De Speelplaats van Pleun (deel 16)

[Vivine]

is dat allemaal een beetje te vergelijken met flegmatische, melancholische en sanguinische types? Of is dat heel wat anders?
Creatief klinkt idd goed

[Pleun]

De afgelopen 2 dagen stonden in het teken van de verhuizing van mijn werk. We zitten nu in een monumentaal pand even buiten het centrum, aan de Nieuwe Rijn. Gisteren moest er veel gesjouwd worden, om de haverklap klonk het "Pleun, kun je even helpen met deze kast?" Ja hoor, tuurlijk kan dat. Ik kan er ook niks aan doen dat ik er sterker uitzie dan ik ben. Ik had m'n eigen hok al snel ingericht en toen er niks meer te doen was mocht ik naar huis. Op zo'n warme dag is dat wel aangenaam moet ik zeggen. In de pauze had ik 1,5 liter ijsthee (met mangosmaak) gekocht in het buurtsupertje aan de overkant. Die was zo op. De eigenaar van het supertje ziet het helemaal zitten met ons, hij heeft grootste plannen met zijn toko. Ik ben er in ieder geval blij mee. Ik ben een liefhebber van Ice Tea en klok zo een litertje ervan weg als het warm is. Ooit vierde ik met een groep vrienden vakantie op het mooie Corsica, toen ik ook iedere dag zwaar aan de ijsthee zat. Tegelijkertijd kon ik de hele vakantie maar niet poepen, ik maakte me er echt zorgen over. Want waar bleef al dat everzwijnenvlees dan? Pas later begreep ik dat het drinken van thee de stoelgang vertraagt. Nu ik dit schrijf krijg ik weer dorst, even aan het pak groene ijsthee lurken.



Vandaag kwam ik weer toe aan de noeste handarbeid voor cliënten. Ik kreeg 2 brieven met goed nieuws. Op een van mijn eerste bezwaarschriften, in november, is positief beslist, en ook in een zaak waarvoor ik in mei naar een hoorzitting ben geweest heb ik gelijk gekregen. Dat ging over een woonwagenbewoner die dreigde zijn toeslag voor onderhoud kwijt te raken. Maar die mag hij dus houden. Ik ben er blij mee en begin weer te geloven in mijn eigen genialiteit. Nee hoor, dat valt wel mee. Er valt soms geen peil te trekken op beslissingen van de bezwaarschriftencommissie. Soms krijg je gelijk als je het niet verwacht en soms word je in het ongelijk gesteld terwijl je dacht goede argumenten te hebben (in snikken uitbarsten helpt niet, daar is men niet gevoelig voor.)

Ik hield mij o.a. bezig met het bezwaarschrift voor de Iraanse. Ik had nog wat informatie van haar nodig, die komt ze volgende week brengen. Dat vind ik niet erg. Maar de hitte werkt niet echt stimulerend, ik was blij toen het vijf uur was. Vanavond kwam de goede Santaarnpaal weer eens langs. Terwijl een zomerse oostenwind onze gezichten streelde, filosofeerden we wat over de vakantie. We gaan misschien een weekje met de auto naar Frankrijk en ik had bedacht om dan Madrid als einddoel te nemen. Maar dat is waarschijnlijk te ver. En te heet.

[Pleun]

Even een update hoewel ik niet in de stemming ben. Woensdag ben ik weer naar het strand geweest. Daar valt alvast niet veel over te melden, al was het aangenamer dan zondag omdat er nu minder wind stond. Ik kon dus lekker in de zee spartelen.

Donderdag gewerkt, ook dat was niet bijzonder. Ik ben al redelijk gewend aan mijn nieuwe kamer. Vandaag heb ik R. geholpen met verhuizen, hij is van Rotterdam naar Vlaardingen verhuist. Z'n nieuwe woning is heel wat beter dan de flat waar hij eerst woonde, wat een naargeestig oord is dat zeg. Ik had bij het opstaan al hoofdpijn dus had weinig zin om te gaan lopen sjouwen. Maar voor een vriend doe je dat. De hoofdpijn werd erger en het zweet gustste van mijn lijf, maar uiteindelijk kwamen alle spullen terecht waar ze moesten komen. Toen we klaar waren wandelde ik naar huis, daar had ik even behoefte aan. En vanavond heb ik wat gedronken in Rotterdam met vriendin N. Ze kocht een roos voor me om me een hart onder de riem te steken. Want het gaat de laatste tijd niet goed, ik mis Y. intens en ik denk niet dat het nog goed komt. Ik voel me hetzelfde als vorig jaar, toen ik happy was bij het Loket maar het opeens fout ging. Met Y. ging het heel lang goed, tot begin juni. Ik kan er niet mee omgaan dat het uit is, dat zal wel tijd nodig hebben.

[Laodicea]

quote:

Pleun schreef op 21 juli 2006 om 20:59:
Want het gaat de laatste tijd niet goed, ik mis Y. intens en ik denk niet dat het nog goed komt. Ik voel me hetzelfde als vorig jaar, toen ik happy was bij het Loket maar het opeens fout ging. Met Y. ging het heel lang goed, tot begin juni. Ik kan er niet mee omgaan dat het uit is, dat zal wel tijd nodig hebben.

Sterkte!

[thijs14]

inderdaad heel veel sterkte
hopelijk kun je de draad weer een beetje oppaken

[Pleun]

Zaterdag met Santaarnpaal, Pulpeet en broeder W. een dagje naar Brussel geweest. In eerste instantie had ik dit uitje afgezegd omdat ik me nergens toe kan zetten als ik me rot voel, maar ik was om 7.30 al wakker en besloot om toch maar mee te gaan. Tot vreugde van mijn reisgenoten, een trip zonder mij is als een taart zonder slagroom.
In Brussel aangekomen bleek het te regenen, daar hadden we even geen rekening mee gehouden. Maar het was warm en gelukkig kwam al snel de zon tevoorschijn. We dronken een kop koffie in een Arabische tent, hoewel de cafe au lait weinig meer met koffie te maken had. Opgewarmde melk met een scheutje koffie, echt smerig. Na deze verkwikkende (not) bak koffie liepen we richting centrum. In december was ik ook in Brussel dus alles kwam me wel bekend voor. Alleen hadden we toen manneken Pis niet gezien. Het kereltje met de eeuwige waterstraal uit zijn leutertje, het stelt niks voor. Er zit wel een verhaal aan het kereltje vast geloof ik, met zijn leutertje zou hij ooit een brand hebben geblust, of had hij er nou een gaatje mee gedicht in een dijk? O nee, dat was een ander kereltje. However, waarom dit een toeristische attractie is, is mij echt een raadsel. Knap staaltje marketing.

De drie reisgenoten neusden wat rond in boekenwinkels, maar daar had ik geen belangstelling voor. Dat wordt wel weer een keer tijd want een boek is je beste vriend. Mijn intellectuele kant (kuch) staat echter al een tijdje droog, mijn hyperfocus is al een tijdje gericht op Y. en daar moet maar eens een einde aan komen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want het spookt nog voortdurend door mijn hoofd. Wat heb ik fout gedaan? Wanneer is het fout gedaan? Hoe kon iets dat zo mooi was zo aflopen? etc. etc. Maar misschien kon ik er wel niks aan doen, wat in andermans hoofd omgaat is ongrijpbaar. Het zal me nog wel een tijdje achtervolgen. En uiteindelijk zie ik alles in het juiste perspectief en denk ik "het is beter zo, ik kwam tekort bij dat meisje en uiteindelijk had het toch niet gewerkt."

Na dit ldvd-intermezzo terug naar Brussel. Inmiddels was het tamelijk snikkend heet geworden. We nuttigden een broodje in dezelfde gelegenheid als waar ik met Pulpeet een half jaar geleden een wafel at, om de hoek van de Grote Markt. Toen ging het nog perfect met Y., vlak voor vertrek naar België had ik nog een trui met haar naam gekregen. Deze gedachte borrelde bij mij op toen ik mijn stokbrood zat te herkauwen. Na de lunch maakten we een wandeling door het centrum richting een park. Ik drapeerde mijn handdoekje in het dorre gras en legde mij te rusten. Was dat wel verstandig met die brandende zon? Welja, ik ben nu nog bruiner dan ik al was. Rond 16.00 uur besloten we met de auto naar de Koekelberg te rijden, waar de Koekelberg basiliek staat. Deze nationale basiliek is de op twee na grootste kerk van Europa (na de Sint-Pieter in Rome en de St. Pauls in Londen). Dit vond ik dan wel weer leuk, zo'n apart gebouw. Het werd gebouwd op initiatief van koning Leopold, ter gelegenheid van zoveel jaar Belgische onafhankelijkheid. Z'n inspiratie was de Sacre Coeur in Parijs. De bouw startte in 1905 maar financiële problemen en de Eerste Wereldoorlog vertraagden de boel nogal. Ook het ontwerp veranderde, omdat het eerste te ouderwets werd bevonden. Uiteindelijk was de basiliek pas in 1960 gereed. Het is een indrukwekkend bouwwerk. Toen we er rondliepen was er een of andere Afrikaanse kerkdienst bezig, heel apart.



En toen was het etenstijd en tijd om richting Holland te gaan. We nuttigden de avondmaaltijd onderweg in Wildert, bij de Bakkersmolen. Een aangename locatie. En het was nog niet gedaan met de pret want in Roosendaal pakten we ook nog een terras. Toen ik rond 23.00 dan eindelijk thuis was, plofte ik doodmoe op bed. Het was een goede beslissing om mee te gaan.

[Pleun]

Terwijl het bommen en granaten regent op Libanon schijnt hier nog steeds het zonnetje. Als we hier een subtropisch klimaat krijgen zeg ik daar geen nee tegen.

Gisteren weer een dag gehad waarbij je bij het ontwaken al denkt: 'aarccch ik wil me ziekmelden.' Dat deed ik uiteraard niet, maar ik voelde mij zo beroerd als een zwerfhond in Moldavië. Dat lag niet alleen aan het warme weer en mijn ldvd, maar ook aan mezelf. Sinds enige tijd word ik namelijk uit mijn slaap gehouden door A., een Marokkaanse. Niet in levende lijve (ik blijf een nette jongen, kuch) maar via de moderne communicatiemiddelen. Ze vindt me meer dan leuk geloof ik, maar ik zit nog met mijn hoofd bij iemand anders. Dat heb ik ook gezegd, eerlijk van mij he. Een beetje complex is het wel, misschien moet ik alles maar achter mij laten en mij een tijdje terugtrekken in een sanatorium op een toverberg in Zwitserland.

Maandag werd een zware dag, ook omdat er 's avonds een etentje op het programma stond. De secretaresse nam afscheid, ze moet na de zomer ergens stage lopen en heeft geen tijd meer om bij ons te werken. Dat vind ik geen ramp, ik vond haar wel oke maar dan houdt het wel op. Tijdens het werkoverleg 's ochends had ik de collega's al voorzichtig voorbereid op dat ik niet mee zou gaan eten, maar uiteindelijk ben ik toch maar gegaan. Iemand neemt maar 1x afscheid. Maar ik zat wel op mijn tandvlees en viel om van de slaap. Pas om kwart voor twaalf was ik thuis.

Het inloopspreekuur verliep gelukkig soepel, ik had maar 3 klanten en geen zaken waar veel werk uit voortvloeit. Een meneer hielp ik met het invullen van zijn aangifteformulier, maar toen het 'drempelinkomen' moest worden berekend wist ik het ook niet meer.
's Middags was het druk, deze week heb ik veel afspraken gepland. Dat komt doordat ik volgende week vakantie heb, ik moet nu iedereen in deze week proppen. Maar met een beetje duwen en wringen lukt het wel.
Om 14.00 uur had ik een Marokkaanse cliënte (zedig verpakt in een religieus gewaad). Ik had haar uitgenodigd omdat ik voor haar en haar man een bezwaarschrift aan het schrijven ben, om alsnog bijzondere bijstand los te peuteren voor inrichtingskosten. Maar voor het twee uur was, kwam er nog een onverwachte cliënte langs: de Iraanse. Ook voor haar ben ik een bezwaarschrift aan het schrijven en ik had nog wat bewijsstukken nodig van een verblijf en operatie in Iran. Ik vind haar wel grappig, als ik haar bel vraagt ze altijd "wanneer zal ik langskomen?", terwijl het niet altijd nodig is. "Het maakt niet uit, kom maar wanneer je tijd hebt" zeg ik dan. Zij is de enige klant die deze voorkeursbehandeling krijgt, maar ik vind het dan ook een heel lief meisje. Dit keer had ze een vriendin meegenomen, dat was verdorie ook geen lelijk meisje. Met een naveltruitje en een navelpiercing, ayatollah Khomeini zou zich omdraaien in zijn graf. Het was gezellig met de dames, ik deed uiteraard ook professioneel mijn werk maar babbelde ondertussen met ze. Van mij mogen ze vaker langskomen, jammer dat er even geen aanleiding voor is.

Vandaag had ik ook veel afspraken, het kan niet op. Voor een meneer zonder inkomen belde ik incassobureaus en regelde kwijtscheldingsformulieren voor o.a. gemeentelijke heffingen. Ik was er 1,5 uur mee bezig maar het is altijd leuk als je daadwerkelijk iets zinnigs kan doen voor mensen.
's Middags kwam de enigszins vermoeiende hindoestaanse mevrouw die ik al 2x heb gesproken. Ook dit keer ging het over het geschil met haar energiebedrijf. Een geschillencommissie heeft het in behandeling en ik hielp haar met het verzamelen van de dossierstukken en een begeleidende brief. Ze heeft zich al lange tijd helemaal in de zaak vastgebeten en ik had niet de indruk dat dat haar veel goed deed. Maar ja, ik ben geen psycholoog.
De laatste cliënt kwam niet opdagen, zodat ik mooi nog een flink aantal brieven kon schrijven. Nog 1 drukke dag donderdag en dan heb ik drie weken vrij.

[Harm]

quote:

Pleun schreef op 25 juli 2006 om 23:02:
Van mij mogen ze vaker langskomen, jammer dat er even geen aanleiding voor is.

Bedenk dan iets . Moet je niet nog een of ander flodderpapiertje hebben? Rekeningafschrift ofzo? Handtekening? Iets?

quote:

Pleun schreef op 25 juli 2006 om 23:02:
Nog 1 drukke dag donderdag en dan heb ik drie weken vrij.

Dus je hebt alle afspraken van drie weken in deze week gestopt? Nee hoor, fijne vakantie . Blijf je ook gedurende die vakantie bloggen?

[Pleun]

quote:

Harm schreef op 25 juli 2006 om 23:29:
[...]

Bedenk dan iets . Moet je niet nog een of ander flodderpapiertje hebben? Rekeningafschrift ofzo? Handtekening? Iets?

Los van het feit dat ze mij wel aardig vindt (denk ik): ze heeft een vriend en dat moet je respecteren vind ik.

quote:

Dus je hebt alle afspraken van drie weken in deze week gestopt? Nee hoor, fijne vakantie . Blijf je ook gedurende die vakantie bloggen?

Als ik wat te melden heb blijf ik wel bloggen.

[Pleun]

Een lezeres zei pas dat ik niet zo vrolijk overkom de laatste tijd. Tsja, vind je het gek. "Hoe lang is het al uit?" vroeg ze. Een maand. "Ow, een maand al..." Op zoveel ongevoeligheid zou je bijna afknappen, ware het niet dat ik de lezeres wel mag. Ik weet ook wel dat de relatie met Y. eigenlijk geen toekomst had en dat het allemaal niet ideaal was, maar ik heb wel echt van dat meisje gehouden. Dat ben je niet in een of twee maanden kwijt. En het voelt gewoon leeg nu, juist in de zomer. De tekst van het nummer Cut van The Cure verwoordt het wel goed.

if only you'd never speak to me
the way that you do
if only you'd never speak like that
it's like listening to
a breaking heart
a falling sky
fire go out and friendship die
i wish you felt the way that i still do
the way that i still do

if only you'd never look at me
the way that you do
if only you'd never look like that
when i look at you
i see face like stone
eyes of ice
mouth so sweetly telling lies
i wish you felt the way that i still do
the way that i still do
but you don't
you don't feel anymore
you don't care anymore
it's all gone

if only you'd never pull from me
the way that you do
if only you'd never pull like that
when i'm with you
i feel hopeless hands helplessly
pulling you back close to me
i wish you felt the way that i still do
the way that i still do

if only you'd ever speak speak to me
the way you once did
look at me the way you once did
pull to me the way you once did
but you don't
you don't feel anymore
you don't care anymore
it's all gone
it's all gone

Genoeg hierover. Hmm dat is makkelijk gezegd, want het heeft invloed op alles. Zelfs mijn vrienden worden de dupe. Woensdagavond zouden Santaarnpaal & Pulpeet langskomen om onze vakantie te regelen. Ik zat echter bij mijn ouders in de tuin, te praten met m'n moeder. Daarbij lette ik niet op de tijd. Toen Santaarnpaal belde dat ze voor een gesloten deur hadden gestaan en nu bij hem zaten, voelde ik me wel schuldig. De vakantie was mijn idee maar ik heb er niets aan gedaan om het te regelen. Aanvankelijk zouden we een tripje maken naar Parijs, Normandië en de zuidkust van Engeland, maar vanwege de kosten is het nu alleen Frankrijk geworden. De volgende ochtend kwam ik Pulpeet tegen op het station. "Eigenlijk moet ik een beetje boos op je zijn" zei hij. Tsja en terecht. Toen we naar Hamburg gingen heb ik ook niks gedaan aan de organisatie.

Gisteren m'n laatste werkdag gehad voor mijn vakantie. Gelukkig, want het kost me de laatste tijd moeite om me te concentreren. De Iraanse belde 's ochtends. Wat ze moest doen als ze tijdens mijn vakantie bericht kreeg van Sociale Zaken. Niks, want zo snel zal er wel geen reactie komen. Ze wenste me een prettige vakantie. Thanx, dat zal wel niet lukken.
Ik had veel afspraken. Een meneer met een klacht over een bank. Zijn rekening was onterecht geblokkeerd en daardoor had hij nu allerlei betalingsachterstanden. 's Middags vulde ik voor iemand weer een belastingaangifte in. Dat is elektronisch veel makkelijker omdat dan automatisch bepaalde bedragen worden berekend. Nu moest ik zelf het 'drempelinkomen' uitrekenen en dat viel niet mee.
Ook moest ik nog even naar het postkantoor met een cliënt. Hij heeft z'n BKR-dossier nodig maar het is niet gelukt om het op te vragen omdat hij geen actieve bankrekening heeft. Vervelend, ik probeer al tijden om hem aan een nieuwe bankrekening te helpen maar het lukt maar niet.

's Avonds had ik geen spreekuur, maar besloot toch mee te eten met collega's en daarna nog even te blijven om een bezwaarschrift af te maken. De nieuwe (tijdelijke) secretaresse at ook een hapje mee. Ze is de dochter van onze manager, een sympathiek meisje. Doet net als mijn jongste broer medicijnen en is ook even oud. Met de vorige secretaresse klikte het voor geen meter, maar dit meisje is gewoon gezellig.

[Vivine]

quote:

Pleun schreef op 28 juli 2006 om 13:20:
Ze wenste me een prettige vakantie. Thanx, dat zal wel niet lukken.

met die instelling vooraf wordt het niks nee...maar ik begrijp wel dat je je rot voelt en dat je er niet zo snel overheen bent...probeer er toch maar van te genieten

[Pleun]

Hmm ik koop voorlopig maar geen perziken meer. Koop je een bakje met 6 van die sappige vruchten, eet je er eentje op en vergeet je de rest. Die heb ik net weggegooid, ze waren me iets te zacht geworden...

Echt veel beleefd heb ik niet het afgelopen weekend, of het moet de verjaardag van vriend M. zijn. 's Middags had ik nog afgebeld omdat ik niet in de stemming was, maar op het laatste moment besloot ik toch maar te gaan. Dat wisselvallige heb ik wel vaker de laatste tijd. Spijt dat ik heb gegaan heb ik niet, anders had ik toch maar alleen achter de geraniums gezeten. En daar is het nog een beetje vroeg voor.
Gisteren kwam de goede Pulpeet een filmpje kijken. Broken Flowers met Bill Murray. Ik had 'm al een paar dagen liggen maar kon me er niet toe zetten om 'm te kijken. Waarschijnlijk vanwege de warmte, die nodigt niet echt uit tot voor de buis hangen. Maar gisteren was het koeler en omdat ik geen zin had om voor niks € 4 boete te betalen stopte ik 'm toch maar in de dvd-speler. En daar kregen we geen spijt van. Bill Murray heeft net zo'n verstilde (lethargische) rol als in Lost in Translation, echt een rol voor hem. Alleen zijn gezichtsuitdrukkingen maken de film al de moeite waard. Hij speelt een vrijgezelle vijftiger die in vroeger tijden een Don Juan was. Op een dag krijgt hij een roze envelop met een niet ondertekende brief, waarin staat dat hij een 19-jarige zoon heeft. Aanvankelijk denkt hij aan een grap en wil hij het erbij laten zitten, maar een vriend pusht hem om toch op onderzoek uit te gaan. Er komen vijf potentiële moeders uit de bus rollen (waarvan eentje niet meer in leven is) en een voor een gaat Bill bij hen langs.

Broken Flowers is een aparte film. Psychologisch, met subtiele humor. Het gaat niet zozeer om het doel (het oplossen van het raadsel), maar meer om de reis. Het einde van de film is ook tamelijk absurd, ik begrijp er niet veel (zeg maar gerust niks) van. Maar ik heb me wel vermaakt, ik hou wel van dit soort films.



Verder helpt de nieuwe cd van Muse (Black Holes and Revelations) me de zomer door. Wat een geweldig album is dat zeg, ik draai hem helemaal grijs. Vooral het nummer Map of the Problematique.

Fear and panic in the air
I want to be free
From desolation and despair
And I feel like everything I see
Is being swept away
And I refuse to let you go

I can't get it right
Get it right
Since I met you

Loneliness be over
When will this loneliness be over?

Life
The World Flashed Before My Eyes
So Scared To Loose
I Want To Touch The Other Side
And No one thinks they are to blame
Why can't we see
When we bleed we bleed the same

I can't get it right
Get it right
Since I met you

Loneliness be over
When will this loneliness be over?

Loneliness be over
When will this loneliness be over?

Echt vrolijk ben ik nog niet. Daar is ook geen reden voor. Ik had al een tijdje niks meer van Y. gehoord, tot ik vanmorgen opeens weer een sms kreeg. De reden: ik had gisteren per ongeluk een sms die voor A. (de Marokkaanse) bestemd was naar Y. gestuurd (als het niet om mezelf zou gaan zou ik erom lachen.) Y. was boos en heeft het helemaal gehad, zei ze. "Bekijk 't maar." Tsja, dat zal ik maar doen dan. Ik denk dat het haar ego is dat gekwetst is, want ze heeft me 2 maanden lang behandeld als een jojo en zelf de relatie beëindigd. Ik had juist besloten dat het maar eens afgelopen moest zijn met mijn gesomber, wat heeft het voor zin om de rest van de zomer te gaan zitten treuren in een hoekje, dus misschien is het wel goed dat Y. weet van A. Misschien gaat ze nog beseffen wat ze heeft weggegooid (of niet, who cares). Maar eerlijk gezegd... ik hou nog steeds van haar.

[Laodicea]

quote:

Pleun schreef op 31 juli 2006 om 19:13:
Broken Flowers is een aparte film. Psychologisch, met subtiele humor. Het gaat niet zozeer om het doel (het oplossen van het raadsel), maar meer om de reis. Het einde van de film is ook tamelijk absurd, ik begrijp er niet veel (zeg maar gerust niks) van. Maar ik heb me wel vermaakt, ik hou wel van dit soort films.

Klinkt goed.

[Pleun]

Vandaag weer een aparte film gezien: The New World. Deze film stond al langer op mijn (enigszins in vergetelheid geraakte) lijstje, omdat hij van Terence Malick is. Deze regisseur is ook verantwoordelijk voor een van mijn favoriete films ever: The thin red Line. Het verhaal is anders, maar het recept is hetzelfde. Sfeervolle natuurbeelden en poëtische voice-overs van de hoofdpersonen. The New World gaat over Engelse kolonisten die in de 17e eeuw voet aan wal zetten in Amerika (Virginia). Centraal staat de confrontatie tussen twee verschillende beschavingen, de westerse en de indiaanse. In het begin verloopt alles vredig, maar iedereen weet hoe wij fijne blanke mensen zijn... De kolonisten krijgen te maken met ziektes, honger, dood en verderf. Communicatieproblemen met de inboorlingen maakt het er niet beter op. Allemaal ingrediënten voor een fijn potje oorlog voeren.

The New World is ook een liefdesgeschiedenis. De eigenzinnige kapitein John Smith (what's in a name) leeft een tijdje bij de indianen en wordt verliefd op een prinses, die later bekend zal worden als Pocahontas. Het lieve kind is pas 15 maar dat mag de pret niet drukken. Uiteraard verloopt de romance niet op rolletjes. Papa indiaan (en tevens opperhoofd) is niet zo happy met het gedrag van zijn dochter en stuurt haar weg. Ze belandt bij de kolonisten, die haar indiaanse look omtoveren in een Engelse (inclusief trutige schoentjes). Zonde.

Maar eigenlijk moet je deze film niet kijken voor het pakkende verhaal, want dat is niet zo bijzonder. Wel bijzonder is de manier waarop het wordt verteld, de beelden en de muziek. Je moet ervoor in de stemming zijn, en een dikke vette joint helpt misschien ook wel.

[Harm]

Dat is nu eens toevallig . Ik vroeg gisteren nog aan een vriend of hij deze film wilde zien, maar hij wilde het niet. Mij leek het wel wat. Nu weet ik wat beter wat de film inhoudt, dank je wel , dus ik ga hem zo maar eens downloaden.

[Vivine]

dikke vette joint....tsssss!

die films die je beschrijft klinken stuk voor stuk erg interessant, lijkt me leuk om sommige eens te kijken, maar ik kijk eigenlijk nauwelijks nog films...alleen als er af en toe een op tv komt die enigszins de moeite waard is.

[Pleun]

quote:

Pepperdepep schreef op 02 augustus 2006 om 12:47:

die films die je beschrijft klinken stuk voor stuk erg interessant, lijkt me leuk om sommige eens te kijken, maar ik kijk eigenlijk nauwelijks nog films...alleen als er af en toe een op tv komt die enigszins de moeite waard is.

Gisteren was 'The Omen' op tv, tijdens het zappen viel ik erin en bleef hangen. Dat gebeurt niet vaak, maar ik vond het dan ook een spannende film. Het gaat over een jongetje dat het kind van de duivel blijkt te zijn. Momenteel draait er een remake in de bioscoop geloof ik.

[Vivine]

uhu, ik heb gisteravond ook the Omen nog gekeken toen ik thuiskwam...erg spannende film idd. Ik zag hem al voor de 3e keer, maar toch was ie nog steeds spannend. Ik vind meestal dit soort films interessanter dan films met een heleboel special effects enzo erin, veel geloofwaardiger en realistischer.

[Pleun]

Naar het schijnt zijn Israelische commando's diep in Libanon geland om Hezbollah-krijgers te bestrijden, leggen steeds meer Libanese burgers het loodje en heeft Floyd Landis de boel bedot, maar ik had gisteren wel wat anders aan mijn hoofd. Na enkele dagen als een kluizenaar te hebben doorgebracht, verliet ik mijn hol annex woonstede om een nieuwe mobiel te gaan kopen. Ik was tamelijk tevreden over mijn oude exemplaar, een Sony Ericsson T230, dus ik wilde het liefste een soortgelijk model. Dan hoefde ik niet opnieuw aan de toesten en de functies te wennen. Bovendien is het een perfect toestel voor mij. Zonder poespas, licht en erg stevig. Een gsm die een val van 4 hoog op beton overleeft, verdient respect. Ik hoor hem nog uit elkaar spatten, maar wonder boven wonder: alles functioneerde nog. Alleen het scherm is voor de helft psychedelisch geworden.

Op internet las ik in enkele recensies (sommige mensen hebben kennelijk niks beters te doen dan schrijven over mobiele telefoons   ) trouwens wel enkele minpuntjes, die mij eigenlijk niet stoorden. De toetsen bijvoorbeeld, die zijn nogal klein, maar daar was ik snel aan gewend. En na een tijd, na het versturen van duizenden smsjes, raak je toch wel gehecht aan je toestel. Het ligt zo vertrouwd in de hand... (werpt een vertederde blik opzij naar nieuwe mobiel). M'n gsm is een verlengstuk van mezelf geworden, wat op zich opmerkelijk is omdat ik er vroeger geen waarde aan hechtte om altijd maar bereikbaar te zijn. Maar zodra er een vrouw in je leven komt wordt alles anders. En oke, voor familie en vrienden is het ook wel handig, al heeft Santaarnpaal nog steeds mijn mobiele nummer niet. Dat is toch wel een beetje dom.

Maar goed, op een druilerige zomermiddag liep ik dus in Rotterdam. De hittegolf leek al lang geleden. Erg soepel verliep mijn zoektocht niet. Bij Mediamarkt zag ik een goedkope Nokia, maar die hadden ze niet op voorraad. En zowel bij de Primafoon- als de Vodafonewinkel hadden ze geen simlockvrij toestel, ik wist niet dat die zo moeilijk te krijgen zijn. Nadat ik bij McDonalds hernieuwde krachten had opgedaan voor de thuisreis, kwam ik op het laatste moment langs een winkel van BelCompany. Ik twijfelde. Inmiddels kon ik geen telefoon en geen verkoper meer zien, maar ik stapte toch maar naar binnen. Er hing welgeteld 1 simlockvrij toestel in de vitrine, maar warempel wel precies het toestel dat ik wilde hebben: de Sony Ericsson T290, een nieuwe uitvoering van de T230. Eigenlijk is hij precies hetzelfde, alleen heeft deze een stoer zwart kleurtje. "Doe mij die maar" zei ik, of ik een kilo appelen kocht.

Thuisgekomen ging ik meteen aan het knutselen met mijn mobieltjes. Ik deed m'n simkaart van Hi in m'n nieuwe toestel. In het oude deed ik een simkaart van Vodafone. Die had ik een tijdje terug gekocht maar nog niet gebruikt. Vodafone heeft een aktie '60 halen 3 betalen.' Als je naar een vast toestel of een ander Vodafone-toestel belt, betaal je alleen de eerste 3 minuten van een gesprek, mits dat niet langer duurt dan 60 minuten. Dat is best goedkoop.
Tot mijn frustratie lukte het niet om smsjes te versturen, en dat is toch een van mijn eerste levensbehoeften. De klantenservice van Hi dan maar gebeld. "U moet het servicenummer instellen" zei de behulpzame dame van Hi. Stap voor stap vertelde ze wat ik moest doen. "Het lukt nog steeds niet" zei ik, toen ik het nummer had ingevoerd. Toen wist de dame het ook niet meer. Maar ik bleek het nummer nog niet te hebben geactiveerd, dus bij deze wil ik de mevrouw van Hi alsnog bedanken. Good job.  



's Avonds bij mijn broeder W. op de koffiebier geweest. Hij vertrekt zaterdag weer eens naar Maleisië. Als je een vriendin uit een exotisch oord haalt, moet je het ook goed doen. En niet zoals ik, ik ben nooit verder gekomen dan Dordrecht.

[Vivine]

gefeliciteerd met je nieuwe mobieltje heel erg handig dat je precies deze hebt kunnen krijgen

ik ben bang dat de mijne binnenkort ook aan vervanging toe is...de toetsen werken niet altijd goed, soms blijft ie hangen, en ik hoor heel vaak een echo, dat schijnt bij oudere modellen vaak voor te komen. Die echo is dan zo erg dat ik het gesprek gewoon niet voort kan zetten    Maar ik ben zo gehecht aan mijn Nokia 3310 met zijn zelfbeschilderde en afgebladderde frontje, en zelf-ingeprogrammeerde monotone beltoon van Rammstein  Hij kan bellen en smsen, dat is alles wat ik nodig heb, en hij is stevig.  

[Pleun]

De afgelopen dagen o.a. de film MatchPoint gezien, van Woody Allen. Ik had nog nooit een film van Woody Allen gezien, maar vond deze wel heel goed. Omdat ik geen zin heb er een verhaaltje over te schrijven, heb ik maar wat van internet geplukt.

De carrière van tennisprof Chris Wilton (Jonathan Rhys-Meyers) loopt ten einde en hij gaat werken als leraar op een exclusieve Londense tennisclub. Hij raakt bevriend met één van zijn leerlingen, de rijke, knappe en verwende Tom Hewitt. Tom introduceert Chris in zijn familie en weldra krijgt Chris een relatie met Tom's zus Chloe. Hoewel er huwelijksplannen zijn met Chloe en Chris door zijn 'adoptie' door de Hewitt's financieel en zakelijk binnen is, kan hij zijn ogen echter niet afhouden van Tom's nieuwste vriendin, de Amerikaanse actrice Nola Rice (Scarlett Johansson). Chris krijgt een affaire met de onstabiele Nola. Wanneer hun passionele relatie een gevaar dreigt te worden voor Chris' nieuwe levensstijl, wordt hij voor een dramatische keuze gesteld. Hoe ver kan iemand gaan in zijn opportunisme?

[Pleun]

Zaterdag was ik weer aan het wegzakken in een lethargische vegeterende toestand, toen ik werd gebeld. Het was mijn oudste zuster. Of ik plintjes wou komen verven. Maar natuurlijk, plintjes zijn mijn specialiteit, mijn bijnaam luidt dan ook Pleun Plint.
Volgende maand gaan mijn zus en duizendpoot R. trouwen (vermoedelijk het eerste huwelijk tussen een mens en een duizendpoot). Ze hebben een huis gekocht in Rotterdam, vlakbij de Kralingse Plas. Daarin wordt al een maand hard gewerkt, maar ik was er nog niet geweest. Ik heb een hekel aan klussen, ik probeer er het liefst onderuit te komen met een fatsoenlijke smoes. Pas als ik die niet heb en mijn geweten opspeelt, kom ik in actie. Maar eerst lees ik nog eens goed de polisvoorwaarden van mijn aansprakelijkheidsverzekering. Ik heb namelijk 2 linkerhanden, mijn rechterhand weet niet wat de linkerhand doet. Verven kan echter een kind van 3 zou je zeggen, dus wat kan er mis gaan? Wel, een heleboel.

Maar goed, toen ik was gearriveerd schrok ik me dood. De woonkamer was gigantisch, er leek geen einde te komen aan de plinten. Ik stak dan ook niet meteen de handen uit de mouwen. Eerst even bekomen van de schrik, met een biertje en een babbeltje in de tuin. Een vriend van R. was er ook, beiden spelen in de band Drowned. Het gesprek ging dan ook over muziek. Ze waren naar het concert van Tool geweest en dat was minder goed dan ze hadden gehoopt. Ik prees de nieuwe cd van Muse aan maar daar waren de heren niet zo'n fan van. Tsja, ieder z'n smaak. Toen de bodem van het flesje in zicht kwam, kon het niet langer worden uitgesteld, gewerkt moest er worden. Lusteloos roerde ik met de kwast in de pot verf en begon te smeren. O nee, eerst schuurde ik nog de plekken waar schroeven zaten en maakte de plinten schoon met wasbenzine. Dat was al een heel karwei. R. was ondertussen bezig met het op maat maken van luxaflex. Die gozer kan echt een hoop.

Echt snel ging het verven niet, ik verf dan ook nooit. Pas toen mijn zuster arriveerde met patat en ook een handje ging helpen, kwam er vaart in. Als ik geen zin heb in een klus, kom ik op gang als een veroeste diesellocomotief maar na een tijdje kan ik niet meer stoppen. Het babbelen met mijn zuster en een muziekje van The Smashing Pumpkins hielpen ook wel mee. Waar blijft nou de blooper, vraagt de lezer zich misschien af. Oke, toen ik bijna klaar was in de woonkamer, wilde ik subtiel de deksel van de verfpot rukken. Dat lukte, alleen viel de pot daarbij om en verspreidde de verf zich als een olievlek over de vloer. Er lag nog geen vloerbedekking gelukkig en er is geen gevaar voor het milieu. Geen grote ramp dus en de verf kon nog gewoon worden gebruikt. 's Avonds laat waren we klaar. Ik voelde mij moreel een verlicht mens, omdat ik aan mijn broederlijke verplichting jegens mijn zus heb voldaan en mijn tegenzin heb overwonnen.

[Slim blondje]

quote:

Pleun schreef op 07 augustus 2006 om 13:34:
Ik voelde mij moreel een verlicht mens, omdat ik aan mijn broederlijke verplichting jegens mijn zus heb voldaan en mijn tegenzin heb overwonnen.

 

vandaag kreeg ik een paar foto's in de bus. Ik in vensterbank zittend, uit raam hangend ramen zemend bij ene Pleun... Tis maar goed dat je niet kan zien hoe hoog het is... Een mobieltje gaat kapot van een val van die hoogte  

[Pleun]

Erg enerverend is mijn vakantie tot nu toe niet maar het is weer tijd om een stukje te schrijven. Dinsdagavond met Santaarnpaal bij R. een filmpje gekeken (ja alweer): Down in the Valley. Als ik de filmkeuze aan hem overlaat wordt het altijd een film om te huilen (nee geen tranentrekker), dus laat dat voortaan maar aan mij over. Je hebt van die mensen die alleen houden van simpele actiefilms dus het is geen wonder dat R. Down in the Valley maar niets vond. Het is ook een arthouse-film. Het verhaal in het kort: een 18-jarig meisje (Evan Rachel Wood) wordt bij een tankstation op slag verliefd op een veel oudere cowboy (Edward Norton). De twee krijgen een heftige relatie, waar de papa van het meisje niet zo blij mee is. Papa is agent bij de politie en ziet meteen dat de vriend van zijn dochter niet deugt. Hij verbiedt zijn dochter om met de man om te gaan en vanaf dat moment escaleert de zaak.

Ik vond het wel een goede film, Evan Rachel Wood is een mooi meisje en het verhaal sprak me aan. Op een bepaald moment wordt het wel wat ongeloofwaardig vind ik, maar de eerste helft van de film is intrigerend.



Gisterochtend met mijn moeder koffie gedronken in de stad. Dat gebeurt niet zo vaak, dus het is zeker het vermelden waard. Mijn moeder is een wijze vrouw en ze probeert me te helpen bij het verwerken van 'het verlies' van Y. Het is wel apart, de mensen die dit blogje langer volgen zijn getuige geweest van de opkomst en de ondergang van een relatie, hoewel ik er nooit veel over heb geschreven en er eigenlijk ook geen sprake was van een volwaardige relatie. Maar liefde is gek, verstand en gevoel botsen heftig. Ik denk nu constant terug aan al die keren dat ik haar gezien heb, dingen die gezegd zijn... Haar beeld spookt voortdurend door mijn hoofd. Dat hoort er allemaal bij. Op een dag word je wakker en besef je dat je aan iets anders denkt, een teken dat je er overheen bent. Maar zover is het nog niet.

Bij Bruna zag ik een roman liggen van de Braziliaanse schrijver Paulo Coelho: de Zahir. Ik heb het op de gok gekocht en het thema blijkt aan te sluiten met wat ik nu doormaak. Verteller van het verhaal is een beroemde schrijver die door zijn vrouw is verlaten. Waarom weet hij niet. Hij probeert dit te verwerken en gaat naar haar op zoek. Ben benieuwd, misschien steek ik er nog wat van op.

[Pleun]

Koop je in Parijs een AD, lees je dat Dirk Kuyt is verkocht aan Liverpool en dat Nederland met 4-0 heeft gewonnen van Ierland. Je mist nog eens wat als je op vakantie bent. O ja, dat Israel zich terugtrekt uit Libanon is ook belangrijk natuurlijk, maar dat had ik al gelezen in de Engelse krant die Pulpeet regelmatig kocht.

Hallo lieve lezertjes, ik ben er weer. Vrijdagavond laat zijn we (we = Santaarnpaal, Pulpeet & Pleun) thuisgekomen na een krap weekje Normandië en Parijs. Het was een leuke vakantie in een voor mij emotioneel moeilijke (kuch) periode. Het afgelopen jaar met Y. speelde zich voortdurend als een film af in mijn hoofd. En pas nu, nu ik weer thuis ben, lijkt het minder te worden. Uiteindelijk is het wel duidelijk dat we niet bij elkaar pasten, ook al had ik dat nog zo graag gewild. Want ik hou van haar, inclusief de mindere kanten, en bovendien is ze echt bloedmooi. Maar ja, het moet van twee kanten komen en het bleek niet te werken. Heel jammer, mijn zomer was een stuk leuker geweest met haar.

Zondag 13 augustus

Maar goed, we gingen dus naar Frankrijk. De start beloofde niet veel goeds, op de heenweg was het grauw en goot het van de regen. Dat was niet echt bevorderlijk voor mijn humeur. Bovendien voelde ik me een beetje bezwaard, omdat Pulpeet en Santaarnpaal de hele trip hadden geregeld en de auto bestuurden. Ik had niets gedaan en zat alleen maar op de achterbank te slapen. Ach, als ik in mijn gemoedstoestand had gereden hadden we vast een gruwelijk ongeluk gekregen. En mijn schuldgevoel was ook niet nodig volgens Pulpeet, hij vond het niet erg om te rijden.

Waar gingen we eigenlijk heen? Op goed geluk had Santaarnpaal op de landkaart geprikt, op het dorpje Jumieges, op zo’n 20 km van Rouen. Daar was voor ons een plekje gereserveerd op de camping La Foret. Maar eerst maakten we een tussenstop in Amiens, om de beroemde kathedraal te bezichtigen. Naar verluidt de grootste kathedraal van Frankrijk.



Wordt vervolgd…

[Pleun]

Hoe hij er van binnen uitzag kan ik me niet herinneren, de meeste kathedralen lijken qua interieur nogal op elkaar, maar de gevel zag er fraai uit met al dat beeldhouwwerk. Erg lang bleven we niet, daarvoor was het weer te slecht.
Vlakbij Jumieges hield de weg opeens op bij de Seine. Hoe kon dat nou? Er voer wel een pont, maar Jumieges lag toch aan deze kant van de rivier? Niet dus. De pont bleek gratis te zijn en kort daarna arriveerden we op de camping. Tot ons geluk was het droog, zodat het opzetten van de tenten vlot kon geschieden. Daarna wandelden we naar het dorp. Jumieges is een dorpje waarvan er zo vele zijn in Frankrijk, ik zou me er best een tijdje willen terugtrekken. Schrijven, lezen, internetten, koffie drinken in de plaatselijke bistro… Hoewel, van koffie hebben ze in Frankrijk geen verstand. Als je er koffie bestelt, krijg je een vingerhoedje waar je ook nog eens een vermogen voor betaalt. Ik heb mijn eigen bak koffie verkeerd tijdens de vakantie node gemist. Trouwens, als ik me terugtrek uit de wereld moet ik eigenlijk geen internet nemen, maar een venster op de wereld is toch wel zo handig. Het enige wat er dan nog ontbreekt is een vrouw, maar die heb je daar ook wel.



Waar was ik gebleven? O ja, we waren op zoek naar een gelegenheid op een hapje te eten. We stapten de plaatselijke bistro in. Erg druk was het niet. Een, laat ik het mild uitdrukken, mollige vrouw kwam onze bestelling opnemen. Ik heb op school 6 jaar Frans gehad maar dat bleek opeens wel erg lang geleden. Meer dan ‘bonjour’, ‘au revoir’, ‘cafe’, ‘merci’ en ‘vous avez…’ kwam er de afgelopen week niet uit mijn strot geloof ik. De vriendelijke dame begreep niet dat we een ‘plat du jour’ wilden en kwam terug met 3 biertjes. Die gingen er ook wel in natuurlijk. Toen met behulp van het overige personeel duidelijk was geworden wat we wilden bestellen, werden we naar het eetgedeelte van de bistro gedirigeerd. De sfeer was huiselijk, als ik in Jumieges zou wonen zou ik er vermoedelijk vaak komen. Alleen de prijs was wat minder, we voelden ons een tikkeltje opgelicht. Maar ach, het was vakantie en de frites en worstjes smaakten best.

Na de maaltijd maakten we nog een wandeling door de omgeving. Zwaluwen scheerden over het weiland, die beestjes zie je niet in de stad. Wanneer je naar Jumieges rijdt, zie je al van ver een enorme ruïne boven het landschap uittorenen. Het zijn de overblijfselen van de beroemde abdij van Jumieges, die tijdens de Franse Revolutie is verwoest. En toen was het bedtijd, de eerste dag zat erop.



Wordt vervolgd…

[Pleun]

Even het vakantieverhaal onderbreken voor mijn beslommeringen van vandaag. Voor het eerst sinds 6 weken had ik weer afgesproken met mijn maatje M. Eerst was hij op vakantie in Brazilië, daarna verkeerde ik een paar weken in een naargeestige toestand en vorige week zat ik in Frankrijk. Eigenlijk mag het helemaal niet, zo lang niet afspreken met je 'match', maar daar trek ik me niet zoveel van aan. Wat heeft M. aan mij als ik depri ben? Niks. Maar vandaag voelde ik me beter en het was ook hoog tijd, z'n familie plaagde hem al met dat ik hem wel zat zou zijn. Dat vind ik zielig.

Vanwege het weer had ik weinig zin in iets actiefs, even bijkletsen met de familie over de vakantie leek me een beter plan. En we huurden een dvd'tje. Het werd King Kong, een film die ik zelf niet snel zou uitkiezen omdat het verhaal me niet boeit, maar het was een onderhoudend spektakel. M. en z'n familie waren blij me weer te zien, zowel z'n moeder als z'n oom zeiden dat ik magerder was geworden. Dat zal wel van ellende zijn dan. Ik kreeg een kolf warme mais, dat is een Kaapverdiaanse lekkernij. Je moet de korrels eraf ritsen, maar daar ben ik niet echt handig in. Korrel voor korrel zat ik uit de kolf te pulken. Een andere oom kon mijn gepruts niet langer aanzien en deed voor hoe het moest. Het avondeten smaakte goed. Een soort soep met rijst en vis en een zelfgemaakte pizza. Het leuke van Kaapverdianen is dat ze bijna altijd vrolijk zijn, ik ben blij met mijn wekelijkse uitje. Meestal blijf ik nog even hangen om het voetbal te zien, maar daar had ik dit keer geen behoefte aan.

[Santaarnpaal]

Afrikanen zijn denk ik gek op mailkolven kluiven. In Parijs kwam er een iets wat mollige afrikaanse naast me zitten die ook een klofje ging kluiven en B. uit Nigeria lust het ook graag.

[Vivine]

hehe ik had eigenlijk wel verwacht dat je onderweg ergens wel weer een internetcaféetje op zou zoeken om je weblog bij te houden
Fijn dat je een leuke vakantie hebt gehad, en leuk om te lezen allemaal

[Pleun]

Ik heb in Parijs wel naar een internetcafe gezocht, maar kon er nergens eentje bekennen. Vreemd, in Berlijn zaten we om de haverklap in een Easy Internetcafe.

Over de vakantie later meer (hopelijk zakt het niet weg). Het is vreemd om niet meer te smssen met je vriendin, ik mis het wel. Nu moet ik een andere vrouw zoeken die mij aandacht geeft. Maar er moet ook gewerkt worden. Vandaag was mijn eerste werkdag na de vakantie en dat ging eigenlijk best goed. Eerst even de collega's verteld over vorige week (ik ben bijna verzopen, maar daarover later meer) en toen de stapel post doorgenomen. Er zaten geen liefdesbrieven tussen, jammer. Ik dronk koffie uit een in Parijs gekochte mok en zette een kaart van de Normandische kust in de vensterbank. Iedere keer als ik langs mijn beeldscherm naar buiten kijk, valt mijn oog erop. Ik heb ook nog een paar posters, maar we mogen helaas nog niks aan de muren plakken of prikken. Dat vind ik nou irritant, wat heb je aan een muur als je er niks kan ophangen, zo krijg je geen gezellige kamer natuurlijk.

Het was niet druk op het spreekuur, zodat ik ruim de tijd kon nemen voor mijn cliënten. Een Marokkaanse meneer had hulp nodig bij het aanvragen van een verblijfsvergunning voor zijn kinderen. Wat een gedoe is dat zeg, de Visadienst wil van alles weten en er moeten allerlei bewijsstukken worden verzameld. Verder was er een Soedanees die een beer van een vriend had meegenomen om het woord te doen. Zijn aanvraag voor een uitkering was afgwezen omdat de Sociale Dienst moeilijk doet over een opgeheven bankrekening.
De interessantste klant kwam toen ik al voorzichtig zat te denken aan mijn pauze. Een jongedame die half Perzisch half Nederlands bleek te zijn. Ze had nogal wat problemen, waarvan een gevaarlijke stalker wel het grootste was. Ook zat ze zwaar in de schulden. Het is ongelofelijk hoe mensen zichzelf soms in de nesten kunnen werken. Ze had geen haast om weg te gaan en ik nam ruim de tijd om naar haar verhaal te luisteren. Ik belde het J. Loket om haar naar een advocaat te verwijzen. Die moet een straatverbod zien te regelen bij de rechter, hoewel een gedwongen opname voor haar belager nog beter zou zijn.

Na dit interessante doch ietwat afmattende gesprek kon ik dan eindelijk bij het buurtsupertje aan de overkant wat te bikken halen. De enthousiaste eigenaar heeft zijn openingstijden aangepast aan ons en stopte me 2 bonnetjes met de nieuwe tijden toe. Of ik die even op wilde hangen ergens in het pand. Daar zal ik eens over nadenken.
's Middags kwam er een oude cliënte langs, met wie ik morgen naar een zitting moet van een geschillencommissie. Daar ben ik niet blij mee, de uitnodiging was tijdens mijn vakantie binnengekomen en de zitting kon niet worden verzet. Het is ook nog eens in Utrecht. Het gaat om een geschil met haar energieleverancier, dat helemaal niet nodig was geweest als de vrouw in een vroeg stadium akkoord was gegaan met een aantrekkelijk financieel voorstel. Maar ja, zo word ik wel aan het werk gehouden.

Na het werk liep ik met een collega naar het station. Ik vertelde dat ik een boek van Paulo Coelho had gelezen. "De Zahir?" vroeg ze. "Ja die." "Wat leuk, die gaan we lezen voor de leesclub!" En zo hadden we weer gespreksstof. Ik vond het een mooi boek. Het gaat over de liefde en is een tikkeltje spiritueel (vaag). Dat is eigenlijk niks voor mij, maar dit vond ik wel boeiend.
Op het station van Vlaardingen kocht ik een bos bloemen voor m'n moeder. Die is jarig vandaag. Op haar verjaardag mocht ik natuurlijk niet ontbreken. En nu moet ik nog even die vermaledijde zitting voorbereiden.

[Slim blondje]

Hey Pleun, je zult het voorlopig moeten doen met een huishoudster die een overbelaste arm heeft. Dus dat wordt zelf stofzuigen....
Ik kan wel langskomen als huishoudelijk adviseuse/maatschappelijk werkster...

[Pleun]

quote:

Slim blondje schreef op 22 augustus 2006 om 17:13:
Hey Pleun, je zult het voorlopig moeten doen met een huishoudster die een overbelaste arm heeft. Dus dat wordt zelf stofzuigen....

Hmm, beterschap.  

quote:

Ik kan wel langskomen als huishoudelijk adviseuse/maatschappelijk werkster...

Als gewone vriendin mag ook natuurlijk... (kan je nog wel koken trouwens?   )

[Slim blondje]

quote:

Pleun schreef op 22 augustus 2006 om 21:04:
[...]


Hmm, beterschap.  


[...]


  Als gewone vriendin mag ook natuurlijk... (kan je nog wel koken trouwens?   )

dankje

nee, kan ook niet eigenlijk...

[Pleun]

Maandag 14 augustus

Het begint al wat weg te zakken, daarom ga ik nu snel verder met het reisverslagje. De nacht van zondag op maandag deed ik geen oog dicht van de kou. M’n slaapzak was wat aan de dunne kant. De volgende dag was ik dus moe, ik vroeg dan ook regelmatig “zullen we ergens een kopje koffie gaan drinken?” Dan kon ik tenminste zitten. Liggen was nog beter geweest, maar daar was niet veel gelegenheid voor met mijn immer voortjakkerende reisgenoten. Iedere morgen kwam ik als laatste uit mijn tent gekropen, je moet op vakantie toch ook een beetje uitrusten?

Anyway, als eerste stond de hoofdstad van Normandië op het programma. De Romeinen noemden de stad Rotomagus, maar tegenwoordig luistert hij naar de naam Rouen. Ook Rouen heeft een beroemde kathedraal, de Notre-Dame van…Rouen. Sinds in de 12e eeuw met de bouw werd begonnen, kreeg de kerk vele rampen te verduren, waaronder vernielingen tijdens de Franse Revolutie en een bombardement in 1944. Maar kathedralen krijg je niet zomaar klein, inmiddels is het bouwwerk al weer aardig opgelapt. Monet maakte er vele schilderijen van.



We bekeken de kerk van binnen en van buiten, maar als je in een paar dagen tijd veel van die gebouwen ziet gaan ze allemaal op elkaar lijken. Ik bekijk kerken het liefst aan de buitenkant. Pulp wilde ook nog een andere kerk bezichtigen, vanwege het orgel geloof ik, maar die was dicht. Hij was echter al een beetje aan zijn orgeltrekken gekomen, want onderweg naar Rouen stopten we in het plaatsje Sain Matin de Boscheville, waar in de abdij een orgel hing dat hij kende. Ik bleef op de trap zitten om een beetje voor me uit te mijmeren. Even later nuttigden we een kopje koffie bij het dorpscafeetje en reden we verder naar Rouen. Rouen heeft een middeleeuws centrum dat best de moeite waard is. Maar behalve aan koffiekopjes lurken op een terras deden we er niet veel meer dan een beetje rondlopen. Tsja, wat moet je anders.



Dan maar weer de auto opgehaald uit de parkeergarage en naar de volgende bestemming gereden: Chateau Gaillard bij het plaatsje Les Andelys. Ook dit uitstapje was door mijn reisgezellen bedacht (zoals gezegd: ik heb niets aan de voorbereidingen gedaan.) Het bleek een schot in de roos. Château Gaillard is een middeleeuwse vesting die tussen 1196 en 1198 gebouwd werd door de Engelse koning Richard Leeuwenhart, bekend van Ivanhoe, op een zeer strategische positie: op een berg bij een bocht in de Seine. In tijden van gevaar kon de Seine stroomopwaarts naar Rouen zo worden afgesloten.



Ik was meteen gepakt door het geweldige uitzicht en de indrukwekkende vesting. Nou ja, de indrukwekkende overblijfselen van de vesting dan, want het is een ruïne. Tijdens zijn bestaan is Chateau Gaillard meerdere malen belegerd, ingenomen en weer belegerd, soms wel 6 maanden. In het begin van de 17e eeuw wordt overgegaan tot ontmanteling van het fort. Daar wordt mee gestopt als er geen vraag meer is naar stenen. Gelukkig maar, want nu viel er tenminste nog iets te zien. Sinds 1862 is het kasteel een officieel historisch monument.

Nadat we de auto hadden geparkeerd, klauterden we de berg op en kochten een kaartje bij de poort. Met behulp van een plattegrond bezichtigden we de ruïne. Meer dan een hoop steen en funderingen was het eigenlijk niet, maar ik vermaakte me prima. Ook vanwege het uitzicht, want dat was echt schitterend. Voordat we weer naar buiten gingen (hoewel, we waren eigenlijk al buiten), kocht ik nog een paar ansichtkaarten en 2 leuke posters. Een voor in de gang en eentje voor mijn kamer op het werk.

Toen was het zo’n beetje etenstijd. Ik meen me te herinneren dat we onderweg naar Jumieges hebben gegeten bij McDonalds. Dat deden we overigens niet al te vaak, vanwege het weinig voedzame karakter van fastfood. Bij de hypermarché aan de overkant deden we inkopen. Pulpeet en Santaarnpaal plunderden de voorraad pepermunt en caramelstaafjes en ik was blij dat ze ook dekens in het assortiment hadden. Echt veel zin om weer een nacht te gaan liggen rillen van de kou had ik niet. En toen waren we weer bij de tenten en las ik nog een stukje in De Zahir. Maar het werd al snel donker, de tweede dag zat erop.

Wordt vervolgd…

[Slim blondje]

ja, mooi uitzicht bij dat kasteel! Ben er ook geweest tijdens mijn Normandië-trip met school.

[Pleun]

Vandaag ben ik vrij, alle tijd dus om nog een stukje te schrijven. Niet dat ik niks beters te doen heb, ik heb ook gestofzuigd, boodschappen gedaan, een wasje gedraaid en de plantjes water gegeven. Ik schrijf het maar even op, anders zou er zomaar een verkeerd beeld van Pleuntje kunnen ontstaan.  

Gisteren moest ik dus naar Utrecht voor een zitting. Met frisse tegenzin, ook al hoefde ik minder vroeg mijn bed uit dan normaal. De zitting ging over een geschil met een energieleverancier uit Gelderland. De cliënte ging zelf ook mee, een nogal nerveuze en kletserige hindoestaanse, die niet goed kan luisteren en ook niet goed leest. Had ze dat wel gedaan, dan was die hele zitting niet nodig geweest. Door een administratieve fout had ze 3 jaar lang geen energienota's gehad. De fout was hersteld en ze had verschillende jaarafrekeningen gekregen over de betreffende periode. Dat was wat verwarrend en een beetje ingewikkeld was het ook wel, maar de bedragen leken correct. In het brein van de vrouw had zich echter het idee geworteld dat de bedragen niet klopten en het was er met geen mogelijkheid uit te krijgen. Ze was pas bij mij gekomen toen ze de geschillencommissie al had ingeschakeld, anders had ik het haar zeker afgeraden. Nu voelde ik mij een beetje voor joker zitten, ik had weinig te melden aan de commissie. Tot lichte ontevredenheid van de klant. Ja sorry, ik ga geen poep zitten praten natuurlijk, ik vond het al vervelend genoeg dat ik hiermee mijn tijd moest verdoen. Een farce heet zoiets met een deftig woord.

Na de zitting praatte ik nog wat na met de klant in de kantine, het gebouw was vlakbij het station. Ik besloot nog even naar de Oudegracht te lopen en las op een bankje een AD. Dat was dan weer positief, ik moest wel naar Leiden maar niemand die mij verplichtte om meteen de trein te pakken. De middag was verder saai, ik voelde dat ik toe was aan vakantie.

[thijs14]

alweer vakantie ik dacht dat je net terug was

[Pleun]

Dinsdag 15 augustus: Etretat

Omdat het anders te lang gaat duren ga ik maar verder met het reisverslagje. Mijn reisgezellen hadden voor de dinsdag een bezoek gepland aan het plaatsje Etretat, een schilderachtig dorpje aan de Kanaalkust. Het was een tip van de ouders van Santaarnpaal, die er ooit waren geweest. Het zei ons op voorhand niet veel, we lieten ons verrassen. Dat gebeurde, en hoe! Toen we bij de kust arriveerden namen we eerst een kijkje bij de vuurtoren op Cap d' Antifer. Onmiddellijk de zee in rennen om een verfrissende duik te nemen was niet zo verstandig, de Normandische kust bestaat uit tientallen meters hoge kliffen. Heel erg gaaf om te zien, die krijtrotsen en de beukende branding. De kleur van het water viel me op. Van diepblauw tot azuur. Zal wel met verschil in diepte te maken hebben. Kleine zeilbootjes dobberden op de uitgestrekte watervlakte. Monet kwam hier vaak om te schilderen, ik begrijp heel goed waarom. Impressionisten waren de schilders van het licht en de natuur, het fantastische panorama was gemaakt voor Monet. Twee door water en wind ontstane rotspoorten zijn door de schilderijen van Monet wereldberoemd geworden: de Manneporte en de falaise d’Aguille



Maar we waren dus bij de vuurtoren. Op een bordje stond dat het privé-terrein was, maar daar trok ik me niks van aan. Ik klauterde over de muur en struinde wat rond. Toen ik bezig was om een ander hek open te sjorren om dichter bij de kust te komen, kwam er een auto aan. Voor alle zekerheid staakte ik mijn avontuur. Misschien maar goed ook, wie weet was ik wel in een mijnenveld beland. Dat zou zomaar kunnen want we bevonden ons midden op de Atlantikwall. Een stukje verderop was een uitgestrekt bunkercomplex, deels overwoekerd door struiken. Ik stelde me voor hoe het hier in de oorlog was geweest en of er op deze plek ook was gevochten. De beelden van Saving Private Ryan stonden me nog helder voor de geest. En dan te bedenken dat de Atlantikwall zich uitstrekte van de Pyreneeën tot Noorwegen. Al dat beton…een knap staaltje bouwkunst van Organisation Todt, de organisatie onder leiding van Albert Speer die de verdedigingslinie in korte tijd uit de grond stampte.

Erg veel behoefte om een bunkercomplex van binnen te bekijken had ik niet. Ik wil niet weten wat er tegenwoordig allemaal gebeurt in die bedompte, naar urine ruikende betonnen ruimtes. Het leek me geen pretje om er gelegerd te zijn. In Etretat was ook een museum van de Atlantikwall, maar daar zijn we niet geweest omdat we hier pas later achter kwamen. Jammer. We reden met de auto terug naar het dorpje en volgden de bordjes ‘plage.’ Vamos a la plage! Toen we de auto hadden geparkeerd rook ik al een beetje de zee, en opeens waren we er. Ik was gelijk verkocht. Hier moest ik gezwommen hebben. Helaas had ik geen zwembroek bij me, maar in je onderbroek kan je ook zwemmen. Een stukje uit de kust dreef een ponton, waar je op kon liggen en vanaf duiken. Daar wilde ik naartoe.

Maar eerst de rotspoorten van Monet beklimmen. Logischerwijs waren er veel toeristen die hetzelfde deden. Toen ik op de klif van het uitzicht zat te genieten, miste ik Y. weer. Op zo’n moment had ik graag naar haar gesmst hoe mooi het was. Ik gluurde over de rand naar beneden. Hoe zou het zijn om naar beneden te vallen en als een pop in de branding te kletteren. Dat probeerde ik maar niet uit, sommige dingen hoef ik niet perse te ervaren. Santaarnpaal ging in z’n eentje nog even naar de Manneporte en maakte daar hele mooie foto’s, alvorens we weer een terras opzochten.
Mijn reisgezellen hadden helaas geen zin om ook te gaan zwemmen. Van Santaarnpaal was dat bekend, in een zwembroek voelt hij zich als een kikker in de woestijn. Maar Pulp had nota bene zijn zwembroek bij zich. Hij vond het water vies. Uh ja, kristalzuiver mineraalwater was het natuurlijk niet en je moest af en toe wat zeewier uit je oog halen, maar op de camping kon je toch heerlijk douchen? Achteraf betreurde Pulp het dat hij niet was gaan zwemmen. Die treurnis was begrijpelijk, want het was gaaf.

Dat leek er aanvankelijk niet op. Het was een steil aflopend kiezelstrand en de stenen deden pijn aan m’n poten. Bovendien werd ik door de sterke branding keer op keer omver gegooid, tot hilariteit van mijn reisgenoten. Ik zat onder de bloederige schrammen. Opeens durfde ik niet zo goed meer. Maar ik vermande me en besloot toch naar het ponton te gaan zwemmen. Door de branding heen komen was makkelijker dan ik dacht, maar de zee was allesbehalve rustig. Ik had nog nooit in zulke woelige baren gezwommen en ben ook geen geoefende zwemmer, dus een beetje eng was het wel. Door de golven en doordat het vloed was, kwam ik maar langzaam vooruit, het ponton was opeens wel erg ver. Ik raakte steeds vermoeider en dreigde ook nog eens het ponton te missen door de stroming. Je moet dan rustig blijven, maar ik ging steeds fanatieker zwemmen en voelde de kracht uit mijn armen vloeien. Net op tijd bereikte ik toch het ponton, het was een heerlijk gevoel toen ik de stang vastgreep. Om eerlijk te zijn was ik bang dat ik ging verzuipen, maar deze angst bezorgde mij een unieke ervaring. Als je echt bang bent, heb je het gevoel dat je echt leeft. Op het ponton ging ik op mijn rug liggen. M’n bonkende hart kwam maar langzaam tot rust, ik moet toch eens wat aan die conditie gaan doen. Het uitzicht op Etretat en de kust was mooi, dit had ik niet willen missen. Jammer dat Pulp er niet bij was, dan was het leuker geweest.
Tsja, en toen moest ik ook nog terug. Na de ervaring van zojuist zag ik daar wel een beetje tegenop, maar uiteindelijk liet ik mij toch in het water zakken. Overnachten op het ponton was ook geen optie. Ik zwom achter een paar meisjes aan, als zij het konden kon ik het ook. Het ging veel makkelijker als de heenweg, ik had geen last van de golven en de stroming hielp nu wel een handje mee. Toen ik mijn handdoekje had bereikt en in mijn onderbroek zat uit te rusten, kwamen mijn reisgenoten eraan. Toen ik zei dat ik toch naar het ponton was gezwommen, waren ze verbaasd. Ze waren een stukje gaan lopen en hadden niks van mijn avontuur gemerkt. In Etretat nuttigden we de avondmaaltijd en reden vervolgens naar de camping.

[Pleun]

Gisteren ben ik met R. wat wezen drinken in de stad. Daar was ik wel aan toe, ik had de hele dag al binnen gezeten. De dvd van Syriana lag al een paar dagen op tafel, die heb ik voor de helft gekeken. Een ingewikkelde doch interessante thriller over de olie-industrie in het Midden-Oosten. Die ga ik zo afkijken. Maar goed, op het brommertje van R. tuften we dus naar de stad. Eigenlijk ga ik liever naar Rotterdam, maar je kan niet alles hebben. Eerst bij de Irish Pub wat biertjes achterover geslagen en daarna bij de buurman nog een paar. Ik werd er vrolijker van, een van de weinige gunstige effecten van alcohol. Toen stelde R. voor om wat te blowen te halen. Ik had er al vaker om gezeurd, maar hij wilde het niet doen omdat m'n moeder het niet leuk vindt. Tsja, welke moeder wel. We tuften naar een coffeeshop en R. kwam naar buiten met 2 dikke voorgedraaide joints. Het gemak dient de mens. R. stelde voor om naar het Hoofd te gaan, een mooi plekje aan het water. Aan de overkant de lichtjes van de Shel raffinaderij, voorbij varende containerschepen, het werd allemaal nog mooier toen ik aan m'n joint zat te lurken. We werden lacherig en opeens was ik *poef* van de wereld. Hoe het voelde? Best lekker, hoewel ik ook een beetje misselijk werd. R. bracht me naar huis en achterop de brommer moest ik mezelf dwingen om niet los te laten en ervan af te vallen. Recht lopen lukte niet meer maar ik slaagde erin het sleutelgat te vinden. "waar ben je geweest?" vroeg m'n broertje. "Ow, wat wezen drinken in de stad met R." antwoordde ik, en plofte op bed. Ik heb er geen verstand van maar ik denk dat ik behoorlijk stoned was.

Donderdag was een interessante dag op het werk. Alleen vervelend dat er de hele ochtend een stofje achter m'n lens zat, dat was erg vervelend. Ik had een afspraak met 2 mensen om ze te helpen bij een MVV-aanvraag, de cliënt wil zijn 2 kinderen van Marokko naar Nederland halen. Daar was ik 2 uur mee bezig, het was wel leerzaam. Alleen die lens he... Gelukkig slaagde ik erin vlak voor het werkoverleg de lens uit m'n oog te wippen. Met een geïrriteerd oog zat ik vervolgens ietwat afwezig bij het overleg. M'n gedachten dwaalden af naar Y. Ik werd wakker toen de manager begon over haar pogingen om mij aan te houden, ze zijn erg tevreden over me. Ze zou liever mij houden dan de collega die ik wegens ziekte vervang. Dat is misschien niet leuk voor die collega, maar ze heeft het er zelf naar gemaakt en ik klik beter met mijn twee andere collega's.

Toen het etenstijd was, kwam de dochter van de manager ook een hapje met ons eten. Ze is tijdelijk secretaresse bij ons. Een vegetarisch restaurantje werd het dit keer, ik ben daar geen liefhebber van maar de vegetarische lasagne smaakte best goed, dat moet ik toegeven. Ik vind het een heel aardig meisje, jammer dat ze volgende week voor het laatst komt werken.

M'n eerste klant op het avondspreekuur was een vaste klant: een van de Turkse dames die mij zo geweldig vinden. Ze had een cadeautje voor me meegenomen uit Turkije, een armbandje. Heel lief, ik ben er ook echt blij mee want ik ben gek op armbandjes. In Etretat had ik ook nog een polsbandje gekocht, een blauwe. Leuke herinnering aan mijn zwemavontuur. Ook had de vrouw een bakje lokum bij zich, turks fruit. Van Y. had ik het ook weleens gehad. Uiteraard vroeg de vrouw naar Y. Toen ik zei dat het uit was, was ze geschokt. "Ze is gek, je bent zo aardig, ik niet begrijpen." Tsja, ik begrijp het zelf ook niet. "Volgend jaar jij meegaan naar Turkije, ik heb nog een heel leuk nichtje in Istanbul, 22 is ze." Hmm, dat klinkt best aantrekkelijk... Ze nodigde me uit om binnenkort te komen eten bij haar en haar schoonzus, dat ga ik wel doen.

[Zijnkind]

Wordt je nu uitgehuwelijkt?

[Vivine]

quote:

Pleun schreef op 26 augustus 2006 om 15:38:
R. bracht me naar huis en achterop de brommer moest ik mezelf dwingen om niet los te laten en ervan af te vallen. Recht lopen lukte niet meer maar ik slaagde erin het sleutelgat te vinden.

Doet me denken aan een keer dat ik (onder invloed) over de gallerij liep en eraan dacht hoe het zou zijn om gewoon naar beneden te springen. Niet dat ik dacht dat ik kon vliegen, maar het leek me zo ontzettend mooi. Het is niet echt te vergelijken met het op de brommer zitten en waarschijnlijk te gaar zijn om je vast te houden, maar ik moest ook echt moeite doen om mezelf te dwingen gewoon naar de deur te lopen in plaats van over de balustrade te gaan hangen. Het zijn hele fijne ervaringen, maar je moet echt opletten dat je je hoofd erbij houdt.
Ik kreeg overigens de sleutel niet in het sleutelgat, maar dat lag eraan dat het een oude reservesleutel was van het slot dat inmiddels was vervangen.

[Santaarnpaal]

Hier wat eigen gemaakte foto'tjes van de kust bij Etretat

 

[Vivine]

wauw...wat mooi

[Pleun]

Ik zou nu een stukje kunnen schrijven over Syriana, de film waar ik het gisteren over had. Maar dat is best lastig gezien het complexe verhaal. De film is gebaseerd op een boek van een voormalige CIA-agent ('See no evil') en gaat over de Amerikaanse bemoeienis in het Midden-Oosten. De Westerse economie is volledig afhankelijk van de steeds schaarser wordende oliebronnen en geen middelen worden geschuwd om de olie te laten stromen. Syriana is geen doorsnee film, met een duidelijk verhaal en personages die een ontwikkeling doormaken. Het is eerder een schets van de schimmige wereld van de olie-industrie, waarin niemand schone handen heeft.

Centraal staat de fusie tussen een grote Amerikaanse oliemaatschappij en een veel kleinere maatschappij, die de rechten voor een groot olieveld in Kazachstan heeft gekregen. Om de olie naar Amerika te laten stromen, is de fusie van groot belang, ook al zit er een luchtje aan. Verder is de CIA van plan om een hervormingsgezinde Arabische prins uit de weg te ruimen, Amerika kan in het Midden-Oosten alleen machthebbers gebruiken die op hun hand zijn. Verder is er nog CIA-agent Bob Barnes (George Clooney) die beseft dat hij altijd een pion is geweest in het spel, zonder te weten waar het om ging. Maar er zijn nog veel meer personages en verhaallijntjes en als de film eindigt is het verhaal niet 'af.' Maar het verhaal van de oliebusiness gaat ook altijd door. De reden voor de Amerikaanse aanwezigheid in Irak lijkt me duidelijk.

Het scenario van Syriana is geschreven door dezelfde auteur (Stephen Gaghan) die ook het scenario voor Traffic heeft gemaakt, ook zo'n complexe film, dit keer over de Amerikaanse War on Drugs. Van Syriana begreep ik de helft niet toen ik zat te kijken, pas na het lezen van enkele recensies vielen puzzelstukjes op hun plaats.



Gisteren had ik weer eens contact met Y. We hadden een merkwaardige smswisseling. Ze zei dat haar moeder het niet leuk vindt dat het uit is, ze mocht me graag op grond van de verhalen die Y. altijd vertelde. Haar moeder heeft het aan haar vader verteld en nu willen haar ouders dat het weer 'aan' is. Het moet niet gekker worden. Y. was altijd als de dood dat haar ouders erachter zouden komen, en nu ze het weten blijkt dat ze er juist een voorstander van zijn. Maar nu wil Y. zelf niet meer. De wereld is krankzinnig en ik ben daarin slechts een arme pion.  

[Slim blondje]

quote:

Pleun schreef op 27 augustus 2006 om 10:22:
Gisteren had ik weer eens contact met Y. We hadden een merkwaardige smswisseling. Ze zei dat haar moeder het niet leuk vindt dat het uit is, ze mocht me graag op grond van de verhalen die Y. altijd vertelde. Haar moeder heeft het aan haar vader verteld en nu willen haar ouders dat het weer 'aan' is. Het moet niet gekker worden. Y. was altijd als de dood dat haar ouders erachter zouden komen, en nu ze het weten blijkt dat ze er juist een voorstander van zijn. Maar nu wil Y. zelf niet meer. De wereld is krankzinnig en ik ben daarin slechts een arme pion.  

Pff, ik dacht dat het niet ingewikkelder kon, maar dat kan het dus wel....

@Etretat:
je had mijn foto's ook gewoon kunnen gebruiken, die zijn hetzelfde. Mooi en imposant daar, cker. Enneh: toen ik er was was het water nog veeel te koud om te zwemmen, maar ik ging wel pootjebaden. Een hele kunst om overeind te blijven op die kiezels daar. Nog bovenop de tweede 'olifant' naar de uitstekende rotspunt gelopen?
Leuk om je Normandië-verhalen te lezen, ik herken van alles  

[Zijnkind]

Mijn herinnering aan Normandie is vooral het abnormale verschil tussen eb en vloed. Kom je aan en is de zee vlak aan de onderkant van de rots....enkele uren later is er opeens 10 meter strand.

[Pleun]

@ Zijnkind
Het is niet wat je denkt (pushmessage)

Vandaag had ik weer typisch iets 'Pleuns.' Met M. had ik afgesproken om naar de bios te gaan. Hij heeft altijd wel zin in een filmpje. Goed, wij dus op de fiets naar Rotterdam. Sta ik bij de kassa op het punt om kaartjes te kopen voor de film 'Cars', blijkt m'n bankpas niet in m'n broekzak te zitten. Dat was vervelend. Was ik hem verloren of lag hij nog gewoon thuis? Hoe dan ook, de film konden we vergeten. We reden weer naar zijn huis en vervolgens naar mijn eigen woonstede, omdat ik wilde weten of ik m'n pas was verloren. Maar hij lag in de kast. Nu deden we maar een kaartspelletje. Om het goed te maken gaf ik hem een poster van Pirates of the Caribbean 2 waar ik niks mee deed. Er staat een doodshoofd op. Z'n moeder vond het lelijk, maar M. is er blij mee. De pizza in huize Kaapverdië smaakte weer goed, wat is zijn moeder toch een schat van een mens.

[Zijnkind]

quote:

Pleun schreef op 27 augustus 2006 om 22:02:
@ Zijnkind
Het is niet wat je denkt (pushmessage)

Gelukkig maar .

[Pleun]

Voor ik verder ga met onze belevenissen in Parijs (hopelijk is het nog niet weggezakt) even mijn dagelijkse beslommeringen.

Gisteren was een dag die misschien wel in de top 10 van werkdagen komt te staan. Deze top 10 bestond nog niet, die heb ik net verzonnen. 's Morgens kwam er een cliënte op gesprek die al vaker is geweest. Ik heb haar ooit (tot mijn spijt) 'zuurstokje' genoemd. Niet in het echt hoor, maar in deze speelplaats. Het is ook een excentriek dametje, heel erg nerveuzig. Zij en haar man hebben problemen met de Belastingdienst, waar ik jammer genoeg niet veel aan kon doen. Maar ze was lovend over me, dat deed me goed. Meestal vul ik ze zelf in, maar haar ga ik zeker een klanttevredenheidsonderzoek sturen.

Maar dat is natuurlijk niet de reden dat deze werkdag in de top 10 komt. Het Iraanse meisje waar ik het al vaker over heb gehad, kwam namelijk weer langs. Maandag had ik haar gebeld om haar te informeren over de stand van zaken m.b.t. haar bezwaarschrift. Dat was niet echt nodig, maar ik dacht 'laat ik het advies van Harm maar eens in de praktijk brengen.' Ze bleek een nieuw probleempje te hebben, waarop ik zei dat ze wel weer kon komen. 'Als ik het niet vergeet, kom ik' zei ze, maar natuurlijk vergat ze het niet. Ik was met een andere klant bezig, toen de receptioniste belde dat er een mevrouw voor me was. It was her! Ik werd een beetje onrustig, wilde haar niet te lang laten wachten, en probeerde zo snel mogelijk een eind te maken aan het gesprek met de klant. Dat ging niet zo makkelijk, want hij toverde telkens weer iets nieuws uit zijn multoband. Uiteraard behandelde die ik alle problemen serieus, maar wel met enige haast.

En toen was het eindelijk tijd voor S. Het probleem bleek niet zoveel voor te stellen, we hebben bijna alleen maar over andere dingen zitten kletsen. Zo vertelde ze dat ze graag een kindje wil, maar dat ze alleen nog de juiste man moet vinden, en dat het voor Iraniërs geen probleem is om een relatie met een Nederlander te hebben. Bespeurde ik een hint? Ik vertelde dat het uit was met Y. Het was haar al opgevallen dat de foto van m'n bureau was verdwenen. Het was heel leuk, we praatten over van alles. Zo weet ik sinds gisteren dat je voor een neuscorrectie het beste naar Iran kan, omdat het daar heel goedkoop is om je te laten opereren. Waarom? Omdat veel Iraniërs niet tevreden zijn met hun gok en liever een wat beschaafdere neus willen. S. had eigenlijk een afspraak met een vriendin, maar ze vond het niet erg dat het gesprek wat langer duurde. Toen ze wegging zei ze: 'het was leuk...tot de volgende keer!' Wat ik al vermoedde klopt dus, ze vindt me leuk. En ik haar ook, het is precies een meisje dat in mijn straatje past. Een beetje ondeugend maar ook lief, mooie donkere kijkers en een fijn gezichtje. En ze is grappig. Ik ben mij nu aan het beraden over de volgende stap. Laat mijn moeder dit maar niet lezen. Ze vond het bepaald geen ramp dat het uit is met Y., maar zal wel gaan stuiteren als ze nu weer een Iraanse schoondochter gaat krijgen. Een beetje verwarrend is het wel, want ben ik al over Y. heen? Nee, maar op deze manier gaat het wel sneller.

Iets minder geslaagd was dat ik een standje kreeg van de baas. Ik had vorige week beloofd dat ik maandag even zou gaan kijken op onze oude locatie of er klanten stonden, maar was het vergeten. Dat vond ze vervelend. Ze zei het op een aardige manier, maar ik voelde de prik wel degelijk. Ik heb er namelijk een handje van om dingen te vergeten en niet in mijn agenda te schrijven. Even later vertelde ik het aan haar dochter, die gisteren voor het laatst als secretaresse fungeerde. "Ik heb op m'n kop gehad van je moeder." Het grappige is dat haar moeder later op de middag naar me toekwam en zei dat ze van haar dochter op haar kop had gehad. Hoe durfde ze Pleun een standje te geven? Ja dat vond ik wel bijzonder komisch. Het is een leuk meisje trouwens, de dochter. Jammer dat ze weg is, maar als ik moet kiezen tussen een studie medicijnen en het werk als secretaresse zou ik het ook wel weten. Secretaresse, want medicijnen is me veel te zwaar.

De maandag begon leuk, toen er bij binnenkomst een kakkerlak op de grond lag. Een collega trapte hem dood. Dat was niet zo moeilijk, want het was een nep kakkerlak. Een geslaagde grap moet ik zeggen. Ik heb ooit een keer een kakkerlak in de gootsteen gehad, maar die kwam bij de buurman vandaan.
Het spreekuur ging goed, ik had er maar drie. Dat kwam omdat ik een uur bezig was met een rijzige Afrikaan, die op straat werd gezet door de persoon bij wie hij inwoonde. Dat was een huisarts. De Afrikaan belde de huisarts en duwde mij zijn telefoon in de hand. Het was een gek gesprek. De huisarts deed nogal zielig, de Afrikaan had schulden en door zijn gezondheidssituatie kon hij het niet hebben om eventueel met deurwaarders te maken te krijgen. Hij vertelde over hoe de mensen in Afrika zijn, dat ze iemand met problemen nooit zomaar laten zitten en onderdak geven, etc. Ik vond het maar een rare man, en prikte door het zielige gedoe heen. Als hij het had gewild, had de Afrikaan best nog even bij hem kunnen wonen, met een bepaalde constructie. Maar hij wilde gewoon van hem af, klaar. Dat zielige gedoe was slechts een maskerade om de eikel daaronder te verbergen. Wat de Afrikaan heeft nog geen uitkering en geen vervangende woonruimte, hij had op z'n minst toch nog een maand de tijd kunnen krijgen?

's Middags kwamen cliënten van donderdag langs, ik vulde voor hen een verzoekformulier in om hun moeder onder bewind te laten stellen. Dat was wel interessant, een beetje afwisseling in de onderwerpen waar ik mee te maken krijg.

[Pleun]

Woensdag 16 augustus: Parijs

Na een goede nachtrust in mijn dunne slaapzak met warme fleece deken, werden we veel te vroeg gewekt door een grasmaaier op het naastgelegen voetbalveld. Dat ding bleef maar rondjes rijden, hoewel het gras toch echt niet korter leek te kunnen. Uiteraard kroop ik weer als laatste uit mijn tentje, Pulp en Santaarnpaal waren allang aangekleed en bezig hun eigen tent te ontmantelen. Maar ik had een heel simpel tentje en was snel klaar met uit elkaar halen en inpakken.

We maakten een tussenstop in Rouen, omdat Pulp een nieuwe poging wilde wagen om de kerk te bezichtigen die maandag was gesloten. Maar helaas, de kerk was weer dicht. Een uur later zou hij pas openen, zo lang konden we niet wachten. Dan maar doorgereden naar Parijs. Ik maakte mij nuttig en sloot op de achterbank mijn oogjes. De hele vakantie kon ik niet stoppen met denken aan Y. en daar werd ik wel zo ongelofelijk moe van in m’n hoofd…het leek wel of ik een hersenkneuzing had opgelopen. Maar dat kan niet, want met een hersenkneuzing is je geheugen aangetast en dat van mij fungeerde maar al te goed. Bij Parijs aangekomen belandden we op de Peripherique, de rondweg rond Parijs. Even stonden we in een file, maar verrassend snel arriveerden we bij het hotel, in de buurt van de Bastille. Het was een klein, sober hotel dat was aanbevolen door de broer van Pulpeet. Onze kamer was prima, we hadden de beschikking over douche en toilet. Alleen bleek ’s nachts dat er een behoorlijk minpuntje aan het hotel kleefde: het was ontzettend gehorig. Zo belette een donderend geraas mij in slaap te vallen, de buren hadden de douche aangezet. Ook hun blerende kind was ergerniswekkend, ik had het met liefde een paar tikken verkocht. Verder werden we zo nu en dan heen en weer geschud op onze bedden, onder het hotel liep een metrolijn. Maar verder niets dan goeds over het hotel, al was het mannetje achter de receptie een beetje eigenaardig. Hij leek niet op onze komst te hebben gerekend en zat een uur op zijn computerscherm te staren. En dat we ’s morgens niet konden ontbijten, ach een kniesoor die daar op let. Het was goedkoop en een bed was al wat we nodig hadden.

Nadat we onze spullen hadden gedumpt pakten we meteen maar de metro op station Faidherbe-Chaligny. Doel was het Place de la Concorde en de Champs-Elysees. Pulpeet bewonderde de de ‘Naald van Cleopatra’, een door de Fransen uit het Egyptische Luxor gepikte obelisk. Op de basis van de obelisk is te zien hoe het ding werd ontvreemd en hoe het, in Parijs aangekomen, werd opgericht. Dat was een hele klus. Op de Place de la Concorde stond tijdens de Franse Revolutie een guillotine. O.a. de hoofden van Marie-Antoinette en Robespierre hebben er gerold.
Vervolgens bekeken we de Arc de Triomphe en wandelden we over de Champs-Elysees. “En, wat is je eerste indruk van Parijs?” vroeg ik tot vervelens toe aan Pulpeet. We namen de metro richting Montmartre, om er een hapje te eten. Ik was weer zo dom om een pizza te bestellen, de Franse pizza’s zijn niet te vreten. Vanaf de Sacre-Coeur hadden we een mooi uitzicht op Parijs. In de verte was het nevelig, een flinke regenbui hing boven de stad. Even later bereikte de bui ons en kwam het water met bakken uit de hemel. Bij de Sacre-Coeur wemelde het van de opdringerige Afrikanen, die je arm beet wilden pakken en er een draadje omheen wilden wikkelen. Wat de precieze bedoeling was weet ik niet, maar ik had er geen trek in. Opzouten.
Wel had ik belangstelling voor de souvenirshops. Enkele jaren terug was dat nog omdat ik perse een mini-Eiffeltoren wilde hebben, tegenwoordig om mijn verzameling exotische koffiemokken uit te breiden.



De Eiffeltoren was ook ons volgende reisdoel, in korte tijd hebben we veel van de stad gezien. Het was inmiddels donker geworden. De Eiffeltoren blijft indrukwekkend, ook al ben je er al vaak geweest. Het was er erg druk, even was ik mijn reisgenoten kwijt. Maar ik raakte niet in paniek. Overal knipperden gekleurde lichtjes, Afrikanen die illegaal gemaakte Eiffeltorentjes probeerden te slijten. Dat leek me eigenlijk wel aardig. De Afrikaan die me aansprak wilde er € 7 voor hebben, maar daar trapte ik niet in. Bij een souvenirstalletje had ik er zojuist nog eentje gezien voor € 5. Voor € 4 werd ik de trotse bezitter van een doorschijnend plastic Eiffeltorentje, met gekleurde lichtjes (inclusief batterijen!) Het is gek, maar ik was er blij mee als een klein kind. Jammer genoeg heeft m’n broertje het ding laten vallen, het spitsje is er vanaf gebroken.
Vanwege de drukte zagen we ervan af om de lift te nemen. Met de trap is het eigenlijk ook leuker, hoewel de eerste keer dat we dat deden me nog helder voor de geest staat. In de zomer van 2000 was dat, en het was bloedheet. Met de tong op mijn schoenen arriveerde ik toen op de tweede verdieping van de Eiffeltoren. Daar was nu geen sprake van, het was niet warm en het leek allemaal veel makkelijker te gaan dan destijds. Toen we weer beneden stonden begonnen de lampen op de Eiffeltoren te knipperen. “Ooooooohhhh!” deed het publiek. “Leuk”, dacht ik.

Toen we genoeg hadden van de Eiffeltoren, liepen we naar het metrostation Ecole Militaire, en wat we daarna deden is me even ontschoten. Gingen we terug naar het hotel? Ik hoop dat mijn reisgenoten me uit de brand helpen.

Wordt vervolgd…