mag schuldgevoel?

[Marnix]

E-line, ik ben nog steds benieuwd naar je reactie. Misschien had je mijn wedervraag over het hoofd gezien?

[E-line]

Wel gezien, maar even een te drukke tijd gehad. Het antwoord komt nog...

[GKVer]

Om even in te haken in deze discussie:
Schuldig voelen, schuldig zijn, schuldig weten. Ik denk dat dit binnen onze Gereformeerde Leer alles te maken heeft met onze driedeling van de Catachismus (die de Bijbel naspreekt): Ellende, Verlossing en Dankbaarheid.
Hoe wordt deze driedeling alleen op een goede manier naar proportie verwoordt? In de prediking vinden sommige mensen regelmatig dat er 'te veel' Ellende wordt gepredikt, of juist de andere kant 'te veel' verlossing en dankbaarheid terwijl onze zondige ik (Rom 7) te weinig aan bod zou komen. Wat is nu juist? Hoe schuldig moet je je voelen, weten? Mag je dit achter je laten wanneer je daadwerkelijk berouw over je zonden hebt en er mee naar God bent gegaan en ook om vergeving hebt gevraagd?
Ik hoor regelmatig mensen zeggen dat ze depri de kerk uit komen omdat er zoveel ellende wordt gepreekt. Zoveel schuld en verdoemenis. Als we niet dit en als we niet dat.. kijk eens hoe slecht we zijn.. worden we als mens niet vrolijk van. Wat is de realiteit? Soms zie ik door de bomen van argumenten en meningen het bos van de realiteit en de keiharde waarheid niet meer.
Ik vind dat best zorgelijk. Mensen binnen onze kerk lopen er voor weg en zoeken een andere kerk op, terwijl anderen hun kerkgang niet verzuimen maar ongeinteresseerd zitten te luisteren.
Is onze geseculariseerde maatschappij zo aan het veranderen dat we ellende, schuldbesef en schuldgevoel niet meer willen voelen en weten? Heeft gevoel helemaal niets te zeggen? In dit topic wordt ook wel aangegeven dat gevoel helemaal niets zegt. Dat je je over dingen niet schuldig voelt, zou niet betekenen dat je je niet schuldig moet weten??? Maar het gevoel wil dan niet horen dat je schuldig bent.. die omschakelijk maken is heel erg moeilijk en ik vind het dapper als je dat kunt.
Maar wat vraagt God van ons voor dit onderwerp. Daar ben ik altijd zo benieuwd naar. Ik probeer uit zijn Woord de antwoorden te zoeken, maar dit is niet altijd gemakkelijk. Als de een met een tekst in zijn hand beweert zich wel schuldig te moeten weten, maar nadat hij vergeving heeft gevraagd zich direct hiervan gekweten weet en de ander zegt met een andere tekst in zijn hand dat dat niet zo makkelijk gaat, hoe blijf je dan objectief, zonder te luisteren naar je gevoel?
Ik denk dat Efeze 2:1-10 hier een hele mooie en goed gereformeerde denkwijze biedt, die zich iedere keer herhaald. Ellende, Verlossing, Dankbaarheid.

[grondig christelijk]

quote:

Ik denk dat Efeze 2:1-10 hier een hele mooie en goed gereformeerde denkwijze biedt, die zich iedere keer herhaald. Ellende, Verlossing, Dankbaarheid.

.........en als je als christen dan eens een periode in je leven weer enorm valt, het (soms uit onmacht of eigenwijsheid) op de verkeerde wijze denkt te kunnen oplossen, echt verkeerde keuzes, soms zelfs tijdelijke weer zware keuzes tegen God, wat dan....?

[GKVer]

quote:

grondig christelijk schreef op 29 februari 2008 om 15:30:
[...]


.........en als je als christen dan eens een periode in je leven weer enorm valt, het (soms uit onmacht of eigenwijsheid) op de verkeerde wijze denkt te kunnen oplossen, echt verkeerde keuzes, soms zelfs tijdelijke weer zware keuzes tegen God, wat dan....?

Juist dan mag deze tekst je een rijke troost bieden! Je mag ook met je meest foute keuzes, met de verschrikkelijkste dingen die je hebt gedaan tegen God, daarmee mag je naar God toe gaan. Want je lag in zonde, misschien best wel erge zonde, maar als je berouw hebt, dit toont tegenover God, zal God je zeker in genade aannemen, dat heeft hij beloofd! En als dankbaarheid daarvoor mag je steeds meer proberen te vechten daartegen. En ja, dan sta je regelmatig weer terug bij af.. Is dat deprimerend? Ja ik denk som weleens. Zo voel ik dat wel bij mezelf. Maar als ik dan op zondag Gods huis MAG binnenkomen, ik word niet eens geweigert, dan mag je weer blij worden om wat Jezus Christus voor je heeft gedaan. Als je daar dan in verwondering naar luistert ga je echt blij de kerk uit! Dan wil je graag weer gaan vechten!

[socrates]

quote:

grondig christelijk schreef op 29 februari 2008 om 15:30:
[...]


.........en als je als christen dan eens een periode in je leven weer enorm valt, het (soms uit onmacht of eigenwijsheid) op de verkeerde wijze denkt te kunnen oplossen, echt verkeerde keuzes, soms zelfs tijdelijke weer zware keuzes tegen God, wat dan....?

Dan lees je Hebreeën 4: 16 'Laten we dus zonder schroom naderen tot de troon van de Genadige, waar we telkens als we hulp nodig hebben barmhartigheid en genade vinden.'

Of anders Hebreeën 12 van af vers 1: 'Nu wij door zo’n menigte geloofsgetuigen omringd zijn, moeten ook wij de last van de zonde, waarin we steeds weer verstrikt raken, van ons afwerpen en vastberaden de wedstrijd lopen die voor ons ligt. 2 Laten we daarbij de blik gericht houden op Jezus, de grondlegger en voltooier van ons geloof: denkend aan de vreugde die voor hem in het verschiet lag, liet hij zich niet afschrikken door de schande van het kruis. Hij hield stand en nam plaats aan de rechterzijde van de troon van God. 3 Laat tot u doordringen hoe hij standhield toen de zondaars zich zo tegen hem verzetten, opdat u niet de moed verliest en het opgeeft.'

Duidelijk dat we inderdaad telkens weer in zonde vallen, maar ook duidelijk dat we ons daardoor niet moeten afleiden en door moeten gaan in het spoor van Christus!