quote:
diak2b schreef op 28 april 2006 om 17:58:[...]
Niemand moet om welke reden dan ook de discussie met me aan gaan. Maar als je bedoelt dat het zinloos zou zijn pogingen te doen iemand op basis van argumenten uit geloof A te overtuigen van de (on)juistheid van geloof B, dan heb je volledig gelijk. Je zal mij een dergelijke poging dan ook zelden zien doen.
Ik bedoelde eerder dat het niet aan mij is te oordelen wat voor een RK gepast of ongepast is te doen in een VK kerk, of deel te nemen aan een discussie daarover, omdat mijn mening in een dicussie tussen Rooms Katholieken helemaal niet ter zake doet. Ik ben immers buitenstaander.
quote:
En als dsWim zich al ergert aan het gebrek aan liturgisch besef in de GKv, dan erger ik me werkelijk mateloos aan de afwezigheid van liturgisch besef van iedereen die doet alsof een liturgie kan bestaan zonder onderliggende leer. Met alle respect, maar dat is geen liturgie, maar poppenkast, emotie-theater, een karikatuur.
Daar heb je een punt in. Een liturgie kan inderdaad niet bestaan zonder onderliggende leer. Aan de VK mis ligt ook zeker niet níets ten gerondslag, ze houden geen Mis omdat ze dat grappig vinden ofzo. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik lang niet alle achtergronden ken. 29 mei kom ik precies een jaar in die kerk, ik weet nog niet alles. Wél dat ik ook júist door delen van de liturgie, door de gebeden, door de manier waarop dingen verwoord worden, aangetrokken wordt door die kerk. Zo maakt de Vrij-Katholieke 'schuldbelijdenis' deel uit van mijn avondgebed, het is een prachtige tekst die precies weergeeft hoe ik het zie. Ik kan hem hier wel even neertypen, het geeft ook een goede blik in VK gdachtegangen, denk ik.
O Heer, Gij hebt de mens onsterfelijk geschapen en hem tot een beeld gemaakt van Uwer eigen eeuwigheid, doch vaak vergeten wij de luister van ons erfdeel en dwalen af van het pad, dat leidt tot rechtschapenheid. Doch Gij, o Heer, hebt ons het streven ingeschapen naar de heerlijkheid, waarin Gij staat, en ons hart is zonder ruste, tot het vrede vindt in U. Zie met liefde neer op onze vele onvolmaaktheden en vergeef ons al onze fouten, opdat wij, vervuld met de glans van het eeuwige licht, een vlekkeloze spiegel mogen worden van Uw macht en het beeld van Uw goedertierenheid. Door Christus onze Heer. Amen.Wat ik hier zo mooi aan vind is misschien wel exemplarisch voor wat ik zo mooi vind aan die hele kerk. Er spreekt een beeld uit waarin de mens maar een mens is, fouten kan maken, stom kan doen, maar waarin hij toch altijd bij God blijft horen. En God ziet in liefde op die fouten neer, en wacht as een geduldige Vader tot wij het goede vinden. Zoeken naar het goede is heel belangrijk voor mij, proberen een goed mens te worden, zo dichter bij God te komen, God te leren kennen. We horen al bij God, zijn in essentie goddelijk, maar we zijn toch ook zó menselijk en maken zo veel fouten...Maar ik streef toch beter te worden, goed te zijn voor mijn medemens, rust te vinden in mezelf, de wereld een stukje vooruit te helpen..minder materialistisch, midner ik-gericht, minder bang voor dingen die er niet toe doen. Meer nuttig voor het geheel, echter, meer gericht op waar het om gaat...
een kleine zijsprong, als hij me wordt vergeven

Ik zat gister een stuk te lezen in Filosofie magazine over 'the marriage of heaven and hell'van William Blake. Nou ben ik fan van Blake maar door dat stuk ben ik nog nooit in zijn geheel heengekomen. In dat artikel werd de gedachte geuit dat de wereld een plek is waar goed en kwaad voortdurend botsen, maar uiteindelijk een 'huwelijk' aan zullen gaan, dwz met elkaar versmelten. Wanneer goed en kwaad met elkaar zullen versmelten zal dat het einde van de wereld zijn. Ik zag dat meteen in verband met het dialectisch wereldbeeld, waarin alles zijn tegendeel heeft, daarmee botst, uiteindelijk samenvalt en weer een nieuw tegendeel heeft, etc. Dat is wat de wereld gaande houdt. In wezen strijd. Strijd houdt de wereld gaande, wereldvrede, niet alleen als in het einde van vechten, maar als in totale harmonie, zou het einde van de wereld zijn omdat niks hem meer gaande houdt.
Ik geloof wel in zo'n wereldeinde. Ik geloof in reincarnatie, dat de mensheid als geheel steeds meer bijleert en dat uiteindelijk iedereen 'verlicht' zal zijn, dat er totale harmonie zal zijn en dat daarmee deze onharmonieuze, door strijd in stand gehouden wereld zal eindigen. Als je streeft naar harmonie, naar het goede, streef je dus min of meer naar het wereldeinde. dat alles ooit min of meer zal oplossen, de hele mensheid naar het licht...uhm jah. Ik weet ook nog niet hoe dat eruit zou moeten zien, het si amar een gedachtegang

Ik weet niet meer precies waarom ik dit allemaal neertyp, ik dacht er gisteravond aan en ergens link ik het met dat gebed, waarin je God om hulp vraagt een beter mens te worden. Ieder mens dat, Platonisch gezegd, 'het goede leert kennen' helpt daarmee de mensheid vooruit, omdat hij/zij dat goede uit kan dragen in de wereld. Het is geen egocentrisch streven. Het ego zou juist iet minder moeten spreken...okee nu ontaard ik in gezwam

Z
quote:
[...]
Ik heb al eens eerder betoogd dat de Bijbel zonder Traditie een gesloten boek is, of hooguit een Nostradamus-achtige brij van onbegrijpelijkheden, naar believen in te zetten. Je onderstreept dat de VKK, die nadrukkelijk buiten enige Traditie staat (door eigen keuze), precies dat doet. Een helderder oordeel over de VKK had je imho niet kunnen vellen. En begrijp me goed, dat heeft niets te maken met het ketterse gehalte. Wat de VKK doet is volgens jouw woorden heel wat erger dan ketterij.
wat is het dan? Ik ben benieuwd hoe je mijn woorden precies opvatte.
quote:
[...]
Uit niets van wat hier tot nu toe is gepasseerd valt op te maken dat dat geloof méér overeenkomst heeft, dan gebruik van dezelfde woorden.
in de VKK wordt gelooft dat God zich uit in drie Personen, Vader, Zoon en Heilige Geest. drie personen, één God. Hoeveel duidelijker wil je het hebben?
quote:
[...]
dat is snel gezegd, maar wat is dat, "navolgen"?
Proberen Jezus aanwijzingen op te volgen, eigenlijk om te worden zoals Jezus.
Iemand die zijn naasten liefheeft, vanuit zijn innerlijk, omdat hij 'weet heeft van het Goede', weer op zijn platonisch. Iemand die zichzelf onbaatzuchtig kan geven, omdat hij weet waavoor het is, iemand die het goddelijke in zichzelf heeft gevonden en daar de hele wereld van laat meeprofiteren, op de manier zoals ik eerder schreef. Iemand die zichzelf onbaatzuchtig kan geven voor de wereld. Iemand die eigenlijk al bij God is, innerlijk dan. In het thomasevangelie: in het koninkrijk.
Een onmogelijk streven op de korte termijn (lees: in dit leven zeer zeker niet haalbaar) maar ik vind het een goed streven. In de praktijk vertaalt zich dat in streven naar (probeer zich de juiste dingen te herinneren uit de liturgie) "liefde/wijsheid, kracht, harmonie, kennis, dienst, takt, toewijding". Dit zijn de dingen die worden gezegd bij het wieroken van de kaarsen, een ander stuk VKK-liturgie, een van mijn favoriete stukken, omdat ze mij herinnert aan de dingen die ik in mij wil ontplooien

Sorry voor de verwijzing naar onchristelijke Plato, maar hij zei kort en goed waar het op stond. Is geen VKK-hebbeding, meer iets van mij.
quote:
Ja, en daar wringt de schoen he. Je kan door Bijbelstudie, zonder schrifttraditie, helemaal nergens achter komen, behalve hoe je je eigen gedachten kan projecteren in een tekst.
dat is inderdaad een valkuil. Hoewel ook juist de waarde van een tekst kan liggen in zijn vele interpretatiemogelijkheden, en daardoor de inspiratie die een tekst aan veel verschillende gropen mensen kan bieden.