienen, dan kan het er voor de buitenwereld uitzien dat je je moraal die je predikt zelf niet heel serieus neemt, dus zien zij geen enkele reden dit wel te doen.
Natuurlijk is het hartstikke goed om te evangeliseren en de goede boodschap te verkondigen, maar als je aan de andere kant zulk gedrag vertoont, dan breek je aan de ene kant af wat je aan de andere kant hebt opgebouwd. En ik heb het stellige idee dat veel christenen onvoldoende in de gaten hebben dat het spreekwoord 'Hoge bomen vangen veel wind' in dit opzicht opgaat.
Want stel je voor dat de overheid bepaalde regels en wetten opstelt en zich er zelf vervolgens weinig van aantrekt, ze zelf in ieder geval niet consequent opvolgt. Zou er dan veel draagvlak of sympathie voor een bepaalde boodschap zijn? Namelijk: dit is goed voor mensen, als je zo leeft dan wordt de wereld beter. Als je zelf al niet zo leeft...
Een heel verhaal, maar ik denk dat dit de kern van het probleem is, ben benieuwd hoe anderen dit zien.
quote:
Clint schreef op 09 januari 2006 om 15:08:De veranderde mens van binnen, heeft geen consequenties voor wat je draagt voor kleding, hoe je erbij loopt en of je al dan niet betatoet (mooi woord) door het leven gaat.
In het kader daarvan startte ik dus een ander topic over kleding, waarin ik in de openingspost verwees naar een mooi citaat:
Roodkapje in "De kleding maakt de christen?"Ik beperkte me daar tot kleding, maar het onderwerp is natuurlijk breder te trekken (zoals hier gebeurt).
