Vroeger was ik bang voor evangelisatie. Ik schaamde me voor ons anders zijn. Voor het grote gezin dat we hadden en voor dat we elke zondag naar de kerk moesten en dat we naar andere school moesten dan anderen vanwege ons gereformeerd zijn. En ik vond het al helmaal akelig dat mijn ouders het nodig vonden om dit soms op de markt of nog erger deur en deur moesten gaan verkondigen....
De tijden zijn veranderd! De eerste keer ging ik eens mee met een E&R week. Later werd het een keertje kinderwerk bij een athletes inaction project en weer later, inmiddels twee jaar achter elkaar, mee gedaan met een sport en evagelisatieweek van athletes in action als sporter. Elke keer merkte ik de liefde van God tijdens deze weken sterker en duidelijker dan in elke andere periode van mijn leven. De liefde die ik ervaar van God door mij heen voor de jongeren, kinderen en hun ouders zijn de instenste geloofservaringen die ik mee mag maken. Elk jaar kom ik mensen tegen met veel interesse en honger naar de boodschap van Gods liefde voor hen. Omdat Hij, de Vader van alle levenden, ze zelf bedacht en gemaakt heeft en al vanaf voor hun geboorte liefheeft en naar het moment verlangt dat ze Jezus aannemen, zodat niets meer Zijn liefde voor hen in de weg kan staan.
Is dit ook jullie ervaring dat Gods liefde het meest voelbaar en tastbaar aanwezig tijdens perioden dat je bezig houdt met het delen van zijn evangelie?
