Geestelijke nood

[Toeschouwer]

Ik zit enige jaren met een dilemma.
De gemeente waaruit ik vertrokken ben
verkeerd in een nasleep van een interne crisis.
De groote van de gemeente is gehalveerd doordat gezinnen  
- zich hebben aangesloten bij een ander kerkgenootschap (a)
- of sinsdien bezoek brengen a/d diensten van de zusterkerk. (b)

De mensen zijn niet van plan terug te keren naar hun gemeente.
-- of ze hebben zich ontrokkken (c)
-- of zijn alleen noch maar papieren lid.(d)

Graag zou ik van jullie input ontvangen zodat ik
gesterkt verder kan.

De dilemma's:
--- deze mensen gebruiken het avondmaal in de gastgemeente
--- deze mensen willen niet terug naar hun thuisgemeente
--- hun thuisgemeente blijft in vertwijfeling achter.

Bovengenoemde kwestie vertraagd het proces van herstel in thuisgemeente
doordat bovengenoemde mensen de pastorale aandacht opeisen
van thuis- en gastgemeente

Hoe dien ik hiermee om te gaan?
Hoe zou jij hier mee om gaan?
Moet ik aan deze situatie wennen/accepteren?

[elle]

Waarom ben jij vertrokken? Ik proef dat je geen a of b-klant bent, dus je bent waarschijnlijk verhuisd?

Als ze niet naar de diensten komen kun je stellen dat ze geen deel uitmaken van de gemeente. Ik zou -als kerkenraad- op een gegeven moment de knoop doorhakken en ze hun lidmaatschap opzeggen, als ze niet terug keren. Als daardoor te weinig mensen over blijven om een gemeente te vormen/ een predikant te kunnen onderhouden, moet je misschien de gemeente opheffen. Of een actief evangelisatiebeleid voeren en laagdrempelige kerkdiensten gaan organiseren, zodat de gemeente groeit met nieuwe mensen.

[Toeschouwer]

Elle,
Ik ben verhuisd/vertrokken, omdat ik toe was aan zelfstandige woonruimte.
Ik was graag lid gebleven, om de boel weer op poten te zetten.

(je slotzin zou waarheid kunnen worden, maar laten we hopen dat God hen hier voor behoed)

[alfasierra]

quote:

Toeschouwer schreef op 20 maart 2006 om 23:40:
Elle,
Ik ben verhuisd/vertrokken, omdat ik toe was aan zelfstandige woonruimte.
Ik was graag lid gebleven, om de boel weer op poten te zetten.

(je slotzin zou waarheid kunnen worden, maar laten we hopen dat God hen hier voor behoed)

Het topic heet: 'Geestelijke nood'. Wat is precies de geestelijke nood?
Waar (bij wie) zit die geestelijke nood?
Wat is de reden waarom anderen vertrekken?
Wat is het beleid van de huidige kerkleiding?
Waarom denk je dat jij een en ander weer 'op poten' kunt zetten? Waarop baseer je dat?
Wat heb je tot nu toe gedaan om de situatie te verbeteren?
Hoe staan de 'achterblijvers' tegenover jouw ideeen?

Om iets opbouwends te zeggen over de door jouw genoemde nood is er nogal wat meer informatie nodig. Wellicht kun je wat meer vertellen over de situatie.

[Mellon]

De gemeente waar ik bij hoorde, is onlangs opgeheven. Het was aan pijnlijk proces dat erg lang heeft geduurd, tientallen jaren. Pas nu, nadat alles achter de rug is, durven we (ik en ook andere ex-gemeenteleden van deze gemeente) voorzichtig te stellen dat het misschien de bedoeling is geweest dat deze gemeente niet verder ging zoals ze was.

Ik bedoel te zeggen: je kunt een bepaalde visie hebben over waar het heen moet met je gemeente, maar dat is misschien niet haalbaar. Vraag om Gods leiding hierin. Begin met bidden.

In onze oude gemeente (die nu dus niet meer bestaat) zijn we een gebedsgroep begonnen om te bidden voor onze eigen gemeente. We hebben daarin duidelijk Gods leiding en zorg voor zijn gemeente ervaren.

Ook ik was het niet eens met bepaalde gemeenteleden en ik zou wel willen dat ze hun mening of gedrag veranderden, maar dat is juist de manier waarop een gemeente kan ´vastlopen´. Als je je vragen in gebed voorlegt, zul je van God een nieuwe kijk op mensen en situaties krijgen en ook geduld om te leren accepteren dat het niet altijd gaat of kan gaan zoals jij wilt.

Want soms denk je dat er een weg is voor een gemeente, terwijl die er niet is, en zie je een weg niet, die er wel is.

[Mezzamorpheus]

quote:

Toeschouwer schreef op 20 maart 2006 om 23:40:
(je slotzin zou waarheid kunnen worden, maar laten we hopen dat God hen hier voor behoed)

quote:

elle schreef op 20 maart 2006 om 23:29:
Of een actief evangelisatiebeleid voeren en laagdrempelige kerkdiensten gaan organiseren, zodat de gemeente groeit met nieuwe mensen.

Ik neem aan dat je haar een-na-laatste zin bedoelt?

[Toeschouwer]

quote:

Mezzamorpheus schreef op 21 maart 2006 om 11:12:

[...]



[...]




Ik neem aan dat je haar een-na-laatste zin bedoelt?

quote:
elle schreef op 20 maart 2006 om 23:29:
Of een actief evangelisatiebeleid voeren en laagdrempelige kerkdiensten gaan organiseren, zodat de gemeente groeit met nieuwe mensen.

=> Inderdaad juich ik het bovenstaande toe

quote:

elle schreef op 20 maart 2006 om 23:29:
.....

Als daardoor te weinig mensen over blijven om een gemeente te vormen/ een predikant te kunnen onderhouden, moet je misschien de gemeente opheffen. .

Ik heb bovenstaande zin bedoelt, in mijn reactie.

quote:

alfasierra schreef op 20 maart 2006 om 23:59:
[...]

Het topic heet: 'Geestelijke nood'. Wat is precies de geestelijke nood?
=> ik hoop dat je hieronder de antwoorden zal kunnen vinden.

Waar (bij wie) zit die geestelijke nood?
=> bij mij, de gemeente leden, omstanders,...

Wat is de reden waarom anderen vertrekken?
=>Oa. Het eten is niet gevarieerd genoeg (hun mening)

Wat is het beleid van de huidige kerkleiding?
=> herstel van de gemeente dmv dialoog

Waarom denk je dat jij een en ander weer 'op poten' kunt zetten?
=> Daar heb ik naar mijn gevoel de capaciteiten niet voor (geen kartrekker)
Maar wel een schouder willen zijn om op te leunen.
Maar ben er nog enigzins bij betrokken om dat er dierbaren van mij lid zijn van deze gemeente.

Waarop baseer je dat? (zie uitleg hierboven)
Wat heb je tot nu toe gedaan om de situatie te verbeteren? (veel praten)
Hoe staan de 'achterblijvers' tegenover jouw ideeen? (?)

Om iets opbouwends te zeggen over de door jouw genoemde nood is er nogal wat meer informatie nodig. Wellicht kun je wat meer vertellen over de situatie.

=> Liever vertel ik niet uitgebreid de oorsprong van de crisis, .....

quote:

Mellon schreef op 21 maart 2006 om 10:38:
De gemeente waar ik bij hoorde, is onlangs opgeheven. Het was aan pijnlijk proces dat erg lang heeft geduurd, tientallen jaren. Pas nu, nadat alles achter de rug is, durven we (ik en ook andere ex-gemeenteleden van deze gemeente) voorzichtig te stellen dat het misschien de bedoeling is geweest dat deze gemeente niet verder ging zoals ze was.

Ik bedoel te zeggen: je kunt een bepaalde visie hebben over waar het heen moet met je gemeente, maar dat is misschien niet haalbaar. Vraag om Gods leiding hierin. Begin met bidden.

In onze oude gemeente (die nu dus niet meer bestaat) zijn we een gebedsgroep begonnen om te bidden voor onze eigen gemeente. We hebben daarin duidelijk Gods leiding en zorg voor zijn gemeente ervaren.

Ook ik was het niet eens met bepaalde gemeenteleden en ik zou wel willen dat ze hun mening of gedrag veranderden, maar dat is juist de manier waarop een gemeente kan ´vastlopen´. Als je je vragen in gebed voorlegt, zul je van God een nieuwe kijk op mensen en situaties krijgen en ook geduld om te leren accepteren dat het niet altijd gaat of kan gaan zoals jij wilt.

Want soms denk je dat er een weg is voor een gemeente, terwijl die er niet is, en zie je een weg niet, die er wel is.

=> Mellon,

Het is inderdaad "afwachten" cq proberen te luisteren van God van deze gemeente verwacht
Dat is ook mede mijn "vraag" waarop ik antwoord hoop te krijgen in de loop van de tijd.
Dit wordt zeker in gebed voorgelegd door mij en anderen.
Ik hoop binnenkort wat uitgebreider te reageren.

Hoe dien ik hiermee om te gaan?
Hoe zou jij hier mee om gaan?
Moet ik aan deze situatie wennen/accepteren?

[elle]

Om de vraag van alfasierra nogmaals te stellen: waaruit bestaat de geestelijke nood? Is men alle hoop verloren vanwege twisten in het verleden? Voelt men zich beledigd door de mensen die elders kerken en niet terug willen komen? Durft men niet meer op Gods leiding vertrouwen omdat men ook in de afgelopen jaren zich heeft sufgebeden? Is men bang voor de toekomst en wat anderen daarvan gaan zeggen?

Het is volgens mij nuttig als de gemeente bij zichzelf te rade gaat en onder ogen ziet hoe de zaken er voor staan. Wat het gevoelen ook is (hopeloosheid, bangheid, gekrenktheid, gebrek aan vertrouwen), je moet eerst helder krijgen wat er precies speelt voor je het aan kunt pakken.
Een kleine gemeente kan immers ook Gods Naam groot maken, slagvaardig zijn en vrucht dragen. Maar dan moet je wel elkaar kunnen vertrouwen, samen de schouders eronder willen zetten en je hoop op God durven vestigen. Als die 'spirit' er is, dan is het ook gedaan met de 'geestelijke nood'.
Dat kost natuurlijk tijd en betrokkenheid van de huidige gemeenteleden. Daar gaan diverse gemeentevergaderingen overheen, daar moeten diverse kerkbodes over worden volgeschreven. In alle openheid. De eerste stap is: met elkaar gaan praten.
Maar misschien zie ik het te simpel?

[Toeschouwer]

quote:

elle schreef op 21 maart 2006 om 14:22:
Om de vraag ................. het te simpel?

Ik kan natuurlijk niet praten voor de gemeenteleden uit deze gemeente.
De geestelijke nood bestaat uit dat de kerkenraad de volledige
aandacht besteed aan de vertrokkenen.
Er is gebrek aan sturing van de kerkenraad.
Men is inderdaad verdrietig/teleurgesteld in de
mensen die vertrokken zijn maar wel nog steeds
druk op de ketel zetten.

De hoop veloren? Op God niet vertrouwen?
Deze woorden ga ik niet bevestigen.
Het heeft tijd nodig.
NB. De kerkenraad nu bestaat uit hele jonge mannen.

Dat wat betreft de gemeente.

Er is inderdaad (nog veel) gebed nodig!

[Toeschouwer]

quote:

alfasierra schreef op 20 maart 2006 om 23:59:
[...]

quote:

elle schreef op 21 maart 2006 om 14:22:
[...]

Wat betreft mijzelf:

Ik heb moeite dat deze mensen bij mij aan het avondmaal zitten.
Omdat
--- ze het avondmaal  niet willen gebruiken in hun thuisgemeente
--- de betrokkenen er veel pijn mee doen

Hoe dien ik hiermee om te gaan?
Hoe zou jij hier mee om gaan?
Moet ik aan deze situatie wennen/accepteren?

[elle]

Je zegt in je openingspost nog iets over dat sommigen het avondmaal nuttigen in gastgemeentes. Heb je een idee waarom dat is? Kunnen ze niet meer aangaan met degenen die in jouw oude gemeente zijn achter gebleven? Of voelen ze zich zo erg thuis in hun nieuwe (gast)gemeente dat ze geen behoefte hebben aan avondmaal in de oude gemeente?
In het eerste geval lijkt mij dat kwalijk: het is fout om het avondmaal te gebruiken als je weet dat er een zuster of broeder is 'die iets tegen je heeft'. In het 2e geval zie ik geen reden waarom ze nog langer lid van je oude gemeente zouden blijven (afgezien van het financiele aspect, maar dat zou voor mij geen argument zijn).

Ik snap dat je vindt dat de kerkenraad misschien de prioriteiten verkeerd legt. Ik heb daar nu geen reactie op, misschien later. Maar ik zal bidden.

edit:Ik zag je laatste post pas later... Als je er niet dieper op in wilt gaan dan moet je dat natuurlijk niet doen.

[Toeschouwer]

quote:

elle schreef op 21 maart 2006 om 17:11:
[.]

Men gaat in de gastgemeente aan het avondmaal
omdat ze niet aan het avondmaal kunnen met de
gemeenteleden in hun thuisgemeente.

En elke keer avondmaal, sta ik voor het dilemma:
Wel of niet aangaan? Mag ik?
Zij kunnen eigenlijk ook niet met mij aan het avondmaal.

......

Elle,
vragen staat vrij, maar ik tracht wel de hoofdzaken te vertellen
en de bijzaken weg te laten.
Daar tracht ik een weg in te vinden, geef mij wat tijd.

[Zijnkind]

quote:

Galaten 5: 13 Broeders en zusters, u bent geroepen om vrij te zijn. Misbruik die vrijheid niet om uw eigen verlangens te bevredigen, maar dien elkaar in liefde, 14 want de hele wet is vervuld in één uitspraak: ‘Heb uw naaste lief als uzelf.’ 15 Maar wanneer u elkaar aanvliegt, pas dan maar op dat u niet door elkaar wordt verslonden. 16 Ik zeg u dus: laat u leiden door de Geest, dan bent u niet gericht op uw eigen begeerten. 17 Wat wij uit onszelf najagen is in strijd met de Geest, en wat de Geest verlangt is in strijd met onszelf. Het een gaat in tegen het ander, dus u kunt niet doen wat u maar wilt. 18 Maar wanneer u door de Geest geleid wordt, bent u niet onderworpen aan de wet. 19 Het is bekend wat onze eigen wil allemaal teweegbrengt: ontucht, zedeloosheid en losbandigheid, 20 afgoderij en toverij, vijandschap, tweespalt, jaloezie en woede, gekonkel, geruzie en rivaliteit, 21 afgunst, bras- en slemppartijen, en nog meer van dat soort dingen. Ik herhaal de waarschuwing die ik u al eerder gaf: wie zich aan deze dingen overgeven, zullen geen deel hebben aan het koninkrijk van God. 22 Maar de vrucht van de Geest is liefde, vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, 23 zachtmoedigheid en zelfbeheersing. Er is geen wet die daar iets tegen heeft. 24 Wie Christus Jezus toebehoort, heeft zijn eigen natuur met alle hartstocht en begeerte aan het kruis geslagen. 25 Wanneer de Geest ons leven leidt, laten we dan ook de richting volgen die de Geest ons wijst. 26 Laten we elkaar niet uit eigenwaan de voet dwarszetten en elkaar geen kwaad hart toedragen.

Ik moest erg sterk aan dit schriftgedeelte denken.

Het lijkt me een zaak van tucht naar de betreffende broeders en zusters. Dat is niet alleen een taak voor de kerkenraad. Ik zie geen reden om het avondmaal om hunner wil te mijden. Beter is het om hen zelf aan te spreken en te horen wat er mis is. Dat is tucht vanuit naastenliefde (helemaal bijbels als je iemand meeneemt bij dat gesprek). Als je er dan niet uitkomt en degene die met je mee ging is het met je eens....dan pas zou ik eventueel naar de kerkenraad stappen met een verzoek tot actie.

[Toeschouwer]

Bedankt Zijnkind.

De beide kerkenraden zijn op de hoogte.
De kerkenraad van de thuiskerk laat dit toe.
De kerkenraad van de gastkerk durft - mag - wil
hun niet de toegang ontzeggen.
Gasten zijn welkom in de dienst.

Wat betreft 'open' avondmaal, de thuiskerk
verstrekt avondmaalbriefjes.

Mijn vorige oudelingen waren/zijn van mening
dat ik eraan wennen cq accepteren moet dat
desbetreffende personen onze diensten bezoeken
en het avondmaal gebruiken.

Ik heb het lef (nog) niet om in gesprek te gaan
met mijn vorige gemeenteleden over hun keuze om
de diensten en het avondmaal in de gastkerk te gebruiken.
Ik ben bang om meer kapot te maken dan mij lief is.
Overigens loop ik sinds het bezoek van mijn huidige ouderling
wel rond met de gedachte om samen met hem zulke gesprekken
in te gaan.

Willen jullie voor mij/hun bidden?

oa.
dat ik kracht mag ontvangen om gesprekken aan te gaan?
dat ik dit een goede plaats in mijn christelijke leven mag geven?
Voor terugkeer van deze gemeenteleden naar hun thuiskerk?

(laat ik 1 ding voorop stellen, in de beide kerken word het
woord van God zuiver verkondigd.
Dat is dus niet de reden om de diensten niet te bezoeken).

[Zijnkind]

Beste Toeschouwer,

Sta je dan ook open voor de mogelijkheid dat jij het verkeerd kan zien? Dat is de reden dat de bijbel aanbeveelt om samen met een ander op bezoek/in gesprek te gaan. Mogelijk dat die ander de versie van de onder tucht gestelde bevestigd en dus jou in het ongelijk steld. En het getuigenis van 2...

Nou ja, veel zegen gewenst bij de gesprekken. Het blijft lastig voor ons (buitenstaanders) om er wat van te zeggen met de beperkte info die we hebben. Gelukkig weten we dat onze Vader allen en alles kent. Ik zal voor de situatie bidden.

[Toeschouwer]

Als ik in gesprek ga, zou ik inderdaad in de fase
moeten zijn dat ik er open voor zal moeten staan
voor hun mening.

een aantal (van de eerder genoemde groep) heb ik in het begin van de crisis
(zoals je het nu kunt bekijken) gesproken.

[Toeschouwer]

Psalm 121
1 Een pelgrimslied.


Ik sla mijn ogen op naar de bergen,
van waar komt mijn hulp?
2 Mijn hulp komt van de HEER
die hemel en aarde gemaakt heeft.


3 Hij zal je voet niet laten wankelen,
hij zal niet sluimeren, je wachter.
4 Nee, hij sluimert niet,
hij slaapt niet,
de wachter van Israël.


5 De HEER is je wachter,
de HEER is de schaduw
aan je rechterhand:
6 overdag kan de zon je niet steken,
bij nacht de maan je niet schaden.


7 De HEER behoedt je voor alle kwaad,
hij waakt over je leven,
8 de HEER houdt de wacht
over je gaan en je komen
van nu tot in eeuwigheid.

[Toeschouwer]

Allen bedankt tot nu toe.
Ik hoop de moed te krijgen
om te spreken.

Ik wens jullie allen een fijn weekend.