Een Catechismuspreek is een goede gelegenheid om jaarlijks de kernpunten uit de christelijke leer te koppelen aan de actualiteit.
Wat dat betreft is het ideaal als de traditionele middagdiensten door de eigen predikant worden gedaan. Hij geeft dan het basisonderwijs met een doorkijk naar de gemeente, terwijl de vrije preken in de ochtend aan "rondtrekkende predikers" kan worden overgelaten. Ofwel, waarom doen we het niet eens andersom?
Ik ben niet principieel tegen het doubleren van preken. Ik verwacht wel dat een predikant zich conscientieus afvraagt of de oude preek geschikte leerstof is voor de nieuwe situatie. Kennen ze de preek al? Is de gemeente met heel andere dingen bezig? Zijn er actuele zaken die de ligging van accenten in de preek beinvloeden? Kun je als predikant de preek niet meer zo vurig brengen als de eerste keer? Schrijf dan een nieuwe, of pas de oude aan.
Er is verscheidenheid van gaven, ook in dit opzicht. De ene predikant is gezegend met de gave om houdbare ("gepastoriseerde"
) preken te maken; hij heeft daardoor extra tijd voor andere dingen. De andere predikant zal de actualiteit scherp kunnen aanpakken in eendagsvliegen.
Belangrijk is vooral dat de Catechismuspreek net zo serieus wordt genomen als de "vrije" preek. Zit daar niet een groter probleem?
