Huisbezoek is voor velen een ramp, Meestal wordt vrijwel direct plan A in werking gesteld: de koekjes worden plotseling op schaaltjes gepresenteerd (of we bakken een heuse cake), de 'Autoweek' verdwijnt onder 'De Wekker'of het 'Nederlands Dagblad'. De bestofte 'institutie' van Johannes Calvijn wordt van zolder gehaald, afgeblazen en in de boekenkast gezet. Op ooghoogte. En verdraaid, waar is de gezinsbijbel alweer?
In Evangelische kringen zou men anders reageren op het heerlijk avondje. Daar zou bepaalde lectuur onder bladen als 'Charisma' of 'Uitdaging' worden geschoven, ware het niet dat ze daar het begrip huisbezoek niet kennen, de geluksvogels. In reformatorische hoek kennen ze het wel. Daar zou men - och mocht het toch eens komen staan te gebeuren dat de avond des huisbezoeks aanbrak - de wereldlijke bladen verstoppen onder 'Het geknakte riet' of 'Het gekrookte pand (ik haal
die titels altijd doorelkaar).
Maar goed, het is twee voor half acht en al snel breekt het moment supreme aan. Half acht. De deurbel gaat. Altijd weer schrikken. Ze zijn er.
Plan B gaat in werking. Deuropendoen, lachen, vriendelijk kijken, hand geven en vragen of ze het konden vinden. Ja nou, het is inderdaad koud. En dat voor de tijd van hetjaar. Goed dan. Jas uit, wilt u koffie of thee?' Lieve help! Ze willen thee! Hebt u daarvoor een hele pot koffie gezet (een uur van te voren, want er mocht niets
misgaan ) Geeft niet, we gaan door naar plan C: Thee zetten, live.
Gewoon waar iedereen bijzit. Dat is spannend. Want er mag niets misgaan. Stel je voor dat de waterkoker ontploft door kortsluiting en u - samen met de licht geschokte ouderlingen - pardoes in het donker zit ( zal ik dan maar een kaars aansteken?') Maar gelukkig, het gaat goed, Het vriendelijke belletje van de waterkoker klinkt als altijd en de thee kan gezet worden ( gewoon of met een smaakje?)
Nou daar zit u dan. Met een rood hoofd en een vers kopje aardbeienthee. U had liever gewone thee gehad, maar ach, het is wel zo fatsoenlijk om dan ook maar aardbeienthee mee te drinken om de eenheid te bevorderen. En dan komt plotseling de vraag der vragen, helemaal aan u gericht: hoe is het met uw geloof? De stilte daalt neer als een klamme deken en alleen het monotone geluid van het
theelepeltje van een van de ouderlingen is te horen. U had het nog zo
goed ingestudeerd. Dan denkt u: waarom doen we dit zo? Waarom kunnen we als gemeenteleden, ouderlingen, dominees of oudsten niet gewoon over ons geloof praten, zonder het plichtmatig in te plannen in een geestelijke ouderavond? Maar u moet antwoord geven op de aan u gestelde vraag. U leunt achterover,
denkt na, glimlacht en zegt:"Goed, maar nu even niet."
Tjonge, werd het toch nog een bijzondere avond.
Geschreven door Ronald Koops in de Visie
