wel of niet naar de kerk?

[Nicole]

Ehm het zit een beetje gecompliceert maar ik zal het zo kort en eenvoudig mogelijk proberen uit te leggen.

Pas sinds ik mijn huidige man ken, ga ik met hem mee naar de kerk. Voorheen deed ik dat nooit. Ik geloofde wel in God maar vond de weg naar de kerk nooit zo belangrijk...vond het ook wel eng eigenlijk.

Nu ik dus wel regelmatig ga, vind ik het eigenlijk wel heel lekker. Echter heb ik ook kinderen en die gingen natuurlijk ook nooit omdat ik nooit ging. Hoe laat ik ze wennen aan naar de kerk gaan maar nog belangrijker...hoe krijg ik het zover dat ze ook echt willen gaan, het nut ervan zien, zonder ze het op te dringen want dat wil ik dus absoluut niet

Ik hoop dat jullie een tip voor me hebben want wat kerk betreft...ben ik nog wel erg onzeker....

[johanva]

Hoe oud zijn die kinderen als ik vragen mag?

[Nicole]

13 - 11- 10 - 4 en 3 maandjes

Het gaat me dan vooral om mijn 13 jarige zoon, de andere kids gaan al mee

[Pooh]

Bedoel je met "de kerk" de gemeenschap, of de zondagse samenkomst? Naar mijn idee is de gemeenschap belangrijk, en de samenkomst op zondag daar een gevolg van. Iemand (een volwassene of ouder kind) meenemen naar de samenkomst zonder dat dat samengaat met een introductie in de gemeenschap heeft weinig zin (tenzij om kennis te maken, als opstapje dus). Kijk eens rond wat er verder voor tieners wordt georganiseerd. Als hij interesse heeft, kun je bijvoorbeeld eens naar Youth Alpha kijken.

[joepie]

Ik denk dat het andersom is. De zondagse samenkomst brengt met zich mee dat er een gemeenschappelijk belang is. Je kunt niet zeggen: zorg eerst maar dat je binnen die gemeenschap je thuis voelt zonder naar de kerk te gaan. Want dat is juist die gemeenschap. Het met elkaar Gods woord horen en samen God loven en prijzen.

[Pooh]

quote:

joepie schreef op 20 december 2006 om 15:11:
Ik denk dat het andersom is. De zondagse samenkomst brengt met zich mee dat er een gemeenschappelijk belang is.

Dat lijkt me niet. Genoeg mensen die regelmatig een kerkdienst bezoeken maar niets met de gemeente hebben. Dat is onwenselijk.

quote:

Je kunt niet zeggen: zorg eerst maar dat je binnen die gemeenschap je thuis voelt zonder naar de kerk te gaan.

Dat zeg ik ook niet. Ik zei: De gemeenschap is belangrijk, en daarom ga je naar de erediensten. Maar als je 't belang van de gemeenschap niet ziet, heeft zo'n eredienst weinig nut.

quote:

Want dat is juist die gemeenschap. Het met elkaar Gods woord horen en samen God loven en prijzen.

Wel wat meer dan dat, hoop ik. Elkaar tot een hand en een voet zijn, zorgen voor armen en verdrukten, getuigen in de wereld, et cetera. Allemaal dingen die nauwelijks tijdens de eredienst gebeuren.

[E-line]

quote:

Pooh schreef op 20 december 2006 om 15:19:
[...]

Dat lijkt me niet. Genoeg mensen die regelmatig een kerkdienst bezoeken maar niets met de gemeente hebben. Dat is onwenselijk.

Onwenselijk, maar wel een begin. Waar kwamen de mensen in Handelingen 2 op af? Juist, op de boodschap, niet zozeer omdat ze die groep nou zo aantrekkelijk vonden (een stelletje boeren ofzo?)

quote:

[...]

Dat zeg ik ook niet. Ik zei: De gemeenschap is belangrijk, en daarom ga je naar de erediensten. Maar als je 't belang van de gemeenschap niet ziet, heeft zo'n eredienst weinig nut.

Dat ben ik niet met je eens. De gemeenschap is een gevolg van het neerhalen van de muren die mensen normaal maken, en die worden neergehaald door de boodschap van het evangelie, en die boodschap wordt bij uitstek verkondigd in de eredienst. Inderdaad, dat kan niet zonder gevolgen blijven voor welk belang je hecht aan de gemeenschap, maar het begint niet met die gemeenschap maar met de boodschap die in de eredienst klinkt.

quote:

[...]

Wel wat meer dan dat, hoop ik. Elkaar tot een hand en een voet zijn, zorgen voor armen en verdrukten, getuigen in de wereld, et cetera. Allemaal dingen die nauwelijks tijdens de eredienst gebeuren.

Alweer: dat zijn als het goed is onvermijdelijke gevolgen van het samen luisteren naar Gods Woord.

[Pooh]

Het wordt een beetje offtopic, maargoed:

De boodschap van het evangelie klinkt niet alleen in de eredienst, en zelfs niet 'bij uitstek' in de eredienst. De boodschap klinkt ook daar, maar net zo goed in een alpha-cursus, een huiskring, en zelfs door het scheppen van soep voor daklozen. De gemeenschap ontstaat inderdaad door de boodschap, maar de eredienst ontstaat uit de gemeenschap, uit de wens (en opdracht) om samen God te eren. Net zoals de alpha-cursus ontaat uit de wens om die boodschap te delen, de huiskring ontstaat uit de wens om concreet vorm te geven aan die gemeenschap, het soepscheppen onstaat uit de wens te zorgen voor de zwakken in de samenleving.

[elle]

Zo te zien heeft Nicole zich jarenlang prima gevoeld bij alleen de boodschap. Die boodschap kende ze dus wel (van de TV? Boeken? Een cursus? ...) Maar zij zocht de gemeenschap niet op. Als het alleen om de boodschap gaat, kun je ook op zondag de TV aanzetten.
't Is echter een opdracht om je bij een gemeente, het lichaam van Christus, te voegen. Inderdaad om elkaar tot hand en voet te zijn. Dat lukt niet als je de boodschap van de TV haalt.

Een 13jarige zoon is moeilijk. De boodschap kent hij al wel, daarvoor hoeft hij niet naar de kerk (neem ik aan). Of 'ie het ook gelooft, is een tweede. Maar dat doe je niet door hem te dwingen om naar de kerk te gaan.
Je zou kunnen proberen om afspraken te maken: mama vindt het fijn als je 1x per zondag mee gaat.
Idd, die tienerclubs zijn ook een goed idee. Of uitdagen tot vrijwilligerswerk in de kerk. Maar dat staat of valt met hoe actief jullie, als ouders, meedraaien in dat proces. Geef dus het goede voorbeeld, en vertel je zoon dat jullie het fijn vinden wanneer hij ook meer betrokken zou raken.

[Zijnkind]

Niet onbelangrijk is het hebben van vriend(innet)jes in de gemeente. Dat trok mij een tijdje meer dan de boodschap of andere zaken in mijn puberteit. Voor de rest hebben Pooh en Elle al bruikbare tips aangedragen. Het is wel een beetje afhankelijk van wat er verder in je gemeente leeft aan activiteiten uiteraard.

[grondig christelijk]

quote:

Nu ik dus wel regelmatig ga, vind ik het eigenlijk wel heel lekker. Echter heb ik ook kinderen en die gingen natuurlijk ook nooit omdat ik nooit ging. Hoe laat ik ze wennen aan naar de kerk gaan maar nog belangrijker...hoe krijg ik het zover dat ze ook echt willen gaan, het nut ervan zien, zonder ze het op te dringen want dat wil ik dus absoluut niet

Ik hoop dat jullie een tip voor me hebben want wat kerk betreft...ben ik nog wel erg onzeker....

Nicole, eerst even een vraagje. Waarom vind je het nu wel "lekker" om naar de kerk te gaan? Als ik vragen mag.

GC

[Liudger]

Hoi Nicole,

Als je zegt dat je altijd wel in God hebt geloofd, kunnen we daaruit afleiden dat je kinderen, inclusief de 13-jarige, dat ook doen? Of niet?

Ik ben het met Pooh eens dat wat het belangrijkst is, is deelname aan een Christelijke gemeenschap. Dat wil zeggen, je daadwerkelijk interesseren voor je gemeenteleden, hen bijstaan in hun moeilijkheden, in hun ontwikkeling als Christen, activiteiten met hen ondernemen.  Het hoogtepunt voor die Christelijke gemeenschap mag de eredienst zijn, als dat alles is wat we als Christenen samendoen, dan hebben we weinig begrepen van wat God van ons vraagt. Als we God liefhebben, dan willen we ook, naar zijn wens, onze medemens liefhebben. De gemeente, als leerschool, als ondersteuning, als voorbeeld, wordt dan de basis van waaruit we de hand kunnen reiken naar de medemens buiten de gemeente.

[joepie]

Maar het is andersom.
Want wie zal geloven zonder te horen?

Romeinen 10: 14 Hoe zullen zij dan Hem aanroepen, in wie zij niet geloofd hebben? Hoe geloven in Hem, van wie zij niet gehoord hebben? Hoe horen zonder prediker? 15 En hoe zal men prediken zonder gezonden te zijn? Gelijk geschreven staat: Hoe liefelijk zijn de voeten van hen, die een goede boodschap brengen.

De gemeendschap der Heiligen is een vrucht van die prediking.
Ook het naar elkaar omzien enz.
Maar je zult het eerst moeten hebben van het horen. Als ik de gemeente als voorbeeld zou moeten nemen om te gaan geloven, dan was mijn geloof allang op de klippen gelopen.
Want ik vind de gemeente nu niet echt een goed voorbeeld.
Ik denk dat velen hier daar wel een voorbeeld(en) van kunnen geven.
We moeten ons geloof op Christus bouwen en niet op mensen.

Ik zou gewoon tegen een zoon van 13 zeggen dat hij mee gaat.
Geen keus. Wij gaan zondag naar de kerk en dat is vnaf nu voor iedereen hier in huis zo.
13 jaar vind ik niet een leeftijd waarop er zelf bepaald mag worden wat ze willen.
Dan vallen ze nog gewoon onder jou verantwoording.

[Nicole]

Ik zal het een en ander even toelchten, dan begrijpen jullie misschien wat ik bedoel en hoe ik me hierin voel

Ik kom als kind uit een zo te zeggen...rottig gezin..geen goeie jeugd. De weg naar God is door mijzelf gevonden. Wat een kerk was wist ik wel maar ging er nooit heen. Drempelvrees? Maar ook, ik geloof in God, maar of ik nu gereformeert, baptist of wat dan ook ben, ik weet het niet. Ik geloof in God. Op de een of andere manier moet ik als ik naar de kerk wil een keuze maken van welk geloof ik dan heb....
Ik heb nooit onderwijs in het geloof gehad zeg maar, ik geloof gewoon in God en daarmee uit...begrijpen jullie dit? Of leg ik het heel rottig uit?

Ik ben gescheiden op een bepaalde leeftijd en heb kindjes. Op gegeven moment ontmoete ik Marc, een gereformeert vrijgemaakte man en we werden tot over onze oortjes verliefd. Wij hebben elkaar op zo'n bijzondere manier gevonden dat wij ervan overtuigd zijn dat God ons naar elkaar toe heeft gebracht. Ik kan ook voor het eerst sinds heel mijn leven zeggen: Ik ben HAPPY!

Marc,'s familie was vreselijk tegen mij...gescheiden...al kindjes...maar bovenal, niet gereformeert ! Ze vonden mijn geloof in God laag niveau geloof omdat ik niet naar de kerk ging maar ook niet on zeggen welk geloof ik dan had. Mijn geloof in God alleen was niet genoeg volgens hen.

Om een lang verhaal kort te maken....ik ben inmiddels geaccepteert, marc en ik zijn getrouwd en hebben samen pas geleden een zoontje mogen krijgen  

Door alle nare toestanden die wij gehad hebben tijdens de acceptatie van onze relatie in de familie maar ook in de kerk die Marc 2x zondags bezocht...is hij uit het gereformeerde geloof gestapt. Maar nu staan we daar....waar moet je nu dan heen?

Wij weten inmiddels dat niet alle gereformeerde zo zijn als wij ze hebben getroffen (gelukkig) maar we zijn nu dus wel op zoek van hoe en wat...

Wij zijn nu elke zondag bij de baptisten te vinden maar weten eigenlijk ook niet hoe het hier verder nu werkt. We willen ons wel ergens bij aansluiten maar waar en waar ben je als samen gesteld gezin dan wel volledig welkom??

Het is allemaal erg moeilijk....we willen wel maar weten niet hoe

Ik voel me nu wel fijn in een kerk en daar is Marc in eerste instantie de oorzaak van. Op mijn 13 jarige zoon gaan we ook allemaal zondags dus naar de kerk.
We weten echte nog niet waar we thuis horen....

Nou ja, ik hoop dat julie mn verhaal een beetje snappen en wellicht op weg kunnen helpen of een tip?....

[Nicole]

mijn 13 jarige zoon gelooft absoluut in God maar heeft omdat ik vroeger ook nooit ging heeft hij er geen behoefte aan.

Dwingen is voor mij geen optie. Ik vind namelijk dat een 13 jarige wel degelijk een keuze mag hebben en gedwongen worden tot iets is naar mijn gevoel altijd negatief.

[grondig christelijk]

quote:

ik geloof gewoon in God en daarmee uit...begrijpen jullie dit? Of leg ik het heel rottig uit?

Op gegeven moment ontmoete ik Marc, een gereformeert vrijgemaakte man en we werden tot over onze oortjes verliefd. Wij hebben elkaar op zo'n bijzondere manier gevonden dat wij ervan overtuigd zijn dat God ons naar elkaar toe heeft gebracht. Ik kan ook voor het eerst sinds heel mijn leven zeggen: Ik ben HAPPY!

Marc,'s familie was vreselijk tegen mij...gescheiden...al kindjes...maar bovenal, niet gereformeert ! Ze vonden mijn geloof in God laag niveau geloof omdat ik niet naar de kerk ging maar ook niet on zeggen welk geloof ik dan had. Mijn geloof in God alleen was niet genoeg volgens hen.

Door alle nare toestanden die wij gehad hebben tijdens de acceptatie van onze relatie in de familie maar ook in de kerk die Marc 2x zondags bezocht...is hij uit het gereformeerde geloof gestapt. Maar nu staan we daar....waar moet je nu dan heen?

Wij weten inmiddels dat niet alle gereformeerde zo zijn als wij ze hebben getroffen (gelukkig) maar we zijn nu dus wel op zoek van hoe en wat...

Wij zijn nu elke zondag bij de baptisten te vinden maar weten eigenlijk ook niet hoe het hier verder nu werkt. We willen ons wel ergens bij aansluiten maar waar en waar ben je als samen gesteld gezin dan wel volledig welkom??

Het is allemaal erg moeilijk....we willen wel maar weten niet hoe

Ik voel me nu wel fijn in een kerk en daar is Marc in eerste instantie de oorzaak van. Op mijn 13 jarige zoon gaan we ook allemaal zondags dus naar de kerk.
We weten echte nog niet waar we thuis horen....

Nou ja, ik hoop dat julie mn verhaal een beetje snappen en wellicht op weg kunnen helpen of een tip?....

Beste Nicole,

ik lees in je verhaal dat Marc en jij elkaar op een bijzondere manier hebben ontmoet.
marc was gereformeerd en jij bent met hem mee gegaan.
al vroeg geloofde je, maar je bent niet onderwezen. je gelooft, omdat je gelooft.
nu zijn jullie op zoek omdat jullie teleurgesteld zijn.
waarschijnlijk teleurgesteld omdat de houding van mensen schade heeft gebracht en dit het beeld van een christenleven niet bevestigd, maar eerder tegen spreekt.

Er zijn velen die heel goed en diepgravend weten wat ze geloven, maar niet weten hoe ze dat in praktijk moeten brengen. Dat is dan hun de kern van het christen zijn, het goed weten.

Het gaat echter om meer, geloven moet je doen. Ook dat vraagt jezus Christus van een christen.
Ik herken wat je voelt en hebt mee gemaakt.
Dat je geloof niet is gevorm door wat men denkt dat je moet weten, maar dat je gewoon gelloft vindt ik in dit geval een pré. Dan sta je er onbevangen tegenover.

Zorg er voor dat je Jezus Christus niet los laat en ga samen met je man i alle rust op zoek naar een christengemeente waar in de prediking en het met elkaar om gaan ruimte is voor herstel van wonden. Waar je in de praktijk de liefde van de Heere Jezus mag ervaren.
Die gemeentes zijn er echt. Bidt dat de Heilige Geest jullie daar naar toe leidt.

Misschien is dat wel een baptistengemeente, ik zou dan gewoon de voorganger aanspreken of een van de bezoekers die lid is. Grote kans dat je er vanzelf in wordt getrokken.

God is met jullie bezig en wil pijn en wonden herstellen. Vertrouw daar op.Hheel belangrijk, ga samen in gebed je weg en bedenk dat je op Hem ,moet vertrouwen en niet op wat een ander daar van vindt. Het gaat er om wat Jezus Christus er van vindt en die ziet het geloofshart aan.

mag ik vragen waar je woont, toevallig in de buurt van Lelystad?

GC

[grondig christelijk]

quote:

Nicole schreef op 22 december 2006 om 10:02:
mijn 13 jarige zoon gelooft absoluut in God maar heeft omdat ik vroeger ook nooit ging heeft hij er geen behoefte aan.

Dwingen is voor mij geen optie. Ik vind namelijk dat een 13 jarige wel degelijk een keuze mag hebben en gedwongen worden tot iets is naar mijn gevoel altijd negatief.

nee, niet dwingen. Als je kinderen rond die leeftijd moet dwingen heeft dat óf te maken met de puberjaren en hun zoeken naar de eigen identiteit, óf en dat klinkt hard, hebben de kinderen de vreugde van het geloven en het plezier in de gemeentediensten (nog) niet ervaren. Een combinatie is natuurlijk ook mogelijk.
God heeft kinderen van gelovigen de Heilige Geest belooft Het beste is voorleven van geloofsvreugde en geloofsvertrouwen. Simpel gezegd, geloven mag ook voor jeugd gewoon tof zijn.

GC

[elle]

Op zich is het 'goed' om je bij een gemeente aan te sluiten. Ik geloof ook dat dat een roeping is, die de Geest je geeft. Je ziet dat terug in de manier waarop Paulus spreekt over hoe gelovigen dienen te functioneren in een gemeente.

quote:

Rom 12
1 Broeders en zusters, met een beroep op Gods barmhartigheid vraag ik u om uzelf als een levend, heilig en God welgevallig offer in zijn dienst te stellen, want dat is de ware eredienst voor u. (...) 4 Zoals ons ene lichaam vele delen heeft en die delen niet allemaal dezelfde functie hebben, 5 zo zijn we samen één lichaam in Christus en zijn we, ieder apart, elkaars lichaamsdelen. 6 We hebben verschillende gaven, onderscheiden naar de genade die ons geschonken is. (...)
9 Laat uw liefde oprecht zijn. Verafschuw het kwaad en wees het goede toegedaan. 10 Heb elkaar lief met de innige liefde van broeders en zusters en acht de ander hoger dan uzelf. 11 Laat uw enthousiasme niet bekoelen, maar laat u aanvuren door de Geest en dien de Heer.

Paulus laat zien dat je met zijn allen, als gelovigen, deel uitmaakt van het Lichaam van Christus. Hij wijst erop dat je gaven van de Geest krijgt om anderen in het geloof te steunen, te helpen met praktische maar ook met geestelijke dingen. Ergens anders zegt hij het zo:

quote:

1 Kor 12
4 Er zijn verschillende gaven, maar er is één Geest; 5 er zijn verschillende dienende taken, maar er is één Heer; 6 er zijn verschillende uitingen van bijzondere kracht, maar het is één God die ze allemaal en bij iedereen teweegbrengt. 7 In iedereen is de Geest zichtbaar aan het werk, ten bate van de gemeente. 8 Aan de een wordt door de Geest het verkondigen van wijsheid geschonken, aan de ander door diezelfde Geest het overdragen van kennis; 9 de een ontvangt van de Geest een groot geloof, de ander de gave om te genezen. 10 En weer anderen de kracht om wonderen te verrichten, om te profeteren, om te onderscheiden wat wel en wat niet van de Geest afkomstig is, om in klanktaal te spreken of om uit te leggen wat daar de betekenis van is. 11 Al deze gaven worden geschonken door een en dezelfde Geest, die ze aan iedereen afzonderlijk toebedeelt zoals hij wil.

Met andere woorden, als gelovige zal de Geest je in een gemeente willen plaatsen, omdaar God (en je naaste) te kunnen dienen. Het is niet zozeer het 'naar de kerk gaan' wat belangrijk is, het is meer het 'naar de gemeente gaan'.
Maar dat is niet alles. Deel uitmaken van een gemeente is ook goed voor jezelf. Al is het alleen maar omdat je met anderen het lijden, sterven en opstaan van Jezus Christus kunt gedenken.

quote:

1 Kor 10 (over het avondmaal, een beetje uit zijn verband gerukt):
16 Maakt de beker waarvoor wij God loven en danken ons niet één met het bloed van Christus? Maakt het brood dat wij breken ons niet één met het lichaam van Christus? 17 Omdat het één brood is zijn wij, hoewel met velen, één lichaam, want wij hebben allen deel aan dat ene brood.

Nu is dat in de vrijgemaakte kerk voor je zoon allemaal wat lastig. Vrijgemaakten zijn nogal huiverig voor het laten doen van geloofsbelijdenis door jonge tieners. En zolang iemand zijn geloof niet heeft beleden, worden ze niet toegelaten aan het avondmaal.
Maar, zoals ik al eerder zei, je kunt zelf het goede voorbeeld geven voor je zoon. Zoek een gemeente waarin jij en je man God kunnen dienen. Ga echt deel uitmaken van dat Lichaam van Christus. Probeer dan je zoon uit te dagen tot het doen van openbare geloofsbelijdenis (bij de baptisten hoort daar een doop bij).

offtopic:Overigens valt er een boel te zeggen over 'het juiste geloof', baptisten, vrijgemaakten, leeftijd waarop je belijdenis zou mogen/moeten doen, echtscheiding, kerkshoppen enz. Maar dat is hier allemaal wat offtopic.

[Liudger]

quote:

joepie schreef op 22 december 2006 om 09:52:
Maar het is andersom.
Want wie zal geloven zonder te horen?

Romeinen 10: 14 Hoe zullen zij dan Hem aanroepen, in wie zij niet geloofd hebben? Hoe geloven in Hem, van wie zij niet gehoord hebben? Hoe horen zonder prediker? 15 En hoe zal men prediken zonder gezonden te zijn? Gelijk geschreven staat: Hoe liefelijk zijn de voeten van hen, die een goede boodschap brengen.

De gemeendschap der Heiligen is een vrucht van die prediking.
Ook het naar elkaar omzien enz.
Maar je zult het eerst moeten hebben van het horen. Als ik de gemeente als voorbeeld zou moeten nemen om te gaan geloven, dan was mijn geloof allang op de klippen gelopen.
Want ik vind de gemeente nu niet echt een goed voorbeeld.
Ik denk dat velen hier daar wel een voorbeeld(en) van kunnen geven.
We moeten ons geloof op Christus bouwen en niet op mensen.

Prediking vindt niet alleen in de kerkdienst plaats, en Christus is niet alleen in de kerk aanwezig, hij is daar waar twee of drie in Zijn naam vergaderd zijn. Je zegt het zelf notabene:

quote:

De gemeendschap der Heiligen is een vrucht van die prediking.
Ook het naar elkaar omzien enz.

De gemeenschap is een vrucht van de prediking, gebaseerd op Christus. Door deelname aan de gemeenschap bouw je dus niet op mensen, maar op Christus.

We moeten ons wel bedenken dat de prediking in de dienst met name gericht is op ingewijden. Als je eenmaal duidelijk verankerd bent in de gemeenschap, is kerkgang inderdaad essentieel. Maar om te kunnen profiteren van een kerkdienst heb je toch wel enige basis nodig, een basis die deze mevrouw denk ik grotendeels mist. Ik denk dat als je op zondag naar een kerk gaat waar je niemand kent en niemand je groet, naar een dienst waar je de structuur niet van begrijpt, de muziek niet kent, de prediking niet snapt, je dan al snel afhaakt. Overigens is een belangrijke rol van de kerkdienst (of zou dat ook moeten zijn) het ontmoeten van je mede gemeenteleden. Die onderschatting van de rol van de gemeenschap in het geloofleven en in de kerkdienst, heeft denk ik wel eens mensen weggejaagd.

Prediking is nodig, zeker. Maar voor deze mevrouw lijkt me als eerste vereist een prediking gericht op buitenstaanders. Dat kan via een Alpha cursus, misschien via catechisatie, gesprekken met een dominee, met andere gelovigen.

quote:

Ik zou gewoon tegen een zoon van 13 zeggen dat hij mee gaat.
Geen keus. Wij gaan zondag naar de kerk en dat is vnaf nu voor iedereen hier in huis zo.
13 jaar vind ik niet een leeftijd waarop er zelf bepaald mag worden wat ze willen.
Dan vallen ze nog gewoon onder jou verantwoording.

IN het algemeen heb je wel gelijk. Maar het is nu een kwestie dat niet alleen de zoon, maar ook de moeder niet echt goed inzicht heeft waarom kerkgang en deelname aan gemeenteleven belangrijk zijn. Hen dat besef bijbrengen is wellicht zinvoller dan haar, zelf nog in gedeeltelijk onbegrip, een machtswoord te laten uitspreken.

[grondig christelijk]

quote:

Die onderschatting van de rol van de gemeenschap in het geloofleven en in de kerkdienst, heeft denk ik wel eens mensen weggejaagd.

Prediking is nodig, zeker. Maar voor deze mevrouw lijkt me als eerste vereist een prediking gericht op buitenstaanders. Dat kan via een Alpha cursus, misschien via catechisatie, gesprekken met een dominee, met andere gelovigen.

Misschien wat off topic:

Onze voorganger zei dit jaar eens, wanneer het amen van de gemeentedienst op zondag heeft geklonken, begint onze door de weekse eredienst.
Ik zou niet willen spreken over mensen weg jagen omdat ik er van overtuigd ben dat velen met de beste bedoeling van de wereld hun christenleven leiden zoals ze dat leiden. Voorbeeld doet volgen.
Wat wel zo is, is dat mensen mondiger en kritischer zijn geworden. Bepaalde gezagsverhoudingen zijn anders komen te liggen.  Vroeger kwam DOMINEE langs en tegenwoordig is het Jan Jansen.
De sociale controle van de groep is anders komen te liggen en dus ook de druk terug houdend te zijn om eens ergens anders te kijken.
De kans dat je dan heel andere dingen ontdekt is niet onwaarschijnlijk. Dit ontdekken start vaak bij een stuk teleurstelling en ontevredenheid. dan komt men ergens anders en begint het "vergelijkend warenonderzoek". Gevolg kan zijn dat mensen vertrekken. Daar ligt vaak in eerste aanleg helemaal geen theologisch conflict aan ten grondslag, eerder een dubbel gevoel waar het inderdaad het gemeenschapleven betreft.

Er wordt geopperd Nicole naar een alphacursus te sturen of catechisatie.

Ik heb een vrijblijvend advies: start in elke kerk een cursus. Elk jaar weer. Een cursus voor buitenstaanders. Ook al is het voor één. Maar waak voor een ding. Maak er niet te veel een lesidee van.
Laat het een avond zijn met een introductie op het onderwerp door iemand die warm en liefdevol over Jezus kan praten, niet iemand die het allemaal meent te weten of de neiging heeft een erg docerende houding te hebben en dan vervolgens doorpraten in een groep of groepjes. Met een vaste gespreksleider. Iemand die het de groep durft laten doen en veel luistert. juist nietr persé een ouderling of predikant. Gewoon een gespreksleider die dit als uitdaging ziet en zich altijd goed voorbereid.
Geef in de eerste cyclus alle ruimte voor ontdekken en ook heel afwijkende meningen zonder direct aan te geven hoe het zit. Laat de aanwezigen het ontdekken. Dan gaan ze vanzelf vragen en nadenken.
Mijn ervaring als deelnemer was heel bijzonder en straks gespreksleider heb ik daarin weer een uitdaging om in de frontlinie te mogen vertellen en toe te lichten, te begeleiden en als wegwijzer te fungeren naar Jezus Christus.

Trouwens voor de gemeente op zich is het ook goed eens zo met elkaar om te gaan, rond een thema dat aanspreekt. Want je kunt die introductiecursus nog zo goed opzetten, als je niet zelf leeft wat je wilt overbrengen wordt het heel moeilijk. Dan val je gauw door de mand.

[Pooh]

quote:

grondig christelijk schreef op 22 december 2006 om 18:15:
Ik heb een vrijblijvend advies: start in elke kerk een cursus. Elk jaar weer. Een cursus voor buitenstaanders. Ook al is het voor één. Maar waak voor een ding. Maak er niet te veel een lesidee van.
Laat het een avond zijn met een introductie op het onderwerp door iemand die warm en liefdevol over Jezus kan praten, niet iemand die het allemaal meent te weten of de neiging heeft een erg docerende houding te hebben en dan vervolgens doorpraten in een groep of groepjes. Met een vaste gespreksleider. Iemand die het de groep durft laten doen en veel luistert. juist nietr persé een ouderling of predikant. Gewoon een gespreksleider die dit als uitdaging ziet en zich altijd goed voorbereid.
Geef in de eerste cyclus alle ruimte voor ontdekken en ook heel afwijkende meningen zonder direct aan te geven hoe het zit. Laat de aanwezigen het ontdekken. Dan gaan ze vanzelf vragen en nadenken.

Wat een mooie beschrijving van een Alpha-cursus.  

[Liudger]

quote:

Pooh schreef op 22 december 2006 om 20:47:

[...]

Wat een mooie beschrijving van een Alpha-cursus.  

[grondig christelijk]

quote:

Pooh schreef op 22 december 2006 om 20:47:

[...]

Wat een mooie beschrijving van een Alpha-cursus.  

ja leuk hé    Het viel mij ook al op.

[thijs14]

Beetje ombouwen en jehebt een advertentie

[grondig christelijk]

quote:

Trouwens voor de gemeente op zich is het ook goed eens zo met elkaar om te gaan, rond een thema dat aanspreekt. Want je kunt die introductiecursus nog zo goed opzetten, als je niet zelf leeft wat je wilt overbrengen wordt het heel moeilijk. Dan val je gauw door de mand.

even aanvullend op mezelf en wat is stel zal ook wel eens zijn gebeurt, maar toch. Misschien een idee om als gemeente een 40 - dagenproject te starten om elkaar echte beter te leren kennen, vooral ook op geestelijk gebied.
Bijvoorbeeld aan de hand van de romeinenbrief 12 tot 15.
Een 40-dagentraject waarin intensief met elkaar wordt omgegaan. Vaak is het zo dat mensen al iets van elkaar vinden zonder elkaar echt te kennen, dat gebeurt ook als gemeenteleden onderling helaas.

De vraag is dan is dat zinvol, wie heeft daar ervaring mee en hoe heb je het ervaren, wie heeft daar geen ervaring mee. Vindt je het de grootste onzin. Hoe zou een dergelijk project er uit moeten zien.

(zal dit even in een nieuwe draadje starten)

[The7thdayrest]

quote:

Nicole schreef op 20 december 2006 om 13:12:
Ehm het zit een beetje gecompliceert maar ik zal het zo kort en eenvoudig mogelijk proberen uit te leggen.

Pas sinds ik mijn huidige man ken, ga ik met hem mee naar de kerk. Voorheen deed ik dat nooit. Ik geloofde wel in God maar vond de weg naar de kerk nooit zo belangrijk...vond het ook wel eng eigenlijk.

Nu ik dus wel regelmatig ga, vind ik het eigenlijk wel heel lekker. Echter heb ik ook kinderen en die gingen natuurlijk ook nooit omdat ik nooit ging. Hoe laat ik ze wennen aan naar de kerk gaan maar nog belangrijker...hoe krijg ik het zover dat ze ook echt willen gaan, het nut ervan zien, zonder ze het op te dringen want dat wil ik dus absoluut niet

Ik hoop dat jullie een tip voor me hebben want wat kerk betreft...ben ik nog wel erg onzeker....

Hallo en een gezegende dag ten Aller eerste.

Ten eerste moet jij zeker van jouw zaak zijn over het geloof, dat het geloof in jouw gevestigd is, dus de liefde van Chistus Jezus moet in jouw zijn gevestigd,  en de leer van het woord komt altijd op zijn tijd.

Ten tweede Moet je daarna een Goed Voorbeeld zijn voor iedereen in Christus Jezus, een goed voorbeeld zijn als in doen wat Christus Jezus van je verlangt, je weet wel goeie dingen doen in de naam van Jezus, er zijn zat voorbeelden in de Bijbel weerlegd.
als je geen goed voorbeeld toond voor je kinderen , dan kan je ook niets beter van hun verlangen want zij kijken op naar je voor een voorbeeld ten aller tijden al zijn ze eigenwijs ze verlangen toch naar een voorbeeld van oprechtheid in Jezus Christus en dit kan jij zijn.

Ten derde Blijf je kinderen ten aller tijden bemoedigen en te stimuleren om toch naar de kerk te komen... stimuleer ze in iets datze leuk vinden om te doen wat ook in de kerk te doen valt , het zei : zingen, Bijbel lezen, helpen opruimen of opbouwen van stage, activiteiden meer doen, handarbeid. ja kijk wat hun stimuleerd in de kerk, zoniet stimuleer ze thuis in wat ze leuk vinden te doen wat ook met het geloof te maken heeft. zoek en Gij zult vinden.

Ten Vierde :Laat het verleden achter je Want Jezus heeft je al vergeven, wat fout was was fout en geef het eerlijk toe , en verbeter het vanaf nu want Jezus heeft jouw al vergeven.

Ten Vijfde als laatste ..Bid Vooral voor alles dat de Here je moge zegenen met alles wat je vraagd en mag hebben , Bid voor je kinderen dat zij ook in de geest van Jezus mogen opgroeien, doe dit oprecht .. en je zult zien .. een verandering zal plaats nemen in je Persoonlijke leven.

Tot zo ver.
moge God je ook zegenen.

The 7thdayrest

[pupurin1]

Hij heeft er kennelijk geen behoefte aan, accepteer dat dan.