First Person Shooters...

[Pater]

Als jonge kerel van 19 jaar houdt ik er nogal van om First Person Shooters te spelen

Daarbij speel ik vooral 2e wereldoorlog spellen, zoals Call of Duty


Ik ben zelf van mening dat dit soort spellen best passen in een christelijk leven, maar ik zou ook wel eens willen weten hoe andere christenen hierover denken

Dus de vraag:

Wat vindt jij en/of u van de schietspellen die tegenwoordig zo razend populair zijn?

[Pinkeltje]

Saai eigenlijk. Ik doe liever strategy of rpg's.

Maar inhoudelijk: er zitten eigenlijk twee kanten aan. Aan de ene kant zeg ik: het is leuk, ontspannend, "educatief" (in de zin dat je moet bedenken wat je volgende stap in het spel is. Zolang het werkelijk een spel is dat makkelijk losgekoppeld kan worden van je reallife, is er niet zo veel mis mee.

Aan de andere kant denk ik: misschien schuilt er wel meer gevaar in dan ik wil toegeven. Ik vond het leuk om bij GTA2 met een tank over de straat te rijden en alles en iedereen kapot te maken, vond het vermakelijk om te zien hoe mijn kasteeltje in Age of Empires gehakt maakte van elk poppetje dat langs liep, of om 20 skirmishers op de villagerpopulatie af te sturen. Dan vraag ik me af waarom ik dat eigenlijk zo leuk vindt. De kick omdat ik win, goed ben in het spel of omdat ik bloedvergieten zo fascinerend vind, of een andere reden. Ik weet het eigenlijk niet  

[Riemer Lap]

Persoonlijk game ik niet, ook mijn kinderen gamen niet op party's etc.
De behoefte is er niet kennelijk.

In mijn dagelijkse werk merk ik wel dat mensen verslaafd kunnen zijn aan gamen.
Een enkele cliënt van mij kan geen baantje hebben omdat hij meedoet aan een oorlogspel en bezoekt geen vrienden meer (die ontmoet hij dan kennelijk wel weer in het spel). Dat gaat mij te ver: als je geen sociaal leven meer hebt omdat je niet anders kunt dan achter een pc mannetjes afschieten is er m.i. wel iets mis.

Op internet is er best veel info over te vinden http://www.meetingpoint.o...03/10-Games%202005_03.pdf bijvoorbeeld.

Ook Jan Marijnissen heeft daar ooit een stukje over geschreven:http://www.janmarijnissen...8/virtueel-experimenteren
Verder lezen kun je doen op http://www.elsevier.nl/li...5851/zoeken/ja/index.html
of http://www.elsevier.nl/ni...6343/zoeken/ja/index.html

[diak2b]

quote:

Pater schreef op 26 maart 2007 om 12:23:
Als jonge kerel van 19 jaar houdt ik er nogal van om First Person Shooters te spelen

Daarbij speel ik vooral 2e wereldoorlog spellen, zoals Call of Duty


Ik ben zelf van mening dat dit soort spellen best passen in een christelijk leven, maar ik zou ook wel eens willen weten hoe andere christenen hierover denken

Dus de vraag:

Wat vindt jij en/of u van de schietspellen die tegenwoordig zo razend populair zijn?

duur, vooral. Ik weet ook nooit wat de genre's nu precies zijn, dus of ik een fps speel of iets anders, weet ik eigenlijk nooit zo goed  

Mais oui, wat te vinden van schietspelletjes, christen zijnde? Misschien is de vraag heel simpel te beantwoorden, door hem wat aan te passen. Ik ga er even van uit dat je er geen probleem in ziet om een virtuele mens met virtuele kogels aan virtueel gort te schieten en daar dan virtuele punten voor te krijgen oid. Ik ga er ook even van uit dat je er wel een probleem in ziet om een echt mens met echte kogels aan gort te schieten voor de lol.

moreel gezien lijkt me er weinig verschil tussen iemand aan gort schieten voor de lol, en pakweg een kind verkrachten voor de lol. Wat vind jij, zou je als christen een probleem zien in een spel waarbij je niet virtuele mensen met virtuele kogels aan virtueel gort moet schieten voor de lol, maar een spel waarbij je virtuele kinderen heel virtueel moet verkrachten?

Zo ja, wat is dan precies het verschil met een fps, moreel gezien? Zo nee, ehm, jakkes.

[Nunc]

quote:

diak2b schreef op 26 maart 2007 om 16:51:
[...]

duur, vooral. Ik weet ook nooit wat de genre's nu precies zijn, dus of ik een fps speel of iets anders, weet ik eigenlijk nooit zo goed  

Mais oui, wat te vinden van schietspelletjes, christen zijnde? Misschien is de vraag heel simpel te beantwoorden, door hem wat aan te passen. Ik ga er even van uit dat je er geen probleem in ziet om een virtuele mens met virtuele kogels aan virtueel gort te schieten en daar dan virtuele punten voor te krijgen oid. Ik ga er ook even van uit dat je er wel een probleem in ziet om een echt mens met echte kogels aan gort te schieten voor de lol.

moreel gezien lijkt me er weinig verschil tussen iemand aan gort schieten voor de lol, en pakweg een kind verkrachten voor de lol. Wat vind jij, zou je als christen een probleem zien in een spel waarbij je niet virtuele mensen met virtuele kogels aan virtueel gort moet schieten voor de lol, maar een spel waarbij je virtuele kinderen heel virtueel moet verkrachten?

Zo ja, wat is dan precies het verschil met een fps, moreel gezien? Zo nee, ehm, jakkes.

een interessante insteek kies je hier, maar zou je dit zo ook toe moeten passen op bv. films of boeken? Op deze manier bekeken bekeken is er geen verschil tussen een boek/film over een oorlog en een boek/film vol porno?

Ik zou echter zeggen dat er (iig) bij films en boeken wel degelijk een verschil kan zijn. Een oorlogsfilm is niet gemaakt om mensen op te zwepen om zelf geweld te gaan plegen of daarnaar te verlangen, maar een porno-film is duidelijk wel bedoeld om lust op te wekken naar de 'inhoud' van de film. Wellicht is zo'n onderscheid er ook bij spellen? Is een schietspel er om geweldsgevoelens op te wekken (heeft het dat effect) of heeft het hele andere doelen (zoals competitie)?

Daarnaast speelt ook mee, dat het onderwerp 'oorlog' niet per definitie off-limits is voor een christen. Jezus gebruikt zelf ergens als voorbeeld een koning die ten strijde trekt (en door zo'n gelijkenis te kiezen, laat hij z'n publiek inleven in het verhaal), en Johannes verbiedt de bij hem komende soldaten niet om soldaat te zijn, maar alleen om te plunderen enz. Maar porno is voor zover ik kan zien toch anders, aangezien elke onkuisheid door God verboden is, en bij verhalen met porno erin draait het toch niet om het 'verhaal', maar om de lustopwekkende 'inhoud'

[Pooh]

Hmm, dat is wel een ingewikkelde vergelijking. Trek hem eens door naar films: De meeste mensen hebben veel minder moeite met bloedvergieten dan met verkrachtingsscenes, zeker wanneer dat laatste kleine kinderen betreft. Zijn wij zo afgestompt, of is de aanname dat er "moreel weinig verschil tussen ziet" niet valide? Ik durf 't niet te zeggen...

(hmm, Nunc was me voor)

@nunc: Er is natuurlijk nog wel verschil tussen porno en bijvoorbeeld een verkrachtingsscene. Ik kan me best films voorstellen waarbij het verkrachten van een kind dienstbaar is aan het verhaal, en zeker niet lustopwekkend bedoeld, of bedoeld om aan te zetten tot zulk gedrag. Toch heb ik met zulke scenes meer moeite dan met bloedvergieten, zelfs wanneer dat laatste slechts ten dele dienstbaar is aan het verhaal, en/of de betreffende film een stuk minder nuttig is (meer ontspanning of zelfs vermaak). Is dat mijn zieke hoofd?

[Bumblebee]

Ik denk wel dat er een verschil is HOE de zaken gepresenteerd worden.

Een boek kan een verkrachtingsscene bevatten wat bijdraagt aan het verhaal. Wanneer de verkrachting als iets grappigs of iets leuks wordt beschreven is het heel wat kwalijker dan wanneer het realistisch, dus als iets verschrikkelijks wordt beschreven.

Een boek kan over overspel gaan, als een fout met akelige gevolgen, maar ook over overspel als een soort bevrijding, iets normaals, een "recht", en over kuisheid als iets onhaalbaars, belachelijks, middeleeuws. Dat maakt nogal uit.

Een spel waarbij bloederige dingen voorkomen als gevolg van bijvoorbeeld een stomme fout is dan minder slecht dan een spel waarbij het DOEL is om mensen dood te schieten en daarmee punten te verdienen (ipv dat het doodschieten van mensen een middel zou zijn tot het bevrijden van iemand, of zo, waarbij het natuurlijk ook niet zonder meer onschadelijke hoeft te zijn).

[Bumblebee]

@Pooh: nee, want bij een gevecht, hoe bloederig ook, is er in zekere zin sprake van een "waardige" tegenstander en een "gelijke" strijd, wellicht voor een doel. Het verkrachten van een kind kan geen hoger doel dienen (binnen het verhaal bedoel ik, een dergelijke scene kan uiteraard inderdaad wel het verhaal zelf dienen) en is het overmeesteren van een zwakkere. Wel degelijk een verschil dus, denk ik.

[Nunc]

quote:

Pooh schreef op 26 maart 2007 om 17:28:

(hmm, Nunc was me voor)

hehe, *  typt sneller dan zijn schaduw

quote:

@nunc: Er is natuurlijk nog wel verschil tussen porno en bijvoorbeeld een verkrachtingsscene. Ik kan me best films voorstellen waarbij het verkrachten van een kind dienstbaar is aan het verhaal, en zeker niet lustopwekkend bedoeld, of bedoeld om aan te zetten tot zulk gedrag. Toch heb ik met zulke scenes meer moeite dan met bloedvergieten, zelfs wanneer dat laatste slechts ten dele dienstbaar is aan het verhaal, en/of de betreffende film een stuk minder nuttig is (meer ontspanning of zelfs vermaak). Is dat mijn zieke hoofd?

oh ongetwijfeld  

maar je hebt hierin weer een punt, dat vunzigheid soms bij een verhaal hoort. Als ik zoiets in een boek of film tegenkom baal ik daar wel van, zeker als ik het idee heb dat het wel degelijk bedoeld is om allerlei erotische gevoelens over te brengen. Bij een verkrachtingsscene ben ik vooral geshokeerd omdat ik me besef dat dat soort zieks echt gebeurt. Overigens bij een scene met zinloos geweld ook.

[Riemer Lap]

quote:

Nunc schreef op 26 maart 2007 om 17:55:

[...]

hehe, *  typt sneller dan zijn schaduw


[...]

oh ongetwijfeld  

maar je hebt hierin weer een punt, dat vunzigheid soms bij een verhaal hoort. Als ik zoiets in een boek of film tegenkom baal ik daar wel van, zeker als ik het idee heb dat het wel degelijk bedoeld is om allerlei erotische gevoelens over te brengen. Bij een verkrachtingsscene ben ik vooral geshokeerd omdat ik me besef dat dat soort zieks echt gebeurt. Overigens bij een scene met zinloos geweld ook.

Lijkt mij dat bij een spel als Call of Duty het tactisch doden gewoon bij het spel hoort en dus moet kunnen?
Is het niet vreemd dat er enerzijds gezegd wordt dat "ik niet zal doden "(de 10 Woorden) en anderzijds dit wel oefenen op de pc? Is dat niet vreemd?
Persoonlijk vind ik dergelijke spelen gruwelijk. Kan er niets aan doen: ik heb er niets mee en zal ze niet spelen.
Wat is de lol om mensen virtueel af te maken? De tactiek? Kun je ook vinden in andere spelen (flightsim of zo om even een duf voorbeeld te noemen).

[Pinkeltje]

Adrenaline? Het geeft een kick als je eindelijk dat ene doel hebt bereikt.

Overigens, je maakt geen mensen af, maar een bewegend plaatje. Als ik er zo over nadenk zie ik qua geweld en wreedheid weinig verschil met mijn lego- en playmobilspel. Ik scalpeerde mijn cowboys en verkocht na een oorlog de vijandelijke poppetjes als slaaf aan de beste officieren. Dat is in real life natuurlijk net zo dubieus.

[Riemer Lap]

quote:

Pinkeltje schreef op 27 maart 2007 om 01:04:
Adrenaline? Het geeft een kick als je eindelijk dat ene doel hebt bereikt.

Overigens, je maakt geen mensen af, maar een bewegend plaatje. Als ik er zo over nadenk zie ik qua geweld en wreedheid weinig verschil met mijn lego- en playmobilspel. Ik scalpeerde mijn cowboys en verkocht na een oorlog de vijandelijke poppetjes als slaaf aan de beste officieren. Dat is in real life natuurlijk net zo dubieus.

LOL
Wat is er eigenlijk van je geworden? Arts, chirurg of mensenhandelaar    ?
Waarschijnlijk zijn er in het verleden ook wel mensen anti playmobiel geweest net zoals er mensen anti speelgoedgeweren zijn.
Probleem is mischien wel dat er met sommige games (GTA etc) duidelijk geweld gepromoot wordt in de game en dat de gevolgen daarvan nog wel eens verkeerd uitpakken (jongeren die een moord begaan en het "normaal" vinden dat ze dat doen zoals een tijd geleden in Amerika gebeurde).

[Pater]

quote:

Probleem is mischien wel dat er met sommige games (GTA etc) duidelijk geweld gepromoot wordt in de game en dat de gevolgen daarvan nog wel eens verkeerd uitpakken (jongeren die een moord begaan en het "normaal" vinden dat ze dat doen zoals een tijd geleden in Amerika gebeurde).

Dit vindt ik ook, veel kinderen kunnen de dingen die ze in de game doen niet relativeren met de werkelijkheid. Zelf kreeg ik mijn eerste FPS voor mijn 13e verjaardag, maar dat was nog een 'nette' WWII game. Spellen als GTA (vooral de laaste versies) adverteren gewoon voor geweld, hoeren, drugs en diefstal.

Maar is dit alleen gevolg van de game?? ik denk ook dat je als ouder erop moet letten wat je kind doet op de PC - gameconsole, speel desnoods een keer mee, ookal vindt je dat niets, dan weet je tenminste waar je kind mee bezig is.

Helemaal gek vindt ik het dat sommige ouders zulke games aan hun kinderen geven, zelf ben ik ervoor een leeftijdsgrens in te stellen voor geweldadige spellen

[Riemer Lap]

quote:

Pater schreef op 27 maart 2007 om 10:09:
Helemaal gek vindt ik het dat sommige ouders zulke games aan hun kinderen geven, zelf ben ik ervoor een leeftijdsgrens in te stellen voor geweldadige spellen

Leeftijdgrens? Ik zie de papa nog staan met GTA in de hand omdat zoonlief van 8-9 jaar dat wilde hebben.

[Pater]

quote:

okidoki schreef op 27 maart 2007 om 14:11:
[...]

Leeftijdgrens? Ik zie de papa nog staan met GTA in de hand omdat zoonlief van 8-9 jaar dat wilde hebben.

tja dat klopt........

t is een zieke wereld        

[Laodicea]

quote:

Nunc schreef op 26 maart 2007 om 17:27:
Daarnaast speelt ook mee, dat het onderwerp 'oorlog' niet per definitie off-limits is voor een christen. Jezus gebruikt zelf ergens als voorbeeld een koning die ten strijde trekt (en door zo'n gelijkenis te kiezen, laat hij z'n publiek inleven in het verhaal), en Johannes verbiedt de bij hem komende soldaten niet om soldaat te zijn, maar alleen om te plunderen enz.

De overheid mag het zwaard voeren inderdaad, maar hoe verwerk je dat in de videogame-parabel?

[michielk]

Wat is nu de toegevoegde waarde van een dergelijk spel voor de boodschap van het Evangelie?

[elle]

Moet dat dan?

[Laodicea]

quote:

michielk schreef op 27 maart 2007 om 20:31:
Wat is nu de toegevoegde waarde van een dergelijk spel voor de boodschap van het Evangelie?

Totaal geen. Het punt was ook eerder of het er mee in strijd is.    Wat mij betreft zit het in een grijs gebied, maar ik neig naar 'ja'. Sowieso zitten er maar 24 uur in een dag, die kan je wel nuttiger gebruiken.

[Riemer Lap]

ergens in de Bijbel staat zoiets dat als iemand denkt dat iemand een leeghoofd is, dat al een oordeel is.(let wel, ik weet het niet zekersssss)
Bij dergelijke schietspelen denk je toch dat je iemand vermoord, killed, dood.
Pleeg je dan in gedachten een moord?

[elle]

Lijkt me niet van dezelfde orde. Het blijven fictieve personen.
Dat wordt anders als je een spelletje 'shoot the arabs' ofzo hebt (en die zijn er ook wel).

[Riemer Lap]

quote:

elle schreef op 28 maart 2007 om 00:09:
Lijkt me niet van dezelfde orde. Het blijven fictieve personen.
Dat wordt anders als je een spelletje 'shoot the arabs' ofzo hebt (en die zijn er ook wel).

In een gemiddeld WII spel verwacht ik dat ik duitsers neer moet knallen, of klopt dat niet?
Hoe dan ook: ik vind het bagger, weinig verheffend zeg maar. Duzzz: ik houdt er niet so van.

[diak2b]

quote:

okidoki schreef op 28 maart 2007 om 00:06:
ergens in de Bijbel staat zoiets dat als iemand denkt dat iemand een leeghoofd is, dat al een oordeel is.(let wel, ik weet het niet zekersssss)
Bij dergelijke schietspelen denk je toch dat je iemand vermoord, killed, dood.
Pleeg je dan in gedachten een moord?

Als je denkt dat je iemand dood, wanneer je in een dergelijk spel een karakter "doodt", dan kan je dergelijke spellen misschien beter niet spelen. Maar enig psychologisch onderzoek lijkt me dan uberhaupt wel op zijn plaats. Ik bedoel dat niet rot, maar er is toch (vrijwel)  niemand die werkelijk denkt dat hij iemand doodt in een spel? Toch? Hoop ik?

[Riemer Lap]

quote:

diak2b schreef op 29 maart 2007 om 15:37:
[...]

Als je denkt dat je iemand dood, wanneer je in een dergelijk spel een karakter "doodt", dan kan je dergelijke spellen misschien beter niet spelen. Maar enig psychologisch onderzoek lijkt me dan uberhaupt wel op zijn plaats. Ik bedoel dat niet rot, maar er is toch (vrijwel)  niemand die werkelijk denkt dat hij iemand doodt in een spel? Toch? Hoop ik?

Zou je het niet om kunnen draaien? Eerst kijken wat de gevolgen kunnen zijn en dan pas op de markt brengen?

Onlangs een cliënt binnen gekregen die de vijand in een schietspel de namen van zijn familieleden gaf.
Enerzijds een manier van afreageren maar stel dat zo iemand doorslaat en de daden uit het spel gaat omzetten naar realiteit?
Als ik zie welke ellende er soms komt van dergelijke spelen (waaronder het verslaafd zijn aan dergelijke games en het niet los kunnen komen van personages in de game) dan heb ik mijn twijfels.
[Ik speel ze niet en mijn kinderen ook niet hoewel het qua leeftijd "normaal" is dergelijke games te spelen.]

[diak2b]

quote:

okidoki schreef op 29 maart 2007 om 18:16:
[...]

Zou je het niet om kunnen draaien? Eerst kijken wat de gevolgen kunnen zijn en dan pas op de markt brengen?

Lijkt me redelijk ja

quote:

Onlangs een cliënt binnen gekregen die de vijand in een schietspel de namen van zijn familieleden gaf.
Enerzijds een manier van afreageren maar stel dat zo iemand doorslaat en de daden uit het spel gaat omzetten naar realiteit?

Ik heb van die dingen geen verstand, dus als ik een domme lekenopmerking maak, vergeef me. Maar ik heb de indruk dat mensen die geschift zijn, geen spel nodig hebben om het te worden. Ik denk dat je oorzaak en uitingsvorm dus niet moet omdraaien.

quote:

Als ik zie welke ellende er soms komt van dergelijke spelen (waaronder het verslaafd zijn aan dergelijke games en het niet los kunnen komen van personages in de game) dan heb ik mijn twijfels.

Jij hebt daar, zo te lezen, meer verstand van dan ik, dus ik neem het van je aan. En dan deel ik je bezwaar. Maar enige twijfel hou ik wel, zoals je merkt

[Riemer Lap]

Er zijn best wel mensen die goed met een dergelijk spel om kunnen gaan, ik kom de excessen tegen in mijn dagelijkse werk.
In aanleg kun je wel stellen dat er bij deze (veelal) jongens iets mis is. Zo'n spel kan dan de laatste druppel in de emmer worden.

[Darkon]

Geinige discussie...

Ik ben opgegroeid met Doom(2),Quake, etc.. en vond dat helemaal geweldig.
Ik heb eigenlijk niks meer dan Unreal/Unreal Tournament en Need for Speed3... en ik moet zeggen dat ik zelfs dat amper speel. De ene reden is tijd: geen tijd, ben nu getrouwd, vader en heb dus mijn handen vol aan andere "tijdverdrijven"...
Maar als ik dan terugkijk wat ik speelde en ook de opmerkingen van mijn vrouw over mijn huidige spellen eens laat inwerken, dan kom ik toch wel tot de volgende conclusie:

1. Ik kan niet geloven dat ik Doom(2) heb gespeeld.. omdat ik het zo leuk vond. Deze spellen (inclusief Quake1) zitten vol met satanische symbolen. Ik snap ook wel dat sommige mensen nu denken "ja, hoor.. komt weer zo'n figuur..", maar de bijbel zegt zelf om ver te blijven van zulke zaken. Je wordt beïnvloed... je raakt er aan gewend en DAT is het gevaar.
2. Unreal Tournament en dergelijke fps-en is erop gericht om je medemens af te knallen. Ik heb dat helemaal geweldig gevonden en heb dat dan ook menig uurtje gespeelt.. toen het nog niet online was, dus gewoon zelf tegen 'bots' of tegen vrienden via een netwerkje. Erg leuk, zweept je adreline gehalte lekker op! Maar denk er eens over na: wat doe je? Elkaar afknallen, en hoe bloederiger (uit elkaar spatten, afgerukte ledematen zien rondvliegen.. ) des te "leuker" is het! Ook al zijn het dan maar plaatjes, de plaatjes worden tegenwoordig steeds waarheidsgetrouwer. Je bent elkaar aan het afslachten... om maar punten te scoren. Hoe gekker, hoe leuker! Waar ben je mee bezig?
3. Ik speel nog wel eens Unreal.. en moet dan monsters afknallen. Vind ik nog wel door de beugel gaan (tja.. hoe bepaal je je eigen beugel?). Maar ook dat doe ik minder. Het gaat niet alleen om het knallen, maar ook om de sfeer in het spel, de spanning. Is dat gezond?
4. Tijd die je krijgt hier op deze aarde.. hoe vul je die in? Met uren fps-en of je bijbel eens te openen om te zien wat God je wilt laten zien over HEM? Waar ben je hier op aarde tenslotte voor....?
5. Niet alleen fps-en, maar ook andere zaken, zoals boeken en films geven ons eelt op onze ziel. En dat is niet altijd goed. Je leest/ziet iets bizars (een situatie) en je bent geschokt. (Waarom? Omdat het iets is dat niet normaal is). De volgende keer.. ben je dan ook zo geschokt.. of is het dan al minder? Kijk eens wat er uitkomt als film... het moet altijd NET iets 'harder' zijn als de vorige keer, anders verkoopt het niet. En als christen ben je al gauw blootgesteld hieraan... en wat doe je dan? Zeg je "ja, maar... ze deden toch niks?" of: "jamaar... je ziet toch niks?" of: "nou, zo kan het wel weer met dat gevloek.. " (4x) en ondertussen wel blijven kijken....
Wees dus bedacht....wees voorzichtig.

[Darkon]

Bijna vergeten: hoe gedetailleerd is God in Zijn Woord met oorlogen e.d.? Ja, er wordt over gesproken, maar er wordt nooit gesproken over rondspattend bloed en rondvliegende ledematen.... en waarom? Omdat dat niet is waarom het gaat in de veldslagen.
Ook de kruisiging van Christus wordt maar met een paar regels beschreven (ipv een hele film, Mel Gibson!).. en waarom? Omdat het niet ging om het lichamelijke lijden van Christus, maar om zijn sterven EN opstaan: Zijn overwinning over de zonde en de dood.

Ok.. sorry, ging effe "off topic"... terug naar de fps-en!