Noodkreet - frustraties - gemeenteleven.

[Bumblebee]

Hallo allemaal,

Lang hierover getwijfeld, maar nu toch maar besloten een onderwerp waar ik echt mee zit hier neer te schrijven. Ik wil helemaal eerlijk zijn en niet sociaal-gewenst, en dat is best lastig, dus ga me hier alsjeblieft ook eerlijk maar niet al te hard aanpakken  

Kort samengevat is het probleem: ik heb een hekel aan het gemeenteleven.
(zo, daar staat het)

Vanuit mezelf hou ik niet van sociale dingen met vreemde mensen ondernemen. Je maakt mij echt niet blij met een straatbarbecue of wijkbraderie bijvoorbeeld. Je zult mij nooit in het bestuur van een dorpsvereniging of pleintjesfeestcommissie zien. Het zit gewoon niet in mij. Ik heb een kleine groep mensen waar ik echt close mee ben en de rest houd ik graag oppervlakkig en op afstand. Misschien is dat iets Gronings, misschien iets erfelijks (het zit zeker in onze familie) maar het is nou eenmaal zo.

Ik ben nu anderhalf jaar lid van een kerkgemeenschap voor het eerst van mijn leven, en ik probeer al anderhalf jaar om het leuk te vinden en mee te gaan met hoe het hoort, maar ik vind het vreselijk. Het is heel anders dan ik me had voorgesteld en een aantal dingen zijn echt als een "cultuurschok" aangekomen. Zolangzamerhand begint het te interfereren met mijn kerkbezoek puur omdat ik er tegenop zie dat het een half uur kost om naar mijn fiets te lopen omdat Jan en Alleman me aanspreekt.

Ik vind het niet leuk dat iedereen maar langs wil komen om "eens nader kennis te maken". Ik heb daar geen behoefte aan. Ik werk veel, de schaarse vrije tijd die ik heb wil ik besteden aan de mensen die ik belangrijk vind zoals mijn gezin, naaste familie, vrienden enzo waar ik voor mijn gevoel al veel te weinig tijd en aandacht voor heb. Toen onze zoon geboren werd wilden er ineens allerlei wildvreemde mensen op kraambezoek komen. Al onze gegevens werden zonder overleg ook gewoon in het kerkblaadje geplaatst zodat we de hele tijd door allemaal mensen waar ik nog nooit van had gehoord werden opgebeld, ook als we eindelijk een keer sliepen tussen de middag. Ik vind dat helemaal niet leuk! Zomaar met wildvreemde mensen koffiedrinken, eten, weet ik veel, het is echt niets voor mij.

Ik moet er echt niet aan denken om lid te worden van de vrouwenvereniging of wat dan ook. Dat ik een vrouw met kind ben maakt de zaken gecompliceerder omdat er dan (zeker in de toch wat conservatieve noord-nederlands gemeente waar ik bij hoor) verwacht wordt dat je dan DUS huisvrouw bent of zeeeeer parttime werkt, en DUS belangstelling hebt om bij de kinderoppascentrale te komen, en bij de bezoek-een-eenzame-bejaarde initiatiefgroep en bij de zustervereniging die handjes toesteekt als andere gezinnen vastlopen bij het huishouden omdat moeder haar hand heeft gebrand. Ten eerste heb ik daar geen tijd voor, en heb ik er al helemaal geen zin in. Ik vind dat niet leuk!! Het kost me al moeite genoeg om mijn eigen oma's niet te verwaarlozen.

Als het er zo keihard staat zonder toevoegingen en smoezen vind ik mezelf echt een vreselijk iemand  

Laat ik even duidelijk wezen dat ik een aantal dingen zeer goed begrijp, dus dat ik daar niet per se op gewezen hoef te worden:

* In de gemeente van Christus ben je elkaars broeder en zuster en leef je dus mee in goede en slechte tijden. De Bijbel is hier duidelijk over. Het is een christelijke plicht. Kerkzijn ben je met elkaar.

* De kerk is geen bioscoop waar je heengaat voor de preek en het zingen, het gaat juist ook om het samenzijn als gemeente.

* Iedereen die wil kennismaken, op kraambezoek wil komen, belt, kaartjes stuurt etc. bedoelt het goed. Bovendien zijn zij degenen die gelijk hebben.

* Mensen/vrouwen die eenzame ouderen bezoeken, op kinderen passen en andere gezinnen helpen in het huishouden zijn de echte christenen, gemeenteleden van onschatbare waarde, veel meer dan ik, waar ik nooit of te nimmer minachtend over zou willen doen!!! Dit is niet om zielig of vals bescheiden te doen, ik meen het echt, maar zo ben ik nou eenmaal NIET!

* Ik besef dat er mensen zijn die snakken naar het soort aandacht dat ik in mijn schoot geworpen krijg, en dat ik dolblij zou moeten zijn dat er zoveel anderen contact zoeken met mij/ons.

Wat vind ik dan wel leuk aan het kerkzijn:

* Met andere christenen nuttige dingen doen, die meer op mijn "gaventerrein" liggen dan het sociale gastvrije deel. Meedenken over de organisatie van Alpha in onze gemeente, Bijbelstudies voorbereiden etc. Meer het theoretische werk op de achtergrond.

* Eten en koffiedrinken met elkaar in het kader van Bijbelkringen, thema-avonden, denktanks etc. Dat is én gezellig, én ik heb niet het idee m'n tijd te verdoen. Heb ik bij de vorige gemeente ook gedaan, en echt van genoten.

Ik hoop dat er op dit forum een aantal mensen zijn die dit (een beetje) herkennen, en kunnen vertellen hoe zij hiermee omgaan.

Nou, ik ga op verstuur drukken....

[Priscilla en Aquila]

Misschien  heeft het ermee te maken dat een kerkelijke gemeente vaak groter is dan 'gewenst'. Hiermee bedoel ik dat als er een paar honderd mensen zondags samen in de kerk zitten, dat dit qua aantal teveel is om op een broeder/zuster manier mee om te gaan in de zin van iedereen bijhouden.

quote:

Zomaar met wildvreemde mensen koffiedrinken, eten, weet ik veel, het is echt niets voor mij.

Je kunt niet vrienden met iedereen zijn.
Maar je krijgt nu wel mensen op bezoek die je helemaal niet kent als je zoon is geboren. (En je bent natuurlijk al bang voor het bezoek dat komt bij de tweede....) Dat vind ik anders wel vreemd. Je stuurt toch ook geboortekaartjes - en ik neem aan niet aan al die vreemden?
Ik zou daar dan misschien een duidelijke kreet opzetten: bezoek na afspraak o.i.d.
Duidelijkheid in het kerkblaadje is wel lastig. Ik zou nooit bij jan en alleman op bezoek gaan als ik geen kaartje had gehad.
Hoe is dat dan bij anderen uit jullie gemeente?

Misschien is het toch goed om duidelijk te zijn als mensen je ergens voor vragen door echt aan te geven dat
- jouw gaven op een ander terrein liggen (de geestelijke insteek )
- je ook gewoon geen tijd hebt voor allerlei dingen - je werkt ook nog en je hebt een kind wat je ook niet constant kunt uitbesteden of meeslepen als je in zou moeten springen bij anderen.
- er zijn misschien zat mensen die de hele dag niet zo veel te doen hebben en wel tijd hebben voor de betreffende activiteit maar het niet doen.
- je gezin gaat toch voor. Je kunt niet 'voor de Heer' altijd de hort op zijn als je een gezin hebt waar je ook tijd mee wil doorbrengen.

Dat je je wel op je plek voelt bij het organiseren en plannen van bv een alpha cursus, zegt al genoeg dat niet iedereeen op allerlei terreinen actief moet zijn.

quote:

* Mensen/vrouwen die eenzame ouderen bezoeken, op kinderen passen en andere gezinnen helpen in het huishouden zijn de echte christenen, gemeenteleden van onschatbare waarde, veel meer dan ik, waar ik nooit of te nimmer minachtend over zou willen doen!!! Dit is niet om zielig of vals bescheiden te doen, ik meen het echt, maar zo ben ik nou eenmaal NIET!

Mijn insteek: in een gemeente zijn er gaven en jij hebt al ontdekt op welk vlak die van jou aanwezig zijn. Noem gewoon: ik doe al hier en hier  aan mee en heb daarom geen tijd en wil me ook niet op nog meer (teveel) terreinen inzetten.
Jij bent misschien net een ander deel van het lichaam, dan dat deel wat een oppascentrale beheert of mensen helpt met het huishouden.

quote:

en ik probeer al anderhalf jaar om het leuk te vinden en mee te gaan met hoe het hoort, maar ik vind het vreselijk. Het is heel anders dan ik me had voorgesteld en een aantal dingen zijn echt als een "cultuurschok" aangekomen. Zolangzamerhand begint het te interfereren met mijn kerkbezoek puur omdat ik er tegenop zie dat het een half uur kost om naar mijn fiets te lopen omdat Jan en Alleman me aanspreekt.

Misschien kun je er een gebedspunt van maken om te proberen je niet te ergeren/storen aan mensen die je aanspreken als je bv je fiets pakt vanuit de dienst. Dat lijken kleine dingen maar hierdoor verandert je houding naar anderen toe - terwijl je dezelfde mening blijft houden over de wenselijkheid dat men je aanspreekt. Dat is op zich niet het probleem.

Dat je niet de persoon bent om eenzame ouderen te bezoeken, op kinderen te passen en andere gezinnen te helpen in het huishouden is niet het probleem maar dat je je daarover schuldig voelt. En dat is niet nodig alleen lastig vanaf te komen als je het zo voelt dat men dat van je verwacht.
Dit kan toch alleen maar als je duidelijk bent hierover. Maar dat op een goede manier aan te geven is het punt.
Als je zelf ervan overtuigd bent dat God niet al die dingen van je vraagt, dan kun je ook je vrij voelen van het oordeel van anderen hierover.

Als je soms toch ergens anders nodig bent, kan God je dat ook (eventueel via anderen) duidelijk maken.

Dit zijn zomaar even wat reacties die in mij op komen, ik hoop dat je er wat aan hebt.

[dingo]

Ow wat ben jij een vreselijk mens! Tenminste die indruk zou je kunnen krijgen als je dit zo leest. Maar het probleem is niet die mensen maar je overvolle leven en agenda. En die agenda wordt nog voller als ik het goed gezien heb in de chat. Doordat je al geleefd wordt heb je inderdaad geen behoefte aan al die mensen, zelfs niet die van de kerk Het probleem zul je dus ook daar moeten aanpakken, denk ik.
Suc6

[Bumblebee]

@Prisc: heel erg bedankt, een fijne reactie, ik ga er mee bezig  

@dingo, dank je wel    ik betwijfel het echter. Als ik zeeën van tijd zou hebben, genoot ik nog steeds niet van sociale dingen met vreemde mensen. Mijn volle agenda (gevuld met dingen als werk en gezin waar ik erg van geniet!) is zeker een deel van het probleem, maar niet de kern. De kern is hoe ik in elkaar zit.

[Zijnkind]

Het is wel herkenbaar BBB. Zelf ben ik ermee opgegroeid maar het was een eye-opener voor mij hoe mijn ex ertegen keek. Zij is geen actief gemeenteleven gewent en begon te selecteren waar ze wel/niet aan mee wilde doen. Toen viel me pas echt op hoeveel ongeschreven regels en verwachtingen er zijn in het gemeenteleven.

Ik zou zeggen, selecteer wat je wel wilt doen en laat sommige onvermijdelijke zaken (kraambezoek is tijdelijk ) over je heenkomen. Dat hoort nu eenmaal bij een gemeenteleven. Je kunt er wel grenzen aan stellen overigens maar beheersen lukt nooit helemaal. B.v: Wij hebben destijds wat nadruk gelegd op het bellen van te voren als je op kraambezoek wou komen. Dat er dan nog minstens 4 keer onaangekondigd bezoek komt schijnt erbij te horen. Ik zie dat ook wel als iets positiefs.

Doe vooral niet dingen die je kunt vermijden maar die je mogelijk uit een soort vals plichtsgevoel van jezelf moet doen. Je moet niets! Alleen God dienen moet.
Ik heb er spijt van dat ik in het ambt ben gestapt toen wij net ons 1e kind kregen. De druk was hoog. Er waren te weinig kandidaten. Achteraf heeft het bijgedragen aan het uitelkaar groeien van mijn ex en mij. Ik heb veel moois mogen doen als ouderling maar ik had ermee moeten wachten.

[diak2b]

quote:

Bumblebee schreef op 02 april 2006 om 10:58:
Hallo allemaal,

Lang hierover getwijfeld, maar nu toch maar besloten een onderwerp waar ik echt mee zit hier neer te schrijven. Ik wil helemaal eerlijk zijn en niet sociaal-gewenst, en dat is best lastig, dus ga me hier alsjeblieft ook eerlijk maar niet al te hard aanpakken  

wel een beetje hard?

quote:

Kort samengevat is het probleem: ik heb een hekel aan het gemeenteleven.
(zo, daar staat het)

En dat is erg? En zo ja, waarom dan? (niet om te zeuren he, ik ben maar een simpele paap en probeer je te begrijpen)

quote:

Vanuit mezelf hou ik niet van sociale dingen met vreemde mensen ondernemen. Je maakt mij echt niet blij met een straatbarbecue of wijkbraderie bijvoorbeeld. Je zult mij nooit in het bestuur van een dorpsvereniging of pleintjesfeestcommissie zien. Het zit gewoon niet in mij.

Brrr, de gedachte doet me al rillen. Ik kan me je positie prima voorstellen.

quote:

Ik heb een kleine groep mensen waar ik echt close mee ben en de rest houd ik graag oppervlakkig en op afstand. Misschien is dat iets Gronings, misschien iets erfelijks (het zit zeker in onze familie) maar het is nou eenmaal zo.

En wat het ook is, wat het is is het he. Vogeltjes, zingen, gebekt: maak een spreekwoord

quote:

Ik ben nu anderhalf jaar lid van een kerkgemeenschap voor het eerst van mijn leven,

Wat betekent dat, "lid van een kerkgemeenschap"? En waarom ben je lid?

quote:

en ik probeer al anderhalf jaar om het leuk te vinden en mee te gaan met hoe het hoort,

Hoe hoort het? En waarom hoort het zo? En hoe doe je dat eigenlijk, proberen iets leuk te vinden?

quote:

maar ik vind het vreselijk. Het is heel anders dan ik me had voorgesteld en een aantal dingen zijn echt als een "cultuurschok" aangekomen. Zolangzamerhand begint het te interfereren met mijn kerkbezoek puur omdat ik er tegenop zie dat het een half uur kost om naar mijn fiets te lopen omdat Jan en Alleman me aanspreekt.

en ik sta vrijdagavond op het seminarie nog te pleiten dat we eens wat leren van de gereformeerden, die tenminste nog enig gevoel voor gemeenschap hebben. Men kan ook overdrijven, begrijp ik?

quote:

Ik vind het niet leuk dat iedereen maar langs wil komen om "eens nader kennis te maken". Ik heb daar geen behoefte aan. Ik werk veel, de schaarse vrije tijd die ik heb wil ik besteden aan de mensen die ik belangrijk vind zoals mijn gezin, naaste familie, vrienden enzo waar ik voor mijn gevoel al veel te weinig tijd en aandacht voor heb. Toen onze zoon geboren werd wilden er ineens allerlei wildvreemde mensen op kraambezoek komen.

Ehm, aan de ene kant, is de groep geloofsgenoten niet belangrijker dan de bloedverwanten, uitgaande van het Evangelie? Aan de andere kant, ik kan het me helemaal voorstellen. Is dit normaal?

quote:

Al onze gegevens werden zonder overleg ook gewoon in het kerkblaadje geplaatst zodat we de hele tijd door allemaal mensen waar ik nog nooit van had gehoord werden opgebeld, ook als we eindelijk een keer sliepen tussen de middag. Ik vind dat helemaal niet leuk! Zomaar met wildvreemde mensen koffiedrinken, eten, weet ik veel, het is echt niets voor mij.

Doop wordt bij ons ook gemeld. Reacties uit de parochie: nul komma nul.

quote:

Ik moet er echt niet aan denken om lid te worden van de vrouwenvereniging of wat dan ook. Dat ik een vrouw met kind ben maakt de zaken gecompliceerder omdat er dan (zeker in de toch wat conservatieve noord-nederlands gemeente waar ik bij hoor) verwacht wordt dat je dan DUS huisvrouw bent of zeeeeer parttime werkt, en DUS belangstelling hebt om bij de kinderoppascentrale te komen, en bij de bezoek-een-eenzame-bejaarde initiatiefgroep en bij de zustervereniging die handjes toesteekt als andere gezinnen vastlopen bij het huishouden omdat moeder haar hand heeft gebrand. Ten eerste heb ik daar geen tijd voor, en heb ik er al helemaal geen zin in. Ik vind dat niet leuk!! Het kost me al moeite genoeg om mijn eigen oma's niet te verwaarlozen.

ik heb de neiging om te zeggen: wordt katholiek. Dan moet je juist moeite doen om toegelaten te worden tot de inner circle van een parochie.

quote:

Als het er zo keihard staat zonder toevoegingen en smoezen vind ik mezelf echt een vreselijk iemand  

mm, ik vond je tot deze zin juist klinken als een vreselijk prettig en herkenbaar iemand

quote:

* In de gemeente van Christus ben je elkaars broeder en zuster en leef je dus mee in goede en slechte tijden. De Bijbel is hier duidelijk over. Het is een christelijke plicht. Kerkzijn ben je met elkaar.

Goeie tip, die ga ik in onze parochie een melden.

quote:

* De kerk is geen bioscoop waar je heengaat voor de preek en het zingen, het gaat juist ook om het samenzijn als gemeente.

* Iedereen die wil kennismaken, op kraambezoek wil komen, belt, kaartjes stuurt etc. bedoelt het goed. Bovendien zijn zij degenen die gelijk hebben.

Gelijk? Waarmee?

quote:

* Mensen/vrouwen die eenzame ouderen bezoeken, op kinderen passen en andere gezinnen helpen in het huishouden zijn de echte christenen, gemeenteleden van onschatbare waarde, veel meer dan ik, waar ik nooit of te nimmer minachtend over zou willen doen!!! Dit is niet om zielig of vals bescheiden te doen, ik meen het echt, maar zo ben ik nou eenmaal NIET!

Maar hoe ben je WEL? Lijkt me voor jezelf een boeiender vraag. Je hoeft niet te zijn als anderen, je moet wel zijn als jezelf. Of is dat heel raar?

quote:

* Ik besef dat er mensen zijn die snakken naar het soort aandacht dat ik in mijn schoot geworpen krijg, en dat ik dolblij zou moeten zijn dat er zoveel anderen contact zoeken met mij/ons.

Gek, maar mijn kinderen vinden spruitjes niet lekkerder als ik ze vertel over hongersnood in Afrika. Jij wel?

quote:

Wat vind ik dan wel leuk aan het kerkzijn:

* Met andere christenen nuttige dingen doen, die meer op mijn "gaventerrein" liggen dan het sociale gastvrije deel. Meedenken over de organisatie van Alpha in onze gemeente, Bijbelstudies voorbereiden etc. Meer het theoretische werk op de achtergrond.

Lijkt me best nuttig.

quote:

* Eten en koffiedrinken met elkaar in het kader van Bijbelkringen, thema-avonden, denktanks etc. Dat is én gezellig, én ik heb niet het idee m'n tijd te verdoen. Heb ik bij de vorige gemeente ook gedaan, en echt van genoten.

Help! De vorige gemeente? En daar was je geen lid? Hoe werkt zoiets in jullie kringen?

quote:

Ik hoop dat er op dit forum een aantal mensen zijn die dit (een beetje) herkennen, en kunnen vertellen hoe zij hiermee omgaan.

Levendig. Malle eppie die ik ben meen ik met diezelfde hekel aan sociale verplichte nummertjes diaken te moeten worden. De Heer geeft soms rare opdrachten.

[Joesoef]

quote:

Ik ben nu anderhalf jaar lid van een kerkgemeenschap voor het eerst van mijn leven,

quote:

Heb ik bij de vorige gemeente ook gedaan,

Euhm

[Bumblebee]

Haha, misverstand: in anderhalf jaar twee gemeentes, één kerkgenootschap (de GKV).
Ik ben namelijk verhuisd  

Diak2b, heel erg bedankt   , en wat dapper dat je diaken wordt !

[elle]

Volgens mij is niet zozeer het contact an sich je probleem, maar het gebrek aan diepte ervan. En de vanzelfsprekendheid waarmee anderen jou met oppervlakkig contact opzadelen. (Ik heb dat jarenlang niet gekund: oppervlakkige contacten aangaan en onderhouden. 't Valt te leren . )
Je zegt dat je bijbelkringcontact wel prima vindt. Ik neem aan dat dit verschillend is van 'vrouwenvereniging' omdat erbij gegeten wordt. Dus contact met een vast groepje mensen dat naast inhoudelijk bezig zijn (bijbelstudie) ook een vast sociaal ritueel (gezamenlijk eten) kent, dat kun je wel aan. Mijn ervaring daarbij is dat het lastiger is om het contact oppervlakkig te houden. Ik vermoed daarom dat dat de clou van een deel van je probleem is: je wilt niet gedwongen worden tot een vluchtig gesprek, maar als van beide kanten verwacht kan worden dat er energie ingestoken gaat worden, dan is het al een stuk beter. Daarnaast is zo'n kring behoorlijk overzichtelijk: elke week/ 2 weken een vast aantal mensen, je weet wat je kunt verwachten. Dat is bij de kerkdienst niet zo.
Dat kun je 'contactgestoord' noemen, maar da's ook zo wat. Ik vind dat je van de gemeente mag verwachten dat ze met je moeite om kunnen gaan, zonder dat er een etiketje nodig zou moeten zijn. Maar als die patronen ontzettend vastgeroest en ingebakken zijn, dan zal het zonder etiketje best lastig worden, vermoed ik. Zoals anderen al aangeven: zonder duidelijkheid van jouw kant zal er niet veel veranderen.

Tot slot: misschien spelen minder zuivere motiven mee? Er wordt in die contreien opgekeken tegen je beroep, dus als men bij jou op (kraam)visite is geweest dan geeft dat vast een goed gevoel. Aan de andere kant: misschien geven ze je meer aandacht omdat ze een deel van je geschiedenis kennen, weten dat je nog maar kort christen bent, en dus extra hun best doen om je een warm nest te geven.

[Reintje]

He Grefohommel,

ik kan me voor een deel je bezwaren voorstellen, hoor, maar ik heb toch een tegenopmerking: wees blij dat je in een meelevende gemeente woont! Dat is hier wel anders, hoewel het volgens sommigen wel meevalt. En ja, ook in het Noorden des Lands, waar overigens bijna geen thuisblijfmoeders zijn, ik ben een van de weinigen die niet 'iets' erbij doet naast de kinderen.

Een half uur erover doen om uit de kerk te komen? Binnen een minuut naar buiten, niemand gegroet. Of een of twee mensen die moi zeggen, that's it. Heb je nog iemand gesproken vraagt de thuisblijver (oppas) bij ons al gekscherend als de ander uit de kerk komt.

Enne, een deel van mijn vrienden is Baptist geworden. Doe dat dan maar nooit, afgezien van leerstellige verschillen, want dan heb je het pas ECHT druk!  

Maarre, vind vooral je eigen plaats binnen de gemeente, gebruik je gaven op de juiste manier. Als je geen cakebakker bent, laat je daar dan ook niet toe dwingen (of lever aangebrande cake af? ?)


Reintje

[Meindertd]

Ik wilde nog even kwijt dat het ook een aangeboren karaktereigenschap kan zijn. Ik herken veel van wat je schrijft. En het meeste valt bij mij terug te herleiden naar een vorm van autisme spectrum stoornis. (Ik heb nog geen diagnose). Voor mij betekend dat ik het kerkplein zo spoedig mogelijk verlaat. Ik vind het zelfs een verschrikking om over koetjes en kalfjes te spreken. Voor mij is dat een nuteloze bezigheid. Daarentegen vind ik bijbelstudie wel weer interesant. Juist omdat het nuttige inhoudelijke gesprekken kunnen zijn.

gr.

Meindert

[Bumblebee]

Elle, Reintje en Meindert, bedankt!
Door dit topic zijn me een heleboel dingen toch wel duidelijk geworden over mezelf    altijd leerzaam.

De problemen zijn inderdaad:

1) de diepgang van de contacten, te oppervlakkig, voor mijn gevoel urenlang praten over onderwerpen die ik gewoon niet interessant vindt zoals de vorderingen van de nieuw te bouwen woonwijk aan de andere kant van het dorp, en het over koetjes en kalfjes kletsen met mensen waar ik weinig mee heb - dat doe ik dan liever met "echte" vrienden zeg maar.

2) de hoeveelheid mensen om contacten mee te onderhouden. Het is voor mij onmogelijk om dit soort kletscontacten aan te leggen met 300 goedbedoelende broeders en zusters.

Ik vind een bijbelstudiegroep met eten en/of koffiedrinken een erg goed plan, omdat je dan het nuttige (studie) met het gezellige (eten) combineert. Zo leer je elkaar kennen, terwijl je toch niet de hele avond zit te verdoen met praten over niks. (Sorry als ik mensen kwets maar zo ervaar ik het)

Tot slot: ik ben er persoonlijk van overtuigd dat dit inderdaad een aangeboren karaktertrek is, of ik het een stoornis zou willen noemen... dat denk ik toch niet. Ik heb zowel beroepsmatig als in mijn (inderdaad beperkte) privékring geen enkel probleem met contacten en communicatie, het is het sóórt contact.

Misschien is het wel een afwijking, maar tot nu toe zie ik het liever als variant, en wie weet is het dat bij jou ook wel, Meindertd  

In elk geval, ik heb wat duidelijke handvatten om mee bezig te gaan, dus tot zoverre allemaal bedankt! En blijf vooral reageren  

[diak2b]

quote:

Bumblebee schreef op 04 april 2006 om 21:53:
 En blijf vooral reageren  

Mits met diepgang he  

[Mellon]

Bij wijze van reactie..

Ik heb een hekel aan sociale activiteiten en veel gemeenteactiviteiten hoeven van mij echt niet.

Ik zit bij een gebedsgroep en dat vind ik machtig, een klein groepje mensen die ik kan vertrouwen en dat is voor mij wel genoeg.

Ellek nadeel heb echter ze voordeel, zoals een groot filosoof ooit sprak: ik een paar hele goede contacten in de kerk. Het zijn er maar een paar, maar ze zijn dan ook echt heel goed. Ik houd niet van oppervlakkige contacten, misschien komt dat ook wel doordat ik ook een Groninger ben geen idee.

En nee, daar voel ik me niet schuldig over. Ik sla regelmatig kerkactiviteiten over, omdat het me gewoon overweldigt en ronduit tegenstaat. Het is gewoon niet voor iedereen weggelegd en ik vind het onterecht als we allemaal op dezelfde manier gemeente zouden moeten zijn. We zitten toch niet allemaal hetzelfde in elkaar?

Ik zit graag thuis, in mijn eentje en dan kan ik heel creatief zijn en met ideeën komen. En die paar goede contacten vind ik fijn. Ik voel me thuis in kleine groepjes. So what?

Je moet niet eens WILLEN zijn wat anderen van je verwachten of zoals anderen zijn, want dan verloochen je jezelf, en mijns inziens is dat een zonde. Het is in elk geval zonde. Per slot van rekening houd God van je zoals je bent. Dus het is goed. Overboord met die enge schuldgevoelens en gewoon jezelf zijn  

[Fleur]

BBB, ik ben wel benieuwd hoe je reageert op al die belangstelling, als je bijv. na de kerkdienst voortdurend wordt aangesproken. Zeg je dan 'wegwezen, je ziet toch dat ik er geen zin in heb', of doe je er alles aan om zo geïnteresseerd mogelijk over te komen? Ik denk het laatste, anders zou je er geen half uur over doen om je fiets te bereiken...

Misschien heeft dat er ook iets mee te maken? Gewoon wat botter zijn, luidt mijn advies

[alfasierra]

quote:

Fleur schreef op 05 april 2006 om 13:50:Gewoon wat botter zijn, luidt mijn advies

Je bedoelt natuurlijk: Gewoon eerlijk zijn.

[dingo]

quote:

Bumblebee schreef op 04 april 2006 om 21:53:
Elle, Reintje en Meindert, bedankt!
Door dit topic zijn me een heleboel dingen toch wel duidelijk geworden over mezelf    altijd leerzaam.

De problemen zijn inderdaad:

1) de diepgang van de contacten, te oppervlakkig, voor mijn gevoel urenlang praten over onderwerpen die ik gewoon niet interessant vindt zoals de vorderingen van de nieuw te bouwen woonwijk aan de andere kant van het dorp, en het over koetjes en kalfjes kletsen met mensen waar ik weinig mee heb - dat doe ik dan liever met "echte" vrienden zeg maar.
[/q]
Dat soort oppervlakkig gebabbel is in de regel bedoeld als een aanloopje, als je allebei de kat uit de boom kijkt,  wordt er heel wat afgebabbeld voordat er meer diepgang komt. (Als je daar uberhaupt behoefte aan hebt, in jouw geval zou ik er ook geen behoefte aan hebben)

quote:

2) de hoeveelheid mensen om contacten mee te onderhouden. Het is voor mij onmogelijk om dit soort kletscontacten aan te leggen met 300 goedbedoelende broeders en zusters.

Dat is ook niet reëel, gewoon één kletspraatje met 50 personen is al nauwelijks te doen, gewoon vriendelijk gedag zeggen en vervolgens doorlopen.

quote:

Ik vind een bijbelstudiegroep met eten en/of koffiedrinken een erg goed plan, omdat je dan het nuttige (studie) met het gezellige (eten) combineert. Zo leer je elkaar kennen, terwijl je toch niet de hele avond zit te verdoen met praten over niks. (Sorry als ik mensen kwets maar zo ervaar ik het)

Je mag dus niet gewoon 's lekker lummelen/kletspraten met anderen van je zelf. En als je het toch wilt, dan maar met vrienden want dan heeft het nog een functie en is het niet helemaal nutteloos en dan mag het weer wel.

quote:

Tot slot: ik ben er persoonlijk van overtuigd dat dit inderdaad een aangeboren karaktertrek is, of ik het een stoornis zou willen noemen... dat denk ik toch niet. Ik heb zowel beroepsmatig als in mijn (inderdaad beperkte) privékring geen enkel probleem met contacten en communicatie, het is het sóórt contact.

Misschien heeft het ook iets met geduld te maken
[q]
Misschien is het wel een afwijking, maar tot nu toe zie ik het liever als variant, en wie weet is het dat bij jou ook wel, Meindertd  

In elk geval, ik heb wat duidelijke handvatten om mee bezig te gaan, dus tot zoverre allemaal bedankt! En blijf vooral reageren  

Doen we