Goed. Mijn impressie van Soul Survivor... Heel eerlijk gezegd was ik maar wat blij dat ik het gisteren en vandaag zo druk had dat ik tot nu toe nog geen impressie kon schrijven, en zelfs nu vind ik het eigenlijk nog moeilijk om precies onder woorden te brengen wat er gebeurde en hoe ik het ervaren heb...
Ik zal maar eerlijk zijn: ik had gehoopt dat ik met een positief gevoel daar weg zou gaan omdat mijn relatie met God versterkt zou zijn. Jammer genoeg overheerste dat positieve gevoel achteraf helaas niet... 'Mixed emotions' laat ik het zo maar zeggen.
Goed, genoeg geleuterd. Wat gebeurde er allemaal? 's Middags ben ik bij een seminar over bidden geweest. Die vond ik goed, aansprekend, verfrissend, maar bij tijd en wijle wel wat 'te' evangelisch (qua toon vooral).
's Avonds bij de Celebration geweest in een mega-tent die tot de nok toe gevuld was. Na een luchtig begin barste het worshippen los. Een retestrakke (vergeef me het woord...) band met een goeie zanger (Tim Hughes) die het publiek makkelijk meenam in de aanbidding. Wat me opviel was dat er, voor zover ik kon waarnemen, geen mensen in de Geest vielen (zoals de geruchten willen doen geloven), maar dat er wel mensen in tongen begonnen te praten op een manier die ik op zijn minst verdacht vind: een paar keer eindigde een liedje met 'na, na, na' en dat ging dan heel ongemerkt over in een soort onbegrijpelijk gebrabbel zeg maar.... En op andere momenten gebeurde het niet...
Daarna was er een soort preek, waarin werd verteld dat 'worshippen' niets voorstelt als het niet gevolgd wordt door daden (zorg voor armen, minder bedeelden, zieken etc.) Een hele verfrissende boodschap die ik niet verwacht had bij deze gelegenheid.
Na de toespraak werd er echter een oproep gedaan aan mensen die speciaal door God geraakt zouden zijn door de toespraak, om naar voren te komen. Hier begonnen mijn nekharen weer wat recht overeind te staan en mijn gevoel bedroog me niet: er stond wat te gebeuren wat ik niet aangenaam zou vinden. En inderdaad: 'opeens' sloeg de emotie van de 'prediker' over op het publiek en steeg er een soort gezamenlijk gehuil op bij de mensen die naar voren waren gegaan (en misschien ook wel anderen). Opzich zou ik nog niet zoveel moeite met huilende mensen hebben, maar het klonk me heel onnatuurlijk in de oren. Al met al vond ik het een behoorlijk enge confronterende ervaring, waarvan ik me afvraag waar die vandaan kwam.
Kortom: het is me duidelijk geworden dat SoSu een 'heftige' conferentie is, waar de boodschap van God duidelijk en radicaal verkondigd wordt en waar mensen er oprecht naar verlangen God te ontmoeten, maar waar ook 'bovennatuurlijke' dingen gebeuren waarvan ik me ernstig afvraag wat ik ervan moet denken/vinden. Volgens mij vindt er echt wel een soort geestelijke strijd plaats op SoSu...
Een vriend van me schreef het volgende op een ander forum waar ik kom, en daar wil ik maar mee afsluiten:
"Waar mensen God zoeken zal er strijd zijn. Veel ervaringen zijn dus waarschijnlijk van God, terwijl een hoop andere ervaringen van het kwade zijn.
Ik denk dat twee dingen heel belangrijk zijn bij SoulSurvivor: er moet veel gebeden worden voor de jongeren die aanwezig zijn. Tegelijkertijd moet er aandacht zijn voor een duidelijke leer; het gaat niet alleen om ervaringen. Zonder besef van onze zondige natuur kun je niet vragen om verlossing, zonder verlossing is er geen dankbaarheid. Het bekende rijtje van de catechismus: ellende, verlossing, dankbaarheid; deze drie horen bij elkaar en kunnen niet zonder elkaar."
