Een nieuwe relatie...hoe ga je met het verleden om

[HenkG]

Alweer enige tijd terug ben ik gescheiden. Pijnlijk moment, maar met een o zo belangrijke levensles voor mijzelf. Eind vorig jaar was er een moment dat ik uiteindelijk vrede mocht ervaren met het feit dat ik alleen verder zou gaan...totdat... Want nu heb ik een vrouw leren kennen die toch weer gevoelens van echte liefde weet los te maken. Iets wat voor mij totaal onverwachts kwam, aangezien ik echt het idee had dat iets dergelijks mij niet meer zou overkomen.

We voelen ons allebeid enerzijds zeker van elkaar. En tegelijk is er steeds die twijfel en die angst. We vragen ons echt geregeld af hoe het kan dat er andere mensen zijn die zo makkelijk een nieuwe relatie ingaan en er dan ook direct voluit voor gaan. Zijn wij dan zo anders? Ik ben benieuwd of er mensen zijn met soortgelijke ervaringen/twijfels/angsten. Hoe ga jij daarmee om?

[dingo]

Het verleden blijft, de toekomst blijft in het verborgene. Niet gescheiden, maar wel lang vrijgezel geweest kan ik me wel iets bij die twijfel/angst voorstellen. Angst omdat een verbroken relatie nu eenmaal je vertrouwen beschadigd. Twijfel omdat je al 's eerder ten onrechte zo zelfverzekerd was.

Bovendien is het best moeilijk om eerlijk tegenover jezelf te zijn, hoe zuiver zijn je motieven: de fysieke behoefte aan een partner, de behoefte om te bewijzen tegenover je omgeving dat je wel degelijk een relatie kunt onderhouden enz. Verder is het logisch dat in de draaikolk van gevoelens die een nieuwe relatie met zich meebrengt je even geen vaste bodem voelt. Maak er dus geen haastwerk van maar neem de tijd om aan jullie relatie te werken en laat een ander dan je partner niet de maat zijn waaraan je je meet. Doe het ook niet zonder God's hulp te vragen.
Gods zegen over deze nieuwe relatie toegewenst!

[elle]

Een discussie die hier raakvlakken mee heeft en enige tijd geleden is gevoerd is deze: hertrouwen? mag het of niet . Het gaat meer over theologische aspecten, maar is wellicht het doorlezen waard.

[Zijnkind]

Zeer herkenbaar HenkG. Ik weet niet of je nog met kinderen te maken hebt uit je huwelijk. In mijn geval komen die om het weekend hier. Dat is erg fijn. Ik zou ook niet anders willen (nou ja, vaker wel).

Probleem is dat ik hierdoor niet zo goed weet hoe verder te gaan. Ik kan me niet neerleggen bij een alleenstaande situatie. Dat lukt ook niet echt door het telkens weer omschakelen als de kids er zijn. Tegelijk ben ik niet toe aan een relatie. Denk ik. Eigenlijk weet ik het niet. Misschien is het ook wel gewoon gebrek aan vertrouwen. Ik ben het met Dingo eens dat je motieven zuiver moeten zijn. Je moet je partner iets te bieden hebben. Liefde maar ook vertrouwen. Het verleden mag niet in de weg staan maar er moet wel ruimte voor zijn. En vergeet niet dat je partner ook een verhaal meeneemt. Je moet de tijd ervoor nemen.

Als je dat wilt dan is er ook geen reden meer tot angst. Risico's blijven er altijd. Relaties zijn nooit perfect in dit leven. Behalve dan diegene die God aangaat met anderen.

[HenkG]

Dank voor jullie reacties tot nu toe! We zijn blijkbaar toch niet zo erg uitzondering als dat we soms wel denken. Juist door de bagage kunnen we niet te snel gaan, zo bemerken we. En dat riep juist de vraag op, want we zien om ons heen zoveel mensen zo makkelijk en snel in een andere relatie stappen.

En ja, de motieven zijn onzes inziens zuiver. Beiden voelen we ons geborgen bij elkaar en merken we dat we elkaar ook duidelijk aanvullen. Het lastieg is alleen het bepalen van het tempo. Want alleen maar afwachten en God het werk laten doen is niet goed, maar de kans is anderzijds altijd aanwezig dat we toch weer teveel zelf willen doen/bepalen.

De afgelopen dagen hebben we hier zelf ook erg veel over gepraat, ook samen met God. En alhoewel de vraag naar het tempo nog wel wat aanwezig is, is deze wel heel nadrukkelijk naar de achtergrond aan het verdwijnen. Dit is wat mij betreft in elk geval een bevestiging van God in onze relatie.

[Marc Knoop]

Ik denk dat het belangrijkste is dat jullie geborgenheid naar elkaar voelen. Dat is mijns inziens het belangrijkste voor een relatie. En inderdaad doe het gewoon rustig aan maar het is helemaal niet verkeerd natuurlijk om om elkaar veel te geven en elkaar te steunen.

Groet

Marc