Groot leeftijdsverschil binnen een relatie

[ilse]

Hallo,

Ik hoop dat jullie me kunnen helpen…

Ik ben een vrouw van halverwege 20 en heb een relatie met een man die 28 jaar ouder is. Ik heb hier gezien ons leeftijdsverschil erg veel moeite mee. Toch passen we erg goed bij elkaar: hebben dezelfde interesses, kunnen goed praten, etc. Hierdoor merken we beiden niet dat we qua leeftijd zoveel verschillen. Toch ben ik bang dat mijn omgeving dit niet begrijpt en onze relatie niet zal accepteren. Daarom hebben we het tot nu toe stil gehouden. Niemand, zelfs m’n familie, is hiervan op de hoogte. Dit maakt het soms erg ingewikkeld en het liefste zou ik het ook gewoon willen vertellen, maar ben dus bang dat ik op onbegrip stuit. Ik ben iemand die erg houdt van openheid en eerlijkheid, maar soms doet zich een situatie voor dat ik niet open en eerlijk kan zijn. Hier voel ik me dus niet echt prettig bij.
 
We hebben ons allebei tegen onze relatie verzet door ook meerdere pogingen gedaan om uit elkaar te gaan. Dit is niet gelukt, we groeien steeds dichter naar elkaar toe. Door een vakantie zijn we een paar weken uit elkaar geweest. Doordat mn vriend mij erg miste en door alle onzekerheden rondom onze relatie (wel/niet doorgaan) is hij heel erg ziek geworden. Hij heeft tijdens mijn vakantie door alle stress een drietal maagbloedingen gehad. Het is eigenlijk een wonder dat hij nog leeft.
 
Mn vriend kan echt niet zonder mij en woont daarom nu ook bij mij in. Dit vind ik ook erg moeilijk, omdat ik tegen samenwonen ben (ook al hebben we geen seksuele gemeenschap met elkaar). M’n vriend kijkt hier iets anders tegenaan. Wel wil hij met me trouwen, maar daar ben ik nu in elk geval nog niet aan toe. Ook omdat we op geloofsgebied het nog niet altijd met elkaar eens zijn. Mijn vriend heeft namelijk jaren niets meer aan het geloof gedaan en is eigenlijk door mij er weer meer mee bezig. Ik weet dat als hij weer naar zijn eigen huis terug gaat het niet goed gaat met hem. Hij is te emotioneel en onrustig. Ook nu is het erg spannend omdat hij echt rustiger moet worden. Als dat niet gebeurt, haalt hij volgens de artsen het einde van het jaar niet.
 
Ik zit dus eigenlijk met de volgende dingen:
-         Ben erg gelukkig met hem, maar wat voor toekomst heb ik met hem? Mijn verstand zegt soms dat ik moet stoppen, maar qua gevoelens lukt dat niet. Ik kan niet zonder hem. We passen te goed bij elkaar.
-         Hoe vertel ik mijn omgeving over onze relatie?
-         Ik wil niet samenwonen, omdat ik van mening ben dat de Here dit niet goedkeurt. Of ligt dit anders wanneer we geen seksuele gemeenschap hebben?
Mn vriend zal nog onrustiger worden wanneer hij naar z’n eigen huis gaat. Hij moet echt rustiger worden, want de kans op een volgende maagbloeding is te groot en er bestaat een grote kans dat deze fataal wordt.
 
Ik hoop dat jullie wat adviezen voor me hebben!!

[Priscilla en Aquila]

Moelijk om dit te beoordelen op grond van een forumberichtje (waarbij je de ins en outs niet kent) maar dit klinkt mij niet goed in de oren (mede door soortgelijke dingen die ik in mijn omgeving heb meegemaakt met een ander stel)
Wat mij opvalt is

- dat je vriend niet zonder je kan en (daarom?) heel ziek werd toen jullie alkaar een tijdje niet zagen wegens vakantie.
Ik vind dat een beetje 'eng' in de zin van dat volwassen mensen toch een paar weken wel kunnen overzien en daar mee om moet kunnen gaan.

-  Je moet nu al dingen toestaan waar je het principieel eigenlijk mee oneens bent.
Dat hij nu al bij je woont omdat hij niet zonder je kan - terwijl jij eigenlijk tegen samenwonen bent.
Je vriend lijkt me veel te afhankelijk van jou. Dat lijkt me niet goed....
Hij haalt het einde van het jaar niet als hij niet rustiger wordt en daar wordt jij voor 'gebruikt'.
Stel dat je een einde aan de relatie zou willen maken, (gewoon om even het punt wat ik wil maken duidelijk te maken) sta je onder druk omdat je vriend anders misschien wel doodziek wordt en het einde van het jaar niet haalt..

Dat zijn de moeilijke punten en dat je niet op een lijn zit ook qua geloof.
Het leeftijdsverschil heeft daar verder niet zo mee te maken m.i.


Iig veel sterkte gewenst en wijsheid.

[PietZa]

Ilse,

Wat een verhaal. Je hebt het zeker niet makkelijk dat is wel duidelijk.
Even een beetje op een rijtje zetten wat je problemen zijn:
- Je vriend is 28 jaar ouder dan jou
- Je vriend deelt niet het geloof dat jij hebt, of heeft op zijn minst nog een weg te gaan
- Je vriend wil samenwonen terwijl jij dat niet wilt
- Je vriend mist je zo erg dat hij maagbloedingen krijgt
- Jullie voelen samen een band die maar niet lijkt te onderdrukken
- Niemand weet nog van jullie relatie, je wil het graag zeggen, maar je bent bang voor de reacties

Wat betreft leeftijdsverschil. Dat vind ik op zich niet direct een probleem. Toch zitten er wel wat dingen aan vast waar je op zijn minst bewust over moet hebben nagedacht. De eerste is dat omdat je vriend veel ouder is dan jij en dus ook eventueel een overmacht kan zijn. Ik zeg "kan" omdat dat natuurlijk niet zo hoeft te zijn, maar het is wel mogelijk. Een tweede is, dat je in de loop der tijd in verschillende levensfases kan komen. Waar de één leert zal de ander al werken. Waar de één richting pensioen loopt is de ander nog volop aan het werk. Waar de één gebreken van ouderdom zal krijgen heeft de ander waarschijnlijk nog geen last daarvan.
Uiteraard hoeft dat allemaal niet zo te zijn, maar de kansen zijn veel groter.

Het geloof lijkt mij een zeer belangrijke factor. Het is zeer moeilijk om een relatie te hebben met iemand die niet gelooft en waar je de intimiteit van het geloof niet mee kan delen. Ik heb in mijn omgeving iemand die daar in de relatie enorm mee worstelt. Alleen naar de kerk gaan en thuis niet kunnen praten over de dienst. Uberhaupt niet kunnen delen van de worstelingen en vragen in je geloof. Je kinderen wel of niet dopen? Je kinderen wel of geen geloofsopvoeding geven? enz...
Zorg op zijn minst dat je veel spreekt over hoe belangrijk het geloof voor je is en stel voor je zelf de grens: Als hij niet zal geloven dan kan de relatie uiteindelijk niet doorgaan.

Wat betreft het samenwonen. Juist omdat jullie nog veel hebben te bespreken voordat je de relatie echt kan laten doorgaan is het niet slim om al te gaan samenwonen. Dit maakt het voor jezelf alleen maar moeilijker om de grenzen te bewaren. Ja ook seksueel zal het moeilijker worden naarmate jullie langer samenwonen, maar ik bedoel ook je emotionele grenzen. Als je samenwoont zal het alleen maar moeilijker voor je worden om, als je vriend niet wil geloven, er toch een punt achter te zetten. Als je vriend echt om je geeft dan wil hij jou de ruimte geven en heeft hij eerbied voor de morele standpunten die jij hebt.

Wat betreft de maagbloedingen. Heel cru gezegd denk ik dat dit niet de reden mag zijn waarom jullie geen afstand van elkaar zouden houden. Het is toegeven aan (misschien onbedoelde) emotionele manipulatie als je hierdoor je vriend dichter bij je laat komen dan je zelf wil. Ja natuurlijk heeft je vriend een probleem. Maar dan is het beter om naar de achterliggende reden te kijken dan de symptomen bestrijden. Je vriend heeft het niet voor niets. En als je hieraan toegeeft zal het ook in de toekomst van de relatie terug kunnen komen. Als je je vriend echt wil helpen zorg dan dat hij psychische hulp krijgt, ondersteun hem daar in, maar ga niet in op de emotionele manipulatie.

Wat betreft de band. Ga eens bij je na wat die band is. Wat maakt die band nu zo sterk en waarom? Als je dat duidelijker voor je hebt dan weet je ook hoe je hiermee om moet gaan, en kan je toetsen of die band die jullie hebben ook goed en positief is en niet iets wat later zal vergaan.

En dan het feit dat je het nog niemand hebt vertelt. Dat is nog het ergste voor jou. Je zit in een behoorlijk lastig parket en niemand bij wie je terecht kan dan bij die vriend, waar je ook niet volledig terecht kan omdat het niet gelooft (of op zijn minst nog niet zo ver is).
Neem op zijn minst iemand in vertrouwen waarvan je weet dat die persoon er secuur mee om gaat. Vraag om begrip zonder dat men het met je eens is, vertel je verhaal, luister naar eventueel goede raad en ga samen bidden tot God. Leg samen met die persoon je verhaal bij Hem neer en vraag Hem om wijsheid. Bid ook zelf maar tot God. Leg alles bij Hem neer. Lees veel Bijbel en luister naar Zijn stem.

Mogen de mensen van dit forum ook voor je bidden?

Ik heb veel gezegd. Ik ken jouw situatie niet en kan het compleet verkeerd oppakken. Ik ben ook geen perfect mens maar dit is wat mij te binnen schiet als ik je verhaal lees. Ik wil je echt niet veroordelen, zie mijn reactie als een welgemeend advies vanuit christelijke liefde!

[ilse]

Bedankt voor jullie reacties.

Maar misschien ben ik niet helemaal duidelijk geweest... m'n vriend is nu wel weer met het geloof bezig en we gaan samen naar de kerk. We bidden samen veel en leggen onze situatie bij God neer en vragen Hem ook om ons te helpen.

Ik zou het erg fijn vinden als mensen van het forum voor me willen bidden. Ik vertrouw ook op Hem dat Hij mijn leven leidt, al is het nu allemaal wel erg onzeker en moeilijk.

[Fotogravinnetje]

quote:

ilse schreef op 16 oktober 2007 om 10:30:

Ik zou het erg fijn vinden als mensen van het forum voor me willen bidden. Ik vertrouw ook op Hem dat Hij mijn leven leidt, al is het nu allemaal wel erg onzeker en moeilijk.

Heb je ook serieus bij jezelf overwogen wat je doet als God je duidelijk maakt dat deze relatie NIET goed is? (Waarmee ik dus niet wil zeggen dat die relatie niet goed is, maar als je Gods leiding wil aanvaarden, doe je dat dan ook als God anders wil dan jij en je vriend dat willen?)
Verder wil ik me aansluiten bij die anderen, inclusief de raad om er met een goede vriend/vriendin over te praten en samen met hem of haar bidden. Iemand die jou kent, en je situatie, kan waarschijnlijk beter raad geven dan wij met onze beperkte informatie.
En kijk alsjeblieft goed uit voor emotionele manipulatie, want dat maakt meer kapot dan je lief is!

[Liudger]

Ilse, een moeilijke situatie, en veel sterkte gewenst.

Pietza heeft eigenlijk alles wel gezegd wat ik ook zou zeggen. Voor mijzelf wat er uitsprong in je verhaal  was de mate waarin deze man afhankelijk is van een relatie met jou. Het lijkt me erg ongezond. Onbedoeld, onbewust, allemaal mogelijk, maar het doet inderdaad aan manipulatie denken. Dat is toch geen manier om de centrale menselijke relatie in je leven te beginnen. Aandacht, vriendschap, zorg, zeker, maar je partner voor de rest van je leven? Komt de zorg en de kracht niet teveel van één kant hier?

[Bumblebee]

quote:

PietZa schreef op 16 oktober 2007 om 10:11:
- Je vriend mist je zo erg dat hij maagbloedingen krijgt
Wat betreft de maagbloedingen. Heel cru gezegd denk ik dat dit niet de reden mag zijn waarom jullie geen afstand van elkaar zouden houden. Het is toegeven aan (misschien onbedoelde) emotionele manipulatie als je hierdoor je vriend dichter bij je laat komen dan je zelf wil. Ja natuurlijk heeft je vriend een probleem. Maar dan is het beter om naar de achterliggende reden te kijken dan de symptomen bestrijden. Je vriend heeft het niet voor niets. En als je hieraan toegeeft zal het ook in de toekomst van de relatie terug kunnen komen. Als je je vriend echt wil helpen zorg dan dat hij psychische hulp krijgt, ondersteun hem daar in, maar ga niet in op de emotionele manipulatie.

Ik heb eigenlijk weinig toe te voegen aan PietZa's post, behalve dan dit: ga jezelf niet schuldig voelen aan de maagbloedingen van je vriend. Maagbloedingen worden nooit door stress alléén veroorzaakt maar altijd door tenminste ook nog iets anders, bijvoorbeeld een bacterie, bepaalde medicijnen, een maagzweer, alcohol (niet dat ik hem daarvan verdenk hoor   ).

Van stress wordt het niet beter (geen enkele ziekte) maar ga niet aan hem vastgeplakt zitten want anders krijgt hij misschien weer een maagbloeding, zo werkt het nou ook weer niet.

Verder sluit ik me aan bij wat al gezegd is en wil ik je heel veel sterkte wensen.

[diak2b]

quote:

ilse schreef op 16 oktober 2007 om 09:36:
Hallo,

Ik hoop dat jullie me kunnen helpen…

Nadat al zoveel verstandigs is gezegd, en het ook nog eens een vraag is in GL, denk ik niet dat ik nog veel kan toevoegen, maar misschien toch iets:

quote:

Toch ben ik bang dat mijn omgeving dit niet begrijpt en onze relatie niet zal accepteren. Daarom hebben we het tot nu toe stil gehouden. Niemand, zelfs m’n familie, is hiervan op de hoogte.

Als je familie onbelangrijk voor je is, hoef je het niet geheim te houden. Je familie is dus wel belangrijk voor je. Is een relatie geheim houden voor je familie dan een goed begin? Lijkt me minstens problematisch te noemen. Ik ken de achtergronden niet natuurlijk, maar ik zou je wel heel dringend aanraden dit punt goed te overwegen. God zegt wel "eert uw vader en uw moeder", en naar mijn geloof is dat een gebod dat breder is, dat een groot belang aan "de familie" toekent. God is nogal een family-man.

quote:

Dit maakt het soms erg ingewikkeld en het liefste zou ik het ook gewoon willen vertellen, maar ben dus bang dat ik op onbegrip stuit. Ik ben iemand die erg houdt van openheid en eerlijkheid, maar soms doet zich een situatie voor dat ik niet open en eerlijk kan zijn.

Kan zijn, of wil zijn? Ik weet het niet, maar eerlijk en kritisch zelf-onderzoek lijkt me nuttig.

quote:

Mn vriend kan echt niet zonder mij en woont daarom nu ook bij mij in.

Je zegt alweer "kunnen" waar "willen" meer voor de hand ligt. Als mensen zijn we geschapen met een vrije wil (ok, dit is GL, dus daar valt op af te dingen) en minstens mag je de vrijheid van je wil als christen hanteren. Je kan je afvragen waarom hij, of jij, het nodig vindt om te doen alsof noodzaak, lot, (on)mogelijkheden bepalend zouden zijn voor jullie levenskeuzes. Is dat, omdat het echt een kwestie is van "kunnen", of is dat een manier om weg te lopen voor je eigen verantwoordelijkheden voor je eigen leven? In hoeverre ben je op zoek naar redenen om voor jezelf goed te praten dat je toegeeft aan ofwel je eigen emoties, ofwel zijn emoties of zelfs manipulaties? Opnieuw, ik weet het niet, dat zal je zelf moeten onderzoeken, maar ik kan je wel zeggen dat bij mij alle seinen op rood staan nav wat je schrijft.

quote:

-         Ben erg gelukkig met hem,

Weet je dat zeker?

quote:

maar wat voor toekomst heb ik met hem?

Dat kan je alleen zelf bepalen. Gezien het leefdtijdsverschil heb je in ieder geval mogelijk vele jaren verzorging voor de boeg, en daarna vele jaren eenzaamheid.

quote:

Mijn verstand zegt soms dat ik moet stoppen, maar qua gevoelens lukt dat niet.

En wie is de baas? Jijzelf, je verstand? Of je gevoel, je emotie? Heerst het menselijke in je, of het dierlijke?

quote:

Ik kan niet zonder hem.

Met alle vormen van respect: dat is gewoon niet waar. Je KAN best zonder hem, misschien WIL je niet zonder hem. Daar is niks tegen, maar het zou jezelf een enorme alarmbel moeten doen rinkelen dat je steeds praat in termen van "dit kan niet", "dat kan niet".

quote:

We passen te goed bij elkaar.

Waaruit blijkt dat? Jullie verschil in geloof? Of het feit dat je over hem moet liegen tegen je familie? Of jullie verschillende visie op samenwonen en huwelijk? Wat past er precies zo goed?

quote:

Hoe vertel ik mijn omgeving over onze relatie?

Zonder te liegen, zonder je te verdedigen, zonder je te verschuilen achter allerlei "kunnen" maar door gewoon open en eerlijk te vertellen wat je wil.

quote:

-         Ik wil niet samenwonen, omdat ik van mening ben dat de Here dit niet goedkeurt.

Toch doe je het. Wat zegt je dat?

quote:

Of ligt dit anders wanneer we geen seksuele gemeenschap hebben?

lijkt me wel, maar ik ben niet gereformeerd.

[Zijnkind]

Wat me opviel (zonder verder waarde oordeel)...Je hebt veel opzij gezet voor je vriend. Maar wat heeft hij voor jou gedaan?

Voor de rest is er al veel wijze raad gegeven. Leeftijd hoeft geen reden te zijn om niet een relatie aan te gaan. Maar het brengt wel wat praktische probleemjes met zich mee.

Ik zou je daarnaast aanraden om dit niet alleen te dragen en toch iemand in je directe omgeving in vertrouwen te nemen en ermee te praten.

[dingo]

Het lijkt me dat je vriend een onevenredig beslag legt op je leven, je principes, je verantwoordelijksheidgevoel en je toekomst. Vanzelfsprekend vind je het geweldig dat iemand je nodig heeft maar of dat een goede basis is voor een relatie met iemand die ruimschoots je vader kan zijn? Als je werkelijk zijn vrouw wil worden zorg dan dat je zijn vrouw wordt en niet zijn sloofje! Voor de rest ondersteun ik Zijnkind's advies om een betrouwbaar iemand in vertrouwen te nemen.

[Pooh]

offtopic:-> CZDP. Lijkt me niks voor GL of GC dit.