De Speelplaats van Pleun (deel 16)

[Slim blondje]

je bedoelt een ç ?

[Pooh]

En horen er geen puntjes van die i?

[elle]

Nee, er horen geen puntjes van de i.

[Macguinness]

Niet te lang wachten met een update he? Sommige mensen worden ongeduldig.

[Pleun]

Haha wat is dat nou weer voor link. Er komt snel een update, heb het te druk met Hyves lately.  

[Pleun]

The lost City

Toen ik dinsdag vanuit mijn werk onderweg was naar huis, kwam ik goede vriend Peter tegen in de trein. Vlak voor onze wegen zich bij aankomst op het station scheidden, bedacht ik mij dat ik nog een dvd had liggen: The lost City, een film over de Cubaanse revolutie. Peter had nog niks en bij mij is het altijd gezellig. 1+1 = 2 en dus hebben we gezamenlijk deze film bekeken. Hij is geregisseerd door Andy Garcia, die ook de hoofdrol speelt als succesvolle nachtclubeigenaar in Havana. Andy komt uit een welgestelde familie, die uit elkaar wordt gerukt als 2 broers kiezen voor verschillende revolutionaire bewegingen. Daar moet je weer een man voor zijn, die willen altijd de held uithangen.



Wanneer de ene broer het loodje legt, vindt zijn niet geheel onaantrekkelijke weduwe (wel een beetje een stijf type) troost in de armen van Andy. Tot ook zij wordt gehersenspoeld door Fidel Castro en Che Guevara met hun gebakken lucht. Andy heeft een vrije geest en vertrekt naar New York, om een nieuw leven op te bouwen.
Kort samengevat vond ik het een aardige, kleurrijke film die af en toe wel wat langdradig is. En tropische muziek, nee die is niet aan mij besteed. Minpunt is ook de misplaatste bijrollen van Bill Murray en Dustin Hoffman (Dustin Hoffman als mafia-baas??), ze zijn er duidelijk met de haren bijgesleept om bekende namen op de poster te kunnen zetten.

Maar van dit soort films blijft altijd wel iets hangen, een quote over leven of liefde. Ik vraag me ook af wat ik zelf zou doen: kiezen voor de vrijheid van je geest en je liefde achterlaten, of kiezen voor de vrouw van wie je houdt. Denk het 2e.

Vanmorgen liep een en ander in de soep. Zo was ik een afspraak vergeten met een cliënt. Daar baalde ik wel van, want het is een symphatiek meisje. Het voordeel van symphatieke meisjes is dan weer dat ze niet boos op me worden, dus nadat ik vrijwillig een beetje door het stof ging maakte ik gewoon een nieuwe afspraak met haar. Eind goed al goed, al moet ik niet te vaak dit soort dingen flikken.
's Middags had ik een hoorzitting op het stadhuis. De wandeling naar het stadhuis was niet erg aangenaam want het begon steeds harder te regenen en een paraplu...tsja wat is dat? Was niet echt een lekkere binnenkomer als verzopen kat. De hoorzitting verliep positief, ware het niet dat ik er weinig mee opgeschoten ben omdat een huisarts geen verklaring wil schrijven voor mijn cliënt. Beetje jammer.

Vanavond met vriend M. naar de sportschool geweest voor laatste les van de 10 introductielessen spinning. Tot een half jaar terug had ik hier nog nooit van gehoord, mijn ex bracht me op het idee toen het al uit was. zijn exen toch nog ergens goed voor. Spinning is fietsen op een soort hometrainer, met weerstand en op het ritme van muziek. Het gaat me inmiddels vrij gemakkelijk af, het is lekker om te beulen op de pedalen. Conditie wordt beter en de beenspieren sterker. Vooral het 'staande klimmen' vind ik leuk, je danst echt op de pedalen. Het laatste nummer was 'Smack my bitch up' van The Prodigy. De tekst is niet zo netjes maar klimmen op deze muziek was wel heeel lekker.
Vanaf volgende week gaan we meedoen met de gevorderden, dan wordt het weer iets zwaarder. Je verbrandt heel veel calorieën bij spinning, ik voel me nu ook wat slapjes.

[Pleun]

Storm, vriendschap en concert

Gisteren ben ik met vriend Mies naar een concert geweest van The Gathering in Dordrecht. Het concert was in Bibelot, een voormalige kerk. Het was apart om weer eens in Dordrecht te zijn, de stad waar ik zo’n leuke tijd heb gehad.
Maar voor ik over het concert schrijf moet ik even een verhaal vertellen over vriendschap. Mies ken ik al heel lang, sinds we op de zondagsschool zaten. Ik leerde altijd braaf mijn versje (dat moest), hij niet. Eind augustus is Mies vader geworden van een dochtertje. Als goede vriend bel je dan en ga je op kraamvisite. Ik niet. Ik dacht wel de hele tijd ‘ow ja, ik moet Mies nog bellen’ maar vergat het dan weer. En hoe langer het duurde, hoe hoger de drempel werd. Ik zat ook niet denderend in mijn vel vanwege Y., maar dat mag geen excuus zijn. Ik voelde mij een eikel. Wel stuurde ik in november een kaart. Maar bellen? Nee, dat durfde ik niet meer. Een jarenlange vriendschap zag ik naar de kloten gaan.

Tot ik een kerstkaart kreeg van Mies met een foto van zijn dochtertje, en daarop de vraag wanneer ik kwam en of ik soms een nieuw telefoonnummer had. Dat niet, maar ik heb wel sinds kort digitale telefonie en sindsdien ben ik op mijn vaste lijn niet meer gebeld. Het werkt blijkbaar niet (is dit een slimme conclusie of niet). Ik heb spijt van dat hele digitale telefoniegebeuren, want heb eigenlijk ook geen vaste telefoon meer nodig.
Anyway, de moeder van Mies had ik in de tussentijd een paar keer gesproken. “Je moet eens langs gaan joh, het is een heel leuk meisje.” Uiteraard beloofde ik dit te doen. Op 14 januari zou ze worden opgedragen  in de kerk van de Nazarener, een grote evangelische gemeente in Vlaardingen. Dit prentte ik in mijn geheugen. Niet in mijn agenda, want die bekijk ik toch amper. Het toeval wil dat een andere goede vriend, laat ik hem spinvriend Maat noemen, tijdens dezelfde dienst lid zou worden van die gemeente. Zo kon ik dus 2 vliegen in een klap slaan. En dus ging ik zondag weer eens naar de kerk, de laatste keer dat dat gebeurde kan ik me niet heugen. In de lobby kwam ik een andere oude vriend tegen, het leek verdorie wel een reünie. Er stond een koffietap, de uitvinding van de eeuw wat mij betreft.

En toen kwam Mies binnen met vrouw en dochtertje. Het was meteen als vanouds, ik hoefde niet eens mijn excuses aan te bieden (dat deed ik wel hoor, ik brabbelde wat woordjes). Zo gaat dat met goede vrienden, ook als je elkaar amper ziet is het meteen weer gezellig. Ik voelde mij opeens een beetje dom (een beetje maar hoor). Waarom had ik het mezelf zo moeilijk gemaakt? Het is een heel leuk meisje overigens, een piepklein popje.

De dienst zelf was opmerkelijk goed door te komen, misschien door de vrij nuchtere voorganger. Ik voelde mij wel op mijn gemak. Alleen dat zingen he, dat is nooit mijn hobby geweest. Na afloop ging het weer over aardse zaken. Mies vroeg of ik zin had om vrijdag met hem mee te gaan naar een concert van The Gathering. Hij is daar al jaren fan van, ruimte voor iets anders is er niet (behalve dan Mylene Farmer). Een beetje monomaan maar ja, iedereen is weer anders. Ik had wel zin en beloofde in de loop van de week de kaartjes te kopen bij het postkantoor. Dat probeerde ik ook, maar het postkantoor bleek geen kaarten te verkopen voor het concert van vrijdag. Mies daarover bellen lukte niet, ik had zijn nummer niet meer. Dat kon ik wel opzoeken op internet natuurlijk, maar dat kon wel even wachten.

Mies wachtte niet tot ik hem belde, en belde donderdagavond zelf. Precies op het goede moment, want ik stond op het punt om te stranden bij metrostation Marconiplein. Vanwege de storm mochten we eerder naar huis en ik had al veel geluk gehad dat ik in Rotterdam was beland. De stoptrein reed namelijk niet verder dan Den Haag, ik had op dat moment geen idee hoe ik thuis moest komen. Ik verheugde mij al op een knusse nacht op een veldbed. Maar opeens kwam er een trein richting Rotterdam het station binnenrollen. Later werd omgeroepen dat het de laatste trein was in heel Nederland die nog reed, voor het treinverkeer landelijk volledig werd stilgelegd. Oei oei oei wat een mazzel. In Rotterdam nuttigde ik een salade bij de Mac op de Lijnbaan, alvorens ik naar metrostation Beurs wandelde in de ziedende storm (klinkt stoer). Het Binnenwegplein was afgesloten vanwege rondvliegend shopvee, of zou het bouwmateriaal zijn? De metro bleek niet verder te gaan dan Marconiplein, omdat station Schiedam was afgesloten. Dat was zeer terecht had ik met eigen ogen gezien, grote stukken van het dak waren naar beneden gekomen.

Vanaf Marconiplein was ik voornemens om maar te gaan lopen, er zat niks anders op. Trams reden er ook niet. Tot Mies belde. Hij vroeg of hij me op moest komen halen. Nou, dat leek me wel wat. Eerlijk gezegd heb ik nooit in engelen geloofd, maar ze bestaan toch. Alleen in een andere vorm dan je als kind hebt geleerd. Bij de tramhalte stonden nog veel meer arme gestrande reizigertjes, waaronder een drietal Marokkaanse meisjes. Eentje kwam me bekend voor. Ik vroeg of ze ook naar Vlaardingen moesten. Dat bleek het geval. Of ze misschien mee wilden rijden. De opluchting straalde van hun fijne gezichtjes. Het deed me goed om, dankzij een engel, zelf ook even voor engel te kunnen spelen. Ik vroeg waar ze woonden in Vlaardingen. Twee meisjes blijken in de flat achter me te wonen, de wereld is klein. Ze hadden mij nog nooit gezien en ik hen ook niet. Mies zei dat het hem niet verbaasde dat ik een aantal Marokkaanse meisjes had opgeduikeld. Hoezo? Het was puur toeval.

Zo zie je elkaar maanden niet en zo zie je elkaar 3 keer in een week. Want gisteravond was dus het concert van The Gathering. Ik vind dat een van de beste bands van Nederland, drie jaar terug heb ik ook een concert van hen bezocht in Paradiso. Uiteraard met Mies. The Gathering maakte in de begintijd snoeiharde metal, maar staat al jaren bekend om muziek die ze zelf ‘triprock’ noemen: atmosferische, melancholieke rock. The Gathering is de voorloper van bands als Within Temptation en Nightwish. Vorig jaar is het album ‘Home’ uitgekomen, wat ik nog niet kende. Maar dat maakte niet uit, het was een heel goed concert. Bibelot is een knus poppodium, alleen een beetje vervelend dat je eerst muntjes uit een automaat moet halen voor je een biertje kan kopen. Maar 1,60 voor een muntje en 1 muntje voor een biertje valt weer mee.
De fans van The Gathering zijn een mix van jong en oud. Veel zwarte kleren en ook wel ‘head-bang-types’. Dat is iets dat ik nooit zou doen, ik weet dat we van de apen afstammen maar zelfs die doen dat niet. Erg veel charisma hebben de bandleden niet, maar zangeres Anneke heeft een van de zuiverste stemmen die ik ooit gehoord heb. En een grappige Brabantse tongval. Tegen het einde speelden ze ook enkele harde nummers van het vroegere werk. Dat beviel me wel. Een ‘wall of sound’, zoals laatst ook bij Placebo, pompt het adrenalineniveau op. Al vond ik Placebo nog net iets gaver, omdat die muziek me meer doet.
Na afloop had ik eigenlijk wel willen blijven hangen, de avond was nog jong en er stond een dance evenement op het punt van beginnen. Bezoekers druppelden al binnen. Maar Mies moest helaas naar huis. Maar ach, we hadden een leuke avond gehad. Is voor herhaling vatbaar.

[Vivine]

Idd maf dat je het jezelf zo moeilijk had gemaakt..maar ook wel weer begrijpelijk op zich.
En meestal, als je iets niet meteen doet blijf je het maar uitstellen...dat heb ik nu ook met het mailen van wat studiegenoten van de introductie en nog een meisje waar ik op Pinkpop goed mee op kon schieten. Is toch zonde om dat uit halve laksheid zomaar te laten schieten  

edit:Heb dat meisje meteen even gemaild, je blog is waarlijk inspirerend  

[Pleun]

Vandaag ben ik weer bij mijn Kaapverdiaanse maatje geweest. Mijn fantasie laat me een beetje in de steek de laatste tijd, ik had niks kunnen bedenken om te gaan doen. Dan maar een dvd'tje gehuurd. Cars, die had ik nog niet gezien en M. gelukkig ook niet. Het bleek een goede keuze, want we hebben hem 2x bekeken. Hij kon er geen genoeg van krijgen en had de dvd het liefste nog even gehouden.
Is Cars zo bijzonder dan? Jazeker. Allereerst omdat in een animatiefilm nu eens niet pratende beesten op komen draven, maar pratende auto's. Het ziet er allemaal erg kleurrijk, technisch perfect en geloofwaardig uit. Je kan merken dat de film door Pixar met liefde is gemaakt. Het animatiegenre vind ik wel leuk, Flushed Away was laatst ook al zo'n geinig filmpje. Die vond ik net iets leuker nog, omdat ik vaker moest lachen.

[Macguinness]

Wel handig zo'n filmrecencist hier op het forum.

[Pleun]

Ach je moet toch wat als je over theologie niks te melden hebt.

[Macguinness]

Over theologie is alles al gemeld hier, dus kun je beter iets over films melden, da's tenminste iedere keer weer wat anders en er valt weinig ruzie over te maken...

[Vivine]

Ik vind Cars anders maar een stomme jongensfilm
En het animatiegenre vind ik helemaal niet leuk!

[Pleun]

Ik vind animatiefilms vaak wel leuk vanwege de humor en de kinderlijke onschuld die je in de wereld der volwassenen bent verloren. Ik koop nog net geen Cars-knuffel maar ik hou gewoon van dat soort werkjes.

[Pleun]

Gisteravond mocht ik weer eens genieten van de grenzeloze gastvrijheid van mijn jongste zuster. ‘Die arme jongen zit toch maar alleen thuis’ dacht ze, dus had ze gevraagd of ik kwam eten. Ik vond het prima. Mijn zusje is een schat van een meid, zo lief tref je ze zelden. En erg knap ook, it’s all in the family.
We hadden afgesproken voor de AH aan de Mauritsweg. Voor de deur stond een slungelachtige sjappie die me deed denken aan de zanger van Faithless, met een maat die eerder een midget was. “Hey vriend, vriend, heb je een vuurtje voor me?”, vroeg de zanger van Faithless. Tuurlijk, voor vrienden zeker. Ik maakte een babbeltje met ze, hoewel ik geen idee meer heb waarover. Dat heb je met vage types. “Heb je nieuwe vrienden gemaakt?” vroeg m’n zusje toen we uit de supermarkt kwamen? Zeker, ik maak makkelijk contact.

M’n zusje was in een uitstekend humeur. Ze is eigenlijk altijd wel het zonnetje in huis, het is fijn om zo’n zus te hebben. Dat het even mis ging met de Senseo nam ze me ook helemaal niet kwalijk, want normaal doe ik het altijd goed. “Ach joh, kan gebeuren”, zei ze. Ik kreeg van haar een overheerlijke zuurkoolmaaltijd, die ik al op had toen zij nog moest beginnen. Ze bewonderde mijn gezonde eetlust, en vroeg of ik nog wat M&M’s als nagerecht wilde. Nou, daar zei ik geen nee tegen. Een mens moet zorgen dat hij genoeg zuivel binnen krijgt he. Gezamenlijk keken we naar onze lievelingsserie: GTST. Het was spannend. Nina had Morris neergeschoten en aan haar gezicht te zien had ze daardoor een acute post traumatische stress stoornis aan overgehouden. Lief van Ludo dat hij de schuld op zich wilde nemen, maar er zat natuurlijk geen kruit aan zijn handen. Daar hoef je geen CSI Miami voor te volgen om dat door te hebben. Aan GTST bewonder ik altijd het acteerwerk, zoals de chirurg die met een grijns op zijn gezicht aan Morris’ ouders vertelt dat hij in coma ligt. Zo professioneel gedaan, wow.

De dvd die ik had meegebracht was ook leuk. American Dreamz, waarin op subtiele wijze de Amerikaanse cultuur op de hak wordt genomen. En president Bush. Heb nu even geen zin in een filmrecensie, maar hij is leuk. Toen hij was afgelopen was het tijd om naar huis te gaan, we hadden allebei weer een drukke werkdag voor de boeg. “Tot de volgende keer!” zei m’n zusje enthousiast. Tsja, ik ben aangenaam gezelschap, zeker voor familie.

Voor het slapengaan las ik nog een stukje in mijn meest recente boek: ‘De duivel draagt Prada’. Ik weet dat dit een vrouwenboek is, maar vind dat je als man over een grote persoonlijkheid beschikt als je toegeeft dat je zo’n boek leest. Het is wel het enige vrouwenboek dat ik heb hoor, en bladen als Viva, Flair, Libelle, Marie Claire, Sen, Linda en Margriet komen mijn huis niet in. Ik lees ze zelfs niet bij de kapper. Niet dat ik iets tegen vrouwenbladen heb, integendeel. Ze helpen je om het fenomeen vrouw beter te begrijpen. Dat is een uitdaging, want na het oneindige heelal en het menselijk brein, is de vrouw het meest complex en ondoorgrondelijk. Soms denk je ze te begrijpen, maar dat is bedrieglijk. Telkens word je weer op het verkeerde been gezet.
De duivel draagt Prada geeft ook inzicht in de ziel van de vrouw, maar wel een bepaald type vrouw: de oppervlakkige vrouw die alleen met mode en uiterlijk bezig is. En het type vrouw (maar dat zijn mannen net zo goed) dat er alles voor over heeft om hogerop te komen, ik hoef niet te vertellen wat ik van dat soort mensen vind. Dat geeft mij een mooie link naar iets anders. Laatst zag ik het beginstuk weer eens van Gladiator, geweldige openingsscène. Het personage van generaal Maximus spreekt me erg aan. Hij is geliefd bij zijn manschappen en moedig op het slagveld. Wanneer de bejaarde keizer hem het voorstel doet om hem op te volgen wanneer hij er niet meer is, is Maximus daar niet blij mee. Hij houdt weliswaar van zijn keizer en stelt zijn leven in dienst van Rome, maar hij geeft niets om macht. Liever gaat hij terug naar zijn gezin, dat alles voor hem is en hij al meer dan 2 jaar niet heeft gezien. In het dagelijks leven kom je dit soort zuivere karakters zelden tegen helaas.

Meest opvallende nieuwsfeit van de afgelopen dagen is voor mij de moord op een Turks-Armeense journalist, gepleegd door een nationalistische tiener. Turkije heeft een geschiedenis van nationalistische moorden, maar dit keer is er veel opschudding ontstaan omdat de journalist geliefd was en gematigde standpunten had. Als ik dit soort dingen lees, ben ik toch wel blij dat ik in Nederland woon. Al wordt het klimaat hier ook wel harder, als je ziet hoe de overheid met asielzoekers omgaat. Met grondrechten wordt een loopje genomen, mensen worden zonder blikken of blozen teruggestuurd naar landen / gebieden waar ze worden gemarteld of vermoord. Vorige week is Nederland hiervoor op de vingers getikt door het Europese Hof in Straatsburg. Terecht. Ik ben blij dat dat gedrocht Verdonk weg is.

Hmm het is een beetje een lang verhaal geworden weer. Zal ik nu mijn hoorzitting van morgen gaan voorbereiden, of zal ik de dvd van Miami Vice gaan kijken. Misschien kan het wel tegelijk, en inspireert Miami Vice mij om morgen tot een grootste prestatie te komen.

[Pleun]

Echt veel boeiends heb ik deze week niet beleefd, dus waarom zou ik dan wat schrijven? Omdat ik mij verveel misschien, dat zal het zijn. Na 2 redelijk intensieve werkdagen ben ik ook wel even uitgeblust. Iemand zei pas dat ik maar een luizenleven heb, omdat ik geen zwaar lichamelijk werk doe en geen fulltime baan heb. Oke, dat laatste klopt wel, maar om nou te zeggen dat ik al luierend mijn geld verdien…nou, nee. Dagelijks doen veel mensen een beroep op me, ik krijg heel veel telefoontjes en post. Daarnaast heb ik dagelijks afspraken of spreekuren, soms wel 7 op een dag. Sommige problemen of vragen kan je snel oplossen, maar met sommige mensen ben je heel intensief bezig. Dat is niet erg, ik hou van mijn werk en dan gaat het automatisch al een stuk makkelijker. Maar als je heel intensief met het oplossen van een probleem bezig bent en het lukt niet, ja dat is wel eens frustrerend. Zo was ik gisteren bijna een hele dag kwijt aan een cliënt zonder dat ik veel ben opgeschoten. Dat komt ook doordat een instantie zich nou niet bepaald inschikkelijk opstelt. Terwijl het zo belangrijk is dat het probleem wordt opgelost…

Ik ben geen maatschappelijk werker, maar ik weet dat zij hetzelfde hebben en vaak nog een tikkeltje erger. Gelukkig ben ik tamelijk onverstoorbaar, ik maak me niet snel druk. Maar voel me wel verantwoordelijk voor mijn cliënten. Soms zou ik willen dat ik meer tijd voor ze had, maar door de werkdruk gaat dat niet altijd. En door die werkdruk loopt er ook wel eens iets in de soep. Zo ben ik altijd erg selectief in het lezen van mails, als ze niet direct aan mij gericht zijn en het onderwerp me niet relevant lijkt, lees ik ze niet eens. En dus was het mij volledig ontgaan dat ik gisteren een training had moeten bijwonen over omgaan met agressie en geweld, ik had de betreffende mails nooit gelezen. Nu denk ik niet dat ik zo’n training nodig heb, omdat ik altijd relaxt blijf en goed om kan gaan met opgewonden mensen. Daar kan ik wel wat interessante verhalen over vertellen, maar dat lijkt me niet verstandig. Mensen worden overigens zelden boos op mij.

Omdat ik woensdag moest werken ging het spinnen helaas niet door. Dat vond ik wel jammer, want ik merk dat ik verslaafd ben geraakt aan het beulen op de pedalen. Ik haal het een andere keer wel in. In plaats van een sportief avondje, werd het weer eens een filmavondje. Op België werd ‘The Magdalene Sisters’ uitgezonden, een film die me ook wel wat leek voor vriend P. Dat bleek te kloppen. Het verhaal is waar gebeurd en speelt zich af in het Ierland van de jaren’60. Meisjes die werden beschuldigd van onzedelijk gedrag werden naar een klooster gestuurd om ‘heropgevoed’ te worden. Die heropvoeding bestond echter alleen uit het wassen van kleren, de godganse dag. Twee van de hoofdpersonen zijn ongehuwd moeder geworden, eentje is verkracht door haar neef en de vierde zou door haar knappe uiterlijk jongens in de verleiding brengen. En dus worden ze door hun harteloze familie linea recta naar het klooster gestuurd, waar ze te maken krijgen met een stel sadistische, geschifte nonnen. Krankzinnig dat vrouwen de schuld krijgen van mannelijke hormonen, in sommige culturen komt het nog steeds voor. Goeie film.

[HaJee]

Heel indrukwekkend verhaal inderdaad. Het schokkend vond ik eigenlijk nog de boodschap dat de laatste 'inrichting' in 1996 pas werd gesloten.

[Pleun]

Pubertje

Zoals bijna elke zondag was ik gisteren weer bij mijn Kaapverdiaanse maatje M. en zijn familie. Het is te merken dat hij aan het puberen is (hij is 14), want hij is niet meer zo gemotiveerd als eerst. Dat zal ook wel aan mij liggen, ik heb de laatste tijd ook niet veel creatieve uitstapjes bedacht. Maar sinds M. een Playstation 2 heeft, is hij eigenlijk alleen nog maar geïnteresseerd in gamen. En dat is nu net iets dat mij nooit heeft geboeid. Wel heb ik pas een spel voor hem uitgezocht omdat hij zelf niet kon kiezen. Lord of the Rings, hij vond het nog een leuk spel ook.

Gisteren belde hij dat hij naar een vriendje ging, uiteraard om te gamen. Maar ik kon wel komen eten. Ik vond het prima, ik kom altijd graag bij zijn familie. Z’n moeder is een hele lieve vrouw en kan goed koken. De Kaapverdiaanse keuken is niet mijn favoriete keuken, maar ik eet alles. Zelfs de garnalen met die enge zwarte oogjes die ik ooit zelf moest pellen. Yak. Maar ik weet nu in ieder geval hoe de hersenen van een garnaal eruit zien. Gisteren stond er gelukkig iets aangenamers op het menu: rijst met broccoli en varkenshaas. “Ik krijg 1x per week een gezonde maaltijd” zei ik, waarop M. geniepig opmerkte “Pleun, geef het maar toe, je komt hier alleen maar om te eten.” Een standje van z’n moeder volgde onmiddellijk. Zo vreemd is de opmerking van M. overigens niet, naast gamen bestaat zijn belevingswereld voornamelijk uit eten. Over meisjes hoor ik hem niet vaak, behalve toen het nog aan was met Y. Hij was ‘verliefd’ op haar en probeerde constant m’n mobiel te pakken. En toen ze een keer de groetjes aan hem deed zat hij helemaal te glimmen. Hoe vertederend…

Vertederend was hij gisteren zeker niet, eerder strontvervelend. Vorige week was de dvd van Cars goed in de smaak gevallen bij hem, we hadden ‘m 2x bekeken. En dus dacht ik dat het wel een goed idee was om weer een filmpje mee te nemen. Madagascar, die had hij ook nog niet gezien. Maar nee, meneertje wilde liever een computerspel spelen op internet. Nadat z’n moeder het ongeveer 10x had gezegd, ging hij met frisse tegenzin en met een gezicht als een oorwurm op de bank zitten. De film boeide hem niet echt en mij ook niet want ik kende hem al. Erg vervelend dat hij zo doet vind ik het niet, ik ben zelf ook een pubertje geweest. Zonder puisten gelukkig. En ik weet dat M. het altijd leuk vindt als ik kom, toen ik een keer zei dat ik misschien niet zou komen moest hij huilen. Dat vertelde hij later. Maar dat kan ook komen doordat hij perse die dag een Playstation wilde kopen en mij daarbij nodig had...

Verder heb ik de afgelopen week nog wat filmpjes gezien. Miami Vice is cool maar alleen visueel want het verhaal stelt weinig voor. Regisseur is Michael Mann en ik ben een fan van zijn werk: Heat, The Insider, Collateral.
The Constant Gardener is andere koek. Deze film is van de regisseur van Cidade de Deus, over gewelddadige straatkinderen in Brazilië. Dit keer speelt het verhaal zich af in Kenia. De vrouw van een Britse diplomaat wordt in Kenia vermoord omdat ze met haar neusje iets te diep heeft gewroet in een medicijnen-schandaal, een medicijnenfabrikant test nieuwe medicijnen op de arme bevolking met de nodige collateral damage als gevolg. De diplomaat gaat in z'n eentje op zoek naar de daders. Veel mensen zijn daar niet blij mee. Mooie film. Romantiek, thriller, sociaal-kritisch en prachtige beelden van het Afrikaanse landschap.

[Slim blondje]

quote:

Pleun schreef op 29 januari 2007 om 23:59:
Pubertje

“Pleun, geef het maar toe, je komt hier alleen maar om te eten.”

sinds wanneer noem jij je naam in je blog? (lees maar ff na wat je schreef... )

[Pleun]

Had de tekst gekopieerd van Hyves, daar gebruik ik de schuilnaam Gijs.  

[Pleun]

Werken is goed voor een mens, zegt men. Met deze stelling was ik het nooit zo heel erg eens, ik zag werk als een noodzakelijk kwaad omdat een mens nu eenmaal geld nodig heeft om te leven. Deze negatieve houding komt misschien wel voort uit het feit dat ik mijn studie niet leuk vond, het vooruitzicht van werken op een claustrofobisch kantoor me niet trok en hamburgers bakken bij McDonalds ook niet echt uitdagend was. Later ben ik erachter gekomen dat werk ook leuk kan zijn, dat je niet de uren en de minuten hoeft af te tellen tot je weer naar huis mag. Dat was toen ik bij het J. Loket ging werken in Rotterdam. Eindelijk was ik ergens op mijn plek. Het werk werd zelfs een soort hobby, wat me pijnlijk genoeg de das omdeed omdat mijn dienstverlening niet beperkt bleef tot kantooruren, kuch.
En nu zit ik dus alweer een tijdje in Leiden. Na de breuk met Y. heb ik het een tijdje moeilijk gehad (er zijn ergere dingen maar het kan me niet schelen wat anderen ervan vinden). In mijn werk had ik ook geen zin meer, maar als ik er dan was leefde ik weer op. Dat is het gevoel dat ik vroeger altijd miste als het om werk ging, het gevoel dat je echt leeft.

Zoals gisteren. Zoals gewoonlijk kwam ik op mijn gemak iets over negenen binnen kakken. De intakevergadering met de maatschappelijk werkers ging niet door. Jammer, want zo vaak zie ik de stagiaire nou ook weer niet. Maar het gaf wel wat lucht in mijn agenda, het is de eerste baan waarbij ik echt een agenda moet gebruiken. Een van de maatschappelijk werksters van mijn groepje kwam m'n kamer in. Ik mag haar wel. In het weekend is een verfbeurt van haar kapsel ietwat uit de hand gelopen waarop ze in snikken uitbarstte. Dit vertelde ze gisteren. Ik vind het niet stom staan, maar zwart stond haar toch beter. Een cliënt van haar had problemen met schulden en een loonbeslag, ik bood aan om haar meteen maar te helpen. Had nu toch tijd. Het duurde allemaal iets langer dan ik had verwacht, liefdadigheid gaat je niet in de koude kleren zitten.

Meteen erna kwam er een andere cliënt op geprek, een van mijn meest geschifte klanten. Dit klinkt niet aardig, maar het is een feit. Deze mevrouw houdt voortdurend informatie achter en is zo wazig als een zojuist ontwaakte comapatiënt. Donderdag heeft ze een intakegesprek bij Sociale Zaken en ik verzamelde zo goed en kwaad als het ging de benodigde stukken. Toen ik haar had uitgezwaaid kwam de Marokkaanse cliënt met wie ik vorige week een vruchteloos gesprek had gehad bij Sociale Zaken, ook i.v.m. de aanvraag van een uitkering. Ik had de klachtenambtenaar gebeld en na ruggespraak met de consulent kreeg mijn cliënt nog een week om de gevraagde stukken in te leveren. Die kwam hij me brengen en ik schreef er een uitgebreide brief bij. Als het nu niet lukt eet ik de verwelkte planten op die in mijn vensterbank staan. Vorige week heb ik ze water gegeven, hopelijk komt er weer wat leven in.

's Middags had ik een afspraak met een nieuwe klant. Een meneer van 83 die was bestolen door zijn kleindochter. Die had duizenden euro's van zijn rekening gesluisd. Hoe dat geld nu terug te krijgen? Tsja, daar vraag je me wat. Toen ik met hem had besproken wat de mogelijkheden waren en hoe het zit met aansprakelijkheid van een 17-jarige en de ouders, kreeg het gesprek een andere wending. Dat was toen de meneer begon te vertellen over zijn ervaringen tijdens de oorlog. Hij was dwangarbeider geweest in Duitsland, hij werkte in een fabriek bij Nürnberg. Ik veerde op, want dit soort verhalen boeien me altijd. Mijn opa is ook dwangarbeider geweest, ik heb hem ooit geïnterviewd over zijn oorlogservaringen. Ik stelde vragen over de bombardementen op Duitsland. Zijn fabriek was nooit gebombardeerd omdat de geallieerden er belang bij hadden na de oorlog. Op de terugweh naar Nederland was hij door Keulen gekomen, waar het hem opviel dat de stad totaal verwoest was maar de Dom er nog stond. Dat klopt, ik heb daar een mooie foto van in een boek.

De meneer had veel meegemaakt in zijn leven en had niet veel familie meer over. Af en toe was hij aangedaan. Hij leek me nogal eenzaam. Daarom kreeg ik het idee om hem naar het maatschappelijk werk te verwijzen. Daar kan hij waarschijnlijk wel zijn ei kwijt. Om dingen te verwerken, maar ook gewoon om eens goed te kunnen praten met iemand. De maatschappelijk werkster bij wie cliënten zich gisteren moesten aanmelden was...de stagiaire. Was mijn dag toch nog goed. Ik word soms een beetje verlegen bij haar, wat me irriteert. Volgens mij is ze het zelf ook, want ze stelde gisteren een vraag aan me per mail, terwijl de andere maatschappelijk werkers altijd gewoon bij me binnenlopen. Toen ik klaar was met de meneer nam ze hem mee voor het aanmeldingsgesprek. Het is handig om met het maatschappelijk werk in hetzelfde gebouw te zitten, ook voor de cliënten.

Om 5 uur tolde mijn hoofd van alle gesprekken die ik die dag had gehad, ook aan de telefoon want er wordt continu voor me gebeld. Uitrusten was er 's avonds niet bij, want met M. ging ik weer eens naar de film. Little Children, een combinatie van drama en satire. Het gaat over verschillende mensen in een middle-class buitenwijk in Amerika. Ongelukkige huwelijken en overspel (foei). Wanneer er een pedofiel in de wijk komt wonen, zijn de poppen aan het dansen. Het knappe van de acteur die de pedo speelt is echter dat hij hem een menselijk gezicht geeft. Hij heeft er een Oscar-nominatie aan overgehouden. Ik vond het een goede film en het keiharde geschater van de Kaapverdiaan achter me was een belevenis op zich. Toen de film was afgelopen draaide iedereen zijn hoofd om om te zien wie er toch zo vermakelijk had zitten bulderen.

[Pleun]

Op mijn begrafenis moet er flink wat muzikale omlijsting zijn. Het nummer 'Map of the Problematique' van Muse komt zeker op de setlist. Lekker nummer om je af te reageren trouwens.

Fear, and panic in the air
I want to be free
From desolation and despair
And I feel like everything I sew
Is being swept away
Well I refuse to let you go

I can't get it right
Get it right
Since I met you

Loneliness be over
When will this
Loneliness be over?

Life, will flash before my eyes
So scattered and lost
I want to touch the other side
And no one thinks they are to blame
Why can't we see
That when we bleed, we bleed the same

I can't get it right
Get it right
Since I met you

Loneliness be over
When will this
Loneliness be over?

Loneliness be over
When will this
Loneliness be over?

Zojuist wezen spinnen. Spinvriend Maat was ziek, dus ik moest alleen. Ik had een nieuw groepje vanavond, ik deed voor het eerst mee met de gevorderden. Het was echt afzien, op het laatst voelde ik me weer misselijk worden. En m'n linker trapper zat los. Ik heb 'New Year's Day' van U2 al heel vaak gehoord en met plezier want het is een goed nummer, maar toen we er vanavond op aan het klimmen waren leek het wel een eeuwigheid te duren, pfff. "Was het je eerste keer bij de gevorderden?" zei de instructrice na afloop. "Ja" kon ik nog net uitbrengen. "Goed gedaan!" zei ze. Dat deed me goed. Met een schuin oog had ik namelijk mijn mede spinnertjes in de gaten gehouden, en het leek hen veel makkelijker af te gaan. Maar die blijken het al maanden te doen. Misschien ben ik toch een bikkel after all... Direct na het spinnen lijkt het wel of je benen van hout zijn, maar het is de moeite waard want ik heb nog nooit zo'n strakke bips gehad (de volgende dame die eraan mag zitten is echt een geluksvogel). En ook voor je geestelijk welzijn is het goed om te sporten, al zou je dat gezien de tekst van het bovengenoemde nummer niet zeggen. Maar ik ben 1 van die weirdo's die zich beter voelt bij wat minder vrolijke muziek. Carnaval zal ook dit jaar weer aan mij voorbijgaan vermoed ik.

[Vivine]

Carnavalsmuziek is niet vrolijk...eerder dieptriest Maar ik ga het toch 1 dag vieren denk ik  
Ga je ook nog wat doen aan de rest van je lichaam? Of komt het accent te liggen op je superstrakke derrière?  

[Pleun]

quote:

Pepperdepep schreef op 31 januari 2007 om 21:52:

Ga je ook nog wat doen aan de rest van je lichaam? Of komt het accent te liggen op je superstrakke derrière?  

Mwa, ik weet het niet. Als ik ga trainen word ik zo'n Schwarzeneggert en dat past niet bij mijn bescheiden calvinistische imago.  

[Pleun]

Omgaan met agressie

Terwijl de kou mijn vingertjes langzaam doet verstijven (misschien moet ik het raam van mijn slaapkamer eens dichtdoen) zit ik te bedenken wat ik ga schrijven. Eerst maar even een bak koffie halen en een cd’tje opzetten. Ik ben een van de weinige zielenpoten die heel af en toe nog een cd koopt in de winkel. Niet omdat ik zo’n eerlijke jongen ben die downloaden diefstal vindt, maar puur voor het gemak. KaZaa is ook niet meer wat het geweest is namelijk. Dinsdag heb ik bij Free Record Shop de cd ‘Hot Fuss’ van The Killers gekocht. Als m’n broertje dit leest zal hij zeggen: “oww dat had je niet moeten doen, ik had hem kunnen branden voor je!” Weet ik, maar dat zei hij een half jaar geleden ook al.
Momenteel schalt ‘Jenny was a friend of mine’ uit de boxen. Lekker energiek nummer. Jammer dat het concert in HMH is uitverkocht.

Gisterochtend overwoog ik even om niet te gaan werken vanwege het weeralarm. Er werd een hevige sneeuwstorm verwacht met sneeuwval tot minimaal 2 meter. Maar ik ben toch maar gegaan, misschien viel het allemaal wel mee. En dat bleek inderdaad het geval. Het was weer eens een druk dagje (ach ja, wanneer niet) en ik kon meteen de cursus omgaan met agressie in de praktijk brengen. Die cursus heb ik dinsdag gehad en was zeer vermakel… ehh leerzaam. De cursus bestond o.a. uit een rollenspel met collega’s en met een acteur. Ik heb gemerkt dat het makkelijk is om een boze klant te spelen, zowel mijn collega als ik lieten ons lekker gaan. Dit is precies wat mijn kritiek is op dit soort rollenspelen. Een echte klant zou anders reageren en veel eerder gekalmeerd zijn, terwijl je als collega’s onderling er juist lekker een schepje bovenop doet. “Trut!” “Ehh noemt u mij trut?” “Ja, takketrut!” Haha. Op mijn vraag waar haar hersens zaten bleef ze het antwoord schuldig. Dat is niet zo gek, het was veel moeilijker om de maatschappelijk werker te spelen. Toen ze mij eikel noemde was ik overdonderd en schoot in de lach. Dat zou in het echt zeker niet gebeuren. Waar ik overigens al bang voor was gebeurde ook. Kennelijk was ik in de ochtend iets te nadrukkelijk aanwezig geweest, dus ik werd voor de groep gezet om met de acteur een situatie te spelen. Hij speelde een strontvervelende, ontevreden klant die niet voor rede vatbaar was. “Hoe laat ben je klaar?” vroeg hij keer op keer. Ik voelde mij steeds ongemakkelijker en mijn oksels werden ietwat plakkerig. Het enige dat ik kon uitbrengen was: “dat gaat je niks aan”, ik leek wel een plaat die is blijven hangen haha. Dit was wel een leerzame oefening, ook al vond ik het niet echt realistisch. Ik ben te aardig en moet eerder mijn grenzen aangeven.

En gisteren kon ik het geleerde dus meteen in de praktijk brengen. Een door de sectretaresses gevreesde cliënt die bekend staat om zijn intimiderende agressieve gedrag, kwam onverwachts langs. Voor...mij. Nu kan ik wel goed met hem overweg, hij is niet iemand om bang voor te zijn. Hij is alleen ongeduldig, wordt snel agressief en praat ongelofelijk hard. "Hallo meneer, u heeft geen afspraak", zei ik. "Ik ben boos op u!" was zijn antwoord. "O jee, wat heb ik nu weer gedaan" dacht ik. Ik nam hem mee naar mijn kamer en de aap kwam meteen uit de mouw. Ik had maar liefst 6 dagen geleden iets beloofd en dat had ik nog steeds niet gedaan. Ik legde aan hem uit dat ik er nog geen tijd voor had gehad, dat ik het verschrikkelijk druk had en liet hem ook de stapel briefjes zien met mensen die ik moest terugbellen. En, heel belangrijk heb ik dinsdag geleerd: ik toonde begrip voor zijn frustratie. Ik maakte meteen maar van de gelegenheid gebruik om zijn consulente te bellen i.v.m. een voorschot. Geheel gekalmeerd gingen we als beste vrienden uit elkaar. Goed gedaan Pleuntje.  

Afgelopen week heb ik overigens nog twee filmpjes gezien die zeer de moeite waard waren: Volver en Hard Candy. Volver betekent iets van 'terugkeren' en is de laatste film van Pedro Almoldovar. Het is een hele kleurige film met een adembenemende Penelope Cruz in de hoofdrol. Gaat dat zien. Hard Candy is een totaal andere film, een psychologische thriller over een meisje van 14 dat niet zo onschuldig is als ze lijkt... Via internet ontmoet ze de veel oudere Jeff en ze gaat met hem mee naar huis. Zou je dat nou wel doen meisje, denk je dan. Maar de snotneus blijkt uitstekend voor zichzelf te kunnen opkomen. Zulke meisjes van 14 bestaan niet, ze is me iets te slim en volwassen. Maar dit terzijde. Spannendse scene van de film is wanneer Jeff ontwaakt en blijkt te zijn vastgebonden aan de keukentafel, met op zijn 'zaakje' een zak ijs. Het meisje denkt dat hij een pedo is en heeft snode plannen... Zenuwslopend, het zaakje van een man is heilig.

[Pleun]

Het Bureau

"Wetenschap is een ander woord voor vrijetijdsbesteding van overtollige intellectuelen die gek zouden worden als ze moesten leven met de gedachte dat ze overtollig zijn"

Dit citaat is afkomstig van Maarten Koning, uit Het Bureau. Ik heb pas 40 bladzijden gelezen maar vind het nu al zeer vermakelijk. Mensen worden zo scherp geobserveerd en de humor is zo subtiel, heel knap. Zoals bekend is het Bureau een sleutelroman en is alles gebaseerd op de werkelijkheid, de werkelijkheid van de auteur in ieder geval. Hij was 30 jaar werkzaam bij het huidige Meertens Instituut, op de afdeling volkskunde. Het kantoorleven wordt op de hak genomen en het leuke is dat de auteur zichzelf (Maarten Koning) niet ontziet. Als er iets tegen hem wordt gezegd dat hem niet bevalt, "voelt hij zich bedreigd." Zoiets zei m'n ex ook een keer. Waar heb je het over, dacht ik toen. Misschien had ze het wel goed met Maarten Koning kunnen vinden. Ikzelf ook wel denk ik, ik herken de houding van hem dat je wel je werk doet maar dat je tegelijkertijd beseft hoe onbenullig het allemaal is. De reden dat Maarten bij het Beerta-instituut wil werken is "omdat het werk geen prestige heeft" en promoveren vindt hij maar onzin want "als je wat te zeggen hebt kan dat ook zonder proefschrift." Schitterend, die ambitieloze houding.   Mocht een toekomstige werkgever van Pleun dit lezen: u kunt de schrijver niet verantwoordelijk houden voor de woorden die door Pleun worden gezegd. Pleun is een personage in een literair hoogstaande weblog en geen mens van vlees en bloed. De rechter denkt er ook zo over, vraag maar aan W.F. Hermans. O nee, die is dood.

Wordt vervolgd...

[Santaarnpaal]

Als ik dit zo lees krijg ik ook zin om het boek te gaan lezen.

[Pleun]

Mieke, muziek en mutanten

“Is het al af?”, klinkt het ongeduldig. Ik heb een vriendin, laat ik haar Mieke noemen, beloofd dat zij in mijn volgende blogje voor zal komen, wat leidt tot enig enthousiasme van haar kant. Dat is begrijpelijk, een beetje aandacht is altijd leuk. Ook negatieve aandacht trouwens. Ik herinner me opeens een verslag van een lerarenvergadering waarin het over mij ging. Hoe dat verslag in handen van leerlingen terecht was gekomen weet ik niet meer, maar ik vond het wel geinig. Tsja, ik was een zorgenkindje terwijl ik me zelf nergens druk over maakte.

Maar ik dwaal af, het ging over Mieke. Een paar weken terug was ik bijna bij de ingang van mijn flat, toen ik een motor zag staan. De motorrijder was zojuist afgestapt en maakte aanstalten om aan te bellen, maar zag toen mij aankomen. Van mijn buren heeft niemand een motor. “Misschien komt die me wel liquideren” flitste het door mijn hoofd. Niet dat ik een slecht geweten heb en criminele vrienden heb ik ook niet. Alleen een rijke fantasie. Gelukkig gebeuren dit soort dingen alleen in dat open riool in Noord-Holland, in Rotterdam en omstreken is het zo vredig als een landschap van Marjolin Bastin.
Toen de motorrijder zijn helm afzette bleek het een ‘zij’ te zijn, en niet zomaar een zij maar Mieke. Dat was een verrassing, want sinds ik haar auto had gesloopt op 1 januari (dit is weer een ander verhaal) had ik haar niet meer gezien. Maar de tijd heel alle wonden. Een maand geleden is Mieke geslaagd voor haar motorrijbewijs.

Afgelopen vrijdag zagen we elkaar weer, in een uitgaansgelegenheid in Vlaardingen. Daar was een optreden van het bandje Dutch Drums. Ze bestaan uit 3 slagwerkers en een DJ, gezongen wordt er niet. In december was ik ook al bij een optreden van hen wezen kijken, ik vond ze toen heel goed. Daarom verbaasde het mij enigszins dat toen ik vrijdag arriveerde er slechts 3 man en een paardenkop waren. Mieke was er nog niet, dus ik nestelde mij als een eenzame alcoholist aan de bar. Er druppelden nog wat mensen binnen, waaronder Mieke met een vriend van haar, maar ik schat dat er deze avond op iedere bezoeker 2 personeelsleden waren. Dat had de band niet verdiend, maar er was te weinig reclame gemaakt voor het optreden, mensen wisten het niet. Ik keek gefascineerd toe hoe de bandleden met hun stokjes op de trommels roffelden, ogenschijnlijk geïmproviseerd maar alles was ingestudeerd. Later speelden ze met 2 gastmuzikanten van een andere band enkele covers, waaronder het mooie ‘The Saints are coming’ van U2 en Green Day. Knap, na 1x oefenen.

Intussen vermaakten we ons prima. Ik voerde een oosters dansje op, maar dat kunnen vrouwen toch veel beter. Ik zal nog wat meer moeten oefenen denk ik. De vrouw achter de bar had een arrogant, humorloos gezicht en overhandigde mij het wisselgeld of ik een bedelaar was. Ik ergerde me aan haar hooghartige houding en haar geplamuurde rotsmoel. Het is altijd knap als mensen dat voor elkaar krijgen.

Na het optreden hadden we trek in een patatje. De patatzaak was verduisterd. Binnen stond het echter vol met klanten. Voor de deur stond een politiewagen. Vermoedelijk was hier een kat- en muisspel aan de gang en had de patatzaak al gesloten moeten zijn. Flauw van de politie, hadden ze niks anders om zich mee bezig te houden? Het was rustig in het centrum, dat is wel eens anders. We liepen naar een tent, genoemd naar een ernstig bedreigde berensoort. Daar was ik een tijdje terug ook geweest met Mieke en ik verbaasde mij toen over de bezoekers. Behalve ‘normale’ jongeren liepen er ook allerhande vreemde snuiters rond. Misschien wel verklaarbaar omdat het de enige bar was die nog open was. Ik kreeg associaties met de horrorfilm ‘The Hills have Eyes’ waarin een familie bloeddorstige mutanten voorkomt die niet bepaald de schoonheidsprijs hebben gewonnen. Geamuseerd keek ik om mij heen, onder het nuttigen van enkele tosti’s. Je moet toch wat als je geen patat kan krijgen. “Wat doe ik hier eigenlijk” dacht ik. Tsja, misschien paste ik hier wel heel goed, misschien waren wij wel representatief voor de inwoners van Vlaardingen. Wie zal het zeggen? Rond 4 uur vond ik het welletjes geweest, tijd om naar huis te gaan. “Eindelijk” dacht de vriend van Mieke, en sleurde haar mee naar de dansvloer.

Modbreak:

Knip misselijkmakend plaatje

[Santaarnpaal]

Was voor plaatje was het dan. Nee ik ben niet nieuwsgierig    

[Pooh]

Screenshot uit betreffende film.

[Pleun]

Het stelde toch niks voor? Een knappe mutant met een beetje bloed op zijn harses en een pikhouweel door zijn voorhoofd. Moet kunnen.  

[Vivine]

Ik had je belevenissen al vernomen, maar in een leuk stukje geplaatst komt het weer heel anders over

Wist je trouwens dat je in de laatste alinea bijvoorbeeld overspringt van een interne personage-focalisator naar een alwetende (externe) personage-focalisator in de laatste zin?  

We kregen vandaag tijdens een college Literatuurwetenaschap een korte uitleg over hoe men een boek zou moeten schrijven (ging o.a. over focalisatie). Zulke colleges wekken bij mij altijd de indruk dat schrijvers zeer bewust bepaalde technieken toepassen, en het lijkt dan net alsof iedere schrijver een studie Literatuurwetenschap gevolgd heeft.
Pas jij ook bewust bepaalde technieken toe of ben je een natuurtalent (m.a.w. je doet maar wat   )?

[Pleun]

De laatste zin was bewust ontsproten aan mijn fantasie. Ik schrijf altijd op gevoel, hou me niet bezig met grammatica of theoretisch geneuzel.

[Pleun]

Bommelding en volksdansen

Gisteren was ik te laat op het werk. Dat gebeurt vaker en dat betreur ik natuurlijk ten zeerste. Meestal heeft het met de NS te maken. Vorige week maandag was er bijvoorbeeld iemand voor de trein gesprongen. Kan gebeuren. De trein ging niet verder dan Den Haag. Ik zat al plannen te smeden om weer naar huis te gaan, tot ik een collega aan de lijn kreeg. ”Je komt maar gewoon met de bus, lijn 45 stopt voor de deur” klonk het streng. Ik hou niet zo van lange busreizen, maar er zat niks anders op. In de bus zat een echtpaar dat van hun gespaarde centjes een reis ging maken naar Mexico, ze vreesden hun vliegtuig naar Cancun te missen. Dat zal iemand die voor de trein springt worst wezen natuurlijk. De bus stopte trouwens niet voor de deur, ik moest nog een stuk lopen.

Dinsdag was het op Rotterdam Centraal een zootje. In hoog tempo schalden omroepberichten door de luidsprekers. Op mijn traject hadden alle treinen een flinke vertraging, sommige waren zelfs uitgevallen. Ik dacht een lelijk woord over de NS. Of zei ik het nou hardop, dat weet ik niet meer. Later werd in de trein omgeroepen dat er een bommelding was bij Barendrecht. Kan gebeuren. Toen ik eindelijk in Leiden was, haastte ik mij naar het werk. In de stationshal raakte mijn voet iets hards. Ik keek om en zag dat ik bijna de stok van een blinde uit zijn handen had geschopt. Wie was er nu blind?
Als ik op mijn werk arriveer passeer ik altijd de dames van het secretariaat. “De trein had weer eens vertraging, er was een bommelding” zei ik. “Die smoes kenden we nog niet” hoorde ik hen denken. Maar dat zal wel mijn verbeelding zijn…

In mijn agenda stond dat ik een eetafspraak had bij Turkse kennissen. Dat zag ik eigenlijk niet zo zitten, ik was moe. Te hard gewerkt of te laat naar bed gegaan denk ik. Maar een combinatie van beide factoren ligt het meest voor de hand. De vorige eetafspraak was ik echter vergeten, dus ik kon het niet maken om af te bellen. Het voelt knap lullig als mensen uitgebreid koken omdat je bij ze komt eten en je ze vervolgens laat zitten. Het is dat ik mijn mooie ogen niet graag mis, anders had ik ze uit mijn hoofd geschaamd.

Uiteindelijk ben ik blij dat ik ben gegaan. Het zijn aardige mensen en de Turkse keuken bevalt me beter dan de Kaapverdiaanse. Na het eten installeerde ik me op de bank en keken we naar Turkse zenders. Veel muziek. Droevige, klagerige liederen over verloren liefdes en overleden geliefden. Veel westerse mensen doet dit soort muziek pijn aan de oren, maar ik hoor liever Turkse volksmuziek dan Frans Bauer. Turkse popmuziek bevalt me overigens beter dan die traditionele muziek, maar dat is logisch.
Ook keken we naar een Turkse soap over een familie in Oost-Turkije. Ik begreep er niet veel van, maar liet mij uitleggen waar het over ging. Veel boze mannen en droevige mensen. Gelachen werd er niet, behalve zo nu en dan door mijn mede-soapkijkers. De grappen ontgingen mij, mijn Turks is ook niet meer wat het geweest is.

Na een glaasje Turkse thee (dat ging er nog net in, mijn maag knapte bijna) was het tijd om te dansen. Het zenderaanbod via de schotel is oneindig en mijn gastvrouwen hadden een zender gevonden waarop in traditionele kleding gestoken mensen aan het volksdansen waren. “Koerdisch”, zei een van de dames. Aha, dus zo klinkt Koerdisch, dacht ik. Het waren alevitische Koerden die een dans opvoerden. “Is dit nou Semah?” vroeg ik. “Nee, een gewone volksdans.” Koerdisch? Semah? Waar heeft die gozer het over, denkt de lezer misschien. Ach ja, je hebt een grote algemene ontwikkeling of je hebt het niet (kuch).
Even later volgde een nieuwe dans. “Dit is Semah”, zei een van de dames. “Kom ook dansen” en ze pakte mijn hand. Hier had ik weinig trek in, ik praatte liever met het zoontje over voetbal. Maar liet me toch overhalen. Een beetje zelfexpressie is goed voor een mens. Toen ik mijn oosterse dansje opvoerde moesten de dames overigens niet lachen, zoals Mieke. Maar zij hadden er dan ook kijk op. En dus hupte ik met hen voor de tv en bewoog mijn armen van links naar rechts. Het zag er niet zo moeilijk uit, die Semah.

Het lijkt wel of iedere zichzelf respecterende vrouw tegenwoordig danst. Zichzelf respecterende mannen ken ik niet, behalve een collega die aan stijldansen doet. Mijn zuster zit op Salsa, dat nogal populair schijnt te zijn. Laatst was ze nog op zoek naar een danspartner, benieuwd of ze die inmiddels gevonden heeft.
Naar aanleiding van vrijdag liet ik mijn gedachten gaan over het fenomeen dansen. In discotheken heb je van die vrouwen die op een verhoging gaan staan dansen. Ik denk hier altijd het mijne van. “Gijs jongen, dat is nou natuurlijke selectie” zou Darwin zeggen. In gedachten zie ik hem naast mij staan, zijn arm vaderlijk om mij heengeslagen. Daar zit wat in. Het meisje dat vrijdag in een lege zaal voor het podium heen en weer bewoog als een kip die zojuist is ontsnapt aan een legbatterij, werkte op mijn lachspieren. Dat is ook een vorm van natuurlijke selectie denk ik.

[Pleun]

Verraad

Woensdag werd ik gekweld door een moreel vraagstuk. Met spinvriend Maat (die weer hersteld was van een vervelend griepje) ging ik me weer eens lekker afbeulen in de sportschool. Ik had een shirt aan van Real Madrid. Het is een mooi wit shirt, dat me goed staat omdat ik zelf donker ben. Maar Real Madrid is een van de twee voetbalclubs waar ik een hekel aan heb (de andere club kan je wel raden). Vrouwen die dit lezen zullen vast denken: “bah, wat kinderachtig om een hekel te hebben aan een voetbalclub.” Daarop kan ik alleen maar zeggen dat vrouwen ook zo hun eigenaardigheden hebben, dat maakt ze juist zo leuk. Maar dit terzijde.

Ik ben fan van Barcelona, heb in november nog een wedstrijd bezocht in Nou Camp. Wat moet je dan met een shirt van de aartsrivaal, vraagt de lezer zich misschien af. Wel, ik heb het gekregen van mijn broer. Als hij naar Maleisië gaat om zijn verloofde op te zoeken, vraag ik altijd of hij een voetbalshirt voor me meeneemt. Die worden daar illegaal nagemaakt en zijn niet van echt te onderscheiden. Een van de shirts die ik van hem heb gekregen is dus dat van Real Madrid. Het is een mooi shirt, dat moet ik toegeven. En ik draag het als ik ga sporten, het zit lekker. Maar ik vroeg mij af of ik nu een verrader ben door in zo’n shirt te gaan lopen. Of alleen maar hypocriet? Als ik een shirt zou krijgen van Ajax zou ik het linea recta naar een weeshuis voor dakloze kindertjes sturen in Roemenië. Maar dit shirt dus niet. Ik heb er slapeloze nachten van…

Voor spinvriend Maat was het de eerste keer bij de gevorderden. “Ben je bereid om af te zien?” vroeg ik om hem bang te maken. Hij zag er inderdaad een beetje tegenop. Ik niet, ik verheug me tegenwoordig op het spinnen.
De instructrice is tamelijk fanatiek, toen ik voor het eerst meedeed met de gevorderden dacht ik dat ze me dood wilde hebben. Maar ze is best aardig. Alleen dacht ze woensdag lollig te zijn door muziek te draaien met het thema ‘love’, omdat het Valentijnsdag was. Dat had van mij niet gehoeven. Alleen het trance-nummer ‘Love Parade’ vond ik wel lekker klinken.

Voor mij was het de derde keer bij de gevorderden. De eerste keer was ik nog kapot, vorige week ging het al een stuk beter en woensdag zelfs heel erg makkelijk. Dat gold niet voor spinvriend Maat. Hij was halfdood en zakte letterlijk door zijn hoeven. In de kleedkamer had ik opeens zin om een beetje te sarren. “Het ging superlekker” zei ik vrolijk. “Ik zou nog wel een uurtje willen.” Zo ging ik nog even door. “Ik voel me echt kiplekker.” Hij zag eruit als een uitgeknepen citroen. “Jaja, je bent een bikkel” zei hij knorrig, “ik weet het nu wel.” We kunnen wel wat hebben van elkaar.

Bij de bar bestelde ik wat te drinken. “Mag ik een groen energiedrankje” vroeg ik aan het meisje. Ze pakte een flesje uit de koelkast. “Groener kan niet he” kirde ze. “Uhh nee”, antwoordde ik wazig. Volgens mij had je wel fellere kleuren groen, maar ze bedoelde waarschijnlijk dat er geen andere kleur groen in de koelkast stond. “Doe ook maar een Cola light”, fluisterde ik. “Wat?” zei ze, en bracht haar gezicht dichter bij het mijne. “C-cola light.” Tsja, ik moet toegeven dat ik toch wel een beetje moe was en dan heb ik altijd een beetje moeite met praten. Ik had eigenlijk nog wel even willen blijven hangen, maar spinvriend Maat wilde naar huis. Op zich wel begrijpelijk.

Gisteren was ik op tijd op het werk. In de trein kwam er een vrouw naast me zitten. Dat is niet zo bijzonder, ware het niet dat deze op mijn lachspieren werkte. Ze zei namelijk niks en keek ook niet naar me, maar ging heeel langzaam, in slow motion zitten. Kennelijk was het de bedoeling dat ik mijn tas weghaalde, wat ik maar deed toen ze er bijna op ging zitten en zich tegen me aanperste. Dat was me iets te knus. Ik keek even opzij. Vormeloos rood kapsel, bril, uitgestreken smoelwerk en foute make-up. Ik deelde haar in in de categorie ‘excentriek zeikwijf.’ Even later kwam de conducteur langs en zat ze vreemd bij de man te slijmen, die neiging heb ik nou nooit. Toen de persoon schuin tegenover me uitstapte in Den Haag, installeerde ze zich aan de overkant. Ze gunde me geen blik waardig. Dat beschouwde ik als een compliment. Toen ik een jaar of 14 was had ik zo’n scheetzak, als je erop ging zitten was het of je een enorme wind liet. Wat had ik gisteren graag een scheetzak op haar plaats willen leggen…

Maandag had ik uit het werk overigens zin om een filmpje te pakken. In het Kijkhuis draaide The Prestige, de nieuwste film van Cristopher Nolan. Het verhaal speelt in 1899 en gaat over 2 goochelaars (Hugh Jackman en Christian Bale) die elkaar hevig beconcurreren. Aanvankelijk wordt Hugh terzijde gestaan door de bevallige assistente Scarlet Johansson. Het is nooit een straf om naar haar te kijken. Zij loopt echter over naar de concurrent. Of toch niet? De film zit vol onverwachte wendingen, je moet goed opletten. Ook is er een rol van David Bowie, die een uitvinder speelt wiens hulp door een van de goochelaars wordt ingeroepen.
Al met al een onderhoudende film, maar ik voelde geen sympathie voor beide goochelaars. Maar dat hoeft ook niet voor een goede film. Hugh Jackman zie ik trouwens liever als Wolverine in X-Men.

[Pleun]

Anorexia en Janneke

Schrijven over je eigen onbenullige leven, is dat niet een beetje narcistisch eigenlijk? Zeker, daarom ga ik nu iets schrijven over de nieuwsberichten die me laatst opvielen in de media. Naar het Journaal kijk ik nooit, maar ik gluur elke dag wel op de website van het AD en lees de krantjes in de trein.
Belangrijkste nieuws van de afgelopen week is natuurlijk dat we weer een nieuw kabinet hebben. Dat is mooi, ik voelde mij al zo stuurloos.

Iets dramatischer is het bericht dat ik las over het overlijden van een fotomodel in Uruguay. Ze was bezweken aan anorexia, net als eerder haar zus. Een tijdje terug is ook al een Braziliaans model overleden door anorexia. Tragisch vind ik dit, en ik vraag me ook af of niemand het had kunnen voorkomen. Iemand heeft kennelijk ooit bedacht dat het mooi is als vrouwen über-skinny zijn, waardoor ontelbare vrouwen gefixeerd zijn op hun gewicht. Laatst had een collega het over Sonja Bakker. Daar had ik nog nooit van gehoord, maar ze schijnt de nieuwe goeroe te zijn op afslankgebied. Misschien kan Sonja Bakker ook eens verkondigen dat het niet erg is voor vrouwen om een onsje meer te wegen, door een dieet samen te stellen met minimaal 1 kroket of frikadel per week. Om de zoveel tijd zie ik per toeval wel eens America’s next top model, waar ik met verbazing maar ook geamuseerd naar kijk. Die meisjes zijn soms zo mager, daar krijg je de rillingen van. En allemaal willen ze dolgraag een topmodel worden, wat me eerlijk gezegd maar een hondenbaan lijkt. Maar ik heb er waarschijnlijk geen verstand van, ook niet na het lezen van ‘De duivel draagt Prada.’ Op internet ben ik niet 1 recensie tegengekomen van een man, wat mij achter de oren deed krabben. Waarom lees ik chick-lit? Ehm, uhh, nou ja het was best een amusant boek. Kuch.

Vandaag is mijn hulp in de huishouding weer eens geweest, laat ik haar Janneke noemen. Janneke heeft ook een bijbaantje in de thuiszorg, maar doet mij er zo nu en dan bij. Niet dat dat zo hard nodig is, maar het levert haar weer extra inkomsten op. Ze lijkt heel lief, maar kan behoorlijk streng zijn. Voor mij in ieder geval wel. En ik moet haar een beetje in de gaten houden. Soms is ze ‘zoek’ en dan hou ik mijn hart vast wat ze nu weer aan het uitspoken is. Zoals vanmorgen. Ik was het trappenhuis wezen schrobben en toen ik binnenkwam was ze weer eens spoorloos. Ik trof haar aan in mijn slaapkamer. Ze was met dvd’s aan het sjouwen. “Wat doe jij nou?” “Ik ga je dvd’s in de woonkamer zetten, dat is toch veel beter?’ In de woonkamer staat een nieuwe boekenkast, die nog halfleeg is. Dat geeft niet, hij wordt vanzelf voller. Maar Janneke vond dat ze mijn dvd-verzameling maar eens moest reorganiseren en dat het beter was als alles bij elkaar stond. Dat ik zo mijn eigen filosofie daarover heb deed er niet toe, ik had niks in te brengen. “Je lijkt wel een opstandige puber” zei ze. Tsja, er zat dus niks anders op dan haar haar gang te laten gaan. Ze zette alle dvd’s in de kast, en ook mijn video’s. Die wilde ik helemaal niet in de kast hebben, ik hou die ouwe troep liever uit het zicht. “Als je weg bent zet ik alles lekker weer terug” zei ik. “Daar ben je toch te lui voor” was het gevatte antwoord. Ja, ze is behoorlijk bijdehand. Dat is wel leuk, het levert komische gesprekken op. Na het werk keken we nog een film. Ik viel half in slaap op de bank. Zo’n dagje vreet energie…

[Zijnkind]

Wat betreft anorexia... hadden we niet ooit eens een marjol3in op het forum die daar een aantal sites over had? Ik weet haar nick niet precies meer. Heb haar later nog wel eens bij een item van (toennog) 2vandaag gezien. Daar liet ze een broek van jaren daarvoor zien. Ze kon er nu 2 keer in en ze was alweer iets aangekomen. Erg ongezond allemaal maar kan ook komen omdat ikzelf eerder een bourgondisch type ben dan een graatmodel.

[Slim blondje]

quote:

Pleun schreef op 18 februari 2007 om 00:36:
Laatst had een collega het over Sonja Bakker.

Bij ons thuis wordt haar dieet het dieet van Sonja Barend genoemd...

[Pleun]

Hoezo? Ik noem jou toch ook geen Janneke  

[Liudger]

quote:

Pepperdepep schreef op 12 februari 2007 om 14:40:
Ik had je belevenissen al vernomen, maar in een leuk stukje geplaatst komt het weer heel anders over

Wist je trouwens dat je in de laatste alinea bijvoorbeeld overspringt van een interne personage-focalisator naar een alwetende (externe) personage-focalisator in de laatste zin?  

We kregen vandaag tijdens een college Literatuurwetenaschap een korte uitleg over hoe men een boek zou moeten schrijven (ging o.a. over focalisatie). Zulke colleges wekken bij mij altijd de indruk dat schrijvers zeer bewust bepaalde technieken toepassen, en het lijkt dan net alsof iedere schrijver een studie Literatuurwetenschap gevolgd heeft.
Pas jij ook bewust bepaalde technieken toe of ben je een natuurtalent (m.a.w. je doet maar wat   )?

Those who can't, teach  " class="smiley"  /> .

Je bent lekker op dreef Pleun. Jij kan het in ieder geval wel.

[Pleun]

Thanx.

Kinderpret

Een lichte spierpijn trekt door mijn linkerkuit. Die heb ik overgehouden aan een potje voetbal van zondag, met Marinus. Enkele jaren terug heb ik die ku(i)tspier tijdens het hardlopen bijna afgescheurd, sindsdien is het een zwakke plek. Misschien had ik ook gelijk moeten stoppen toen het gebeurde, maar ik rende gewoon door. Niet snugger natuurlijk, maar ik heb ook nooit beweerd dat ik dat ben.

Anyway, zondag gingen we dus voetballen. Het is met Marinus altijd weer afwachten waar hij zin in heeft. Ik probeer hem al enkele weken naar de bios te krijgen om Blood Diamond te zien, tot nu toe zonder resultaat. Net als de vorige keer wilde hij voetballen. Dat vond ik best, voor een potje voetbal ben ik altijd wel te porren. Met Bryan, een vriendje van Marinus, gingen we twee weken terug ‘ezelen’ op een schoolpleintje. Kort gezegd komt dit spel erop neer dat je telkens op een muurtje moet schieten, terwijl je de bal maar 1x mag raken. Vergis je niet, het is nog knap lastig. De glorieuze winnaar was...juist. Ik ben niet eenmaal de ezel geweest.

Dit keer moest Bryan weer meedoen. Bryan is een aardige knul, fors voor zijn leeftijd en een type-goedzak. Die wil je als 14-jarige wel als vriend, ook omdat niemand je dan wat durft te maken. Marinus is zelf ook vrij lang, maar absoluut geen vechtersbaas. Thuis heeft hij wel een grote mond, maar als we ergens naartoe gaan zegt hij regelmatig “Pleun, vraag jij dit ff, Pleun vraag jij dat ff.” Ik zeg dan altijd dat hij het zelf moet vragen. Thuis een vent, buiten de deur ook een vent.

Bryan woont aan de andere kant van Schiedam, in de volkswijk de Gorzen. We gingen er lopend naartoe, terwijl we continu de bal naar elkaar speelden. Dat ging nogal eens mis. Toen we door een wijk liepen met allemaal dure huizen en dure auto’s (een Porsche blijft leuk om te zien) schoot ik de bal onder een auto. Het was uitgerekend zo’n grote SUV-asobak en de bal lag precies in het midden. Had ik weer. Ik ging op straat liggen en verdween bijna compleet onder de wagen. Het lukte om de bal eronder vandaan te schoppen, alleen ketste hij via de band van een andere auto weer terug, precies op dezelfde plek. Voor het raam van de woning stond een man te koekeloeren, kennelijk de eigenaar van de patserbak. Hij zag er ongerust uit. “Rustig maar meneer, ik wil alleen maar mijn bal terug” dacht ik. Inmiddels had de hele familie zich verzameld voor het raam van de woonkamer, er was zeker een familiefeestje aan de gang. Zeker nog nooit iemand onder een auto zien liggen.

Even later schoot Marinus de bal in de tuin van een enorme villa. Meteen ging hij op inspectie uit om te kijken hoe hij het makkelijkst en ongezien in de tuin kon komen. Een ouder echtpaar passeerde. “Dat wordt klimmen, even een aanloopje nemen en hup” zei de man. “Wordt al geregeld” antwoordde ik nonchalant. Uiteindelijk werd ook deze hindernis genomen. Opeens moet ik denken aan vorig jaar, toen we ook aan het voetballen waren en ik de bal in een grote vijver schoot. Het was windstil en de bal bleef in het midden van de vijver drijven. Tsja, wat nu? De bal achterlaten was geen optie, een voetbal is een kostbaar bezit. Toen het gooien van stenen en stokken naar de bal niet hielp, besloot Marinus om dan maar de vijver in te stappen en de bal te gaan halen. Bijna tot aan zijn nek verdween hij in het smerige water. Ik hield mijn hart vast, het maakt niet zo’n goede indruk als je iemands kind op sleeptouw neemt en je levert hem half verzopen af bij zijn ouders. Maar zelf de bal halen was geen optie, ik piekerde er niet over om het water in te stappen. Uiteindelijk liep het goed af en was Marinus maar voor de helft doorweekt.
Zo ging het vroeger ook met mijn jongste broertje. Als we aan het voetballen waren en ik de bal op een balkon of in een tuin schoot, haalde ik hem over om de bal te gaan halen. En hij deed het altijd.

Toen we dan eindelijk bij het huis van Bryan waren aangekomen, bleek diens buurjongetje van 9 ook mee te willen doen. Ricky heet hij. “Zit je op voetbal” vroeg ik. “Ja, bij Hermes DVS.” “In welk elftal speel je?” “In F-1, eigenlijk had ik bij de E-tjes moeten spelen maar ik ben nog te klein.” Het ventje was inderdaad maar 3 turven hoog.
We liepen naar een voetbalpleintje met van die ijzeren doelen. Dit keer deden we een ander spel. Weer mocht je de bal telkens maar 1 keer raken en iedere keer als er werd gescoord gingen er punten af bij degene die op dat moment stond te keepen. Toen ik op een gegeven moment op doel stond wilde ik de bal uitgooien, maar ik gooide ‘m tegen de onderkant van de lat en via mijn hoofd verdween de bal in het doel. Tot dolle pret van mijn speelkameraadjes, ze schaterden het uit. Uitgelachen worden door een ventje van 9, het zal je maar gebeuren…

Maar ik pakte Ricky terug met 2 mooie panna’s binnen 2 minuten. Voor de vrouwelijke lezers: een panna is als je je tegenstander door de benen speelt. Het waren ook niet zomaar panna’s, maar ik deed het met de hak. En dat kunnen alleen de hele groten… Toen het tegen vijven liep was het tijd om naar huis te gaan. De terugtocht verliep zonder noemenswaardige incidenten. “Kom je morgen weer” vroeg Bryan. “Nee helaas, dan moet ik werken.” Het zou me niks verbazen als er binnenkort wordt aangebeld en er een groep jochies voor de deur staat. “Pleun, kom je buitenspelen?”

[thijs14]

quote:

Slim blondje schreef op 18 februari 2007 om 12:25:
[...]

Bij ons thuis wordt haar dieet het dieet van Sonja Barend genoemd...

bij ons Sonja Bagger (het werkte niet echt)

[Pleun]

A day at the office en met Mieke naar Iwo Jima

Normaal gesproken werk ik niet op woensdag, maar er was ’s ochtends een hoorzitting gepland op het stadhuis waarbij mijn aanwezigheid nogal op prijs werd gesteld. Geen probleem, ik ruilde gewoon met dinsdag, die ik heerlijk ontspannen doorbracht. Mieke verweet mij onlangs dat ik een luizenbestaan heb. Tsja, eigenlijk is dat ook wel zo *wrijft zich vergenoegd in de handen*
Het gevolg van mijn geïmproviseerde weekindeling was echter dat mijn biologische klok een beetje in de war raakte. Is het verstandig om ’s avonds laat naar de film te gaan en pas na tweeën te gaan slapen, als je de dag erna om half 7 je mandje uitmoet? Nee, maar mijn systeem is er nu eenmaal op ingesteld dat ik op woensdag vrij ben. Avondmensen hebben het sowieso niet makkelijk in deze maatschappij, ik vind dat er wel wat meer aandacht mag komen voor dit verborgen probleem.

Met behulp van 2 lucifers lukte het om mijn ogen open te krijgen en een bakje koffie op het station deed de rest. Ik kwam er nog een collega tegen, die een vrije dag had en een dagje eropuit ging. Zij wel… De hoorzitting verliep redelijk, wanneer je in ogenschouw neemt dat de slaap mijn brein in een ijzeren wurggreep probeerde te houden.
De rest van de dag verliep eigenlijk opmerkelijk soepel. Het lukte om wat achterstand weg te werken en er was zelfs tijd om met de secretaresse een recept van Sonja Bakker door te nemen (grapje.) Zij had maandag een boek van Sonja Bakker voor haar verjaardag gekregen, waar ze erg verguld mee was. Het zag er dan ook kleurig uit. Ik las deze week in de krant dat het boek van Sonja Bakker het best verkochte boek is van 2006. Ik ben niet zo modegevoelig, maar van de top 10 had ik er opmerkelijk genoeg 4 gelezen: De Vliegeraar van Khaled Hosseini, Schaduw van de Wind van Carlos Ruiz Zafon, Knielen op een Bed Violen van Jan Siebelink en Da Vinci Code. Alle vier vond ik ze wel aangenaam leesvoer. De kans dat Sonja Bakker naast mijn bed beland is echter klein, om maar te zwijgen over de kans dat ze in mijn bed belandt…

Pas om 18.15 was ik klaar met mijn werk, ik ben nog nooit zo laat naar huis gegaan. Ik dacht dat ik de laatste was die in het pand aanwezig was, en deed bij de receptie de centrale verlichting uit. Vrijwel onmiddellijk begon er een telefoon te rinkelen. “Lekker laten bellen” was mijn eerste gedachte, “we zijn gesloten.” Maar ik ben te aardig en nam toch maar de telefoon op. Het was mijn manager, die twee verdiepingen hoger haar kamer heeft. “Hallo? Gijs? Wil je het licht weer aandoen, het is pikdonker.” Bleek dat ik de verlichting in het hele gebouw had uitgedaan, dat wist ik niet. “Ow sorry” zei ik, en drukte op het lichtknopje. Eigenlijk kwam dit akkefietje me niet slecht uit. “Zo, die is goed bezig” dacht ze misschien wel. “Hij heeft echt hart voor de zaak, dat hij zo laat naar huis gaat.” Maar misschien is de wens wel de vader van de gedachte…

Hart voor mijn werk heb ik zeker, maar de reden dat ik zo laat klaar was had te maken met het fenomeen ‘tijdschrijven.’ Iemand heeft vorig jaar bedacht dat we alles wat we doen, iedere scheet die we laten, moeten registreren in het systeem. Ik begrijp de gedachte achter tijdschrijven wel, maar de mensen die mij kennen weten dat ik geen boekouder-type ben. Ik moet mij dan ook continu ertoe zetten om mijn activiteiten te registreren, ongetwijfeld zal ik daarbij wel eens wat vergeten. En tijdschrijven kost tijd, een collega heeft eens berekend dat je voor iedere activiteit die je registreert minstens 16 muisklikken nodig hebt. De mooie gedachte achter het tijdschrijven is, is dat je zo inzicht krijgt in wat je doet. Het gevaar dat het systeem zich tegen ons arme werknemertjes keert lijkt mij echter niet denkbeeldig. De regels zijn er voor de mensen en niet andersom, denk ik altijd maar.

Tot slot nog even een stukje over Mieke, dat heeft ze wel verdiend. Is het wel ethisch om over andere mensen te schrijven, vraagt de lezer zich misschien af. Ik heb echter nog niemand horen klagen en de vriendjes die een rol krijgen in mijn blogjes vinden dat alleen maar leuk. Zo ook Janneke. Ik had haar het stukje dat over haar ging laten lezen. “Het klopt precies” zei ze. “Het geeft aan dat ik net een stukje eigenwijzer ben dan jij.” Waarvan akte.

Dinsdag had Mieke gevraagd of ik zin had om naar de bios te gaan. Tuurlijk, ik ben altijd blij als iemand mij achter de geraniums vandaan plukt. We wilden naar de sneak preview in Pathe de Kuip, maar evenals de vorige keer was hij al uitverkocht. Toen het meisje achter de kassa zij dat Kicks deze week de sneak was, betreurde ik dat niet. Ik ben niet zo’n fan van Nederlandse films. Aan de andere kant waren Shouf Shouf Habibi en het Schnitzelparadijs best leuk. En toen ik later zag dat in Kicks de enige leuke actrice van Nederland speelt (momenteel ook te bewonderen in bushokjes) begon het wel te knagen.
Tsja, welke film nu te kiezen? The Good Shepherd? Neuh. Eklavya dan? Er lag een foldertje van deze Bollywood-film bij de kassa. Maar ik kon Bipasha Basu niet ontdekken. “Laat maar” dacht ik (hoewel ik Bollywood-films wel leuk vind). Eigenlijk had ik mijn keuze al gemaakt: Letters from Iwo Jima. Deze door Clint Eastwood gemaakte oorlogsfilm speelt zich af in 1945, op een rotsachtig eilandje voor de kust van Japan. De Amerikanen en de Japanners voerden hier een extreem bloedige veldslag.
Geen film voor een meisje natuurlijk, maar Mieke zei dat ze het best vond. Ik waardeerde haar sociale houding, het deed me goed om ook eens mijn zin te krijgen. Wel voelde ik mij een beetje een egoïst, want ik wist heus wel dat ze de Bollywood-film leuker zou vinden.

Voordat we naar de zaal gingen, kochten we een bak popcorn. Dat was nog een hele toer, want je had wel 5 verschillende maten. “Heb jij trek” vroeg Maaike. “Nee, eigenlijk niet.” “Zoet of zout?” “Doe maar zout.” Mieke pakte een tamelijk forse bak en we liepen richting kassa. “Is hij niet te groot” vroeg ze, terwijl we ondertussen de bak half leeg aten. “Ja, eigenlijk wel”, waarop ze de bak terugzette en een kleinere pakte.
De film dan. Die was volledig Japans gesproken. Clint heeft vorig jaar een film uitgebracht die het Amerikaanse standpunt over deze veldslag vertelde (Flags of our Fathers), maar vond dat hij er ook eentje moest maken vanuit Japans perspectief. De film is genomineerd voor een Oscar.



Het verhaal draait om de ervaringen van de gewone Japanse soldaten, die op het eiland als ratten in hun holen zaten en ook als ratten in de val, want van de 20.000 legden naar verluidt 19.000 het loodje. Dat komt ook door het feit dat ‘eer’ en ‘sterven voor het vaderland’ in Japan nogal belangrijk waren. De soldaten moesten zich doodvechten of zelfmoord plegen, overgeven aan de vijand was een schande. Ik denk dat als je een gemiddelde Nederlander opdraagt om Ameland te gaan verdedigen en daar te sterven voor het vaderland, hij in schaterlachen uitbarst.

Erg meeslepend was de film niet en na een tijdje hoorde ik gesnurk naast me. Snurken is iets waar je recht op hebt vind ik, alleen is het in een bioscoopzaal wellicht wat hinderlijk. Het gesnurk leek ook luider te worden. Ik kneep daarom de neus van Mieke dicht. “De film is een beetje saai” fluisterde ze. “Sorry” zei ik, hoewel ik dat maar half meende. Het was wel een leerzame ervaring. Bij nader inzien kan je een vrouw beter niet meenemen naar een oorlogsfilm…Kuch

[Pleun]

[Pleun]

Angst

“Het lijkt wel of jij geen angst kent” zei een goede vriend pas. Je hebt verschillende soorten angst, dus ik was het niet met hem eens. Maar voor sommige dingen ben ik niet bang nee. Ik ben in staat om in Parijs een drukke weg over te steken zonder te kijken. “Wil jij dood of zo” vroegen mijn vrienden. Nou nee, maar ik hoorde niks aankomen. En vaak ben ik ook niet bang voor de gevolgen van mijn daden, daarom heb ik vermoedelijk ook zoveel straf gehad op school. Meestal word ik pas bang als het te laat is en het kwaad al is geschied.

Dat ik echter ook wel eens gezond bang ben, kan ik illustreren met een spannend verhaal (schenk maar vast een bak warme chocomel in en nestel je bij de open haard.) Afgelopen zomer was ik met Santaarnpaal en Pulpeet een weekje in Normandië. Dat was leuk, vooral het bezoek aan de krijtrotsen van Etretat. Deze badplaats is onder meer bekend door Claude Monet, die er een aantal schilderijen heeft gemaakt.
Het was niet echt warm, maar ook niet koud en toen we de auto hadden geparkeerd en richting boulevard liepen, wist ik gelijk: hier wil ik zwemmen. Ik probeerde mijn vrienden over te halen, maar Santaarnpaal voelt zich in de zee als een vis op het droge, en ook Pulpeet wilde niet. Daar had hij later spijt van zei hij, zwak hoor.

Een stukje uit de kust lag een ponton, waar je kon zonnen of lekker in de zee duiken. Daar wilde ik heen. Maar erg makkelijk zou dat niet gaan. De kust was steil en de kiezels deden pijn aan m’n poten. En de branding was erg sterk. Het lukte niet om te blijven staan, telkens werd ik omver gegooid. Even overwoog ik om het er maar bij te laten zitten, maar als ik eenmaal iets in mijn kop heb dan geef ik niet zo makkelijk op.

Uiteindelijk lukte het om door de branding heen te komen. Maar die stroming was best sterk. Shit. En die golven waren best hoog. Shit. Ik ben geen geoefende zwemmer en mijn conditie was waardeloos, ik kwam maar langzaam vooruit. Dat ponton was verder dan ik dacht. Shit. En zag ik daar een rugvin? Door de stroming dreigde ik het ponton te missen. Ik raakte steeds vermoeider en ging steeds harder zwemmen. Op dat moment voelde ik hoe het is om echt bang te zijn. Ik denk namelijk niet dat het me was gelukt om de Atlantische Oceaan over te zwemmen.

Toen ik aan het einde van mijn Latijn was, lukte het eindelijk om het ponton te bereiken en een stang te grijpen. Ik liet me een tijdje drijven, en klauterde op het ponton voor de haaien aan me begonnen te knagen. Daar lag ik een tijde op mijn rug uit te hijgen, m’n hartje ging als een gek tekeer. Bonkebonkebonk.

Vanaf het ponton had je een mooi uitzicht op de kust, ik had er wel een tijdje willen blijven liggen. Maar ik besloot terug te gaan, anders zouden mijn vrienden maar ongerust worden. De terugtocht verliep makkelijker omdat ik de stroming nu mee had. Toen ik op mijn handdoekje zat uit te rusten en mijn bebloede tenen bestudeerde (door de kiezels) kwamen Santaarnpaal en Pulpeet opdagen. “En, ben je nog wezen zwemmen?” Ze hadden niks van mijn doodsstrijd gemerkt...

[Macguinness]

The bigger the miracle, the smaller the audience...

[Pleun]

Ik stop hier voorlopig met schrijven. Wie graag mijn verhalen wil blijven lezen kan de link naar mijn Hyves-pagina aanklikken. Daar ga ik nu verder. Op het moment vind ik het daar leuker, maar misschien kom ik hier nog wel terug.

[HaJee]

Jammer pleun. Maar succes verder met schrijven en je werk en de exotische schoonheden

[Pleun]

Ik ga hier toch verder met schrijven. Op dit forum kan ik veel meer schrijven over mijn werk omdat er geen collega's mee lezen.

[angel]

jippie