quote:
Gefeliciteerd!
quote:
Overmorgen laat mijn man zich steriliseren. Ik dacht dat ik er klaar mee was, dat ik hier achter stond. Maar ik krijg opeens zo’n buikpijn.
Het
is ook gewoon een ingrijpende beslissing. Zelfs als je er 100% achter staat, ik kan me niet voorstellen dat je man niet ook een wat wee gevoel in de onderbuik krijgt. (Hoewel, dat kan ook met de feitelijke aard van de ingreep te maken hebben
)
Sta jezelf toe daar gevoel bij te hebben, dat is normaal, mag, niks mis mee. Dit is geen puur rationele zaak, sterker, dit is nauwelijks rationeel. De rationele argumenten zijn vooral handig om achteraf woorden te geven aan een emotionele beslissing.
quote:
De redenen dat we niet nog een kindje willen zijn voor mijn man:
- Hij wil simpelweg geen vierde kind.
Dat lijkt een vrij definitieve keuze.
quote:
- Mijn lijf weet geen raad met een veranderde hormoonhuishouding, de pil (verschillende), mirena en nuvaring, ik heb het allemaal al uit geprobeerd en ervaren dat ik daar niet bij gebaat ben. Ik word er depressief en dik van. (Overigens word ik ook van zwangerschap depressief en erg dik, maar dat is maar tijdelijk.) Dat betekent dat enig alternatief condooms zijn, en dat vergroot het plezier nou niet echt. We kunnen er mee omgaan als het echt moet, maar niet te lang (hebben we gemerkt, en hiermee bedoel ik overigens niet dat onze kinderen ‘ongelukjes’ zijn).
Er zijn heel wat meer niet-hormonale mogelijkheden, en er is nogal veel variatie in de hormonale mogelijkheden. Misschien is het goed om de Rutgersstichting oid te bezoeken? Of hebben jullie alle mogelijkheden al in beeld?
quote:
- Ik heb na de eerste twee zwangerschappen een PPD gehad, wat ons in grote crises heeft geplaatst en hoewel we daar wel samen (sterker) uitgekomen zijn, was de situatie verre van leuk en niet voor herhaling vatbaar.
Dat is, zacht gezegd, een héél goed invoelbaar punt. Ik kan me voorstellen dat je man bereid was die last mee te dragen voor een eerste en tweede keer, maar dat hij intussen daar zijn grenzen in heeft. Het is vrij rampzalig om je partner te zien lijden, en bij een PPD is gedeelde smart eerder dubbele smart, dan halve.
quote:
- Ik heb extreem zware bevallingen gehad die ook voor mijn man niet leuk waren om mee te maken. Een vierde zou er dan ook niet via een gewone vaginale bevalling geboren worden.
Daar staat tegenover dat alternatieven veilig beschikbaar zijn.
quote:
- Daar komt bij dat het praktisch (nu) niet heel handig is. We moeten bijv. een grotere auto kopen en daar hebben we geen geld voor, we zijn net van de lening van onze huidgie auto af, eindelijk schuldenvrij. We hebben ook geen extra plek in ons huis, maar dat laatste hoeft geen probleem te zijn, twee kids kunnen prima bij mekaar op de kamer.
Als vader van vier kinderen, wonende in een huis dat prima geschikt is voor één a twee kinderen, kan ik je melden: twee kids kunnen inderdaad prima op één kamer. Je hebt gelijk dat je verantwoordelijkheid hebt voor een veilige omgeving voor je kinderen, en financiële veiligheid hoort daar bij. Maar aan de andere kant, als je nu schuldenvrij bent, en een auto kan rijden, is armoede vrij ver uit beeld. Persoonlijk word ik, mede doordat ik de situatie ken in wat andere landen, nogal narrig van de exhorbitante rijkdom die Nederlanders als een soort minimum vereiste zijn gaan zien. Dat is mijn afwijking, moet je je niets van aantrekken, maar ik meld het in ieder geval als overweging: de generatie van je ouders, en zeker je grootouders, was niet echt gewend aan een auto en een eigen kamer voor ieder kind, en toch zijn die mensen niet allemaal doodongelukkig opgegroeid.
quote:
Voor mij zijn die redenen:
- Als mijn man echt geen vierde kind wil, wil ik hem hier niet toe dwingen alleen omdat ik het zo graag wil.
Lijkt me wijs.
quote:
- Ik vind nog jaren met condooms klooien niks en omdat hormonale anticonceptie aan mij helaas niet besteed is, is dit het enige alternatief wanneer er inderdaad geen vierde mag komen.
Dat is niet waar, zoals eerder aangegeven.
quote:
- Ik ben ook wel bang voor een herhaling van mijn PPD’s , maar de laatste keer ging het wel goed en dit heeft me een stuk positiever gestemd.
Maar ik zou daar dan minimaal héél goed over praten met je man, wellicht met wat begeleiding. Een PPD moet voor een vrouw een ramp zijn, lijkt me, voor de partner is het ook geen feest. Maar dat weet je, neem ik aan.
quote:
- Ik durf absoluut niet meer vaginaal te bevallen, maar hier is over te praten gezien mijn voorgeschiedenis en dus niet echt een argument.
check
quote:
- Praktisch en financieel is het nu dus niet zo handig, maar is het weer moeten aangaan van een lening voor een auto een goed argument? Niet echt lijkt me.
Deels. Je hebt verantwoordelijkheid naar al je kinderen om ze een veilige omgeving te bieden. Dreigende armoede is geen veilige omgeving. Alleen, een tweedehands 806 is niet zo vreselijk duur. (Ik heb een tweedehands 806
)
quote:
Ik ben christen, mijn man niet.
Mijn man heeft zich in 2006, in dezelfde tijd dat ik zwanger werd van de derde, helaas onttrokken aan onze gemeente. Hij gelooft niet meer. Hij ziet kinderen krijgen dus zeker niet als een opdracht van de Heer. Als ik heel eerlijk ben zie ik het wel als een opdracht, maar toch ook niet zo dat je in deze tijd nog 12 kinderen op de wereld moet zetten, of 8 of 6. (En ik wil ook zeker geen mensen veroordelen die helemaal (nog) geen kinderen willen krijgen.) Maar je hebt niet voor niks je gezonde verstand. Je moet het kind in de eerste plaats liefde bieden natuurlijk, maar een goed financieel leven bieden, is mijns inziens ook erg belangrijk en mag zeker meetellen in je beslissing.
Natuurlijk. En ik weet dat ik sommige orthodoxe protestanten en zeker een paar orthodoxe katholieken over me heen kan krijgen, maar dat "opdracht van de Heer"-verhaal lijkt me eerder een mooie manier om je persoonlijke wensen te verwoorden, dan dat het reëel is. Als je dat zo letterlijk gelooft, gebruik je geen condooms, en ook geen andere anticonceptie, en ga je wel degelijk voor de 12 kinderen. Op Bijbelse gronden valt dat prima te verdedigen, het idee van een gepland aantal kinderen wordt heel wat moeilijker.
Er is niets mis mee, natuurlijk, dat je zelf dat verlangen als "opdracht van de Heer" verwoord en ervaart wellicht, maar naar een niet gelovende partner lijkt het me geen nuttig argument, en voor je eigen afweging eigenlijk ook nauwelijks. Nogmaals, tenzij je consequent bent. Als je God serieus neemt, en je denkt dat het Zijn wens is dat je kinderen krijgt, dan ook helemaal géén anticonceptie.
quote:
Ik wil gewoon heel graag, als het me gegeven is, nog een vierde kind, puur gevoelsmatige, egoïstische beredenering.
Precies, exit "opdracht van de Heer" dus. In dit soort overwegingen en gesprekken met je man verdienen zowel je man als jijzelf maximale eerlijkheid.
quote:
Mocht er een vierde komen, dan wordt er daarna zeker wel gesteriliseert. ’t Is niet zo dat ik me afvraag of een sterilisatie mag of niet. Ik geloof dat God mensen geeft wat ze aankunnen en dat je daarzeker ook (biddend) in mee mag beslissen (al moet ik eerlijk toegeven dat ik daar veel te weinig voor gebeden heb) en ik weet zeker dat voor mij de max bij 4 ligt. (En voor mijn man denk ik zelfs dat de max al wel bij 3 ligt.) Maar mocht het Gods bedoeling zijn dat er nog een vijfde komt, dan geloof ik dat hij dit dwars door een sterilisatie heen nog kan bewerkstelligen.
Ja, gehoorzaamheid aan God is dus "ik doe wat ik wil, en als God het er niet mee eens is grijpt Hij wel in." Nogmaals: niks mis met je eigen afwegingen maken, maar doe het dan wel eerlijk en zuiver.
quote:
Maar stiekem denk ik, ik wil die beslissing nog niet maken, ik wil een eerlijke kans hebben om hem over te halen.
Hoe eerlijk is dat precies? Je denkt "stiekem", je wil een kans hem "over te halen"? Je ziet het als "een opdracht van de Heer" die je net zo makkelijk naast je neer legt als dat beter uitkomt.
Het zijn harde woorden, en ik realiseer me donders goed dat dat niet fijn is, maar ik denk dat jij en je man elkaar verplicht zijn maximaal open en eerlijk te zijn. Benoem liever je gevoelens, ook als ze warrig, irrationeel, egoïstisch, tegenstrijdig zijn, en luister naar zijn gevoelens. Mensen "over halen" aan een kind te beginnen dat ze niet willen, is dat wat je je huwelijk en je kinderen moet aandoen?
quote:
Stiekem hoop ik zelfs dat dat in die anderhalf jaar dan een keetje ‘mis’ gaat, maar dat vind ik een hele gemene gedachte van mezelf, want nogmaals, ik wil echt dat hij er vierkant achter staat mocht er een vierde komen.
Je zit vol met stiekeme gedachten, valt me op. Het heeft weinig zin jezelf te veroordelen over die gedachten, en ze intussen in stand te houden. Breng ze liever aan het licht en bespreek ze met je man. Is dat niet wat je mag verwachten in een (christelijk!!) huwelijk?
quote:
wat is jullie advies nu jullie dit zo lezen? Ik neig naar morgen afbellen, maar wat dan?
Afbellen, en het gesprek in eerlijkheid en openheid aan gaan. Jezelf confronteren met je diepste geveoelens en gedachten, óók als die gevoelens en gedachten niet lijken te passen in de ratio of in "wat hoort". En dat doen met je man, niet alleen. Enige pastorale en/of professionele hulp bij het op gang brengen van dat gesprek, lijkt me niet heel onverstandig.
