hier nog een erg goeip tip:
hou je van muziek en helemaal van muziek uit de jaren 70 led zeppelin enz.
ga deze film dan eens huren :
film van cameron crow van vanilla sky en jerry maquire in deze film speelt:
Billy Crudup, Frances McDormand, Kate Hudson, Jason Lee, Patrick Fugit
De carriere van Cameron Crowe had een droomstart. Als vroegwijze tiener mocht hij mee op een rocktournee om een verhaal voor Rolling Stone, de bijbel van de tegencultuur in de jaren zeventig, te schrijven. Zijn ervaringen heeft hij verwerkt in Almost famous, een film die overloopt van liefde voor het leven on the road, rockmuziek in de vroege jaren zeventig en de romantiek van de popjournalistiek.
Dat Crowe goede herinneringen heeft aan zijn spectaculaire sprong van adolescentie naar volwassenheid blijkt uit elk beeld van Almost famous, een geestig en nostalgisch portret van de jonge rockjournalist William Miller, het alter ego van Crowe.
Crowe, die eerder in Jerry Maguire de sfeer rond de Amerikaanse topsport zo goed wist te raken, verweeft op overtuigende wijze autobiografische en fictieve elementen. De fictieve band Stillwater waarmee de jonge Miller (de uitstekende debutant Patrcik Fugit) meereist is een soort mengeling van de Allman Brothers en Led Zeppelin met een vleugle Spinal Tap. William maakt van nabij het archetypische conflict tussen de gitarist en de leadzanger (denk Page en Plant, Richards en Jagger) mee als de band op het punt staat om echt beroemd te worden, raakt verliefd op de hoofdgroupie (Kate Hudson, dochter van Goldie Hawn) en wordt telefonisch achtervolgd door zijn bezorgde moeder die hem met het mantra Don't take drugs! van huis heeft gestuurd. Frances McDormand speelt haar beste rol sinds ze in Fargo een zwangere politie-inspecteur was.
Andere bijrollen zijn ook goed bezet. De geweldige Philip Seymour Hoffman is de legendarische rockjournalist Lester Bangs, die William als een cynische beschermengel begeleidt. ''Natuurlijk ben ik thuis. Ik ben uncool. Ik ben altijd thuis!'' En leadgitarist Billy Crudup is een geweldige rockgod, vooral goed als hij een lsd-trip op een schoolfeest krijgt.
Met behulp van gitarist Peter Frampton (een van de best verkochte artiesten uit de jaren zeventig) klinkt Stillwater als een band waarvan je eigenlijk zonder meer aanneemt dat je er nog ergens een stoffige plaat van hebt liggen.
De soundtrack is niet een gemakzuchtige greatest hits compilatie, maar een serie uitstekend gekozen songs die er soms bijna een musical van maken (zelfs Yes klinkt weer goed) en met behulp van geweldig digitaal geluid en beeld weet Crowe de concertregistraties in de tot de nok toegevulde arena's volledig overtuigend te laten overkomen.
deze film moet je gezien hebben
