Modbreak:
Bericht gemerged met bestaande discussie over zelfbevrediging. Zoals deze poster al zegt: daar is al veel nuttigs over gezegd.
Over zelfbevrediging is al veel geschreven en veel zinnigs gezegd, dus waarom moet ik nu zo nodig een duit in het zakje doen over dit onderwerp? Omdat, naar ik hoop, mijn persoonlijk ervaring met dit onderwerp en wat ik daarvan heb geleerd, wellicht ook anderen van nut kan zijn. Het onderwerp is bovendien blijvend actueel.
Ik ben een man van in de dertig, belijdend christen, al een leven lang vrijgezel en nog maagd. Daar heb ik overigens geen enkel probleem mee. Anders dan sommige komisch bedoelde films willen doen geloven, is het een fabeltje dat je daardoor onder een ondraaglijk sterke seksuele spanning komt te staan.
Niettemin kom ik soms tot zelfbevrediging, overigens zonder porno (dat ik verafschuw, hoewel ik in het verleden op internet een aantal keren dingen heb gezien en gezocht die weliswaar geen porno zijn, maar ook niet zuiver) en zonder mij in gedachten te bezondigen aan toevallige indrukken die ik op straat of elders opdoe, omdat ik terdege besef dat die mooie dame in mijn blikveld weleens getrouwd zou kunnen zijn. Bovendien acht ik het respectloos en ontmenselijkend om louter vanuit lust naar iemand te kijken, dus als die neiging me bekruipt, kijk ik snel een andere kant op. Ook bij het surfen op het internet neem ik mij in acht. Ik probeer indrukken te vermijden die prikkelend zijn. Ook is het misschien goed te weten, dat ik seksualiteit als iets goeds en moois beschouw, een kostbaar geschenk van de Schepper, bedoeld om in liefde te worden gedeeld met de liefde van je leven, als een wederzijds geven. Misschien dat die tijd voor mij eens komt, misschien ook niet.
Ik zeg dit maar even om aan te geven dat mijn leven - gelukkig - niet wordt beheerst door porno, of door een verwrongen opvatting van seksualiteit. Als ik tot zelfbevrediging kom, dan heb ik achteraf altijd het besef een fout te hebben begaan, terwijl seksualiteit voor mij toch geen beladen onderwerp is, wat het overigens ook niet was vanuit mijn opvoeding. Het is dus niet zo, dat ik met een aangepraat schuldgevoel rondloop.
De afgelopen weken heb ik naar mijn idee een merkbare groei doorgemaakt in geestelijk opzicht, het soort groei waarvan je duidelijk beseft dat niet zelf te hebben bewerkstelligd. Ik ben ervan overtuigd dat de Heer in mijn leven werkzaam is. Als de pottenbakker bij uitstek, is Hij bezig mij steeds meer die vorm te geven die Hem voor ogen staat, en een gevolg daarvan is dat ik bij mezelf het soort heb kunnen bemerken waarover Psalm 23 zingt; de rust van groene weiden en stille wateren. Dat is het soort rust dat je jezelf niet kunt geven; dat soort rust kun je alleen maar ontvangen.
In al die weken was het verlangen naar zelfbevrediging uitnodigend aanwezig maar telkens heb ik kans gezien om die uitnodigingen af te slaan, en dat zeker niet door eigen wilskracht. Ik ben ervan overtuigd dat de Heer mij heeft geholpen het rechte spoor te houden, zo heb ik dat althans ervaren. Met het verstrijken van de weken groeide ik in inspiratie, vriendelijkheid en ook in liefde.
Vannacht ben ik weer tot zelfbevrediging gekomen, voor het eerst sinds lange tijd.
Meteen daarop was ik me meer dan ooit bewust van welke hoogte ik daardoor gevallen ben. Niet eerder heb ik dat in zo'n sterke mate ervaren. Het leek wel alsof de groene weiden en de stille wateren zich op slag hadden teruggetrokken en vervangen waren door een verdorde vlakte. Het was als een zonnige dag, waar zomaar ineens een enorme schaduw over viel. Ik was doordrongen van het besef een vreselijke blunder te hebben begaan, maar het was te laat om die nog ongedaan te maken.
In tegenstellig tot wat vaak beweerd wordt, namelijk dat zelfbevrediging je kan helpen om lekker te ontspannen en te gaan slapen, heb ik juist het tegendeel ervaren. De nacht was woelig en onrustig en tegen de morgen werd ik wakker met een gevoel alsof er een enorme hap uit mijn maag was genomen. Ik voelde me hol, in plaats van vol, en allesbehalve gelukkig.
Hoewel ik het gevoel had het liefst weg te willen kruipen, heb ik het enige gedaan dat ik op dat moment kon doen. Ik heb me tot de Heer gewend, en alles uitgesproken wat er op dat moment in me omging. Pleitend op Jezus heb ik hem gevraagd mij mijn zonde en m'n ontrouw te vergeven en in mij te herstellen al hetgeen ik in één moment van onnadenkendheid had prijsgegeven. Ik heb nog nooit zoveel oprechte spijt gevoeld, en nog nooit zo sterk beseft hoe ongelofelijk kostbaar de gave is die God ons geven wil! Op dat moment voelde ik dat die leegte in mijn binnenste verdween, alsof er als het ware nieuwe klei werd toegevoegd aan een holte die in het boetseerwerk was gevallen. Hij heeft mij niet losgelaten!
Dat ik me nooit eerder in zo'n sterke mate bewust ben geweest van de verstorende werking van de zelfbevrediging in mijn bestaan, heeft waarschijnlijk te maken met de groei die in mij heeft plaatsgevonden. Daardoor merkte ik ineens héél duidelijk het verschil tussen 'voor' en 'na'. Zonde verlamt (maakt inactief), verblindt (ineens lijkt het zicht op God verdwenen) en maakt melaats (je gevoel van eigenwaarde kan zodanig worden aangetast, dat je je het liefst voor anderen zou verbergen, God incluis). Zo heb ik me helaas maar al te vaak gevoeld. Dat is wat zonde met je kan doen... ook die dingen waarvan wordt beweerd dat het allemaal zo'n vaart niet loopt.
Het kan wel zijn dat, naar hedendaagse maatstaven, zelfbevrediging wordt beschouwd als een algemeen aanvaard en volkomen normaal seksueel fenomeen, maar dat doet voor mij persoonlijk niet af aan het schadelijke karakter daarvan, schadelijk in die zin dat het afleidt van datgene dat werkelijk en tot in je diepste wezen bevrediging schenkt... het Levende water dat voorgoed je dorst kan lessen!
Ik ben niet in een positie om iemand te vertellen wat wel of niet verstandig is in dezen, maar één ding wil ik opmerken. Als je het gevoel hebt vast te zitten, het gevoel dat je je het liefst voor God zou verbergen, zoals Adam en Eva destijds deden toen de Heer naderde, als je vastzit in een schijnbaar eindeloze cirkelgang van vallen en opstaan, wend je dan tot God. Hij is in staat om je los te maken uit al wat schadelijk voor je is... ook die patronen in je leven die ogenschijnlijk zo schadelijk niet zijn!
