quote:
op 24 Mar 2003 13:57:44 schreef Wiering:
L.S.,
Wat mij zo enorm stoort aan Christenen is dat ze allemaal een eigen interpretatie hebben van het Evangelie. Er is toch maar 1 Jezus? Er is toch maar 1 leer?
Waarom lijkt het tegenwoordig zo, en dan doel ik op discussies rond Opwekking, wedergeboorte, dopen enz. enz. dat er meerdere vormen van Christen-zijn zijn?
Is er dan niet 1 Waarheid? Kan je de Bijbel op meerdere manieren interpreteren? Hebben we leergezag (gezag van de Leer dus!) nodig?
Ik weet niet of jullie ook met deze vragen zitten, maar ik begin het gevoel te krijgen, en misschien is dat wel heel subjectief, dat iedereen een andere Jezus aanbidt. Is dat zo?
Er is al een heleboel geschreven maar ik reageer toch even op de beginvraag. Volgens mij heeft nl. de synode van Utrecht (1905) en de wijziging van art 36 NGB hier helemaal niets mee te maken.
Ik probeer te analyseren welke redenering Wiering hier impliciet gebruikt (en met hem velen).
"Het
lijkt of er meerdere vormen van Christen-zijn zijn", zegt Wiering. Waarom lijkt dat zo? Er zijn zoveel discussies over van alles en nog wat. Dat is natuurlijk altijd zo geweest; en inzoverre leek het altijd al of er verschillende vormen waren van Christen zijn.
"Is er dan niet één waarheid?" Let op het contrast dat hier gelegd wordt tussen "meerdere vormen" enerzijds en "één waarheid" anderzijds. Wat is je aanname, Wiering? Dat één waarheid betekent dat er maar één vorm is? Dat de "vormen van Christen-zijn" niet alleen een effect hebben op de vorm, maar ook op het waarheidsbegrip? Waarom brengen die vele "vormen" jou op het idee dat er verschillende "Christussen" aanbeden worden?
De stap van vorm naar Waarheid, kerk enz. kun je m.i. alleen maar zo maken, als je
-
vorm ziet als iets dat dieper gaat dan alleen de oppervlakte, maar de zaak zelf raakt
en/of
-
waarheid, kerk enz. beschouwt als een
vorm (van...?)
Dat eerste gebeurt op grote schaal. We hebben nogal de neiging om te doen, alsof waarheid voor ons niet meer kan zijn dan ze voor ons is -- ok, dat is te cryptisch. We vinden al gauw dat de kerk is, wat wíj in haar zien (en laat ze het niet wagen meer te zijn). We vinden al gauw dat de waarheid ons pas mag aanspreken, als ze met "ónze waarheid" (lees: onze mening/overtuiging) overeenkomt. En zo aanbidden we al gauw Jezus, voor zover Hij is wat wíj geloven dat Hij is.
Met andere woorden, ons beeld van de waarheid wordt onze waarheid. Ons beeld van de kerk is onze kerk. En onze aanbidding is gericht op ons beeld van Jezus.
Terecht hebben filosofen erop gewezen, dat je iets alleen kunt leren kennen via de indrukken die je ervan hebt, m.a.w. het objectieve is niet on-middellijk kenbaar. Maar daarna gingen ze zover te stellen dat het objectieve niet kenbaar is, dat het daarom in zichzelf geen betekenis voor ons heeft. Extreem voorbeeld maar invloedrijk is Derrida, die min of meer stelde dat de betekenis van iets (situatie, tekst) niet zozeer afhangt van dat iets als wel van onze waarnemingen en vooroordelen.
Als je díe stap maakt, onbewust of bewust, net als veel van onze tijdgenoten, kun je leven met een godsbeeld en niet met een God. Dan zijn er alleen maar die vele godsbeelden (die "God" genoemd worden) en is er niets achter. Dan kun je alleen maar verschillende Jezussen (lees: beelden van Jezus) aanbidden.
Dáárin ga ik niet mee. Ondanks de verschillende vormen geloof ik in één God. Ik weet dat veel van mijn gedachten over Hem juist zijn -- Hij openbaart Zich niet voor niets -- en eveneens dat ik er op punten naast kan zitten. Dat geldt voor anderen ook, maar we hebben het over dezelfde God.
Dat is ook de enige reden dat ik met anderen kan genieten van en discussieren over God.