H.P. de Roos schreef vandaag (in zijn emailrubriek) een verhelderend artikel over Kampen-Noord...
SCHIKKEN: NAAR WIENS WIL?
De gereformeerd vrijgemaakte kerk van Kampen-Noord (Eudokia) heeft de plaatselijke Ichthusgemeente opgeroepen zich te schikken naar de synodebesluiten over de afzetting van ds. E. Hoogendoorn.
Aldus meldde het Reformatorisch Dagblad op 19 juni j.l. (Het ND op 20 juni).
De uitspraken van de meerdere vergaderingen zijn gedaan na uitgebreid onderzoek en het horen van alle betrokkenen, steeds onder aanroeping van de Here, om Zijn hulp en bijstand. Zouden we daarin niet meer de leiding van de Here moeten opmerken dan uw kerkenraad nu geneigd is te doen? Is het niet onze roeping onszelf daarnaar te schikken, eventueel met behoud van gevoelens en vragen?
Zou iedereen dan met deze oproep geen ernst maken en zeggen: naar artikel 31 van de kerkorde hebben wij ons te schikken naar het besluit van de meeste vergadering van de gezamenlijke kerken in ons kerkverband? Zo is immers in het verleden afgesproken en zo hebben wij dat dan na te volgen. En als de oproep daaraan dan ook nog toevoegt dat dit besluit in alle godsvrucht is genomen, onder aanroeping van Gods Naam over deze besluitvorming, wat weerhoudt dan nog een mens om zich te schikken? Dan zou slechts van hardnekkigheid moeten worden gesproken. Van hardnekkig verzet en scheurmaking in een plaatselijke gemeente van onze Heer Jezus Christus, die erbij betrokken is, niet alleen omdat het zijn gemeente is, maar ook omdat Hij als zodanig is erkend en zijn Naam is aangeroepen.Van sektevorming door mensen van gelijke gevoelens. Het is dus een hoogst ernstige zaak! Dat zegt de kerkenraad van de achterblijvende gemeente van Kampen-Noord, ter onderscheiding ‘Eudokia-kerk’ geheten, dan ook:
De kerkenraad vraagt de Ichthusgemeente voor 31 augustus op de brief te reageren. We willen graag duidelijkheid, ook als uw reactie telleurstellend is en zou betekenen dat u zich definitief onttrekt aan onze gemeente.
Onttrekking. Het is geen kleinigheid. Dat betekent losmaking van de Kerk van Christus, zoals Hij zich die verzamelt van het begin van de wereld tot het eind, in alle tijden en plaatsen, in tijd en ruimte. De formulering is wel indringend en ernstig, zelfs suggestief. De Ichthus-gemeente wordt immers ervan beschuldigd de leiding van de Here niet meer te zien. Terwijl de beschuldiger zelf zegt Hem te hebben aangeroepen. Want het eeuwig heil is gemoeid met aansluiting of onttrekking. Er is maar één mogelijkheid: uw ja zij ja en uw nee, nee.
Alleen maar...
De ernstige oproep van de Eudokia-kerkenraad is niet overeenkomstig de scherpe, schriftuurlijke eis inzake het ja en nee. Want de zaak handelt niet over de onttrekking van een deel van de gemeente, maar over de veel eerder plaatsgevonden afzetting van een predikant. En bovendien zit er bij deze kerkenraad nog iets tussen: een ontsnappingsmogelijkheid, mocht de Ichthus-gemeente nu gaan aarzelen over terugkeer.
De kerkenraad zegt er begrip voor te hebben dat het „wellicht moeilijk is op dit moment bij ons in Kampen-Noord te kerken. De mogelijkheid om in Kampen-Zuid of IJsselmuiden onderdak te vinden, zoals sommigen dat ook al doen, blijft wat ons betreft open.”
Wil men de afgescheiden broeders in Kampen-Noord niet meer horen of zien, niet meer met hen aan één avondmaalstafel zitten, hoewel toch volgens de Eudokia-gemeente Christus dáár aan het hoofd zit, dan mogen ze ook wel zich elders aansluiten, als zij maar terugkeren in de schoot van de, zo klinkt het althans, 'heilige moederkerk' van Kampen of haar genabuurde gemeente. Dan is weliswaar niet aan het recht voldaan (want de afgescheidenen horen in de Eudokiakerk thuis), maar toch aan het gevoel. Meer vraagt het postmodernisme ook niet. Maar die uitweg maakt nu de oproep van de oude kerkenraad krachteloos. Zijn ja is geen ja, maar kan ook nee beduiden. Boven dat ja en nee stijgt nog het compromis uit.
Maar God zegt: dat is uit de boze. Dat is: de duivel.
Die tweeslachtigheid sprak ook al uit het besluit van de GS van Zwolle:
Uit de uitgebreide besluittekst en onderbouwing blijkt wel dat de Ichthusgemeent zich alsnog dient te schikken naar de synodeuitspraak van Amersfoort-Centrum. Deze liet weliswaar voor enige tijd ruimte voor twee gemeenten in Kampen-Noord, maar dan moet tegelijk de weg naar hernieuwde eenheid worden ingeslagen ¹). Bovendien dienden alle kerkenraadsleden van de ene gemeente van september 2004 terug te treden, ook de ambtsdragers van de Ichthusgemeente en ds. E. Hoogendoorn. De synode van Zwolle-Zuid schetst als volgend perspectief nu dat de predikant dan beroepbaar kan worden gesteld binnen de vrijgemaakt-gereformeerde kerken, hoewel hij nu formeel te boek staat als ‘afgezet’. ²)
Een afgezette predikant beroepen is van een ‘nee’ een ‘ja’ maken. Een afgezette predikant is buiten het Koninkrijk van God gesloten. Maar hij kan evengoed weer met een nieuw beroep daarin worden gehaald.
Maar God zegt: dat is uit de boze.
De ernst ontbreekt, de wil van God wordt niet duidelijk gemaakt in deze oproep, maar de mensen mogen kiezen wat hun schikt. En dat is niet anders dan, het spijt me dat ik het zeggen moet, afgodendienst. Het is de dienst aan het postmodernisme, waar uw ja alleen voor uzelf geldt, als een ander zijn 'nee' dan maar mag zeggen.
De ernst ontbreekt niet alleen, de ernst wordt ook ontkend. Luchtig wordt heengelopen over Gods eis om aan de waarheid gehoorzaam te zijn en trouw te betonen aan zijn wil. Aanroeping van zijn Naam is in Kampen kennelijk voldoende om vervolgens een ieder vrij te laten naar eigen inzicht.
Want daar is nog meer. Het persbericht vermeldt ook:
Volgens de Ichthusgemeente, die sinds kort bijeenkomt in de Pieter Zandt scholengemeenschap, is de „hoofdfout” van de synode dat ze geweigerd heeft in te gaan op de principiële achtergrond van de hele kwestie.
En dat is een verwijt, dat de ganse oproep in het kwade licht stelt, dat tot nu toe over de Eudokiakerk schijnt. Het is hier niet de plaats en de tijd om nog eens de reden van de onenigheid uiteen te zetten. Men herinnere zich slechts dat prof.dr.J.P. Lettinga sprak van een ‘ambtelijke moord’. En als dat woord is gevallen, is schikken zonder meer oppervlakkig. Dan is hier sprake van geloofsvervolging. Dat is reeds in veel publicaties uiteengezet en kan door iedereen worden nagelezen. En dan is de oproep van de Eudokiakerk eenzijdig en verontrustend onwaarachtig. Oproepen tot eenheid zonder die oproep te laten vergezellen van een eis tot bekering, of, in het andere geval, van eigen schuld en de wil tot bekering te reppen kan niet voor Gods aangezicht bestaan. Het aanroepen van zijn Naam is dan heiligschennis. Want God is licht en in Hem is in het geheel geen duisternis, in welke zaak dan ook. Het is een poging om Gods wil gelijk te maken aan eigen wil. De oproep aan de Ichthus-gemeente om zich te schikken is naar de wil van mensen. Gods wil is de waarheid doen. En die komt in deze oproep niet boven water.
Want artikel 31 KO spreekt ook van een ‘tenzij’. Een tenzij dat Gods wil hoger acht dan mensenwoord. En dat is een eis van recht, niet van gevoel.
¹) In een schrijven van 19 januari 2006 aan alle kerken zegt de Ichthus-kerkenraad onder meer:
Over dat voorlopig-naast-elkaar bestaan hadden we willen spreken. In broederlijkheid en met wijsheid, zonodig begeleid door adviseurs.
Tot onze teleurstelling moesten wij ervaren dat dergelijk onvoorwaardelijk overleg met de Eudokiaraad niet mogelijk was. Zij eisten letterlijk van ons dat we eerst de synodebesluiten zonder meer zouden aanvaarden en ons eerst onderwierpen aan het door de synode aan hen verleende kerkenraadsgezag over ons. Daarbij eisten zij dat we alle ambtelijke activiteiten - inclusief het voorgaan van ds. Hoogendoorn in de samenkomsten in het Ichthuscollege - met onmiddellijke ingang staakten. Zo niet dan zou men volgens de kerkorde schorsen en anderszins tucht oefenen. Zie voor meer lectuur de website
www.kampennoord-ichthus.nl²) Nederlands Dagblad 23 juni 2008
