Naar aanleiding van wat meligheden in het "schuif eens een boek opzij"-topic, over de verschillende gangbare Psalm-vertalingen in katholieke hoek, ben ik eens wat vertalingen van mijn favoriete psalm naast elkaar gaan leggen, en dan met name een paar specifieke regels. Wat me opviel, is dat de ene vertaling me echt aangrijpt, en de andere me niets doet. Wie herkent dat verschijnsel? Of zeggen jullie: het maakt niet uit welke vertaling me beter bevalt, zolang het maar (vul maar in)
Puur ter illustratie dus, de bedoelde regels uit Ps 51, volgens de vertalingen die ik hier uit de kast trek:
Getijdenboek
In geschenken hebt Gij geen behagen,
wat ik U ook bied, Gij wilt het niet.
Wat ik offer, God, is mijn boetvaardigheid,
een vermorzeld en vernederd hart wijst Gij niet af.
Laus Deo 1
In offers schept Gij geen vreugd
en brandoffers wenst Gij niet
Een verslagen geest is mijn offer,
Gij aanvaardt een verbrijzeld hart.
Laus Deo 2
Geen brandaltaar kan U behagen;
maar Uw barmhartigheid aanschouwt
wat ik bereid als offergave:
een hart vol deemoed en berouw.
NBV
U wilt van mij geen offerdieren,
in brandoffers schept u geen behagen.
Het offer voor God is een gebroken geest;
een gebroken en verbrijzeld hart
zult u, God, niet verachten.
Willibrord 1995
U wenst toch immers geen slachtoffers?
U vindt toch geen voldoening in brandoffers?
Een berouwvolle geest is een offer voor God.
Een rouwmoedig, vermorzeld hart,
zult U, o God, niet verwerpen.
Willibrord 1978
Ik weet: offers zult Gij niet verkiezen,
bràcht ik brandoffers - Gij wees ze af;
mijn offer aan God: mijn berouw,
een berouwvol en nederig hart
zult Gij, God, niet als te gering zien.
Naardense
Want uw verlangen gaat niet uit
naar een offer,
ik geef wel, maar een opgangsgave
kan u niet behagen:
offers voor God zijn een gebroken geest,
een hart gebroken en verslagen,
God,
zult gij niet verachten!