Scheidingspastoraat

[Jan W]

Op een gegeven moment is het zover. Praten helpt niet meer, de scheiding is een feit. Hoe ga je hier nu als ambtsdrager cq gemeentelid mee om. Vaak verhuizen mensen vanwege schaamte of onbegrip. Maar hoe kan een gemeente ook hierin laten zien dat er sprake is van gemeenschap der heiligen?

[Joesoef]

Tja, blijkbaar wordt het tegenwoordig toch al iets te makkelijk gerespecteerd...
Dat stond toch ook in 1 van die punten in het N.D. ?
Dat de kerk te makkelijk met scheidingen enz omging..
Liefde bewijzen is natuurlijk altijd goed, maar het moet wel duidelijk blijven dat het toch tegen het geloof in gaat...

[Garfield]

quote:

op 27 Apr 2003 21:57:50 schreef Jan W:
Op een gegeven moment is het zover. Praten helpt niet meer, de scheiding is een feit. Hoe ga je hier nu als ambtsdrager cq gemeentelid mee om. Vaak verhuizen mensen vanwege schaamte of onbegrip. Maar hoe kan een gemeente ook hierin laten zien dat er sprake is van gemeenschap der heiligen?

In ieder geval niet doodzwijgen.
Ook in onze gemeente komt het helaas voor.
Wat ik persoonlijk erg moeilijk vindt, is het praten met de mensen om wie het gaat. Je weet dat er verdriet is en je bent bang om mensen te kwetsen of (nog meer) verdriet te doen.
Een ander probleem vindt ik, dat het vaak pas bekend wordt als het al zo ver is.
Je kunt als gemeente dan zo weinig meer doen en je voelt je dan zo machteloos.
Als je als gemeente de mensen bijstaat of met ze meeleeft tijdens de problemen dan is het denk ik ook gemakkelijker/natuurlijker om ze te steunen en bij te staan na de scheiding.

[bert]

Zelf ben ik gescheiden en ervaar dagelijks de schroom van anderen om hierover te praten.

Voor mij is het moeilijkst het omgaan met de standaard redenatie die je vaak hoort:

  scheiding? dan moet er sprake zijn van ruzie, en waar twee kijven
  hebben twee schuld.

Het principe van schuldloos scheiden is iets wat niet geaccepteerd lijkt te worden.

[dingo]

Het is inderdaad moeilijke materie ook omdat mijn ervaring is dat echtparen die in scheiding liggen, vaak er voor proberen te zorgen dat hun omgeving partij kiest/wordt. En schuldloos gescheiden ja dat komt voor, maar met wat ik tot nu toe meegemaakt heb, is het vaker ongewild gescheiden. Dat maakt het overigens niet minder verdrietig.

[Jakolien]

quote:

op 30 May 2003 17:03:17 schreef bert:

Zelf ben ik gescheiden en ervaar dagelijks de schroom van anderen om hierover te praten.

Voor mij is het moeilijkst het omgaan met de standaard redenatie die je vaak hoort:

  scheiding? dan moet er sprake zijn van ruzie, en waar twee kijven
  hebben twee schuld.

Het principe van schuldloos scheiden is iets wat niet geaccepteerd lijkt te worden.

Bert, ik begrijp precies wat je bedoelt! Dit is ook míjn ervaring!
Zó moeilijk!
Je vóelt de mensen denken...... En je zou ze graag wat willen uitleggen over wat er allemaal gebeurd is, maar je moet je o zo voorzichtig zijn! Want alles wat je doet en zegt wordt superkritisch beoordeeld...  Het kan je in een enorm isolement brengen.

[bert]

Ja, het is gewoon een grote taboe.

Voor de scheiding komt de kerkenraad op bezoek om te kijken of er nog iets te reden valt. Meestal niet omdat het al veel te laat is.

Mijn ervaring is dat na de scheiding er nooit meer over gepraat.

Ik ben blij dat ik nog steeds aan het avondmaal mag aangaan, maar hoe erover in andere huizen wordt gepraat zul je nooit weten.

Het is niet dat ik dat niet begrijp, maar het zou toch anders moeten zijn.

Ik lees net een boek van Derek Prince met de titel Zegen of Vloek. Daarin geeft hij aan dat hij de ervaring heeft dat echtscheiding heel goed het gevolg kan zijn van een vloek van de Here. (bijv. blz 40).

Ik kijk even naar een situatie van overspel. Het valt mij op dat de Bijbel vaker spreekt van overspel van de man dan overspel van de vrouw. Is denk ik ook logisch in de cultuur van die tijd.

Verder is duidelijk dat de straf in het OT duidelijk maakt dat de relatie in het geval van overspel weg is. Het huwelijk bestaat dan niet meer. De overspelige moet worden gedood. Of er nu kinderen in het spel zijn of niet denk ik dan.

Stelling 1: Het huwelijk is verbroken op het moment dat een partner overspel pleegt.

Stelling 2: Als er een voortdurende relatie met een ander in het spel is, is het de plicht van degene die verlaten is om een echtscheidingsprocedure te beginnen.

Ik liep gisteren hierover nadenkend aan tegen Numeri 5 : 31.

   "Haar man zal niet verantwoordelijk worden gesteld voor haar zonde, want zij
   alleen is schuldig"

Doet bij mij wel de vraag rijzen of er situaties zijn waar de man wel verantwoordelijk wordt gesteld voor de zonde van zijn vrouw.

[Jakolien]

Gelukkig kan ik in mijn geval niet klagen over een gebrek aan begrip of aandacht vanuit de kerkenraad.  Zowel voor als na de scheiding had ik (en ook mijn ex-man) vaak bezoek van onze dominee of ouderling.

Het standpunt van de kerkenraad over onze situatie werd heel duidelijk in een brief verwoord. De kerkenraad erkende dat onze echtscheiding een 'wettige consequentie' was van het door overspel (incest) gebroken huwelijk. Dwars tegen allerlei vooroordelen en kwaadsprekerij in, was deze uitspraak een belangrijke steun in de rug voor mij.

Wat betreft je stellingen: Met stelling 1 ben ik het eens, maar met stelling 2 niet direkt. Ik denk niet dat de bedrogen partner de plicht heeft om een echtscheiding aan te vragen, maar het zal er op den duur toch wel van komen in de meeste gevallen. (Verzoening is alleen mogelijk na echt berouw)

Over die teksten in het O.T. over overspel heb ik ook veel nagedacht. Hoe moeten wij daar nu mee omgaan? Bijv.:wat zijn nu de gevolgen voor de overspelige? Nú kunnen mensen die zelf hun huwelijk hebben gebroken door overspel blijkbaar ook weer een nieuw huwelijk aangaan, soms mét kerkelijke bevestiging. Over dat probleem lees je niets in de bijbel, omdat overspeligen inderdaad werden gestenigd. Voor hen was een nieuw huwelijk dus sowieso uitgesloten.

[maryvon]

Ben ook verzeild geraakt in een echtscheidingsprocedure.
Ben benieuwd naar jullie ervaringen en hoe t nu met jullie gaat.
Maryvon

[Pietje Preek]

Liefde kan een keer ophouden of je vind iemand die je nog leuker vind.
In mijn bijbel staat dat ik niet mag liegen. En dus zou ik mijn huidige partner dit vertellen. En dan wordt het een scheiding. God kan nooit de bedoeling hebben dat mensen ongelukkig zouden zijn.

[lonneke]

quote:

op 27 Apr 2003 21:57:50 schreef Jan W:
Op een gegeven moment is het zover. Praten helpt niet meer, de scheiding is een feit. Hoe ga je hier nu als ambtsdrager cq gemeentelid mee om. Vaak verhuizen mensen vanwege schaamte of onbegrip. Maar hoe kan een gemeente ook hierin laten zien dat er sprake is van gemeenschap der heiligen?

Mijn predikant ging heel goed om met mijn scheiding, d.w.z dat hij vond dat ik me niet hoefde te verantwoorden naar mensen maar dat het een zaak was tussen God en mij. Verder heeft hij nooit zitten zeuren over wel of niet weer trouwen e.d
Hij vond dat het mijn eigen verantwoordelijkheid was. Uit gesprekken met mensen die ook gescheiden zijn weet ik dat hier heel verschillend, ook door predikanten, over wordt gedacht en mee om wordt gegaan. Ze kunnen je het leven echt zuur maken. Misschien ook een reden dat veel gescheiden mensen gaan verhuizen of bij de kerk weggaan.

[Zijnkind]

quote:

op 23 Feb 2004 12:38:27 schreef maryvon:
Ben ook verzeild geraakt in een echtscheidingsprocedure.
Ben benieuwd naar jullie ervaringen en hoe t nu met jullie gaat.
Maryvon

Ik meende in een ander topic te lezen dat je huwelijk juist gered was . Iets met een 2e kans?

Ikzelf heb niet zoveel toe te voegen aan wat er zoal hier gepost is. Veel broeders en zusters hebben me wel aangeschoten. Velen ook niet. Soms pas na maanden. Ik heb daar niet zoveel moeite mee. Ikzef ben er ook niet zo sterk in als anderen dit zou overkomen. Nu wel natuurlijk maar voor mijn scheiding niet. Ik weet ook niet hoe de drempel lager te maken. Vaak als mensen me eindelijk durven aan te spreken zijn ze verbaasd over hoe weinig moeite het me kost erover te praten.

Mijn broer heeft wel de nodige ellende meegemaakt bij zijn scheiding destijds. Een andere woonplaats overigens. Ik ga daar niet over uitweiden hier. Het eindresultaat is dat hij nu christelijk gereformeerd is ipv gkv.  

Nu ben ik in een fase belandt dat het accepteren begint door te werken. Het missen van de kinderen maakt dat niet makkelijker. Ik denk nog niet al teveel na over een mogelijke nieuwe relatie. Heb daar geen mening over. De vragen van Bert komen me bekend voor. Alleen is mijn ex er niet met een ander vandoor gegaan. Maar het trouweloze van een onverwachts verlaten is er niet minder om. Ik geloofniet dat er zoiets bestaat als een schuldloosheid bij scheiding. Misschien heb je zoals ik niet op enige manier bijgedragen aan de scheiding. Je hebt wel een rol vervuld in een huwelijk dat de ander uiteindelijk als waardelos heeft beoordeelt. Ik voel meer voor de term ongewild-gescheiden.

[maryvon]

Hallo,
Ja ben het met bovenstaande wel eens: de term "ongewild gescheiden".
Waar er 2 kijven hebben er 2 schuld.
Toch heb ik de scheiding nooit als een oplossing gezien, en nog niet.
Alleen een trieste afloop van wat je ooist samen begonnen bent.
Gelukkig heb ik nu een nieuwe relatie, waar ik echt heel dankbaar voor ben en dit nog elke dag als een wonder ervaar.
Maar wennen doet het nooit. Zeker in het geval er kinderen zijn; je blijft er je levenlang tegenaan lopen en soms kan ik daar nog best kwaad om worden.
Wens jullie sterkte toe allemaal.
Groeten, Maryvon

[elle]

quote:

op 31 May 2003 18:11:48 schreef bert:
(...)

Stelling 1: Het huwelijk is verbroken op het moment dat een partner overspel pleegt.

Stelling 2: Als er een voortdurende relatie met een ander in het spel is, is het de plicht van degene die verlaten is om een echtscheidingsprocedure te beginnen.
(...)

Stelling 1 is juist (net zo juist als je een huwelijk hebt op het moment dat je met een iemand naar bed bent geweest; maar dat is een andere discussie)
Stelling 2: is lastiger. De ander heeft zijn/haar belofte gebroken, dus het huwelijk is stuk. Neemt niet weg dat je eigen belofte nog staat: voor de ander te willen zorgen, tot Chistus terug komt of tot de dood je scheidt. Maar dan verzeil je in een situatie waarbij je nog wel samen woont, maar van een huwelijk niet echt meer sprake is. Lijkt mij ook ongezond.

Ik wil nog een 3e stelling toevoegen:
Stelling 3: een huwelijk is verbroken zodra 1 van beiden zijn huwelijksbelofte heeft gebroken.

Je belooft behoorlijk wat als je in de GKv trouwt. Samen Christus volgen, goed voor elkaar zorgen en elke omstandigheid, elkaar trouw blijven en dat je leven lang.
Als 1 van beiden zich niet aan 1 van deze dingen houdt, lijkt mij het huwelijk stukgelopen. Vooral als de persoon zich niet laat gezeggen (door getuigen, familie, kerkenraad).

Bij mijn ouders is nooit sprake geweest van overspel, maar er zijn diverse huwelijksbeloften gebroken. De belofte/het formulier is, voor zover ik het begreep, zelfs min of meer ingetrokken/onzinnig verklaard door 1 partij.
Dan mogen ze voor de wet nog steeds getrouwd zijn, en nog maar 3 jaar uit elkaar wonen, voor mij is hun huwelijk al 10 jaar geleden stuk gegaan.

[Jakolien]

quote:

Ik geloofniet dat er zoiets bestaat als een schuldloosheid bij scheiding. Misschien heb je zoals ik niet op enige manier bijgedragen aan de scheiding. Je hebt wel een rol vervuld in een huwelijk dat de ander uiteindelijk als waardeloos heeft beoordeelt. Ik voel meer voor de term ongewild-gescheiden.

Ik snap wat je bedoelt. Tóch blijf ik de term 'schuldloos gescheiden' wel vasthouden. Ik was niet onschuldig in mijn huwelijk (wie wel?), maar wel onschuldig aan mijn echtscheiding.
De opmerking ''waar er 2 kijven hebben er 2 schuld" klinkt wel mooi, maar ze is eigenlijk hard en onrechtvaardig. Net zo onrechtvaardig als "waar rook is, is vuur" bij het horen van een roddelpraatje.

[Zijnkind]

quote:

op 26 Mar 2004 15:16:44 schreef Jakolien:
Ik snap wat je bedoelt. Tóch blijf ik de term 'schuldloos gescheiden' wel vasthouden. Ik was niet onschuldig in mijn huwelijk (wie wel?), maar wel onschuldig aan mijn echtscheiding.

Schuldloos gescheiden gaat voor mijn gevoel verder dan de scheiding op zich. Het zegt ook iets over het proces wat er toe leidde. Vandaar dus ongewild gescheiden. Maar ik denk dat we uiteindelijk hetzelfde zeggen. We wilden niet scheiden. Ik heb er verder ook niet aan meegewerkt. Enkel schadebeperking voor de kinderen en mijn financieen. Maar dan ook alleen omdat je wordt gedwongen. De handtekening zetten heeft me vooraf vele slapeloze nachten bezorgd. Uiteindelijk besef je dat je niet alleen een huwelijk in stand kunt houden. Zoals eerder gezegd denk ik inderdaad dat een huwelijk ophoudt als een ander volhard in zijn/haar verbreken van het huwelijks verbond. Of je moet proberen dat weer te herstellen? Moeilijk, moeilijk....

quote:

De opmerking ''waar er 2 kijven hebben er 2 schuld" klinkt wel mooi, maar ze is eigenlijk hard en onrechtvaardig. Net zo onrechtvaardig als "waar rook is, is vuur" bij het horen van een roddelpraatje.

De aangehaalde opmerking suggereert een 50-50% verdeling van schuld. Dat is inderdaad onrechtvaardig. Maar schuldloos zijn we nooit. Ook 1% schuld bij jou is voor God net zo erg als die andere 99% bij de andere. Dat besef vindt ik zelf ook erg moeilijk. Eigen tekortkomingen onder ogen zien is zooo zwaar. Ik worstel daar nog steeds mee maar merk dat er wel vergevingsgezindheid door is richting de ex.

[Jakolien]

quote:

op 26 Mar 2004 21:17:53 schreef Zijnkind:
De aangehaalde opmerking suggereert een 50-50% verdeling van schuld. Dat is inderdaad onrechtvaardig. Maar schuldloos zijn we nooit. Ook 1% schuld bij jou is voor God net zo erg als die andere 99% bij de andere.

Deze redenering over het hebben van schuld is toch een beetje vreemd. Als ik vind dat ik onschuldig ben aan de echtscheiding, bedoel ik natuurlijk niet dat ik mijn huwelijk of echtscheiding zonder zonden heb doorgemaakt. Absoluut niet! Er is geen moment in mijn leven dat ik voor God schuldloos (zonder zonde) ben. Maar dat is toch het punt niet als we het hebben over 'schuldloos' gescheiden zijn? Als ik op de snelweg door een spookrijder word aangereden, dan ben ik aan dat ongeluk toch écht onschuldig?! Dan ben ik toch niet een beetje mede-schuldig omdat ik ook vast wel fouten maak in het verkeer? Zo zijn er ook werkelijk schuldloos gescheiden mensen. En dat is ook niet hetzelfde als 'ongewild' gescheiden. Er zijn ex-echtgenoten die jarenlang in overspel leefden, en die (nadat het geheim uitkwam) tóch de scheiding niet hebben gewild.

[Zijnkind]

Waar ligt dan de grens tussen het huwelijkse leven en de reden voor echtscheiding? Meer concreet...waarom pleegt iemand overspel? Is dat werkelijk helemaal aan die persoon aan te rekenen? Ik besef dat dit (mogelijk) pijnlijke opmerkingen zijn in jouw situatie. Eigelijk wil ik de discussie ook helemaal niet hierover voeren omdat het per geval nu eenmaal anders is. Er is geen waterdichte definitie te geven.

Trouwens, bij overspel is er ook nog een derde. Die pleegt echtbreuk in de meest letterlijke zin. Namelijk...zorgt ervoor dat een echt gebroken wordt. Als dit een medegelovige betreft kan het pastoraat hierover kort zijn.

[Jakolien]

quote:

op 27 Mar 2004 23:56:30 schreef Zijnkind:
Meer concreet...waarom pleegt iemand overspel? Is dat werkelijk helemaal aan die persoon aan te rekenen?

Soms wel!...
Ik weet wel wat je bedoelt, en het is waar: soms zijn echtgenoten zelf medeschuldig aan het overspel van de ander.
Maar vergelijk het eens met de schuld die er soms is bij het slachtoffer van een dodelijke schietpartij. Sóms is het slachtoffer er zelf schuldig aan. Je kunt je voorstellen dat een vrouw die jarenlang mishandeld is door haar man uiteindelijk tot een moord kan komen. Maar om nu álle slachtoffers van schietpartijen te verdenken van uitlokking daarvan, dat gaat toch veel te ver. Er zijn nu eenmaal ook genoeg slachtoffers van geweld die werkelijk onschuldig zijn. Je kunt te maken krijgen met psychisch gestoorde mensen. Er worden heel wat misdaden begaan uit pure jaloezie of ziekelijk egoïsme enz.
Wijs niet té gauw een beschuldigende vinger naar de bedrogene in een huwelijk.

[Zijnkind]

quote:

op 28 Mar 2004 13:23:56 schreef Jakolien:
Wijs niet té gauw een beschuldigende vinger naar de bedrogene in een huwelijk.

Doe ik ook niet. Daarom schreef ik ook

quote:

Eigelijk wil ik de discussie ook helemaal niet hierover voeren omdat het per geval nu eenmaal anders is.

Ik heb teveel scheidingen in mijn omgeving meegemaakt (waaronder met overspel) om hier lichtzinnig over te doen. Het is voor een buitenstaander niet te beoordelen. Zelfs niet als je heel dicht bij beide echtelieden staat. De verhalen zijn zooo verschillend van beiden.

[Zijnkind]

quote:

op 26 Mar 2004 13:56:04 schreef elle:
Je belooft behoorlijk wat als je in de GKv trouwt. Samen Christus volgen, goed voor elkaar zorgen en elke omstandigheid, elkaar trouw blijven en dat je leven lang. Als 1 van beiden zich niet aan 1 van deze dingen houdt, lijkt mij het huwelijk stukgelopen. Vooral als de persoon zich niet laat gezeggen (door getuigen, familie, kerkenraad).

Op zich mee eens. Wat ik wel moeilijk vind is wanneer dat punt dan bereikt zou zijn dat de persoon zich definitief niet laat gezeggen. Hoeveel geduld moet je hebben?

[MeneerB]

scheiden moet gewoon kunnen. Niet moeilijk over doen: uitpraten en aan een nieuw leven beginnen.

Groeten,

MeneerB  

[Rianne]

Misschien moet jij het huwelijksformulier anders maar eens doorlezen..

[Eelkje Veenstra]

Schuldig? Wie zijn schuld is het als een huwelijk ontbonden wordt? Is het de één zijn schuld omdat hij/zij onrecht heeft gedaan of overspel heeft gepleegd? Mogen wij hier elkaar de schuld van geven?
Wat is schuld? In het Koen woordenboek is o.a. de volgende uitleg van schuld:
- de verplichting van een partij om datgene te voldoen waartoe zij gehouden is volgens een    
  verbintenis tegenover een andere partij;
- zedelijke verplichtingen;
- overtreding, tekortkoming of verkeerde daad, zonde: beschouwd als iets dat geboet moet
   worden;

Voordat we elkaar beoordelen of veroordelen is het goed om eerst te zien naar de grondbeginselen. Wat was de reden om samen in het huwelijk te treden? Was er sprake van pure verliefdheid? Was er echte liefde? Was het een reden omdat het door omstandigheden misschien beter was?

Hebben wij voor het huwelijk samen gezocht naar wat God ons door Zijn Woord, de Bijbel, verteld over het huwelijk?
Hebben wij samen God gevraagd of de relatie goed was? Dat we voor elkaar bestemd waren?
Hebben wij samen God om bevestiging gevraagd?
Hebben wij samen om Zijn leiding gevraagd?
Hebben wij samen God kunnen zoeken in gebed en Hem kunnen danken voor de ander en voor de diepe liefde die we voor elkaar ervaren?
Hebben wij tijdens conflict situaties samen kunnen praten?
Hebben wij elkaar om vergeving gevraagd en hebben we elkaar kunnen vergeven?
Hebben wij samen God om vergeving kunnen vragen?

Hebreeën 2:1  Daarom moeten wij te meer aandacht schenken aan hetgeen wij gehoord hebben, opdat wij niet afdrijven. Want indien het woord, door bemiddeling van engelen gesproken, van kracht is gebleken, en elke overtreding en ongehoorzaamheid rechtmatige vergelding heeft ontvangen, hoe zullen wij dan ontkomen, indien wij geen ernst maken met zulk een heil, dat allereerst verkondigd is door de Here, en door hen, die het gehoord hebben, op betrouwbare wijze ons is overgeleverd, terwijl ook God getuigenis daaraan geeft door tekenen en wonderen en velerlei krachten en door de heilige Geest toe te delen naar zijn wil.

Het huwelijk op zich maakt mensen niet gelukkig. Maar men kan z’n huwelijk gelukkig maken door aan de ander te geven, door samen te werken, samen te dienen en samen te groeien in Gods Liefde.
God geeft ons zoveel richtlijnen en geeft ons Zijn Zegen. Zijn wij bereid om te luisteren naar wat Hij ons verteld, Zijn Liefde te ontvangen, Zijn Zegen te ontvangen?

Marcus 8: 23  Alle dingen zijn mogelijk voor wie gelooft.

Als we een liefdesrelatie zijn aangegaan naar Gods plan, dan zullen we in het leven een heerlijke zekerheid kennen – te midden van verbijsterende veranderingen. Het antwoord daarop is de liefde – Gods soort van liefde.

[Zijnkind]

quote:

MeneerB schreef op 29 maart 2004 @ 17:47:scheiden moet gewoon kunnen. Niet moeilijk over doen: uitpraten en aan een nieuw leven beginnen.

Jij weet ECHT niet waar je het over hebt.... Vindt je het nodig om zo op andermans ziel te trappen?

[elle]

quote:

Zijnkind schreef op 29 maart 2004 @ 14:39:
[...]
 Op zich mee eens. Wat ik wel moeilijk vind is wanneer dat punt dan bereikt zou zijn dat de persoon zich definitief niet laat gezeggen. Hoeveel geduld moet je hebben?

Dat is lastig inderdaad. Bij 'gebroken echt', in het geval van overspel bijvoorbeeld, kan het geduld kort zijn. (Aan de andere kant, ik vind het ook goed mogelijk dat dan de beloften opnieuw uitgesproken worden, omdat de overspeler oprecht berouw heeft en zich opnieuw aan zijn ega(a) wil binden).
In de bijbel staat zo'n handleiding 'hoe te handelen als je broeder zondigt'. Eerst zelf heen gaan en de zaak bespreken, dan met een ander, en tot slot de zaak voorleggen aan de oudsten der gemeente (steeds in het besef dat waar 2 of 3 vergaderd zijn in Gods naam, Hij in hun midden is). Komt de broeder (of zuster) niet tot inkeer, dan vind ik het huwelijk gebroken.

Bij lastiger situaties, waarin beloften geschonden zijn maar er niet per se van kwade opzet sprake is, kan het traject heel lang duren. (Voorbeelden: In een situatie waarin man of vrouw de ander regelmatig verdrukt (lichamelijk of psychisch) kan soms de oorzaak in het verleden van de verdrukker gevonden worden. Zelf een slechte jeugd/ouders gehad bijvoorbeeld. Of kan de oorzaak zitten in psychische problemen, waardoor na alcoholgebruik geslagen wordt.)
Ook wanneer de broeder/zuster wel tot inkeer komt, is het huwelijk niet op slag ineens gaaf en ongeschonden. Dan volgt een 'lijmtraject'.

Zo'n 'lijmtraject' kan jaren duren! Er komt dan psychische hulpverlening aan te pas om de oorzaken weg te nemen. Daarbij is het wel belangrijk dat er bij beide partijen sprake is van oprechte inzet.

Jakolien, ik hoop dat ik je niet op je hart trap. Volgens mij is jouw situatie dusdanig uniek, dat wanneer er in algemene termen over echtscheiding ed gesproken wordt, het niet op jouw geval kan slaan. Die is namelijk te complex daarvoor.

Eelkje: ik vind dat je nogal wat open deuren intrapt. Als we inderdaad God bij alles betrekken, lijkt scheiding welhaast onmogelijk. Dus zal bij echtscheiding een of meer van je 'Hebben wij ...'s' met nee beantwoord gaan worden. Maar volgens mij schiet je met die boodschap niet veel op: 'ja, je hebt je huwelijk geruineerd, had je maar beter met God moeten leven'.

[Zijnkind]

quote:

elle schreef op 01 april 2004 @ 12:21:
In de bijbel staat zo'n handleiding 'hoe te handelen als je broeder zondigt'. Eerst zelf heen gaan en de zaak bespreken, dan met een ander, en tot slot de zaak voorleggen aan de oudsten der gemeente (steeds in het besef dat waar 2 of 3 vergaderd zijn in Gods naam, Hij in hun midden is). Komt de broeder (of zuster) niet tot inkeer, dan vind ik het huwelijk gebroken.

In mijn geval heeft de partner het contact met de kerk en mijn familie vrij snel verbroken. Uitgaande van jouw laatste regel in bovenstaande quote ben ik er dan al klaar mee en is het huwelijk gebroken. Eigelijk is dat ook wel zo ongeveer de pastorale insteek geweest. Moedwillige verlating en een niet willen bekeren. Maar daar kan ik zo weinig mee. Het voelt toch als een definitief afschrijven van die (ex-) partner die toch ook de moeder van mijn kinderen is. En dus ook een beetje van mijn kinderen door de gemeente. Ja, ze zijn nu lid van een andere kerk. Daar kan mijn kerkenraad ook niets aan doen. Formeel klopt het allemaal als een bus. Ik heb er alle begrip voor. Maar om dan bij een nieuwe uitgave van het kerkblad je naam alleen te zien staan doet toch pijn. Een jonge zuster alhier heeft dat aangevoelt. Bij het samenstellen van een fotoboekje van alle kerkleden wilde ze ook mijn kinderen erbij. Dat deed echt goed.

quote:

Ook wanneer de broeder/zuster wel tot inkeer komt, is het huwelijk niet op slag ineens gaaf en ongeschonden. Dan volgt een 'lijmtraject'. Zo'n 'lijmtraject' kan jaren duren! Er komt dan psychische hulpverlening aan te pas om de oorzaken weg te nemen. Daarbij is het wel belangrijk dat er bij beide partijen sprake is van oprechte inzet.

Mijn vraag over het geduld hebben was vooral gesteld ivm met mijn hoop op zo'n traject zoals je dat hier beschrijft. Inmiddels geloof ik er niet meer in. Er is geen enkele aanwijzing dat mijn ex ook maar iets van gedachten is veranderd.

quote:

Volgens mij is jouw situatie dusdanig uniek, dat wanneer er in algemene termen over echtscheiding ed gesproken wordt, het niet op jouw geval kan slaan. Die is namelijk te complex daarvoor.

Het kan nooit op een geval slaan als je algemeen praat. Elke scheiding is uniek en dat maakt het pastoraat ook zo verdraait lastig.

quote:

'ja, je hebt je huwelijk geruineerd, had je maar beter met God moeten leven'.

Dit is iets waar ik mee geworsteld heb. Ik heb de neiging om de schuld van iets dat misgaat eerst bij mezelf te leggen. Een mislukking...ook naar God toe. Echter,al gauw werd (door met name mijn familie) een en ander wat meer in perspectief getrokken. Ook in de gesprekken met ouderlingen was het wel aan bod gekomen. De vergeving voor mijn fouten en vooral de vragen die ik God toch echt wel mocht stellen. Samen bidden is dan ook erg goed.

[jane]

Door Pietje Preek - Monday 23 February 2004 12:42 bekijk
 
 
Liefde kan een keer ophouden of je vind iemand die je nog leuker vind.
In mijn bijbel staat dat ik niet mag liegen. En dus zou ik mijn huidige partner dit vertellen. En dan wordt het een scheiding. God kan nooit de bedoeling hebben dat mensen ongelukkig zouden zijn.

 
 Als je er vanuit gaart dat liefde een keer ophoudt: moet God Zijn liefde ook een keer opzeggen? Als beelddrager van God zijn wij geroepen tot trouw ook wanneer dat moeilijk is. En ik kan mij situaties voorstellen waarbij samenleven geen optie meer is. Maar uit elkaar gaan omdat je iemand anders leuker vindt. valt daar niet onder.

Gods definitie van geluk hoeft de jouwe niet te zijn: God wil dat we zijn geboden gehoorzamen met het oog op een breder geheel dan "jouw geluk".  Je bent pas gelukkig met het uitzicht op een eeuwig leven waarin je niet meer in staat zult zijn een ander zo te kwetsen dat die niet meer met je wil samenleven.

[Priscilla en Aquila]

quote:

Zijnkind schreef op 01 april 2004 om 20:27:
 Dit is iets waar ik mee geworsteld heb. Ik heb de neiging om de schuld van iets dat misgaat eerst bij mezelf te leggen. Een mislukking...ook naar God toe. Echter,al gauw werd (door met name mijn familie) een en ander wat meer in perspectief getrokken. Ook in de gesprekken met ouderlingen was het wel aan bod gekomen. De vergeving voor mijn fouten en vooral de vragen die ik God toch echt wel mocht stellen. Samen bidden is dan ook erg goed.

Je kunt nooit de perfecte partner zijn.... Wie is dat wel? Ik denk inderdaad en hoor dat wel vaker dat mensen in deze situatie kunnen gaan denken dat het natuurlijk ook wel aan henzelf ligt omdat ze geen volmaakte echtgenoot/echtgenote zijn geweest.
En ze denken dan achteraf dat ze dat wel hadden moeten zijn..... Ik denk niet dat je je echt schuldig moet voelen over dat jijzelf niet zonder fouten bent geweest.
Natuurlijk kun je wel erkennen dat je niet 'volmaakt' bent.... maar dat is wat anders dan denken dat je dat geweest had moeten zijn in je huwelijk....

In het algemeen: Mensen die weggegaan zijn bij hun partner hebben vaak de zelfde soort problemen bij een tweede relatie, (als de scheiding lag aan het feit: 'we passen niet bij elkaar, we communiceren niet etc.) maar knokken er dan wel voor omdat het anders weer mis zou gaan....