grondig christelijk schreef op 15 januari 2007 om 22:26:[...]
*1 Hoelang zitten jullie al met dat "dubbele" gevoel in de diensten.
Inmiddels een paar jaar, met periodes ertussen dat ik er veel minder moeite mee had. Mijn man heeft zich nooit echt thuis gevoeld binnen de GKV, maar ik zie het de laatste tijd heel erg verslechteren en dat maakt me angstig.
*2) Komt dat dubbele gevoel voort uit een in de tijd gegroeide kritischer houding of is dat beinvloed door omgevingsfactoren en ontwikkelingen binnen de GKV
Beiden denk ik. De ontwikkelingen van de afgelopen tijd binnen de GKV zijn helaas niet onze kerkdeur voorbij gegaan. En nog steeds zijn er mensen binnen onze gemeente die heel conservatief denken en bij elke kleine verandering protestbrieven schrijven aan de kerkraad. Het is niet zozeer de kerkraad die niet in is voor veranderingen, maar ze voelen zich erg gebonden. Waarschijnlijk deels omdat de afgelopen jaren in dit kader niet erg prettig zijn verlopen en ze wellicht bang zijn voor verdere leegloop.
Als ik het ND lees zie ik ook steeds meer dat er een groep is die wel zucht naar vernieuwing heeft. Ik hoor daar dus veel meer bij. Binnen de gemeente waar wij nu lid van zijn is dit eigenlijk iets wat onmogelijk is, of in elk geval lijkt te zijn. En ik zie het op zijn minst de komende 10 jaar niet snel veranderen.
3*)Kom je uit een diepgeworteld GKV-gezin en hoe heeft dat jou beinvloed
Ja, dat wil zeggen mijn moeder is echt diepgeworteld vrijgemaakt. Altijd al geweest. Weinig ruimte voor andere meningen. Ze is geen nieuwe vrijgemaakte, daar is ze ook op tegen, maar ze verwacht wel dat ik vrijgemaakt ben en blijf en dat steekt ze niet onder stoelen of banken. Mijn ouders zijn een paar jaar terug gescheiden en mijn vader is lid geworden van een Pkn gemeente. Hij is katholiek opgevoed en later via mijn moeder bij de GVK gekomen. De invloed van mijn moeder is op mij eigenlijk voor het mooie nog steeds te groot.
4*)Je schrijft dat je begrijpt wat je man voelt, kun je dat eens nader omschrijven.
Ik begrijp dat het hem niet voed en dus niet leeft. Hij heeft, juist omdat hij 'pas' 10 jaar lid is van onze kerk (en ongeveer 13 jaar bezig met het christelijk geloof), veel meer nog dan ik de behoefte aan handvaten: Een praktische kapstok waar hij zijn christenzijn door de weeks verder in kan ontwikkelen. De droogheid en het eindeloos herhalen van de israelische geschiedenis werken voor hem niet motiverend. Tuurlijk, deels heel belangrijk om het in een bepaalde context te zetten, maar er is meer. En als 95% uit geschiedenis bestaat blijft er weinig over voor het praktische hier en nu. Dan krijgt hij het gevoel dat hij voor niks in de kerk zat. Ik snap hem wel. Deels ervaar ik het zelf ook zo. Ik weet alleen vanuit mijn opvoeding, dat ik niet alleen voor mezelf naar de kerk ga, maar ook om God te eren en te dienen. Ook hier geld dus weer: was ik alleen, dan zou er niet zo'n probleem zijn. Maar ik ben niet alleen en ik heb naast het christen zijn, ook de taak om naar mijn man om te zien. Dat verwaarlozen kan ik , juist ook naar God toe, niet verantwoorden. Tuurlijk, als hij echt helemaal niks van God wil weten, dan rest er niks dan alleen maar voor hem te bidden of God hem wil bekeren en verder mijn eigen plan te trekken. Maar dit is nu juist (nog) niet het geval. Hij ís christen, ookal denkt hij met zijn achtergrond over een aantal dingen veel makkelijker dan een gemiddeld vrijgemaakte iemand die van kleins af aan al vrijgemaakt was, maar ook daarin moet hij kans krijgen om te groeien en te ontwikkelen en ik wil hem daarbij helpen. Op dit moment kan ik dat dus niet.
5*)Je mist toepassing in de preek, welke toepassing verwacht je, kun je een voorbeeld geven
Volgens mij kun je het antwoord hierop redelijk halen uit het antwoord op vraag 4, zoniet dan laat je het maar weten.
6*)Wat maakt dat je vecht met het gevoel wel of niet principieel vrijgemaakt te willen blijven
Tja het woord principieel is voor mij persoonlijk niet helemaal op zijn plaats denk ik. Ik wil ergens bij horen waar ik met mijn hart en mijn ziel God kan dienen en dat mis ik nu. Voor mij is het veel principieler of God blij met mij kan zijn als Zijn kind. En ik weet ook dat ik het nooit goed genoeg zal kunnen doen, maar ik wil een warm christen zijn en niet een lauwe. Ik heb veel kennissen en vrienden binnen de evangelische hoek. En ik verwonder me steeds weer hoe die groeien. Dat verlangen heb ik heel diep in mij.
Wat mij bij de GKV op dit moment houd zijn toch uiteindelijk voornamelijk mensen. Klinkt gek eigenlijk. Maar ik voel dat ik niet zomaar een gemeente op mag geven. Ook dit is Gods gemeente en niet een paar ouwe schoenen die je zomaar even bij de vuilnis dropt. Er zijn mensen, ook binnen deze gemeente waarvan ik weet dat ze het echt goed met ons voorhebben en waar ik ook echt van kan zeggen dat ik van ze houd en dat ze van ons houden. Ook mensen waar ik veel minder contact mee heb, maar dat geeft niet, ook dat hoort erbij.
Daarnaast de druk die mijn moeder er toch, bewust of onbewust op legt. En last but not least, maar dat is een hele andere discussie, de kinderdoop/volwassendoop. Ik heb daar ook mijn vragen over, alleen daar wil ik nu eigenlijk niet teveel op ingaan omdat dat een discussie van heel andere aard is.
7*)Kun je eens wat breder omschrijven hoe je de gemeentebeleving van de meerderheid ervaart en wat je veranderd zou willen zien, heel concreet
Tja, blijdschap is iets wat er in de eerste instantie in mijn hoofd opkomt. Dat is wat ik mis. en ik zeg hier mee dus niet dat de mensen binnen de gemeente niet blij zijn met en in hun geloof. Ik mis persoonlijk alleen een bepaalde uitlaatklep. In onze gemeente zijn er nog steeds mensen die het groene kerkboekje boycotten om maar één voorbeeld te noemen. Die willen alleen maar psalmen zingen. Het heeft lang geduurd voor wij overgingen op het gezangenboek, andere kerken waren al ik weet niet hoeveel verder hierin. Oke, de meerderheid zingt wel mee, maar toch drukt het een stempel op de liturgie binnen de eredienst. Ik zou wat meer ruimte willen, omdat ik geloof dat het een prachtige manier is om God te loven en prijzen. Over de preken heb ik al het nodige uitgelegd. Ik hoop dat je daar genoeg aan hebt voor nu. En de gemeentebeleving, wat bedoel je daar precies mee?
8*)Hoe zie jij op welke wijze je tot persoonlijke geloofsgroei kan komen, kun je eens omschrijven hoe je daar nu invulling aangeeft en wat je van de gemeente verwacht
Voor mijzelf is zingen een hele belangrijke manier om contact met God te hebben. Een lied kan me soms veel meer raken dan wat dan ook. Bidden, op de manier zoals de meesten bidden en soms is een lied ook een gebed. Bijbelstudie. Het gaan naar kerkdiensten zou er ook een van moeten zijn. Soms is het dat dus ook, maar heel vaak mis ik dus die elementen waar ik hiervoor al over schreef. Tja wat ik van de gemeente verwacht is moeilijk. Wat heb ik te verwachten? Ik ben maar één persoon binnen die gemeente en ik ga ervan uit dat iedereen daar in de eerste plaats weer anders zit. Iets wat mij raakt kan een ander totaal ontgaan en andersom.
9*)waaruit zou een levend geloof naar jou mening wel en niet moeten en kunnen blijken
Uit een levende relatie met God in de eerste plaats. Ik geloof niet dat het me daar op dit moment aan ontbreekt, alhoewel ik wel de 'heuvels en dalen' in mijn geloofsleven ken. Maar geloof is levend en dus horen daar zowel de heuvels in als de dalen, hoe moeilijk dat soms ook is. Echt een geloofscrisis heb ik eigenlijk nog nooit gehad. Hij is er altijd, wat er ook gebeurd! Voor mij is dat besef al een teken van een geloof dat leeft.
10*)Zijn er zaken die tussen jou en God instaan betreffende deze kwestie, concreet: staan je persoonlijke emotie, onrust en "tegengevoelens" in verhouding met de genoemde vruchten uit galaten 5?
'Maar de vrucht van de Geest is liefde, vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing'.
Hmmm moeilijk, omdat er altijd wel een draai te vinden is waarin het negatief uitkomt, maar ook positief. Liefde: ik heb de mensen binnen de gemeente echt wel lief, maar is mijn moeite hebben met het behoudende dan weer een gebrek aan liefde? Vreugde, ik heb echt vreugde in mijn geloof, maar ik heb weer moeite met vreugde binnen de kerkdiensten (alhoewel, geloof het of niet, die momenten er soms toch ook wel zijn), vrede, ja ik heb vrede met God, maar betekend dat vrede hebben met God dat ik dan ook genoegen moet nemen met de manier waarop er in de gemeente diensten worden belegd, dus mijzelf hierin wegcijferen en erger nog, mijn man dus en misschien wel daaropvolgend de kinderen, ik kan me niet voorstellen dat dat de bedoeling is van de vrede die hier wordt bedoeld. dan voelt die vrede een beetje hetzelfde als dat verhaal met de drie talenten waarvan ik mijn talent dan begraaf om er vervolgens achter te komen dat er met dat talent op zijn gunstigst niks is gebeurd. Ik weet niet of God dat van ons vraagt in dit specifieke geval. Geduld, hmmm da's een lastige, want naar mijn idee kan het allemaal niet snel genoeg hierin. Ik zou het als mens zo graag op mijn manier doen. Aan de andere kant probeer ik het geduld wel toe te passen, anders was ik misschien allang weggeweest hier. Vriendelijkheid, ik geloof wel dat ik een vriendelijk persoon ben, ook binnen de kerk, maar ook hierin zal ik niet altijd even goed uitkomen, goedheid, ik zou wel meer mee willen leven, ben bijv niet goed in kaarten sturen, en ook praktisch helpen, veel tijd gaat er op aan mijn eigen gezin, maar mensen laten me zeker niet onverschillig. Geloof, mijn geloof staat hierin boven alles. Ik geloof ook dat God me hierin een oplossing zal aanreiken en dat Hij wat er ook gebeurd, Zijn weg zal gaan in ons leven. Daar vertrouw ik ook op. Dit forum is er denk ik dan ook, om maar een voorbeeld te geven, niet voor niks
. Zachtmoedigheid, weet niet zo goed hoe ik dit hierin moet plaatsen en zelfbeheersing, tja waar houdt de zelfbeheersing hier op, vind ik ook een moeilijke.
11*)Als je moeite hebt met de PKN, waarom dan die vraag over evangelische gemeentes. Ook daar zijn principiele verschillen t.o.v. het vrijgemaakte / gereformeerde.
Ik weet van die verschillen. Bij de PKN houdt dit me tegen: Je kan het heel goed treffen met een predikant die heel bijbelgetrouw is, maar er zijn er bij die dat dus zeer zeker niet zijn. En één ding staat voor mij bovenaan en dat is dat de bijbel wordt nageleeft. In liturgie kun je schuiven, maar de bijbel is Gods woord. Er zijn binnen de PKN zelfs dominee's die (al dan niet openlijk) er voor uitkomen dat ze niet geloven dat God bestaat. Ik vind dat dus wel heel ernstig en kan voor mezelf heel geod bepalen waar ik naar de kerk ga, maar ik wil ook hele graag dat mijn kinderen straks een toekomst ingaan (en ik weet dat dat deels koffiedikkijken is) waarin ze ook dan een goede verkondiging van Gods woord krijgen.
Wat mij verbind met de evangelischen is de bijbel. Ze leven de bijbel net als wij letterlijk na. Ookal zijn er dus idd verschillen t.o.v. de doop. Ik hou ook weer niet van te zweverig, hou me ten goede, maar zolang Christus centraal staat voel ik die verbondenheid wel. Ik proef alleen in mijn omgeving, en mijn moeder is daar een groot voorbeeld van, een grote weerstand t.o.v. evangelischen en ik denk dat dat heel onterecht is. Straks op de nieuwe hemel en aarde zijn we toch ook één met elkaar? Christus zegt niet voor niks : wie in Mij geloofd heeft eeuwig leven'. Vandaar eigenlijk mijn vraag hierover ook. Ik snap ook niet zo goed hoe het komt dat traditionele christenen bang zijn voor evangelische christenen en vraag me ook serieus af hoe God hier tegen aan kijkt. Ik denk dat het Hem verdriet doet, maar ja, wie ben ik hierin.
12)Trekt je iets in het evangelische aan, maar weerhoud je bijvoorbeeld een deel van hun leer? Dat kan ik me best voorstellen als ex-vrijgemaakte hoor en is niet gek.
Ik denk dat ik die vraag al heb beantwoord. Je schrijft dat je exvrijgemaakte bent. Waar ga jij nu naar de kerk dan?
12'Hoe geven jullie dagelijks invulling aan je persoonlijke geloofsleven als individu, echtpaar en gezin? Durf je dat te omschrijven?
We bidden aan tafel met de kinderen, dat doen we samen als gezin, we lezen bijbel, ik pak hem vaker dan mijn man. Op het moment heb ik even geen vereniging omdat die waar ik opzat is opgeheven, maar ik heb altijd vereniging gevolgd, zeker de laatste paar jaar en dat was meestal ook zeker met plezier maar mijn man is eigenlijk zelden op vereniging geweest en dat is altijd wel jammer geweest. Wel kunnnen we er samen goed over praten. Bidden hardop vind ik moeilijk, zoals zoveel vrijgemaakten die ik ken. Echt vrijmoedig bidden is iets wat ik zelf alleen wel goed kan, maar zodra er ´pubbliek´is klap ik eigenlijk dicht en ga ik stotteren. Stom he
Dit dus ook samen met mijn man, ook dat vind ik moeilijk en dat zou ik graag samen op willen pakken. Maar hij vind dt ook moeilijk en heeft dan vaak het gevoel dat dat toch iets privés is. Tja, als ik al stotter, na een goeie 30 jaar, dan kan ik me zijn gevoel daarin ook best voorstellen, maar goed is het natuurlijk niet. De kinderen laten we ook juist om die reden vaak bidden, om vrijmoedigheid te leren. Dat heb ik van huisuit nooit zo meegekregen en dat vind ik wel jammer. Vaak toch de standaard gebeden. We praten wel samen goed over geloof en kunnen er ook stevig over discussieren en dat is wel weer heel erg fijn.
13(Misschien een hele gekke vraag tot slot, wat is je beeld van God in relatie tot jou persoonlijk en jullie gezin in het algemeen en ook met betrekking tot deze kwestie. Wat verwacht je van God.
God is mijn Vader. Hij is er altijd, ook als dat soms een niet zo lijkt. Ik heb Hem om antwoord gevraagd, zonder bijgeluiden. Ik heb ook gemerkt dat Satan hierin verdeeldheid maakt. Alsof er aan alle kanten verdeeldheid werd ingefluisterd en volgens mij werkt die bokkenpoot zo ook. Klinkt missschien wel heel zweverig hoor, maar toen ik God hierom vroeg heb ik tegelijkertijd Satan weggestuurd, hem persoonlijk daar op aangesproken dat hij me in de naam van Jezus met rust moet laten en gek genoeg verdwenen toen de ´bijgeluiden´ Er kwam een soort rust over me heen op dat moment. Dat was maandag en toen heb ik ook dit forum opgezocht en mijn vraag hier neergelegd.
Ik verwacht hierin ook Gods leiding, ik weet dus niet goed wat Zijn weg op dit moment met ons zal zijn, maar ik weet wel dat Hij het goede met ons voor heeft en dat niks voor niets gebeurd. Ik bidt Hem ook of Hij ons gezin wil bewaren, Zijn handen om ons heen wil leggen. En ik weet dat Hij dat ook doet!
