Mijn ongezouten mening:
De kerk is in een 'diepe crisis', er sprake van 'verbastering' en 'deformatie'. Dwaling, schriftkritiek, afval, geloofsgehoorzaamheid aangetast, de waarheid niet trouw, de leugen vrij spel, enz, dit soort termen kom je op zo ongeveer elke bladzijde tegen. Over het bewijs hiervoor ben ik nog niet zo onder de indruk. Ik zal dat proberen uit te leggen.
Als oorzaken voor de 'crisis' worden o.a. genoemd: het postmodernisme, het goede gevoel van de mens, het verwaarlozen of afvallen van de gereformeerde traditie, geen antithese maar synthese. Een uitleg wat precies met deze termen bedoeld wordt ontbreekt. Ook ontbreekt een bijbelse onderbouwing waarom deze oorzaken verkeerd zouden zijn. Tot slot ontbreekt een analyse hoe deze oorzaken de kerken binnen zouden zijn gekomen. Deze oorzaken worden echter wel vaak als argument genoemd, met name als het gaat om de vraag
waarom men zou afwijken de Bijbel.
Soms worden verschillende bezwaren door elkaar gebruikt, waardoor het ene bezwaar geldt als argument voor het andere. Een voorbeeld hiervan is het volgende stuk.
quote: Het Heilig Avondmaal, dat ingesteld is tot versterking van het gepredikte Woord, gaat door invoering van het ordinarium in de orde van dienst een oneigenlijke plaats krijgen: het avondmaal wordt nu hoogtepunt van de eredienst. Hierdoor wordt de prediking weggeschoven van haar centrale plaats. Daar komt nog iets bij: waar het voorleven in openbare zonden zoals bij echtscheidingen, wordt geduld, wordt in veel gemeenten door ontbreken van de tucht het avondmaal ontheiligd. Het opgeven van onschriftuurlijke liederen tijdens de avondmaalsviering bederft het feestelijk gehalte dat deze maaltijd mag kenmerken, en verstoort het eendrachtig loven van de Here, omdat het de gemeenschap der heiligen verbreekt. (p. 14-15)
Hierbij worden de bezwaren tegen avondmaal, prediking, ordinarium, huwelijk, tucht en liedboek allemaal op een hoop geveegd. De zinsnede 'in veel gemeenten door ontbreken van de tucht het avondmaal ontheiligd' is een beschuldiging zonder bewijs.
Af en toe wordt er een 'losse flodder' afgeschoten, een op zichzelf staande beschuldinging in 1 zin, zonder bewijs.
quote: Toenemende moeite hebben predikanten ook met de belijdenis over de Goddelijke voorzienigheid (H.C. zondag 10) in de prediking. (p. 21)
quote: Ook de narratieve prediking werd in Kampen geïntroduceerd, leidend tot het domineren van de eigen creatieve inbreng van de prediker. (p. 22)
Ook worden oorzaak-gevolgredeneringen verkeerdom opgesteld: In een stuk over het ordinarium wordt na een verhandeling over 'gevoel en mystieke beleving' geconstateerd:
quote: (..) De mens en zijn behoefte staan voorop. Deze mens kan er vervolgens, zonder ambtelijke vermaning, steeds meer voor kiezen om de bijeenkomsten na te laten, wanneer hij of zij deze behoefte zo voelt. De kerkdiensten worden op zondagmiddag in veel kerken steeds leger. (p. 18)
De legere kerkdiensten 's middags zijn niet eerder genoemd in dit stuk en worden hier als conclusie geponeerd, terwijl het in werkelijkheid om de waarneming van een symptoom gaat. Op deze manier wordt het halen van je gelijk wel erg makkelijk.
Aan het eind van de brochure worden er heel wat losse bijbelteksten geciteerd, achtereenvolgens over verbondsbreuk en bekering, geloofsgehoorzaamheid, verbondsverlating en onbekeerlijkheid, vrijmaking, oproep tot bekering en het Lam volgen (p. 72-80). Deze bijbelteksten worden hier uit hun verband gerukt en zo onder elkaar gezet dat ze passen in de eigen redenering. Beweringen die 'op zich' waar zijn worden echter niet in een theologische structuur geplaatst. De essentie van de gereformeerde leer, zoals samengevat in de 3 Formulieren van Eenheid, is er niet in terug te vinden.
Tot slot roept de brochure naar mijn mening wel degelijk op tot scheuring:
quote: Wanneer we de verschillende besproken besluiten en het rapport echtscheiding elk op zichzelf beoordelen, dan is in verschillende gevallen bovenstaande van toepassing: op zich bekeken moet een besluit wel afgewezen en bestreden worden maar het hoeft nog geen “breekpunt” te zijn.
Zetten we echter al die besluiten bij elkaar, en hebben we oog voor de lijn van afwijking van Gods Woord en het voorop stellen van menselijk willen in àlle besproken besluiten, dan komt het anders te liggen. Alle genomen besluiten en ingediende rapporten staan nl. níet op zichzelf. Gezamenlijk tonen ze een buitengewoon ernstig beeld. Daarom moet ons oordeel toch zijn: de genoemde besluiten van “Zuidhorn” mogen door ons niet geaccepteerd worden. (p. 84)
quote: Aan het einde van deze brochure kunnen we niet anders dan met verdriet vaststellen dat de Gereformeerde Kerken ver afgedwaald zijn en in feite het fundament van apostelen en profeten verlaten hebben (..) Kortom de Gereformeerde Kerken vertonen al meer de kenmerken van de valse kerk. Onze verdrietige en moeilijke conclusie moet dan ook zijn: zo mag het niet langer! (p. 87-88)
Ik ben dus nog niet zo gecharmeerd van de inhoud van deze brochure, noch ben ik overtuigd van de goede bedoelingen. Dit komt met name door het ontbreken van het inpassen van alle bezwaren in een theologisch kader en het ontbreken van adequaat Schriftbewijs. De Bijbel wordt vooral gebruikt om te dreigen en om standpunten te staven die niet ter discussie staan.
Hoewel het eigenlijk te gemakkelijk is te vragen: neem het hele geschrift
Laten wij ons bekeren terug, wil ik in ieder geval vragen het nog eens kritisch te bekijken. Het is een naargeestig produkt, waar geen enkele vreugde uit straalt.
