Op deze door hormonen bezwangerde dag had ik weer eens mijn overall aangetrokken. Er moest worden gewerkt. Klagen zal ik maar niet doen, met 4 vrije dagen per week. En sinds ik de ventilator heb ontdekt, is het wat beter uit te houden op m'n kamer. Omdat een van de collega's met vakantie is, had ik vandaag 6 cliënten op het spreekuur. Dat is best pittig, zeker als de boel ook nog eens uitloopt.
Er waren weer een paar vragen bij over een voorlopige aanslag. Het is zeker de tijd van het jaar... Zelf kreeg ik dit weekend ook blauwe envelop, met daarin de verheugende aankondiging dat als ik niet snel aangifte doe ik een boete van € 1000 kan verwachten. Tel uit je winst. Vermoedelijk krijg ik kudoos terug, hopelijk genoeg om mijn vakantie van te bekostigen. Er was weer eens een storing bij de Belastingtelefoon, dus hoe het zit met al die aanslagen komt later wel. Er ligt nog een aardig stapeltje te wachten.
De tweede cliënt was een zware dobber. Een Turkse man die wel Nederlands sprak, maar zo snel en zo binnensmonds dat ik hem amper kon volgen. "Wat zegt-ie nou, wat zegt-ie nou?" vroeg ik mij keer op keer af, mij hevig concentrerend. Als ik het goed heb begrepen heeft hij een schuld van € 16000 bij de kinderbijslagbank en is hij daar boos over. Daar gaan we binnenkort mee aan de slag.
Verder was er een Marokkaanse die nogal in de rats zat omdat ze een brief had gekregen van Sociale Zaken dat haar uitkering wordt beëindigd. Ze gaat 2 dagen langer met vakantie dan is toegestaan. Dat kon niet anders zei ze. Ik kon haar eigenlijk meteen gerust stellen. Wanneer ze terug is in ons tropische kikkerlandje moet ze zich melden bij de consulent. De uitkering wordt dan weer opgestart. Life can be so easy. Hoewel... een beetje bureaucratische terreur is het wel.
Een andere Marokkaan, ook al met een voorlopige aanslag, maakte ik attent op het minimabeleid. Mensen met een minimuminkomen kunnen geld terug krijgen voor allerlei dingen, zoals de bibliotheek, zwemmen, dagje uit of een internetaansluiting. Bij het invullen van de antwoordkaart kon hij niet op de geboortedatum van een van z'n kinderen komen. Een telefoontje naar z'n vrouw bracht uitkomst. Waar zouden we zijn zonder het mooiste schepsel op aarde. De laatste cliënt was ook een Marokkaan, gekleed volgens de laatste hardcore fundamentalistische moslimmode. Een jurk met oosterse stikseltjes, een muts en een keurig ongetrimde baard. Ook had de man geen tanden, maar ik denk niet dat dat ook een voorschrift van de Profeet is. Hij had een zinnig probleem, dat ook al te maken had met vakantiedagen. Een bezwaarschriftje biedt hopelijk uitkomst. Toen ik dacht dat we klaar waren, kwam er een stapeltje brieven te voorschijn. Of ik even wilde bellen met verschillende instanties om afspraken te verzetten. Vanwege de vakantie. Dat was geen probleem, ook omdat de cliënt zelf geen telefoon heeft. Wel liep daardoor m'n spreekuur enorm uit, waardoor we niet meer toekwamen aan de tiramisutaartjes die ik had meegenomen. Ik hoop dat ze morgen niet uitgelubberd in de koelkast staan.
In m'n pauze liep ik nietsvermoedend en bezwangerd door hormonen door de stad, op weg naar een verkoelende Ice Tea bij de Mac, toen ik opeens A. zag zitten op een terras. A. is een oude bekende uit de kerk. Inmiddels een volwassen vrouw(tje) maar ooit, toen ze nog een bakvis was van 15 lentes, was ze hevig verliefd op Pleun. Ik had een keer heel argeloos 'hoi' tegen haar gezegd en zo was het begonnen. Al haar schoolschriftjes stonden vol met mijn naam en als ze bij ons aan tafel zat (ze is een vriendin van m'n zus) zat ze me de hele tijd verlegen zwijmelend aan te staren. Wat dat met mij deed? Wel, ik deed of mijn neus bloedde. Maar verliefdheid is iets moois, zeker als je een bakvis bent.
Ik besloot mijn Ice Tea op het terras te nuttigen en babbelde wat met A. en haar vriendin. Dat was wel leuk eigenlijk.
Na de pauze kwam ik niet meer tot echt grootste daden, of het moet het gesprek zijn met een cliënt dat een uur duurde. Een mevrouw die nogal wat geduld vergt, omdat ze alles wat je zegt binnen 10 seconden weer is vergeten. Maar geduld met mensen heb ik bijna altijd.
Rond 17.45 stapte ik weer in de door hormonen bezwangerde buitenlucht. Wat is er mooier dan de deur achter je dichttrekken en meteen in de ongerepte natuur staan? Dat is na de verhuizing helaas anders, dan zitten we niet meer in het centrum.
Overigens is het met Y. toch niet helemaal uit (of helemaal niet, ik weet het niet). Gisteren smste ze dat ze me niet kwijt wil, maar alleen even pauze nodig heeft, en vandaag vroeg ze of ik volgende week vrijdag wil afspreken. Vrouwen... Ik zal er maar over ophouden, het begint een beetje een flutsoap te worden.
