Ik had er zelf ook nog wat andere gedachten bij. Je kunt het hebben over een therapeutische relatie (of hulpverlenersrelatie) in positieve zin. En zo bedoelde ik het ook. En Jezus is onze geneesheer. En het is volgens mij ook zo dat God door werkingen die wij kunnen vergelijken met wat therapeuten met ons kunnen doen (alleen dan volmaakt) contact met ons maakt en onderhoud. Jezus doorzag bijvoorbeeld van mensen hun beweegredenen en dat bracht de mensen tot erkenning dat Hij iets heels speciaals voor hen kon betekenen. (Zelfs al wisten ze nog niet dat Hij hun zonden zou kunnen vergeven)
Maar de term wordt dacht ik ook wel eens gebruikt om iets negatiefs aan te geven. Dat iemand een relatie (een liefdesrelatie) is aangegaan die niet gelijkwaardig is, maar waarin de één vooral de hulpverlener van de ander is. Zo’n relatie kan tijdens een therapie ontstaan, maar het kan ook zijn dat iemand die rol gewoon op zich neemt of juist de rol van hulpvrager.
Het is eigenlijk heel wonderlijk aan de relatie van God met ons dat Hij zelf zorgt dat de relatie die Hij met ons heeft, ook al is Hij daarin onze therapeut, een volwaardige (liefdes)relatie is. Het één doet geen afbreuk aan het andere.
Er werd gesproken over het wegnemen van angst. Ik had er niet eens zo bij nagedacht dat het vooral angstige mensen zouden zijn die therapie nodig hebben. Ik dacht meer aan mensen die op allerlei manieren vast kunnen lopen in het leven, zonder dat ze zelf doorhebben waarom. Vaak komt dat ook doordat het doorhebben van het waarom pijn met zich meebrengt. Pijn waar we meestal niet aan willen. Of onveiligheid, in ieder geval het gevoel van onveiligheid. Misschien bedoelde ik het ‘therapeutisch’ noemen van onze relatie met God ook wel vooral zo dat omdat Hij onze pijn en gevoel van onveiligheid op kan vangen en op wil vangen, dat Hij ons daarin draagt zeg maar, dat Hij ons daardoor ook veel mogelijkheden geeft om weer los te kunnen komen in allerlei dingen waarin wij vastgelopen zijn in ons leven. Dat kunnen grote, maar ook zoveel kleine dingen zijn.
Misschien omdat ik nogal veel hoor en lees over wat therapie met mensen doet, dat ik mij daarom erover verwonderde hoeveel parallellen er zijn met wat God met ons kan doen. (Of wat wij met God kunnen doen)
Ik vind het wel mooi gezegd wat Jef de Vries zei over het overbodig worden van de psychologie, maar het was overigens niet mijn eigen bedoeling om de psychologie op die manier te relativeren. Het aanvullende werk van psychologen en therapeuten zie ik niet als: met een beetje meer geloof zou het niet nodig zijn. Zo ziet hij vast ook niet, maar het zou gedacht kunnen worden. Maar inderdaad een goed uitgangspunt om het als aanvullend te zien.
