Mat 22;39

[diak2b]

"En het tweede aan dit gelijk, is: Gij zult uw naaste liefhebben als uzelven. "

Wat verstaan jullie onder "als uzelven"?

[Aafke]

Als jezelf.

[diak2b]

quote:

Aafke schreef op 13 mei 2006 om 15:29:
Als jezelf.

Ja, dat je mag tutoyeren snap ik. En hoe lees je dat, wat wordt daar mee bedoeld?

[Aafke]

Dat je de naaste moet liefhebben als jezelf.
Dat betekent m.i. dat je eerst van jezelf zult moeten houden voordat je van een ander kunt houden.
God houdt intens veel van ons, waarom zouden we dan niet van onszelf mogen houden. Was nogal een eye-opener voor mij een hele tijd geleden. Sommige Christenen willen je laten geloven dat je nooit goed genoeg bent voor God, dit terwijl Hij ons zeer goed heeft geschapen. Dat er door de zondeval iets helemaal fout is gegaan doet niets af aan het feit dat Hij van ons blijft houden.
Wanneer je dat kunt zien, kan je van jezelf houden. En als je van jezelf kunt houden als schepsel Gods zijnde, je geliefd weet door Hem, kan je ook van een ander houden. Het is zelfs een opdracht.

En dan denk ik nu even aan behandel de ander zoals jezelf behandel zou willen worden.
Hoe wil ik behandel worden. Eerlijk en oprecht, zonder de waarheid te verzwijgen zelfs als dat betekent dat die ander mij pijn doet door wat hij of zij zegt.
Zo, op de manier wil ik ook graag een ander behandelen in liefde. Is dat gemakkelijk? Nee, vind het eerlijk gezegt vreselijk moeilijk. Maar ik wil er op vertrouwen dat Hij mij daarbij wil helpen.

Dit zijn zo'n beetje de gedachten die door mijn hoofd spelen als ik naar die tekst kijk.

[wateengedoe2]

Aafke, amen!

[Aafke]

Wat een gedoe met al die nick's he..?

[diak2b]

Is er vanuit de gereformeerde teksttraditie nog iets over te melden?

[wateengedoe2]

quote:

Aafke schreef op 13 mei 2006 om 17:49:
Wat een gedoe met al die nick's he..?

ROFLMAO! Ik heb 't ff ge-edit

[j@f@]

Volgens de analytische Concordantie NT NGB houdt naaste het volgende in:


ple’sion, bw

     onzijdig van een afleiding van pelas (nabij); TDNT-6:311,872;

AV-neighbour 16, near 1; 17

1) buur, buurman
1a) een vriend
1b) ieder ander, en waar het twee mensen betreft, de ander (uw medemens, uw buurman), volgens de Joden ieder lid van het Joodse volk en Joodse gemenebest
1c) volgens Christus, ieder ander mens, ongeacht zijn volk of godsdienst met wie wij leven of die wij toevallig ontmoeten

[diak2b]

quote:

j@f@ schreef op 14 mei 2006 om 10:15:
Volgens de analytische Concordantie NT NGB houdt naaste het volgende in:


ple’sion, bw

     onzijdig van een afleiding van pelas (nabij); TDNT-6:311,872;

AV-neighbour 16, near 1; 17

1) buur, buurman
1a) een vriend
1b) ieder ander, en waar het twee mensen betreft, de ander (uw medemens, uw buurman), volgens de Joden ieder lid van het Joodse volk en Joodse gemenebest
1c) volgens Christus, ieder ander mens, ongeacht zijn volk of godsdienst met wie wij leven of die wij toevallig ontmoeten

Dat is de "naaste" uit het citaat, neem ik aan? En het "als jezelf", wat maak je daar van?

[Sacerdos]

Kann je wel een draad over openen ,maar niet zeggen niet over schrijven maar doen ,tja  dat wordt dan voor heel velen moeilijk.


Eerst God door Zijn Zoon Jezus Christus maar is hartelijk liefhebben tot tranen toe,dan komt de liefde tot de naaste vanzelf als een logisch gevolg,zo ook eerst van je zelf houden , dan pas kan men van een ander houden .

[Esek]

Toevallig hoorde ik vanochtend deze preek. Het volgende gedeelte daaruit geeft precies weer waar het in dit topic over gaat. Het gaf mij in elk geval veel troost:

Als we onszelf bekritiseren, bekritiseren we God. Want God heeft ons geschapen
zoals we nu eenmaal zijn. En als we niet van onszelf kunnen houden kunnen we ook niet van God houden.
M’n vader schreef ooit dit boek: <Eigenliefde: de nieuwe bevestiging.>
En Clem Stone, een van de ware industriëlen van de 20e eeuw gaf hem geld om dat boek aan alle predikanten in de VS toe te sturen. En dat deed hij ook.
Hij gaf het boek weg. Dat heeft een beweging teweeggebracht die de theologie
en de christelijke kerk bevrijd heeft van de stelling van Johannes Calvijn:
Wij voldoen niet als mens. We zijn kinderen van God. We kunnen van onszelf houden.  En alleen daardoor kunnen we Gods grote opdracht vervullen: Om van anderen te houden  zoals je van jezelf houdt.
Het is dus van essentieel belang dat we God voortdurend vragen om ons te vergeven. Want we zien en ervaren alleen maar negatieve kritiek.
We zijn nooit rijk genoeg, nooit knap genoeg, nooit sterk genoeg. We zijn nooit wat we willen zijn. En wat je ook hebt en wat je ook doet, het zal nooit genoeg zijn. Want je zult nooit gemoedsrust vinden en je potentieel verwezenlijken door naar de buitenkant te kijken. Dat vind je alleen in de binnenkant.
Wij zijn volgelingen van een geloof dat al honderden jaren bestaat.
In de 16e eeuw kregen we de Heidelbergse Catechismus.
De Heidelbergse Catechismus begint als volgt:Wat is uw enige troost in leven en sterven? Je enige troost in het leven. Weet u wat dat is? ‘Dat ik het eigendom ben...’ Daarmee begint het antwoord. Dat ik het eigendom ben, niet van mezelf.
Dat ik met lichaam en ziel, in leven en sterven het eigendom ben niet van mezelf, maar van mijn trouwe Redder, Jezus Christus. Hij heeft met zijn kostbare bloed voor al mijn zonden volkomen betaald. En mij geheel uit de macht van de duivel verlost. Hij beschermt mij zo goed dat zonder de wil van mijn hemelse Vader geen haar van mijn hoofd kan vallen. Ja zelfs zo, dat alles dienen moet tot mijn heil. Hij geeft mij door zijn Heilige Geest ook zekerheid van ‘t eeuwige leven. En Hij maakt mij van harte bereid om voortaan voor Hem te leven.
Ik vraag u vandaag om het geschenk van Christus te aanvaarden. En bedank God voor wie u bent. Niet voor wie u moet zijn, wilt zijn of had kunnen zijn maar voor wie u bent. Precies zoals u bent. Ontvang nu de genade van Jezus Christus.
En bid met me mee.
Heer, schenk me het geloof om op U te bouwen.\ En als ik faal,wat zeker zal gebeuren vergeef me dan mijn zonden. En laat me mijn hart openstellen en genadig zijn en die mensen vergeven die me kwaad hebben gedaan.
Ik dank U, Heer dat U in al mijn behoeftes voorziet.
Ik hou van U. Amen. ik heb mijn hoop alleen gebouwd op Gods rechtvaardigheid en trouw, ‘k vertrouw niet meer op schone faam maar leun alleen op Jezus’ naam
Christus de Rots, mijn vast bestaan elk andere grond zal ooit vergaan
elk andere grond zal ooit vergaan amen
Moge de zegeningen van de almachtige
God, de Vader, Zoon en Heilige Geest...
uw hart en verstand
vullen met de wetenschap...
van Gods genade in uw leven.
Moge u God in u zien...
hoe Hij door u heen straalt.
En moge u altijd zeggen: Dank U, Heer...
dat U me gemaakt hebt tot wie ik ben.
Amen.

A propos, wat vinden jullie van de genoemde stelling van Calvijn: we voldoen niet als mens? Natuurlijk heeft Calvijn ook wel andere dingen gezegd, maar naar mij idee zijn hele generaties opgegroeid met de gedachte dat we tamelijk waardeloos zijn voor God. Met alle schadelijke gevolgen van dien.

[diak2b]

[diak2b]

Ik stelde de vraag overigens, omdat gisteren, tijdens mijn college exegese, deze uitspraak aan de orde kwam. Mijn meestal buitengewoon beschaafd formulerende docent, gaf aan dat de uitleg "als jezelf" betekent dat je eerst van jezelf moet houden, complete lulkoek is (excusez le mot, het was zijn woordkeuze). Hoe aantrekkelijk die uitleg ook is in onze tijd, het is volstrekt onmogelijk, zo gaf hij aan, aangezien het hele idee van jezelf liefhebben indertijd voor Joden gewoon niet bestond. "Liefhebben" is een werkwoord dat alleen in relationele zin betekenis kan hebben (in de grondtekst dus) en het is dus alleen al een taalkundige onmogelijkheid dat de moderne uitleg juist kan zijn. De uitleg die taalkundig, en theologisch, wel overeenstemt met wat voor de Joden van dat moment mogelijk was, zou dan zijn: je moet je naasten liefhebben, zoals je zelf wordt geliefd door God.  De opdracht wordt er overigens alleen maar pittiger door. Je naasten liefhebben, met als maatstaf hoe aardig je jezelf vindt, is al met al nog wel te doen. Je naasten liefhebben, met als maatstaf Gods liefde, is vrij heftig, lijkt me. Maar goed, dat is de theologische implicatie van een exegetische verklaring, en het lijkt me dat theologie de exegese moet volgen, en niet andersom, nietwaar?

[j@f@]

Jezelf liefhebben heeft mijns inziens te maken met eerlijk zijn naar God en naar jezelf.

Als je problemen hebt met jezelf of anderen, dan ligt dat vaak aan een gebrek aan liefde. Denk aan het eerste en het grootste gebod, en aan Ef. 4:31-32: Laat alle bitterheid, en toorn, en gramschap, en geschreeuw, en lastering van u worden geweerd, met alle boosheid. Maar weest jegens elkaar vriendelijk, barmhartig, elkaar vergevend, zoals ook God in Christus u vergeven heeft.

[Priscilla en Aquila]

Je naaste liefhebben als jezelf, zou je ook zo kunnen bekijken:

Matt 7: 12
Alles nu wat gij wilt, dat u de mensen doen, doet gij hun ook aldus: want dit is de wet en de profeten.

En dan hoef je niet uitgebreid te spreken over het liefhebben van jezelf als voorwaarde om dit te kunnen.

[dingo]

Mat 22:39 is een verwijzing naar Lev 19:18 (17+18 in de nbv) en ook daar staat als jezelf als vertaling. De uitleg dat de mens van nature een egocentrisch en egoïstisch individu is met een groot gevoel van eigenliefde komt dan als eerste in beeld. Maar als je gevoel van eigenliefde minimaal is hoe zou je dan je naaste (of God) kunnen liefhebben? Laat staan dat je je naaste kunt liefhebben zoals God jou heeft liefgehad.

[diak2b]

quote:

j@f@ schreef op 14 mei 2006 om 17:37:
Jezelf liefhebben heeft mijns inziens te maken met eerlijk zijn naar God en naar jezelf.

Als je problemen hebt met jezelf of anderen, dan ligt dat vaak aan een gebrek aan liefde. Denk aan het eerste en het grootste gebod, en aan Ef. 4:31-32: Laat alle bitterheid, en toorn, en gramschap, en geschreeuw, en lastering van u worden geweerd, met alle boosheid. Maar weest jegens elkaar vriendelijk, barmhartig, elkaar vergevend, zoals ook God in Christus u vergeven heeft.

Interessant dat je ook hier dus de verbinding ziet: "richting de naast => zoals God/Christus richting u".

[diak2b]

quote:

Priscilla en Aquila schreef op 14 mei 2006 om 19:03:
Je naaste liefhebben als jezelf, zou je ook zo kunnen bekijken:

Matt 7: 12
Alles nu wat gij wilt, dat u de mensen doen, doet gij hun ook aldus: want dit is de wet en de profeten.

En dan hoef je niet uitgebreid te spreken over het liefhebben van jezelf als voorwaarde om dit te kunnen.

Snap ik, maar dan wordt de maatstaf voor de naastenliefde toch weer degene die zijn naasten lief heeft?

[diak2b]

quote:

dingo schreef op 14 mei 2006 om 20:41:
Mat 22:39 is een verwijzing naar Lev 19:18 (17+18 in de nbv) en ook daar staat als jezelf als vertaling. De uitleg dat de mens van nature een egocentrisch en egoïstisch individu is met een groot gevoel van eigenliefde komt dan als eerste in beeld. Maar als je gevoel van eigenliefde minimaal is hoe zou je dan je naaste (of God) kunnen liefhebben? Laat staan dat je je naaste kunt liefhebben zoals God jou heeft liefgehad.

Die logica volg ik hoor, dat is het punt niet. Maar ik vond het wel vrij verrassend om te horen dat de tekst "als jezelf" niet op die manier bedoeld zou kunnen zijn (aldus mijn docent he, ik vraag hier even door, omdat ik van gereformeerden meer Bijbelkennis gewend ben, dan wat ik denk te begrijpen van mijn docent )

[spacy]

quote:

Esek schreef op 14 mei 2006 om 16:25:
A propos, wat vinden jullie van de genoemde stelling van Calvijn: we voldoen niet als mens? Natuurlijk heeft Calvijn ook wel andere dingen gezegd, maar naar mij idee zijn hele generaties opgegroeid met de gedachte dat we tamelijk waardeloos zijn voor God. Met alle schadelijke gevolgen van dien.

Heeft Calvijn het dan verkeerd begrepen,
of is het aan aantal eeuwen lang verkeer uitgelegd
in welke context staat eigenlijk deze bewering van calvijn?

en waarom kan van jezelf houden en toch niet voldoen als mens niet samengaan ?

we zijn van de moederschoot af zondig, daarom voldoen we niet als mens, want als we als mens wel zouden voldoen zouden we goed en tegelijk ook zijn zonder zonde zijn.

van onszelf kunnen houden staat hier los van,
tuurlijk zodra we eenmaal begrijpen wleke zonden tussen ons en God in staan is dat iets waar we maar moeilijk om hene kunnen kijken, maar juist daardoor beseffen we des te harder dat we Jezus nodig hebben.
Juist door die vergeving van Jezus, en juist dan pas, kunnen we ook weer van onszelf houden, het is dus een gevolg van God/Jezus in je leven toelaten.

En juist daardoor mag god ook de vinger bij dit punt leggen,
"mens je moet evenveel van je naasten houden als jezelf"

Kunnen we dit of kunnen we dat niet?
lukt je het niet?

Zullen we dan maar eens ene uitstapje maken naar het gebod ervoor?

"Eer God boven alles dat bestaat"

Kunnen we dit of kunnen we dat niet?
lukt je het niet?

Is het niet reëel om bij beide punten ons af te vragen of we dit werkelijk uit onszelf kunnen of dat God het in ons werkt, omdat wij er uit onszelf niet instaat zijn ?

om dan weer terug te komen,
had Calvijn niet gelijk met:
wij voldoen niet als mens