Dat was de titel van een gedicht dat een van de moeders gisteravond voordroeg; ze heeft het zelf geschreven. We waren allemaal heel stil, een broos moment, inderdaad.
Het was de eerste avond van een nieuw seizoen Caritas, praatgroep voor ouders met een homoseksueel kind. We zijn in twee groepen uiteen gegaan, Carolien met de vaders, Klaas met de moeders. Ik kan alleen voor mezelf spreken: wat een lieve, lieve moeders. Wat een groot hart en wat gebeurt er veel bij ouders als hun kind vertelt dat het homo is.
Als ik zou moeten samenvatten welke onderwerpen vooral aan de orde komen dan zou ik zeggen:
- de worsteling met wat de Bijbel zegt
- hoe communiceer je met je kind
- de angst dat je kind gekwetst wordt door (kerk)mensen
- hoe ga je om met (kerk)mensen die je negeren/verstoten als ze horen dat je kind homo is
- hoe kun je het gesprek aangaan met kerkenraad, broeders en zusters uit de gemeente e.v.a.
We hebben bij de oprichting met elkaar afgesproken, dat iedereen mag zijn wie hij/zij is en dat we van deelnemers verwachten dat zij elkaars mening t.a.v. homoseksualiteit respecteren. Deze verschillen zijn er dan ook in de groep, maar: er is inderdaad respect en begrip voor elkaar.
We hebben ook afgesproken om niet te vervallen in een theologische discussie, maar toch blijkt er veel behoefte te bestaan aan uitleg van de bijbelteksten zoals die vaak worden aangehaald m.b.t. homoseksualiteit. Carolien en ik gaan een predikant vragen om hier iets over te vertellen. Maar ook dan gaan we geen teksten uitvlooien, maar samen kijken naar de context van de teksten en de manier waarop deze teksten worden uitgelegd.
We hopen dat er meer ouders over de drempel durven komen. De drempel ligt niet hoog: iedereen is welkom, alles blijft tussen de vier muren van de Paaskerk, we zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Dus ouders: weet je zelf welkom in onze groep! Binnenkort staat de nieuwe datum op de website:
www.chjc.nl/Caritas.htm Tot slot het gedicht van een van de moeders:
Coming out
Broos moment
Wanneer je in mijn schoot
verdrinkt in verdriet en vragen,
terwijl ik alleen maar denk:
“ik wist het wel”.
Broos moment
waardevol
van openheid en liefde
En alleen een overtuigend iets in mij:
“het is alsof je niets nieuws vertelt..”
Hoe,mijn kind
zou ik je kunnen verstoten?
Na zoveel mooie jaren,weet ik
dat wat je zegt
oprecht en helder is
omdat ik je zo goed ken..
Broos moment
van nieuw onzeker leven
Tastend, zoekend,
naar ‘t goede voor jezelf, en ons gezin
Maar bovenal een onontkoombaar
nieuw begin…
